RSS

Categorie archief: filosofie

Elasticiteit

-Mensen zijn sociale wezens.
-Zou het? Waarom dan de stijging van het aantal echtscheidingen in corona-tijden?
-Mensen zijn sociale wezens op voorwaarde dat ze voldoende ademruimte hebben.
-Echtscheidingen zijn dus het gevolg van huwelijken die zich ontwikkelen als verstikkende monddoekjes?
-Vandaar dat men de elastiekjes doorknipt.
-Mensen zijn sociale wezens wanneer ze af en toe aan de rekker van een benji-elastiek kunnen hangen?
-Waardoor ze jojo’en.
-Maar uiteindelijk hangen ze met hun kop naar beneden in stilstand.
-En dan moet hun partner hen naar boven trekken.
-Of de elastiek doorknippen?
-Die elastieken zijn heel dik, weet je.
-Met de hulp van een nieuwe partner moet dat lukken.
-Heu ja, samen kan men meer.
-Juist, mensen zijn immers sociale wezens.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 4 augustus 2020 in filosofie, humor, psycho

 

De grot

Blijf in uw grot. Met deze gevleugelde woorden filosofeerde Plato zich de wereldgeschiedenis in. Hij wees er op dat alle mediabeelden die wij op onze schermen zien, een therapeutische functie hebben. Ze zorgen ervoor dat wij ons niet op paranoïde wijze geschaduwd zouden weten door het Coronakwaad dat beslag heeft gelegd op de Werkelijkheid, die zich afspeelt buiten onze grot. Plato was een doe-het-zelver, in tegenstelling tot Socrates die het moest hebben van de antwoorden van de anderen.

Ook in een Koninkrijk is het interessant de Platonische allegorische wijsheid die terug te vinden is in ‘De Republiek’, in beeld te brengen. Acht wijzen zijn vereeuwigd in dit werk van Michiel Coxcie uit de 16e eeuw. Met touwen hangen zij vast in hun door wifi, bluetooth, 4 en 5G ingeprente waarheid. De vormen die als schaduwen zijn weergegeven zijn hun hartstochten, hun ontboezemingen, hun verzuchtingen en hun angsten. Samen vormen de wijzen (drie virologen en vijf ministers) een perfecte cirkel. Het getal 8 duidt op de transgressie naar een nieuwe werkelijkheid, namelijk die waarin restaurants en kledingwinkels weer open zijn. Hun lijven zitten vast in een fictie terwijl hun gedachten reizen naar de wereld buiten de grot waar smulfestijnen en modedefilés hen wachten. De weken bestonden uit 7 dagen die mekaar opvolgden. Het was wachten op de bevrijdende achtste dag.

De wereld in hun grot zal dra boeiender blijken dan de door droogte en lege winkelrekken getroffen werkelijkheid. Overvolle stranden, verklikapps en een draconische schuldenberg zullen getolereerd en overwonnen dienen te worden wil er terug sprake kunnen zijn van enige sereniteit. De Plato in elk van hen zal elke vorm van ideologie moeten achterlaten. Bij het verlaten van hun grot zullen zij door Diogenes, een zaklantaarn in de hand, op sleeptouw worden genomen. Zij zullen handschoenen aantrekken, en twee meter afstand houden, maar zich verder moeten blootgeven en elk van hen zal plaatsnemen in een lege ton waarna ze, met het hoofd uit de ton priemend, in koor ‘Causa causarum, miserere mei; non ignoravi me mortalem genuisse’ ten berde brengen. Maar zo makkelijk zullen ze geen medeleven krijgen, want ook in het volle besef sterveling te zijn, zullen ze zich niet kunnen onttrekken van de spiegel die hen wordt voorgehouden.  Bij het verlaten van de grot verloren ze hun door kibbelen gekenmerkte idealen en wachten hen lange dagen vooraleer ten volle te kunnen ervaren wat vrijmoedigheid inhoudt: voldoende brutaal en dapper zijn om gulhartig onbedeesd en onbevangen elk vooroordeel te laten vallen en zich ongedwee onverdroten toe te leggen openhartig te pleiten om voor allen een prinsheerlijk bestaan na te streven.

Allesbehalve onttrokken aan de blikken van voorbijgangers, doch juist live gestreamd op Instagram, bekomen zijn de status van celebrity, doch niet na eerst op het ritme aangegeven door Diogenes in hun ton te staan masturberen.

Of er ooit whisky getrokken zal worden op deze vaten, is nog niet bekend. Of dit verhaal viraal zal gaan, evenmin. Voorlopig mag enkel gehoopt worden dat alle kwetsuren die de grotbewoners opliepen, geheeld kunnen worden. En dat de helende handen geëerd mogen worden. In de stilte van een emotieloos gemoed weerklinkt elk gemeend respect als gejubel.

Afbeelding kan het volgende bevatten: 2 mensen

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 18 april 2020 in filosofie, humor, maatschappij

 

Verdienste

Moraal en verdienste: elk succes is een samenloop van omstandigheden en men is slechts in beperkte mate zelf verantwoordelijk. Noch de genen die men heeft, noch de talenten, noch het bezitten van doorzettingsvermogen, noch de netwerken die men overgeleverd krijgt, noch het succes gebaseerd op ‘de juiste man op het juiste moment’, mogen zichzelf toegedicht worden.
Natuurlijk verdienen verplegers die privéproblemen hebben maar toch de patiënten een hart onder de riem steken, of slagers die van 6 tot 21uur aan de slag zijn, het een mooi inkomen te hebben (meer dan wat ze vandaag vaak hebben).
Meritocratie is dus een te verwerpen waarde. Heel wat natuurvolkeren begrepen dat extreme rijkdom toestaan, leidt tot afgunst en het doorbreken van solidariteit. Dus begonnen ze de succesvolle uit te lachen en zijn hele grote vis of hele grote reebok te nuanceren.
Miljardairs zijn een gevaar voor de samenleving. (Piketty).
Het punt is natuurlijk dat de inertie van de door de particratie of het populisme gekaapte democratie soms gelukkig teniet wordt gedaan door privé-investeringen en/of R&D-ontwikkelingen door miljardairs gefinancierd. Bill Gates doet ook goede dingen. Maar het zou correcter en te verkiezen zijn moest heel wat geld in een gezamenlijke pot gestoken worden waardoor niet plikplok een individu, een groep of een initiatief het daglicht zag. Maar dat er een bredere visie achter zit en iedereen gelijke kansen krijgt ervan te genieten.
Natuurlijk moet men daar geen klassenstrijd voor gaan leveren. De omstandigheden van het systeem creëren de rijken. Wijzig de omstandigheden. Room de woekerwinsten af. Maak een verschil tussen het bedrijf dat nuttige producten of diensten levert, groeit en jobs creëert en de miljardair die speculeert, ongeacht waarin of waarvoor en de CEO’s onder druk zet nog meer dividenden uit te betalen.
Mensen mogen rijk worden, maar niet superrijk. Mensen mogen eigendom bezitten maar geen hectaren, laat staan regio’s.
Rijk worden met voedsel of water, het claimen van genetische codes van gewassen, petroleum of andere energiebronnen bezitten en zo rijk worden: dit is nefast.
Het is niet omdat een economisch model het mogelijk maakt schatrijk te worden, dat dit ook aanvaardbaar is. ‘It’s the system, you idiot’. Cynisme is te makkelijk als levenshouding.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 18 augustus 2019 in filosofie, humor, maatschappij

 

Ainsi soit-il

Het doel van elke consumburger: minder prijsgevoelig zijn.
En dus geven we onze stem aan wie ons belooft dat we de problemen de wereld uit zullen helpen zonder dat we ons zorgeloos consumptiegedrag moeten inruilen.
(de moderne variante van ‘iedereen rijk, geen gezeik’.)

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 27 februari 2019 in filosofie, maatschappij

 

m/v

Geoffry stond zijn vrouwtje. Hij noemde vrouw en paard.
Met vrouw en muis vergaan stond geen enkel moment op zijn menu. Hem met vrouw en macht helpen bleek evenmin nodig.

