RSS

Herfst

Wegdeemsteren
In de herfstgeeuw
van een geliefde.

Door een vochtig deken
Van lage wolkendruppels
Haar modderspoor traceren

En stap voor stap
De
status quo van catharsis ervaren
Met zicht op zilveren grashalmen.

Advertenties
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 7 november 2017 in poëzie

 

Haast

Haast doet met onze psyche wat suiker doet met ons lichaam.
Een gehaaste samenleving verhindert optimaal samen-leven. Het leidt tot FOMO en doet al te vaak ervaringsopportuniteiten degraderen tot consumptie-momenten.
Tijd om snel over te gaan tot traagheid en diepte.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 5 november 2017 in filosofie, maatschappij

 

Polski

12u10. Bij het oprijden van de parking komt een studente-parkeerwachtster ons tegemoet. Ofschoon onze wagen een Poolse nummerplaat heeft, beseft ze dat we geen Polski zijn en zegt ons in gebroken,doch verstaanbaar Engels: ‘Het spijt me, maar er zijn geen rondleidingen meer in het Engels. Noch in het Frans. U kunt wel om 16uur vrij het museum bezoeken.’
She must be kidding. Bijna vier uur wachten. Of er geen rondleidingen in andere talen zijn? Ja, in het Spaans. No problema. U spreekt Spaans? Nee, maar zoals ik zei is dat geen probleem. Zelfs Catalaans zou oké zijn. Ze glimlacht en wijst ons waar we kunnen parkeren.
Aan de kassa. De Spaanse rondleiding start pas om 14u15. Maar om 12u30 is er eentje in het Pools. Of we twee tickets kunnen hebben. Nee, dat gaat niet want U praat geen Pools. Klopt, maar dat is geen probleem. Toch wel. De gids zal U herkennen als niet-Polen en U niet toelaten. Maar dat is toch onze zaak… We hebben ooit nog een rondleiding over dinosaurus-eieren in het Russisch gevolgd, in Albanië. Ze schudt en lijkt onvermurwbaar. Maar dat zijn wij ook. Let’s take the risk. Ik kan U uw tickets niet terugbetalen als u niet binnen mag en u kunt enkel binnen om 12u30. Let’s go, lady. We betalen en krijgen twee stervormige stickers die we op ons moeten kleven met in het groot geschreven: Polski.
De stickers verdwijnen in mijn jaszak.
Aan de ingang. Row 1. Nee meneer, u kunt niet binnen want uw rugzakje is net iets te groot. Kunt u het in de balie afgeven? Diep ademhalen, geforceerd glimlachen en het zakje in de wagen deponeren. Om 12u25 staan we opnieuw aan Row 1. Ik toon het betalingsbewijs dat gescand wordt. Oei, Sir, het is al 12u25. Please hurry up. Uw groep staat ginds. Gewoon rechtdoor lopen.
Aldus geschiedde. Maar met iets te snelle pas. Sir, kunt u even uw zakken ledigen, uw jas uitdoen en door de scanner lopen. Keep on smiling. Thank you sire. Have a nice visit.
We sluiten aan bij de dichtstbijzijnde groep. Ze dragen ook een sticker, maar dan een ronde. Met erop: English. We kijken mekaar aan. De groep zet zich in beweging. We stappen mee door een tourniquet; houden de Polski-stickers veilig in de jaszak en staan dan terug buiten, met zicht op het smeedijzeren Arbeit macht Frei. De gids legt uit dat dit zeer incorrect is, want soms maakt arbeid helemaal niet vrij. Nee, dat zal wel zijn. Pas nu merken we dat iedereen een koptelefoontje op heeft. Wij niet. Dus volgen we de gids as close as possible, zonder op te vallen. Ze praat voldoende luid in een microfoontje om haar live te kunnen verstaan.
Auschwitz bezoeken moet iets rebels hebben. Maar als we tussen de barakken wandelen passeren de andere groepen. Steeds met andere stickers op hun vest. Niemand heeft een glimlach op de lippen. Terecht. Het regent lichtjes. Het kwik is gedaald tot 6 graden. Elke rij van 15 à 20 mensen die in ganzenpas met een hoofdtelefoon kriskras door de stegen stappen, doet luguber aan. Lijkt wel een enscenering. Alsof ergens een cineast eender welk moment ‘cut’ zal roepen.
O ja, het zal wel met de beste bedoelingen zijn geweest, maar Auschwitz een ‘museum’ noemen is echt wel not done. Have a nice visit sir. Pardon?

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 5 november 2017 in geschiedenis, literatuur

 

Reïncarnatie

Na het volgen van reïncarnatietherapie zat ik achter Ernest Hemingway op het paard van Don Quichotte, op weg naar Barcelona om er de Spaanse troepen van de hertog van Alva te verdrijven.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 23 oktober 2017 in humor

 

Patat

Onze hersenen zwijgen nooit.
De boeddhist schilt patatten en concentreert zich op het schillen. Dat is meditatief. Met je gedachten in het nu zijn.
De boeddhist die reflecteert focust zich. Hij laat de gedachten komen. Maar centreert ze rond een thema. Dat is geen meditatie doch leunt veel meer aan bij gelovig bidden tot een god of op een zegen hopen, want er is een onderwerp of een doel dat centraal staat.
De gelovige onderwerpt zich. Letterlijk soms, zoals bij moslims, die verder niet mediteren noch reflecteren, wel kopiëren.
Katholieken die in stilte bidden geraken vaak in een meditatiefase waarin hun hersenen met hen aan de loop gaan.
Mediteren is dus niet je hoofd leeg maken, noch je focussen op een thema. Het is je hersenen in vrij zetten en laten stromen. Daardoor komen je hersenen in een andere modus en dat maakt een verschil.
De dagdromer in mij verwijlt vaak van (functionele) focus naar (disfunctionele) meditatie.
En de patatschillende boeddhist wordt één met mes en patat. Na de roes stelt hij verrast vast dat er frietjes voor hem liggen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 23 oktober 2017 in filosofie, humor

 

Almost

Scoren. Iedereen wil scoren. Zakenmensen. Beleggers. Partijen. Sporters. Gigolo’s. Onderzoekers. Schrijvers. Artiesten. Koks.
En toch ligt de schoonheid in het ‘bijna’, het ‘net niet’, de bal op de paal, de makkelijk in te beelden maar niet gerealiseerde apotheose. Want daarin ben jij -als consument, als toeschouwer- betrokken. Jij maakt het plaatje af. Jij doet de ingebeelde finale touche. Jij bent de kers op andermans taart.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 10 september 2017 in filosofie, humor

 

Vergeten woorden

Soppedoppend in een zachtgekookt weepsch fipronil-eitje vroeg ik me af of ik de dupe was van een pantoffelregiment dan wel van een kakocratie. En of ik me al lieflokkend hieruit kon onthokkebanden. Alras begon ik te impetreren en veinsde fanfaronnerend een geeuwhonger. Mijn treurgeestig gedrag leek op een jocus, maar dat is gelukkig een pak rafraichissanter dan met zuurmuil en hartvinger een vreemde deerne staan te nippelen.

http://www.gatsby.nl/Leren/Deze-verdwenen-Nederlandse-woorden-zijn-te-mooi-om-niet-te-gebruiken

 

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 29 augustus 2017 in literatuur

 
  • Archief

  • november 2017
    M D W D V Z Z
    « Okt    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  •