Hij is een vrouw van de daad. Zelden ontmoet hij de vrouw met de hamer. Al komt ooit de vrouw met de zeis.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 27 februari 2019 in filosofie, humor, maatschappij

 

My movie

The meaning and purpose of dancing is the dance-experience. Like music, it is fulfilled in each moment of its course.
Let’s not play a sonata in order to reach the final chord, and if the meanings of things were simply in ends, composers would write nothing but finales.
Salvation is most of the time related to the unwieldy conservative neurological highways embedding your own thoughts.
The meaning of life is to live stories made up by ourself and by others. Sometimes we glide through time as in snow; and then an avalanche appears. We’re obliged to be the protagonist performing a script only partially written by ourself.
Get out of my movie!
(and then wifi appeared)

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 1 januari 2019 in filosofie

 

De snorkelaar

-Papa, vrede is meer dan de afwezigheid van oorlog.
-Akkoord.
-Vrede is rechtvaardigheid.
-Oei. In dat geval leven we in een permanente staat van oorlog. Maar zo voelt het niet aan.
-Die toestand wordt decadentie genoemd.
-Het is de natuurlijke zijnstoestand waarin de menselijke soort het liefst vertoeft.
-Vind je dat hoopgevend?
-Laat ons zeggen dat zonder die toestand er wellicht nog meer gruwel zou zijn. Genot en overvloed zijn de lokazen die de bruut in elk van ons kunnen temperen.
-In mij huist geen bruut.
-Akkoord. Maar dat komt omdat je in een gedemilitariseerde beschermde biotoop opgroeit.
-O ja?
-Tuurlijk. Je geniet onderwijs. Je kan lowcost de wereld verkennen. Je hebt perspectieven.
-De aarde warmt op.
-Laat ons wijn verbouwen. En Belgische zonnebloemolie in de markt zetten.
-De lucht zit vol fijn stof.
-Voorlopig zijn er minder embryonale afwijkingen door fijn stof dan door genetische fouten. Maar de techneuten werken aan een oplossing. Nu de politiek nog.
-De partijpolitiek gijzelt de samenleving.
-Juist. Dat is de dictatuur van de particratie. Maar niets belet je eerste minister te worden. En het intelligenter en met meer luciditeit aan te pakken.
-Waarom kon dat in het verleden niet?
-Door het zand.
-Zand?
-Idealen verzanden. Goede wil loopt vast in zand. Of correcter: door het opgehoopte zand merk je niet dat je op lange tenen trapt.
-Een eufemisme voor eigenbelang.
-Zolang er geen maatschappelijke structuren zijn die het eigenbelang garanderen, zodat dit in harmonie is met collectieve opoffering, zullen er altijd ettertjes, carrièristen en egocentrisme bestaan.
-Laat ze, zolang ze het niet voor het zeggen hebben.
-Maar dat is wat ze nu net willen.
-De planetaire schaal van de milieuproblematiek laat toch een nieuwe religiositeit ontstaan. Waardoor samenwerken essentiëler wordt voor het eigenbelang dan concurrentie of egoïsme.
-Religies vragen opoffering van het eigen belang. Voor een algemener welzijn. Maar wie staat daar borg voor?
-Zijn de maatschappelijke overgangen van feodale elite naar burgerschap; van oog om oog, tand om tand naar rechtstaat en rechtspraak geen bewijzen dat evolutionaire kwantumsprongen mogelijk zijn?
-Wees op je hoede voor de restauratie. Dat is wat de kanalisering van populistische tendensen steeds doet. Oude rangordes pogen te herstellen.
-Geloof jij dan niet in het haalbare van een harmonieuze samenleving?
-Zorg dat je een Appellation Contrôlée Belgica hebt, en dan wil ik wel wegsoezen naar paradijselijke modellen…
-De roes is het gevolg van vrede. Niet de motor.
-En de menselijke drijfveer is de energiebron. In een decadente cultuur is die drijfveer het behoud van wat reeds aanwezig is. Pas nadat men die rijkdom wegneemt, kan wijsheid het overnemen van genot. Maar een garantie is het niet.
-De schaarste lijkt met rasse schreden op ons af te komen.
-Nope. De toekomst zag er nog nooit zo rooskleurig uit voor de mensheid. Alleen zijn er honderden miljoenen zielen die opgeofferd moeten worden. Procentueel minder dan vroeger. Numeriek een pak meer. En vooral: heel zichtbaar.
-Dat is toch onaanvaardbaar.
-Zeker. Maar is alles wat onafwendbaar is niet onaanvaardbaar? Want gekenmerkt door onvrijheid. En stelt hiermee zich niet de vraag: wat is realiteit, en wat is irreëel verlangen?
-Het antwoord ligt in de structuren.
-En laat dat nu net de moeilijk wendbare tankers zijn die zich temidden een stekelige bezigheid van jachten, speedboten en onderzeeërs bevinden.
-Hoe sterk is de eenzame snorkelaar in dat verhaal?
-Als ie het goed aanpakt, overleeft hij zijn eigen bestaan. Maar ook de snorkelaar in eigen bad leeft met de illusie zichzelf overtroffen te hebben door iets te betekenen voor de ander.
-Badsnorkelaars leven in een surrogaat wereld.
-Plato’s grot is de bewust opgezochte natuurlijke biotoop van menig medemens. De waan is wijsheid geworden. De waarheid een bij momenten te mijden werkelijkheid.
-De beeldenstorm ontstond omdat katholieken echt gingen geloven dat de heiligenbeelden leefden.
-Die beelden zijn vandaag te vinden op Facebook, Amazon en Instagram en schenken genot.
-Spuugt de mensheid nu niet in haar eigen badwater?
-Is het dat niet wat ook de snorkelaar doet? Spugen in eigen bril?
-Daardoor ziet ie beter.
-Dat denken al die andere spugers ook. En spuug is het meest natuurlijke maïzena waarmee samenlevingen samen worden gehouden.
-Ik voel een rochel opkomen.
-Omdat jij het bent zal ik mijn gelaat afwenden. Of wacht: laten we een wedstrijdje houden. Om ter verst. We streamen het live en verdienen er nog een stuiver aan. Die investeren we dan in de groene economie.
-Fuck off.
-Zoals je wil. Maar laat ik dan één beeld nog meegeven. Dat van de Venus van Milo. Je weet wel, die dame met de ontbrekende armen en handen.
-Wat is daarmee?
-Zij symboliseert de mensheid. Wie haar prothesen zou geven, maakt de schoonheid van het beeld kapot. Imperfectie is de natuur op haar best.
-Vandaar dat zoveel mensen met bewust gescheurde jeans rondlopen?

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 23 december 2018 in filosofie, maatschappij

 

Waan

De waan van de dag laten binnenkomen en er zijn gedachten mee vullen is een noodzaak voor velen want ze doen wat die waan wil, n.l. hun dag, hun leegte opvullen; ter compensatie van het ontbreken van iets dat er wél toe zou moeten doen. Sportwedstrijden, zangconcours, spelletjes, politiek gekrakeel zijn wanen van de dag. Ze leveren spanning op en soms emoties van mee supporteren. Ze doen ons vaak positioneren terwijl dit niet nodig zou moeten zijn. Het zich dagelijks vullen met de waan van de dag (waarvan de media en twitteraars de koks zijn) leidt tot polarisatie-momenten. Als men veel van die momenten na mekaar plaatst, polariseert een samenleving. Er is teveel media. Er zijn teveel nieuwsitems. Daardoor ontglipt een structuur en ontbreekt een diepte. We houden ons niet meer voldoende bezig met uitdieping. Elk topic zou moeten behandeld worden alsof men een maand of een jaar verder is. Pas dan kan men de essentie, maar al te vaak de overbodigheid ervan inschatten. Zoals de facebook- of instagramsurfer verslaafd is aan prikkels, is de waan-van-de-dag adept slachtoffer van een positioneringsdrift. En neemt daardoor de hoffelijkheid en tolerantie af.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 23 december 2018 in filosofie, maatschappij, media

 

Het belang van irrelevante vragen

Een constante in de menselijke geschiedenis: zich op ernstige wijze buigen over vragen die in se irrelevant zijn.
Een voorbeeldje: wanneer men iemand als straf de hand afhakt, zal die persoon na zijn dood in de hemel opnieuw een hand krijgen? M.a.w.volstaat zijn ‘aardse’ straf of beslissen de hemeleigenaars dat de persoon het de rest van zijn bestaan met een hand minder moet doen?
Wat indien een blanke christen opgepeuzeld wordt door kannibalen? Zal men in de hemel dan zijn lichaam terug herstellen en dus alle vlees opnieuw rond de botten vasthechten?
Meteen begrijpt men waarom verbranding uit den boze is. Het is n.l. veel te moeilijk om als een feniks uit as iemand te laten herrijzen. De techneuten in de hemel zijn dus blijkbaar ook begrensd.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 23 december 2018 in filosofie, humor

 

Eindtermen

Vlaamse achttienjarigen moeten -volgens de Eindtermen- ‘misverstanden in de interculturele communicatie die ontstaan door taalkundige of culturele verschillen herkennen en rechtzetten.’
Lijkt me een geweldige examenvraag. ‘Noem drie interculturele misverstanden, duid aan hoe ze zich in de communicatie voordoen en zeg hoe ze op te lossen’.
Gegarandeerd krijg je dan te horen: Wat bedoelt u met intercultureel? Wanneer is iets een misverstand? Behoren allochtonen niet tot onze cultuur? (die laatste vraag is op zich reeds een voorbeeld van een misverstand, dus dan antwoord ik: schrijf uw vraag op en ge hebt 1/3 van de punten).
Een hele slimme 18-jarige zou durven vragen: Is de genderproblematiek ook een voorbeeld van een intercultureel verschil? En de filosoof in spe zou stellen: Elk individu representeert toch een eigen culturele eigenheid, dus slaat die vraag ook op elk verschil en geschil tussen koppels, ongeacht hun geslacht?
Ja ja, de Eindtermen klinken als genadeschoten voor wie een muur optrekt ter beveiliging van de eigen identiteit, en ze klinken als het startschot voor wie als wereldburger het leven instapt.
Zou Marc Zuckerberg ooit een eindterm behaald hebben?

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 16 juni 2018 in educatie, filosofie, humor, maatschappij

 

Discriminatie

Wanneer een bakker mag weigeren een taart te bakken voor een homoseksueel koppel, omdat hij tegen homohuwelijken is, dan mag een cafébaas een bordje ophangen: Joden worden niet bediend.
Zogenaamde libertijnen (het ik tot de eigenste macht verheven) draaien zich in alle bochten om hun darmklachten -ten gevolge van feitelijkheden die ze niet normaal vinden, zoals een huwelijk tussen twee mannen of twee vrouwen; zij vinden dat dit enkel kan tussen man en vrouw kan- te verdringen en zich te beroepen op de allerindividueelste vrijheid -ook de vrijheid tot discrimineren- als hoogste goed. Dit soort uitgesproken rechts ideologisch Burkiaans gemeander baseert zich in se enkel op de eigen gevoelsbeleving. Wat ze ‘normaal’ ervaren en hen geen buikkrampen geeft, is de norm. Wat daar niet mee strookt, daar smijten ze een allesbehalve Proudhoniaans ego-recht overheen om het uit hun omgeving te mogen bannen.
Waar zij zich dus beroepen op absolute vrijheid, ketenen ze in werkelijkheid hun eigen denken in een absolutisme én baseren ze zich op achterhaalde ‘natuurlijke gedragingen’ om een deel van hun medemensen te discrimineren. De facto kopiëren ze daarmee het stringente en zelfgeïndoctrineerde totalitaire denken en handelen van stalinisten en dogmatisch materialisten. Fundamentalistische principes ter verantwoording roepen voor eigen intolerantie, combineren met het toestaan van discriminatie, leidt er uiteindelijk toe dat geen enkele cohesie nog wettelijk opgelegd kan worden. Anderzijds: de dag dat zo iemand met zijn wagen crasht, stap je best op de bloedende betrokkene toe en zegt hem: ‘In overeenstemming met uw eigen dwaze extreme denken is het mijn vrijheid u niet te helpen.’

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 16 juni 2018 in filosofie, maatschappij

 

Fobie

Waarom zegt men steeds: ‘toen we tienduizenden jaren geleden in groepjes (clans) door de savanne trokken, en een ander groepje tegenkwamen, waren we angstig omdat we vreesden dat ze onze vrouwen zouden afpakken, of ons voedsel.’
Waarom zouden ‘we’ niet angstig zijn omdat ze onze ‘mannen’ of onze jonge meiden of jongeheren zouden afpakken? Waarom zouden die clans zich gedragen als sultans die een harem zoeken? Om te jagen heb je zeker snelle benen en geoefende ogen nodig. Dat kunnen zowel mannen als vrouwen zijn. Misschien dat men een pas geworden moeder zou nemen indien in de eigen clan er een zou gestorven zijn, maar dan nog werden baby’s gewoon door andere stam-vrouwen gezoogd en gevoed.
Er zijn overigens voorbeelden gekend van stammen die niet vijandig staan tegenover wat ‘vreemd’ is. Ook werd er reeds geruild, dus uitgewisseld, dus angsten werden overwonnen en de anderen werden benaderd.
Waarom zijn mensen dan xenofoob, racistisch, genderfoob?
Wellicht omdat onze hersenen allesomvattende verhalen fijner vinden dan verklaringen die deels onzeker zijn. Dus eens een verhaal overgeleverd wordt (vandaag is dat via social media, maar ook nog steeds oraal) en als dat op dat moment als aangenaam en zeer plausibel overkomt, dan houdt men daar aan vast. Sommigen willen daar hun hele leven aan vasthouden. Ze aanvaarden bijgeloof (monotheïsme bv.). Ze verzetten zich tegen elke inbreuk op dat wereldbeeld. En dus worden ze conservatief of reactionair. Ze zien dat verhaal als de absolute zekerheid, de waarheid, het geruststellende. Ze romantiseren het. Ze verdringen kritiek, zelfs als ze het verhaal zelf ervaren als ontoereikend. Ze zullen zich op logische basis in vele bochten wringen. Mensen zijn zeer sterk in het goedpraten (in de eerste plaats aan zichzelf) van hun wereldbeeld. Hoe langer men aan een wereldbeeld vasthoudt, hoe visceraal bedreigend en dus fysiek ongemakkelijk men vernieuwingen en vreemde zaken ervaart. Eens men de grens van het fysiek ongemakkelijke heeft bereikt, zal men nog meer een egelstelling aannemen. Men stelt ook -ten onrechte- dat men intuïtief wel weet wat goed of juist is, en wie slecht is. Men zal ook geestesgenoten opzoeken, en vandaag is dat niet moeilijk in de virtuele wereld. Daardoor wordt het eigen beeld opnieuw bevestigd.
Mijn punt is dus dat ook zonder ontmoetingen met ‘vreemden’ mensen fobieën kunnen vertonen en conservatief kunnen zijn. Het is nu eenmaal een manier waarop onze hersenen werken. Wie openstaat voor het vreemde, zal dit bv. steeds opzoeken. Want dat geeft nieuwe impulsen, en die zijn verslavend, dus neurologisch gecodeerd.
Waarom is de ene mens dan open voor het vreemde, en de andere net niet? Iedere mens kan beiden zijn! Kleine oorzaken kunnen een verschillende reactie opleveren. De ene heeft een negatief verhaal gehoord, checkt dit niet, en creëert zo bij zichzelf argwaan jegens de persoon of situatie waarover men hem vertelde. Iemand anders heeft nooit veel meegemaakt noch gezien, en kan toch openstaan, omdat hij bv. positieve verhalen gehoord heeft m.b.t. dat ‘vreemde’.
Niemand is een onbeïnvloede bundel neuronen. Ouders die experimenteren toelaten t.o.v. ouders die angstig beschermend optreden en met hun lichaamstaal afkeer voor iets nieuws uitdrukken, maken een wereld van verschil. Daar hebben onze voorouders weinig mee te maken. M.a.w. ook zonder de permanente dreiging van de sabeltandtijger en genocidale clan-moorden, zouden wij wezens zijn die zowel angstig, racistisch, als open(hartig) en ontvankelijk kunnen zijn. Het is een kwestie van wat je voedt, en hoe je zelf omgaat met angsten en negatieve ervaringen. Wie steeds terug wil naar dat ene allesomvattende zekerheidsscheppende verhaal (dat bv. door de omgeving wordt ingepompt, denk maar aan ouders die geen weerwoord of bevraging dulden), zal sneller negatieve houdingen aannemen. En wanneer dat verhaal stelt dat je open grenzen moet hebben en iedere mens moet omarmen als potentieel liefdevol, dan zal je blind zijn voor situaties die tonen dat die houding ook nefast kan zijn. Religie en ideologieën zijn een gesel voor het kritisch verstand.

 
 

Tijd

Een slok cola smaakt 7 seconden lang.
Daarvoor doen cola drinkers het, die 7 seconden.
Waar zij niet bij stilstaan is dat cola uren blijft inwerken. De stoffen dalen tot ze helemaal afgebroken zijn, getransporteerd worden en delen ervan als vet opgestapeld blijven in lichaamscellen. Suikers hebben ook hun vaak negatieve impact.
M.a.w. als we niet eens ten volle bij elke slok cola het hele tijdsverloop in kaart kunnen brengen -het gaat nochtans om ons eigen lichaam- hoe kan je dan verwachten dat mensen bij elk stuk plastic dat ze in huis hebben beseffen dat dit misschien nog honderden jaren nadat ze zijn overleden verder blijft bestaan.
Misschien moeten we op elk stuk plastic een levensdiagram plaatsen met daarin een heel heel heel kleine spies die weergeeft: ‘de periode waarin u gebruik zal maken van dit plastic’.
Ook bij cola zou zoiets nuttig kunnen zijn. ‘Uw volgende slok is 1/4500ste van de levensloop van de cola in uw lichaam.’

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 16 juni 2018 in ecologie, filosofie, maatschappij

 

Mededogen

Aan al die economische adepten van Ayn Rand, of van Jordan Peterson, je weet wel, die mensen die ‘eigen schuld dikke bult’; ‘alleen je eigen verdienste telt’, ‘weg met de gemakzucht’; ‘waar een wil is, is een weg, zo niet zij ge een loser’,.. dat soort mensen dus, die alles als een contract zien, en elke menselijke relatie in termen van nut, eigenbelang, eigen voordeel zien; die mensen die dus graag veralgemenen en uitvergroten (alle mensen die illegaal binnenkomen zijn profiteurs; al wie genuanceerd nadenkt en het verschil maakt tussen muren optrekken en culturele grenzen trekken, willen open grenzen; al wie vindt dat ze teveel belastingen betalen, daar niks voor terug krijgen en zelf keihard werken en alles opgebouwd hebben, en daarom elke euro aan sociale uitkeringen weggesmeten geld vinden; aan die mensen dus die mededogen een zwakte vinden en zich als rotsen opstellen, daar wil ik enkel aan zeggen dat Ayn Rand op het einde van haar leven in leven werd gehouden door een bijstandsuitkering.
Soms kunt ge pech hebben. Ook al is het uw schuld niet.
Het kan verkeren, zei Bredero.
Maar ik noteer u en uw meningen in mijn groot Boek Der Eeuwige Malsheid. Ik noteer uw namen onder de rubriek: De Hardvochtige Perfectionisten. En als uw naam plots in het kolommetje terecht komt van ‘Zij die op enig mededogen of begrip zouden moeten kunnen rekenen’ dan zal ik daar een vraagteken achter zetten.
Nee, ik schrap u niet uit dat lijstje, zoals u dat zelf wél zou doen met anderen die het volgens u niet verdienen. Ik schrap geen mensen. Ik hou u misschien enkel een spiegeltje voor. En een bemoedigend glimlachje, want meewarigheid is ook niet aan mij besteed. En ik zal een matrasje op de grond leggen, want uzelf van uw eigen pedestal zien vallen… dat kan pijn doen. Maar ik zal u niet bepamperen. Zover wil ik niet gaan. Ik doe dat nu ook niet. Ook al denkt u dat wie niet gehaaid in het leven staat, wel een pamperaar moet zijn. U had informaticus moeten worden. Daar is denken in 0 of 1 zinvol. Daarbuiten echter vloeit de nuance. En alles wat vloeit maakt week. Zo zullen uw etiketteringen ook losweken, want mensen in hokjes stoppen om uw eigen wereldbeeld te doen kloppen, is zo passé. Zo 19e eeuws. Zo idealistisch totalitair. Zo… fundamentalistisch.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 4 juni 2018 in cultuur, filosofie, maatschappij, psycho

 

2B or not 2B

Heisenberg imagines that electrons do not always exist. They only exist when someone watches them, or better, when they are interacting with something else. In quantum mechanics no object has a definite position, except when colliding headlong with something else.
Dit gaat ook op voor de creatieve eenzaat aan zijn werktafel die drinkend uit poëzie, kribbelend op een wit blad, niet bestaat voor de anderen. Pas wanneer iemand binnenkomt weet de ander waar de eenzaat zich bevindt en weet de eenzaat wie hij is in relatie tot de ander. Eens die ander weer weg is, is de eenzaat (n)ergens, onbestemd en dolend; een vreemde voor zichzelf.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 3 mei 2018 in filosofie, poëzie

 

Kolibries

-Dus papa, de wijze waarop wij leven hoeft niet noodzakelijk ook ergens anders te bestaan…
-Wij zijn delvers. Wij delven op wat we in de aarde vinden en met die grondstoffen doen wij van alles.
-Zoals brandstof om mee te rijden.
-Of we maken er smartphones mee. Om dan te communiceren.
-Maar wij proppen ook van alles in de grond.
-Preitjes.
-En wij zijn het product van een eten of gegeten worden-logica.
-Maar dat hoeft dus niet per se zo te zijn.
-Stel dat er een planeet is waar het leven geslachtsloos ontwikkeld is.
-Wellicht is er dan minder agressie.
-Elk wezen heeft er twee geslachtsdelen. Of drie. Of vier.
-En bevrucht zichzelf.
-Zou er dan nog narcisme bestaan?
-Als er geen gulden snede-dictaat bestaat, niet.
-Wanneer alles ervaren wordt als harmonieus, en even mooi…
-Of lelijk…
-…dan is er geen narcisme.
-En dan ga je op in je omgeving zonder strijd.
-Er is dan ook geen competitiedrift.
-Nee.
-Maar is er dan nog een drive? Wil je dan nog iets verwezenlijken?
-Tuurlijk. Alleen vind je voltooiing in de verwezenlijking zelf; niet in wat anderen er van vinden, noch in de wedijver en de overwinningsroes.
-Bestaat de roes nog wanneer iedereen in een emotieloze roes leeft?
-Dat is het eeuwige soezen.
-Zoals de dood?
-Ja, maar in volle besef en met energie.
-Die energie, zou je die ook voldoende kunnen halen uit de lucht?
-Ja, waarom niet.
-En uit stof?
-Ook. Fijn stof is dan een lekkernij.
-En als je zou kunnen leven door enkel mist te happen?
-Dan zou eenieder die mist spuit, geen gevaar betekenen want de mist zou onmiddellijk weggehapt worden.
-Zouden er levensvormen zijn die enkel humor kennen?
-Die zijn er ook op aarde.
-O ja?
-Planten. Die schaterlachen de hele tijd. Terwijl ze geruisloos gegevens uitwisselen.
-Dus een beschaving kan ook zonder ernst, zonder media, en zonder na-ijver intelligent zijn?
-Yep.
-Wil je geloven papa, dat ik mij ook zo voel… Volgens mij ben ik van een andere beschaving.
-Ik zet nu de wifi uit en verwacht je binnen 2 minuten aan tafel. In intelligente beschavingen ligt niemand in zijn bed tot ’s middags. Meer zelfs: ze slapen zoals kolibries…
-Hoe kan ik weten hoe kolibries slapen als er geen internet is!

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 22 maart 2018 in filosofie, humor

 

Gedachte

Zoals de filosoof een probleem bevraagt en geen antwoord behoeft van anderen, maar zelf redenerend en reflecterend op zoek gaat naar mogelijke denkpistes, antwoorden of uitweidingen, zo ontdekt de lezende dichter in zijn zelf geschreven gedicht bijwijlen een andere ambiance, een nieuwe suggestieve invulling, een nog niet bewust aanwezige ervaring.
Lettervreten en betekenis scheppen zijn in de eerste plaats immanente processen. ‘Je est une autre’ is de normale zijnstoestand van reflecterende mensen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 20 januari 2018 in filosofie

 

In de ban van

Eerst bouwen we labyrinten voor onze kinderen en laten ze dolen in de catacomben van Studio100. Ze verdwalen in de schlagers voor pubers, in de merchandising, in het gemakkelijke genot.

Dan dompelen we ze onder in de onraad. We geven hen een  Trojaans paard met huizengrote legoblokken maar maken hen afvallige van de leningen en de bankiers.

Vervolgens maken ze kennis met het ontij.  De regels, de verplichtingen, de noodzakelijkheden die voorbije generaties niet kenden maar nu hun deel worden. Ter compensatie van wat de ouderen fout deden.

Ten slotte tonen we hen de afgrond van de oude dagen. De kloof der pensioenen. En zeggen hen dat het op hen aan komt. Zij moeten zich bij hun haren uit het moeras van de ouderen trekken.

De kwintessens klinkt als goede raad. Vertoef in een verzonnen leven. Schrijf jezelf een liefdesbrief. En ontdek zo de concordia, het samen-hartige. Zo niet rest je het leven als lafheid en leugen.

Tussen opgave en overgave rijst de droom van het plausibele.  Geef niet toe aan de luiheid der liefdadigheid, bedel niet om aandacht maar verdiep je in het ongewisse van de verrassing.

Wees trouw aan de waarheidsontrouw. Geloof niet in wensen of hoop. Sabbel op je eigen staart en sta anderen toe mee in de ban van je ring te komen. Leer dan samen staartdansen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 24 december 2017 in filosofie

 

Gedachte

Intelligentie kan afgemeten worden aan de hoeveelheid onzekerheden die men kan verwerken. Wie imperfectie als geruststellend ervaart, verjaagt de twijfel.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 18 december 2017 in filosofie

 

Empathie

Wie zonder empathie tegenover zichzelf staat, loopt existentieel gevaar. Wie enkel empathisch is met zichzelf, is ziekelijk narcistisch.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 9 december 2017 in filosofie

 

Haast

Haast doet met onze psyche wat suiker doet met ons lichaam.
Een gehaaste samenleving verhindert optimaal samen-leven. Het leidt tot FOMO en doet al te vaak ervaringsopportuniteiten degraderen tot consumptie-momenten.
Tijd om snel over te gaan tot traagheid en diepte.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 5 november 2017 in filosofie, maatschappij

 

Patat

Onze hersenen zwijgen nooit.
De boeddhist schilt patatten en concentreert zich op het schillen. Dat is meditatief. Met je gedachten in het nu zijn.
De boeddhist die reflecteert focust zich. Hij laat de gedachten komen. Maar centreert ze rond een thema. Dat is geen meditatie doch leunt veel meer aan bij gelovig bidden tot een god of op een zegen hopen, want er is een onderwerp of een doel dat centraal staat.
De gelovige onderwerpt zich. Letterlijk soms, zoals bij moslims, die verder niet mediteren noch reflecteren, wel kopiëren.
Katholieken die in stilte bidden geraken vaak in een meditatiefase waarin hun hersenen met hen aan de loop gaan.
Mediteren is dus niet je hoofd leeg maken, noch je focussen op een thema. Het is je hersenen in vrij zetten en laten stromen. Daardoor komen je hersenen in een andere modus en dat maakt een verschil.
De dagdromer in mij verwijlt vaak van (functionele) focus naar (disfunctionele) meditatie.
En de patatschillende boeddhist wordt één met mes en patat. Na de roes stelt hij verrast vast dat er frietjes voor hem liggen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 23 oktober 2017 in filosofie, humor

 

Almost

Scoren. Iedereen wil scoren. Zakenmensen. Beleggers. Partijen. Sporters. Gigolo’s. Onderzoekers. Schrijvers. Artiesten. Koks.
En toch ligt de schoonheid in het ‘bijna’, het ‘net niet’, de bal op de paal, de makkelijk in te beelden maar niet gerealiseerde apotheose. Want daarin ben jij -als consument, als toeschouwer- betrokken. Jij maakt het plaatje af. Jij doet de ingebeelde finale touche. Jij bent de kers op andermans taart.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 10 september 2017 in filosofie, humor

 

De leugen

Wat begon met een dwaze verslaving tot weten en waarheid, groeide uit tot een recht op waarheid. Vandaag kan je daar discreet naar polsen.
Neemt de leugen dan de plaats in van de waarheid?
Je hebt de bewuste leugen om te misleiden. Een element in een machtsspel waarbij waarheidsaanspraken misbruikt worden in manipulatie.
Je hebt de leugen om te zalven. Dan worden waarheidsaanspraken element in een betrokkenheidsrelatie. Om wie je dierbaar is te sparen, ontstaat een plicht tot liegen.
Je hebt de ongewilde leugen uit onwetendheid. Dan is bescheidenheid aangewezen. Maar ontbreekt elke waarheidsaanspraak.
En je hebt de plicht tot dolen. Daarin vinden dichters (dolend in het woordenbos) en denkers (dolend in de plausibiliteiten) mekaar. En een mogelijke waarheid.
Waarheid is dus een verhaal met cliffhangers, open eindes, loshangende lijnen… die aan eenieder die zich geroepen voelt aangeboden wordt om mee verder aan te breien. Onvermijdelijk laat iemand al eens een steek vallen. En soms, heel soms, dienen stukjes terug ongedaan gemaakt te worden. Daarin verschilt het zoeken naar waarheid met de werkelijkheid. Die kan nooit ongedaan gemaakt worden.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 7 augustus 2017 in filosofie

 

Reflexie

Schaamteloos je faalangsten in een selfie vastleggen.
Zou dat geen collectief therapeutische impact kunnen hebben?

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 3 augustus 2017 in filosofie, humor, psycho

 

Mot(t)o

-Wat is jouw motto, papa?
-Un homme de qualité, ça ne travaille pas.
-En daarom laat je Afrikaanse kindjes met hun blote handjes de grondstoffen van je iphone uit de grond halen?
-We mogen inderdaad ons pollekes kussen dat zij dit doen, al zou men ze beter handschoenen geven.
-Of een basisinkomen voor hun ouders en onderwijs voor hen?
-We leven in een transitieperiode. Blanke slachtoffers van aardbevingen die hun vakantie moeten onderbreken zijn essentiëler dan zwarte boeren die hun vee door de droogte zien sterven en met hun hebbe en houwe naar een stad trekken.
-Hoe lang zal dat nog zo zijn?
-Tot we terug in de Griekse polis leven.
-Met dubbel zoveel slaven als vrije mannen die hun tijd vulden met leuteren en filosoferen?
-De slaven zijn de robots, de AI-toepassingen. Iedere mens zal kunnen leuteren en zich amuseren. Met mate.
-En in afwachting…
-Drijven de lijkjes op zee, keuteren kleuterhandjes in afvalbergen, kalft de middenklasse in de States verder af en staat Instagram vol genotsbeelden.
-Tijd voor een nieuwe beeldenstorm?
-Mensen hebben illusies nodig. Of dat nu de maagden in een hiernamaals of duizend likes zijn.
-Mag het iets reëler zijn?
-Oké. Switch off. Maar de werkelijkheid wordt er niet onmiddellijk rooskleuriger door.
-Zou je niet beter een ander motto nemen?
-Of een moto. Kan ik eender welke illusie tegemoet racen.
-Vergeet je oogkleppen niet.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 31 juli 2017 in filosofie, humor, maatschappij

 

Babyboomers

-De babyboomers, papa, zijn die zo genoemd omdat ze veel kinderen hebben?.
-Integendeel: ze deden het aantal baby’s net niet boomen. Dankzij pil en condoom leefden en copuleerden ze in volle vrijheid.
-Dat is dus de Flower power-generatie?
-Ja, wat hen kenmerkt is inderdaad de levensloop van een flower. Snel in bloei en dan lang droog en verslenst wachtend tot het steeltje knapt.
-Maar ze gaven toch alle power aan de natuur?
-Zeker. Ze dieselden er op los, kriskras doorheen weidse velden. Sabbelden cadmium. Strooiden pesticiden. Bouwden reactoren. Vonden tractoren en andere reuzemachines uit. En hypeten zichzelf en de economie.
-Oei.
-Niks oei. Ze zijn de voltooiing van het mercantiele boomende consumptisme. Ze zijn de eerste collectieve narcistische generatie.
-Teren zij op hun verleden?
-Ja, en op hun pensioen. Maar de paradox is dat hun geschiedenis enkel hun eigen levensperiode omvat.
-Voor de Instagrammers van vandaag is dat herkenbaar.
-Zeker. Zij zijn de digitale nazaten van de babyboomers.
-Maar het is toch fijn te leven te midden je eigen spiegelbeelden, je eigen verwezenlijkingen en je eigen kleine ditjes en datjes en verder de wereld te zien als een theatrale opvoering, die hoogstens om een meninkje vraagt.
-Tuurlijk. Carpe diem.
-We genieten ons kapot.
-Leven is oscilleren tussen zinvolle nietsdoenderij en stressvolle zelfverwezenlijking.
-Dat leerden de babyboomers ons?
-En dat moeten we behouden willen we het kunnen overtreffen.
-En heb jij dat kunnen overtreffen?
-…
-Vertroebelt je zelfbeeld? Zal ik je spiegel zemen?
-Misschien had ik ook beter een condoom gebruikt…

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 23 juli 2017 in filosofie, humor, maatschappij, politiek

 

Vrije gedachten?

De gedachten zijn vrij. Is dit een zinvolle uitspraak? Neen. En wel om twee redenen.

Vooreerst is het een absurde uitspraak want uiteraard kan je altijd denken wat je wil. Niemand kan (vooralsnog) je hersengolven beïnvloeden en dus kan je ook in een dictatuur er het jouwe van denken. Ook als mainstream-media brainwashen, kan je er eigen gedachten op na houden. Wanneer Erdogan boekenwinkels en uitgeverijen sluit, en de kritische pers muilkorft, dan nog kan jij kritische gedachten in je zelf formuleren. Maar de kans dat je ze in de publieke arena kan uiten, wordt miniem. De ‘kunst’ bestaat er dus in eigen gedachten te blijven communiceren.

Maar zijn gedachten wel eigen? Neen. Onze gedachten zijn de koekoekseieren van anderen die we zelf uitbroeden, waardoor we getuigen zijn van de inzichten die we zelf krijgen door het lezen aanschouwen en aanhoren van wat anderen te vertellen hebben, gekoppeld aan de eigen levenservaringen. Wij zijn dus geen eigenaar van onze eigen gedachten omdat ze het product zijn van onze hersenwerking en het resultaat zijn van de zaden van anderen. We zijn dus niet vrij in de zin dat we autonoom denken. We zijn steeds beïnvloed en dus zijn onze gedachten producten die zich enkel uiten in ons denken. Wie al eens mediteert, weet hoe onmogelijk het is gedachtenvrij te zijn. Maar wat passeert en wat ons innerlijk stemmetje ons meedeelt, komt niet vanuit onze eigen wil. Gedachten gaan hun eigen gang!

Daar is niks mee. Het stelt ons in staat tot zelfspot, een van de hoogste vormen van intelligentie. Jezelf onbenullig vinden is een uiting van zelfreflectie die hybris de juiste plaats geeft. Wanneer dit op zelfironische wijze gebeurt, kan het leiden tot interessante creaties. En wordt het als minder denigrerend aangevoeld voor het zelfbeeld.

Dus de gedachten zijn nooit vrij want ze zijn de resultante van vele andere gedachten en inzichten. Wel kan daardoor voor onszelf een inzicht ontstaan dat we voorheen niet hadden. Denken dat we de eerste zien met dit inzicht zijn is dwaas en hooghartig.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 22 juli 2017 in filosofie

 

Bijltjesdag

Maar vraag wat gij voor uw vaderland kunt doen. Die wijze raad indachtig ging ik naar mijn schuur en nam mijn bijl en haastte me naar de ambtswoning van de Vlaamse minister-president. Toen ik de Nieuwstraat doorstak, werd ik opgemerkt door twee medeburgers van allochtone origine. Ze belden de politie die onmiddellijk het leger verwittigde en bij het betreden van het Martelarenplein hielden twee militairen mij tegen.
-Wat gaat u doen meneer, met die bijl?
-Knopen doorhakken.
-Welke knopen?
-De Gordiaanse knopen van de Vlaamse regering. En de knopen rond het nachtlawaai van de vliegtuigen.
Ze keken mekaar aan. De blanke soldaat fluisterde zijn kompaan van Congolese origine iets in het oor waarop deze laatste me vroeg:
-En zal er dan meer of minder geld in de schatkist zijn, na uw gehak?
-Meer. Zo kan er meer soldij uitgekeerd worden.
-In dat geval, hakt u er maar goed op los meneer.
Ik bedacht dat deze woorden nu net de running gag was ten tijde van de Guldensporenslag waarmee de Vlaamsche beenhouwers mekaar aanporden op de Kortrijkse kouter om zo zoveel mogelijk Franse ridders in de pan te hakken.
Wie overigens een veldslag uit 1302 elk jaar opnieuw eert, moet ook fan zijn van de Brugse Metten. U weet wel: het nachtelijk event waarop honderden met bijlen en messen uitgedoste mannen menig huis binnenvielen en aan de slapenden vroegen of ze ‘des gilden vriend’ waren. Wie niet prompt antwoordde met ‘bij yok gie’ maar eerder vragend en onwetend toekeek, die maakte kennis met de bijl. Of met het mes. De Vlaamse uitgezonden IS-strijders hadden hun mosterd duidelijk gehaald uit de vaderlandse geschiedenis. En ook Erdogan zal ongetwijfeld de Gulen-aanhangers detecteren op de wijze die reeds door de Bruggelingen in 1302 werd ingevoerd. Dat die daar geen patent op genomen hebben…
Ik klopte aan bij minister-president Bourgeois. Mijn bijl rustte op mijn rechterschouder. In afwachting dat de poort zou openzwaaien, draaide ik me om. En schrok. Het hele Martelarenplein stond vol burgers. Op spandoeken las ik: ‘Bijltjesdag is gekomen’. Speech, speech werd er geroepen. Zonder het te beseffen was ik uitgeroepen tot populistisch tribuun. Mijn eenmansactie leek uit te draaien op een nachtmerrie. Toen werd er aan de andere kant van de poort gebeukt. Ik beeldde me in dat Geert Bourgeois probeerde me binnen te laten, maar toen ik gebrul hoorde, werd ik verschrikt wakker.
Oef, het was maar een droom. Waar was ik ook al weer? Juist, in de Pyreneeën. In een berghut. Op een driedaagse wandeltocht. Er werd plots hevig tegen de houten voordeur geduwd. De hengsels trilden. Ik sprong recht en keek door het zijraampje. Een bruine beer stond zijn achterwerk te schuren tegen de deur. Mijn fototoestel, snel. Of zou ik niet beter de bijl van de muur nemen? Soms moet een mens knopen doorhakken: handelen als esthetisch getuige, of daadwerkelijk het verloop der dingen mee bepalen. Toen de hengsels het begaven, wist ik dat ik te laat de knoop had doorgehakt en niet meer bij de bijl kon. Mijn laatste gedachte was: Waar zijn die soldaten als je ze nodig hebt…

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 22 juli 2017 in cultuur, filosofie, humor

 

Remember

Een geheugen? Dat is onthouden. Maar ook, en even belangrijk: vergeten. Je maakt slimmere beslissingen wanneer je verlost bent van details.
Een detail? De naam van een minister. De moeite niet om te onthouden. Evenals de naam van menig tv-coryfee of popidool. Wat is dan wel belangrijk? Zwaartekracht in een tijd-ruimte dimensie;. Neuronen en persoonlijkheidsvorming. De impact van Mahlers zesde.En de lichtinval. Never forget a good sunset.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 29 juni 2017 in filosofie, humor

 

Happiness

Ook wie zich niets aantrekt van islamofobie, de ontogenese van de taalstrijd, de al of niet invoering van een federale kieskring, het karakter van Newton, Wittgenstein of Kierkegaard, het dispuut tussen Sartre en Camus, de postmoderne aspecten van het feminisme, de Krim, de overvloed aan poezen en ratten, de toekomst van het heelal, de buitenspelval, de pocheertijd van Atlantische zalm en het verschil in gisting tussen de trappistenbieren, kan best tevreden zijn met haar of zijn geleefde leven.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 29 juni 2017 in filosofie, humor

 

Rien

Deugdzaam nietsdoen.
Is als een volle agenda voor stressloze mediteerders.
Tussen wit blad en onontgonnen gedachten.
Volgehouden opeenstapeling van intense leegte.
Dat doe ik.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 29 juni 2017 in filosofie, humor

 

Potturken

-Wat groeit er in onze hof?
-Welke hof, papa?
-De Europese tuin.
-O, ik zie vooral stamboom-Belgen. En stamboom-Fransen. En stamboom-Duitsers.
-En wat nog?
-Ontpotte Turken. Die vanuit Turkije hier in de grond werden gestoken.
-En doen die het goed?
-Sommigen gedragen zich als wandelende takken en hebben zich her en der opnieuw ingeplant. Anderen koesteren nog steeds dat hoopje Turkse aarde dat rond hun wortels ligt.
-Als we die nu eens allemaal zouden leren fier zijn op Ambiorix. En hen leren waarom de slag van Waterloo belangrijk is. Zouden ze dan niet het trauma van hun overpotting overwinnen?
-In mijn klas zit het vol met stamboom-Belgen en de helft weet niet wat er in 1815 gebeurde. En dat standbeeld van Ambiorix is er ook maar gekomen om de natie een identiteit te geven. De meeste stamboom-Vlamingen in mijn klas zijn K3’ers en Yolo-isten. Sommige potturken zijn dat ook.
-Dus het heeft geen zin om verhalen uit het verleden als maïzena te gebruiken om een groepsidentiteit te creëren?
-Nee, toch niet als je iedereen achter een identiteit wil scharen. Er zijn potturken die Shakespeare van buiten geleerd hebben en als een moderne troubadour proza schrijven over hun onmogelijke verliefdheid met een stamboom-Belg die zich stoort aan hun hoofddoek.
-Dus zowel de stamboom-Europeanen als de ingeplante potmigranten zijn bijzonder divers qua samenstelling. Noch een verleden, noch een monoculturele identiteit is concreet. Elke maïzena op basis van gemeenschappelijke feiten is niets anders dan verzinsels die men al of niet wil aannemen.
-Wat blijft er dan over, papa?
-De parrhesia. Elke waarheid vindt haar legitimering in de eigen levenswijze en ervaringen. Van daaruit moeten we samen bekijken hoe we onze Europese tuin kunnen cultiveren.
-Dus een gemeenschappelijke identiteit, een nieuwe Europese stamboom, ligt in het oplossen van de vraag: welke toekomst willen we samen uitbouwen?
-De superioriteit van de westerse cultuur ligt in het gegeven dat ze beseft dat er niet zoiets is als een gemeenschappelijke westerse cultuur, dus dat alles -vanuit een objectief wetenschappelijk oogpunt- gekunsteld is en in mekaar geknutseld wordt, en dat er ruimte is voor privacy. Vanuit die privacyvrijheid ga ik -als parrhesiast- mee harken aan de ontwikkeling van onze tuin.
-Dus wat ik of jij of een potturk verkondigt, die kennis, die invulling van de eigen identiteit, die eigen waarheid zeg maar, toont zich in de mate waarin wij die waarden en waarheid in ons eigen leven weten toe te passen.
-Ja. En dat is de enige toetssteen om onze identiteit en eigenheid te bewijzen. In de veelkoppigheid waarmee we in het leven staan en handelen. Niet vanuit een ideologie of een principe of een geloof, maar in de transformatie die we zelf dagelijks ondergaan en die we door uit onze privacy te komen, ook anderen laten ondergaan.
-Als we dus durven aanschurken tegen de ander, en ons laten beïnvloeden en het verschil koesteren, maar ook de invloed toelaten; en op die wijze samen aan de Europese tuin harken, dan hoeven we geen grenzen meer te trekken.
-Toch niet tussen mensen.
-Tussen wat dan wel?
-Slakken. Dat is de plaag waarmee de Europese tuin te kampen heeft. Wil je de prille slaatjes kans op slagen geven, dan moeten we de slakkengenocide in gang zetten. Doe je laarzen aan. En Marche!

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 4 mei 2017 in filosofie, maatschappij

 

Sicherheit

Het leven is één grote ode aan de prutser, de knoeier, de dromer, de lanterfanter en de twijfelaar.
Dat noem ik nog eens een perfecte waarheidsgetrouwe zekerheid.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 23 april 2017 in filosofie

 

Denken

Denken gaat gepaard met intuïtie. Wie twijfelt, ondergraaft het vermogen intuïtief te reflecteren. Waardoor de onzekerheid vergroot wordt. Wie daarentegen het onvoorspelbare en niet-beheersbare mee opneemt in zijn analyses, in zijn gedrag en in zijn gevoelspalet, zal steeds inzicht op basis van intuïtie verkrijgen. En dus geen behoefte hebben aan twijfel. Het voor-denken heeft tot gevolg dat de eigen intuïtie uitgediept wordt. Dit is noodzakelijk om op zelfzekere wijze beslissingen te kunnen nemen, zonder dezelfde fouten uit het verleden te begaan, én te proberen in te schatten hoe een toestand zal evolueren. Door de rijpheid en het vergrote inzicht, scherpt men de intuïtie en verkleint men de kans op foute inschattingen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 17 april 2017 in filosofie

 

Intimiteit

Waarom zijn genitaliën de ‘meest intieme zones’? Niets is minder ontgrendelbaar dan iemands geheime gedachten. Daar toegang toe krijgen is nog een pak intiemer, me dunkt.
Imago wordt aldus een schaamlapje.
Het uiten van bv. emotionele twijfels is een hoogst persoonlijke origine du monde. Je zielenroerselen openen is anderen laten deelnemen aan een déjeuner sur l’herbe.
Wat er zich in hun hoofden afspeelt, dat geven Les Demoiselles d’Avignon niet bloot.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 17 april 2017 in filosofie

 

Believe it or not

For the last time: het verschil tussen geloof en wetenschap? In geloof pik je datgene uit wat je het meest bevalt, wat je troost biedt, wat je niet vraagt om iets te wijzigen in je gedrag. Wetenschap gaat over feiten, waarheden en inzichten die soms diametraal staan tegenover wat jij graag zou willen horen.
Een levenskunstenaar lacht zichzelf uit wanneer zijn gedrag botst met wat hij weet. Een gelovige vraagt medelijden voor het eigen falen.
Zelfbedrog is eigen aan gelovige mensen. Waan en illusie zijn essentieel voor hen. Ze zijn intellectueel zwak. En ze houden er niet van wanneer men hen een cognitieve spiegel voorhoudt. Ze deviëren het gesprek naar datgene waarin ze volgens hen wel goed zijn: algemene waarden belangrijk vinden.
Levenskunstenaars met wetenschappelijk inzicht trekken lessen voor zichzelf; pinnen zich niet vast aan één levensbeschouwelijke identiteit maar bezitten de gave vloeibaar én coherent te zijn. Omdat de omgeving de persoonlijkheid gestalte geeft, zetten zij zich in om de omstandigheden waarin mensen leven, te wijzigen. Zij bidden niet; noch hopen ze.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 16 april 2017 in filosofie, religie, science

 

Time

In een retroviseur kan je de toekomst zien. Achteruitkijken wordt zo voorspellen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 15 april 2017 in filosofie, humor

 

Weten

Wat kan ik weten? Wat moet ik doen? Wat mag ik hopen? (dixit Kant).
Vandaag kan je die vragen best door mekaar haspelen.
Wat moet ik weten… want ik kan alles weten in deze informatiemaatschappij met een overvloed aan kennis. Ik kan ook extreem gemanipuleerd en belogen worden, dus moet ik zelf filteren en dubbel checken..Temeer daar feiten ondergesneeuwd geraken bij alle doxai (populaire meningen). Vandaar: wat moet ik weten opdat ik zou weten waar ik op mag hopen. Al zou ik beter zelf de handen uit de mouwen steken i.p.v. te hopen dat ‘verkozenen’ een en ander gaan realiseren.
Wat moet ik doen verwordt tot: wat kan ik doen? Want steeds meer zijn we radertjes die enkel in een eigen directe omgeving kunnen impact hebben op onze omgeving. In een wereld waarin de ethiek van aandeelhouders en hun CEO’s boud stelt dat ondernemen ten dienste staat van rentabiliteit en winstopname, en dus de filantropie verwezen wordt naar de hobbykamer, klinken hoogdravende ethische principes als basis van menselijk handelen ronduit naïef.
De kreeft die op een cruiseschip vanuit haar bokaal de feestvierders gadeslaat, weet dat ze niet al te veel mag hopen. Ze kan best proberen zich nog zoveel mogelijk te amuseren en toertjes te zwemmen en haar hoge ethische standaarden geven haar weliswaar een superioriteitsgevoel maar haar gepiep geraakt niet verder dan de transparante bokaalwand en in se ziet ze zichzelf ook wel op het gastronomisch menu van die avond staan.
Ze vindt het dan ook een zeer paradoxale gedachte te beseffen dat de kreeften die meevoeren op de Titanic een goddelijke bevrijdende status toekennen aan de IJsschots waartegen het schip botste en waardoor zij -de kreeften- het ruime sop konden nemen.
De wat-vragen van Kant maken misschien wel plaats voor de wie-is-de-kreeft vraag. Aan ijsschotsen geen gebrek.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 26 maart 2017 in filosofie

 

Liquid

We moeten de grootsheid van een planetaire economie combineren met het lokale gevoel van een gemixte tribe. Velen onder ons zijn internationaal gelieerd door kunsten en wetenschappen. Maar moeten aan anderen de gebondenheid en veiligheid garanderen van een eigen wijk of dorp.
Vloeibare identiteiten gedijen in vloeibare samenlevingen maar gestolde identiteiten behoeven gestolde Umwelt.
(Een eigen kleine ode aan Zygmunt Bauman.)

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 10 januari 2017 in filosofie, maatschappij

 

De zekerheid van een twijfelloos bestaan

Er is een hemelsbreed verschil tussen twijfelen en de zekerheid van complex denken. Het is achterhaald om twijfelen te plaatsen tegenover dogmatisch denken. Twijfelen is een combinatie van onwetendheid (kennis die niet voorhanden is) en onzekerheid (men durft geen weg inslaan, want men beseft dat men de uitkomst niet kan inschatten). Er is geen enkele reden om te twijfelen, want elke beslissing zal uiteindelijk onderdeel blijken van een complexe situatie en dus leiden tot verrassingen. Hetzij later, hetzij onmiddellijk.

Wie (gevoelsmatig) onzekerheid omhelst en de complexheid koestert, leeft zeer zelfzeker en hoeft niet te twijfelen. Het zijn voornamelijk mensen die religieus ingesteld zijn, die angstig zijn voor onzekerheid en daarom zeggen dat ze twijfel ervaren. Met nadenken heeft dit niets te maken. Met voor-denken des te meer. Wie na-denkt trekt lessen uit (reflecteert over) wat voorbij is. En wanneer men dan vaststelt dat men zich (deels) vergist heeft (wat altijd het geval is), is de vraag die zich opdringt: leidt dit tot twijfel (vaak in combinatie met spijt), of tot voor-denken. Het voor(uit)-denken trekt lessen uit het ervarene en koppelt die aan de inschatting van een nieuwe situatie. Daardoor worden onzekerheden weggenomen want de inschatting is rijper dan wat voorheen beseft werd.

Denken gaat overigens gepaard met intuïtie. Wie twijfelt ondergraaft het vermogen intuïtief te reflecteren. Waardoor de onzekerheid vergroot wordt. Wie daarentegen het onvoorspelbare en niet-beheersbare mee opneemt in zijn analyses, in zijn gedrag en in zijn gevoelspalet, zal steeds inzicht op basis van intuïtie verkrijgen. En dus geen behoefte hebben aan twijfel. Het voor-denken heeft tot gevolg dat de eigen intuïtie uitgediept wordt. Dit is noodzakelijk om op zelfzekere wijze beslissingen te kunnen nemen, zonder dezelfde fouten uit het verleden te begaan, én te proberen in te schatten hoe een toestand zal evolueren. Door de rijpheid en het vergrote inzicht, scherpt men de intuïtie en verkleint men de kans op foute inschattingen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 17 oktober 2016 in filosofie

 
Afbeelding

Narcissus

13055584_990856910949356_9073936053297382417_n

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 13 juni 2016 in educatie, filosofie, humor

 

Intimiteit

Waarom is de vagina de ‘meest intieme zone’? Niets is minder ontgrendelbaar dan iemands geheime gedachten. Daar toegang toe krijgen is nog een pak intiemer, me dunkt.
Imago wordt aldus een schaamlapje.
Het uiten van bv. emotionele twijfels is een hoogst persoonlijke origine du monde. Je zieleroerselen openen is anderen laten deelnemen aan een déjeuner sur l’herbe.
Wat er zich in hun hoofden afspeelt, dat geven Les Demoiselles d’Avignon niet bloot.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 7 juni 2016 in filosofie

 

Geweld

-Papa, een klap uitdelen aan een politieman… dat mag niet?

-Klappen met mensen doe je met woorden.

-En wanneer een beroepssoldaat  sneuvelt of aangevallen wordt, dan vindt men dat toch ‘evident’ want dergelijk risico is inherent aan zijn beroep.

– Politiemensen die het verkeer regelen zijn geen soldaten. Tegen hen mag je derhalve –tenzij uit zelfverdediging indien ze hun boekje te buiten gaan- geen gewelddadige acties ondernemen.

– Die aangevallen politiecommissaris regelde het verkeer toch niet. Hij maakte deel uit van de oproerpolitie. Die weten dat ze desnoods met geweld betogers tot staan zullen brengen wanneer die proberen een beveiligde zone binnen te dringen.

– Wil je daarmee zeggen dat politieagenten die het aan de stok krijgen met betogers de facto in een toestand van ‘militair’ zitten?

– Wanneer ze zelf aanvallen -wat deze commissaris overduidelijk deed-  dan is het ontvangen van stenen of een vuistslag, vergelijkbaar met een soldaat waarop burgers reageren.

– Wat leren ze jou allemaal op die universiteit…

 -Indien verzetsstrijders –gewone burgers- aanslagen pleegden tegen Duitse militairen of politiemannen, dan was dat toch oké.

– Kan je inhoudelijk een buitenlandse bezettingsmacht vergelijken met de oproerpolitie?

– Ik denk het wel. Wanneer je als volgt redeneert: deze regering is geen neutrale regering want ze voert een soberheidsbeleid  in opdracht van de Europese Bank, waarvan de voorzitter op de Bilderbergconferentie werd aangeduid, met de bedoeling een extreem neoliberaal bezuinigingsbeleid in alle Europese landen door te duwen. Deze regering bezet dus de toekomst van dit land, door te weigeren de schatkist continue te spijzen met bv. de winsten uit aandelen. Ze weigert de offshore-gelden op te eisen. Ze snoeit in het overheidsapparaat, en dat kan op sommige plekken zeker oké zijn, maar tegen het advies van sommige economen in, weigert ze tegelijk over te gaan tot  forse overheidsinvesteringen zodat baanbrekende innovaties mogelijk worden.

– Is dat wel een goed idee om je politieke wetenschappen te laten studeren?

– M.a.w. wanneer dergelijke regering haar politiemacht laat optreden, dan is dat een bezettingsmacht. Daartegen mag gereageerd worden.

– Hamvraag: ook met geweld?

-Het is ook duidelijk te zien op de beelden dat de vakbondsman uit Henegouwen de commissaris pas te lijf ging nadat deze zelf agressief aanvallend optrad en plezier vond in zijn rol in het kat-en muisspel. Waarom moeten burgers op zich laten slaan door oproerpolitie?

– Momentje. Ga je nu zeggen dat neurologisch gesproken we hier dus te maken hebben met een toestand waarbij emotionele zones in onze hersenen  de overhand nemen van het rationeel oordelingsvermogen?

– Mensen staan op dat moment tegenover mekaar zoals bij een passionele moord. Rechters houden hier rekening mee. Woede is een slechte raadgever maar is wel des mensen. Kijk even naar deze beelden. https://www.facebook.com/infocomcgt/videos/700761876741448/ Wat indien de cameraman de politieagent te lijf zou zijn gegaan?

– Keur je dat dan goed?

– Nee, maar het is des mensen. En dus is het een beetje makkelijk zich te scharen achter een machtsmonopolie voor de politie. Men dient steeds de context te analyseren.

– En wat dan met de casseurs, de nihilisten, de zgn. autonomen die elke betoging aangrijpen om hun adrenaline te laten pieken en daarbij vernielingen aanrichten die ons allen geld kosten, naast privé-vandalisme…

-Die is hooliganisme en dus van een andere orde dan een vakbondslid die wellicht ter plekke door de gummiknuppel en de traangasspuitbus radicaliseerde.

– Conflicten laten uitmonden in geweld, is zinloos en gevaarlijk.

– Dat wel. Maar wel stof voor reflexie. En dus interessanter dan een oppervlakkig pro of contra-stellingname.

– Dus je bent tegen al dat televoting gedoe…

– En getwitter. Je kan in 140 tekens geen diepgang bekomen. Je kan er hoogstens een korte emotie mee oproepen.

– Zou je niet beter advocaat worden?

– Juristen zijn saai. Moest Socrates jurist zijn geweest, we hadden hem nooit gekend.

– Hij had ook geen gifbeker dienen te ledigen.

– Dat was pas geweld. Gelegitimeerd staatsgeweld.

– Socrates antwoordde met gelatenheid.

– Ben ik daar niet te jong voor…

– Wellicht wel.

– Mijn stenen zijn gedachten. Mijn pepperspray is een aftershave. Mijn gifbeker is een Gautheron Chablis Premier Cru les Fourneaux “Vieilles Vignes”.

– Heb je verdomme weer een fles uit mijn wijnkelder gekraakt…

– Zie het als een investering, pa.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 30 mei 2016 in filosofie, maatschappij, neurologie, politiek

 

Raamschap

Een raam opent perspectieven. Om te turen en gluren naar een werkelijkheid die de geest doet fladderen.

Kijken door een raam is thuis komen na een geestelijke reis.

Schermen zijn ook vensters . Soms op een onaangename wereld; vaak op een farce. Wanneer tv het eigen ego amuseert en de kijker weigert zich te spiegelen en te herontdekken, zijn de glazen aangedampt en draait het ego rondjes. Als een gekooide chimpansee.

Wie een blik werpt door het venster van de eigen gedachten, spot zichzelf. Zonder melancholie en zelfmedelij.

Uitzicht is inzicht. Wie kijkt in andermans bestaan, zonder zichzelf te spotten, verlaagt zich tot plat voyeurisme. Wie zichzelf echter mee in the picture betrekt, bespiedt ook de eigen ziel, de eigen verzuchtingen,  de eigen kwetsbaarheden. Kijken naar anderen is altijd een beetje zichzelf begluren.

Tegen zichzelf op zien is al te vaak er tegenop zien een waarheid te aanhoren die zichtbaar open en bloot aan de vensterbank komt aankloppen.

Een geopend raam laat een zachte bries waaien in de eigen ziel.

Wie kijkt, heeft altijd een hand op de klink.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 25 februari 2016 in filosofie

 

RIP Umberto Eco

“Losers hebben, net als autodidacten, een veel bredere kennis dan winnaars, als je wilt winnen moet je alles weten van één ding en geen tijd verdoen met het leren van al het andere, het genot van eruditie is voorbehouden aan losers. Hoe meer je weet, hoe meer er in je leven niet goed is gegaan.” Umberto Eco, Het nulnummer

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 20 februari 2016 in filosofie, psycho

 

Tolerantie?

Tolerantie is de oorzaak van onverschilligheid.
Enkel door betrokkenheid kan het gedrag van medemensen en van jezelf gewijzigd worden.
Overwin de onverschilligheid, verwerp de gemakzucht van tolerantie, bemoei je op empathische wijze met wat je niet aanstaat waardoor je het beter leert doorgronden en je er genuanceerder tegenover zult staan, en racisme, evenals taboes zullen verdwijnen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 24 maart 2015 in filosofie

 

Crosstalk

Niet Jezus maar Judas was de held. Hij begreep immers dat Jezus verraden moest worden. En zo zondebok en slachtoffer kon worden. Zonder Judas’ daad zouden we Jezus niet kennen.
Bovendien was het de bedoeling dat Jezus geofferd zou worden. Offers van helden (Jezus als betweterige anarchist, in dit geval) creëert cohesie binnen de clan. En maakt dat interne conflicten en gruwel belemmerd worden.
Pas dit toe op voetbalsupporters van FC Brugge. Tijd dat er weer een speler verongelukt (à la Sterkele). Kunnen ze collectief rouwen i.p.v. hun racisme bot te vieren op al wie er Turks uitziet.
Anderzijds: die hele Drievuldigheid maakt het allemaal nogal gemakkelijk. Als vader en zoon 1 zijn, dan offert men natuurlijk niks.
Dubbel bedrog.
Wel moet men het ze nageven: als enige slaagde de kerk erin om een deprimerend beeld (de gekruisigde) te laten uitroeien tot een symbool dat enthousiasme oproept. Pas de kruisiging en het lijden toe in moderne marketingstrategieën en je zou een toeristische folder drukken met daarin beelden van toeristen die zich steendood vervelen op een terras. Of je lokt mensen naar een kustplaats door in de reclame zwervers te laten zien liggend voor een vuilnisbelt.
Als dat Marc Coucke maar niet op ideeën brengt. Maar wacht: zijn die appartementsblokken geen esthetische kruisigingen?

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 15 maart 2015 in filosofie, maatschappij

 

Inkt

-Papa, waarom hou jij van wielrennen?
-Omdat het de enige momenten zijn waarop velen een begrip horen dat een ode is aan de vulpen.
-Heu…?
-Een coureur die een demarrage plaatst, verschiet een cartouche.
-Ja…
-En dus heeft hij minder inkt over om nog mee de pointe van het verhaal te schrijven.
-Dus zou men veel meer literair jargon moeten aanwenden in de sport?
-Voilà. Met één pennentrek legt een trainer de strategie van zijn ploeg vast.
-En de verliezers?
-Die zouden het liefst een tintenkiller willen gebruiken om hun prestaties weg te vagen.
-Is dat nodig?
-Strik genomen zeker niet. Elke onaffe daad is als een brouillon. Ze bevat immanente schoonheid. Meer zelfs: ze is een aanklacht tegen het té afgelikte verhaal.
-Dus inktvlekken in de sport… zijn geen aantasting van het blazoen?
-Integendeel. Ze bevatten sporen van authentiek zweet. Een auteur houdt ze bij in zijn schriftje. De dichter koestert ze want jaren later kunnen ze inspireren.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 28 februari 2015 in filosofie, humor

 

Vooruitgang

Wat is vooruitgang?
Vroeger wachtte men ongeduldig op de terugkeer van de krijgers die op jacht gingen. De clan had honger. De jagers moesten hun ding doen.
Vandaag volgt men ‘zijn’ krijgers via de social media op de voet terwijl ze het vliegtuig nemen naar Moskou, hun intrek nemen in het hotel, zich warm lopen, etc… en terwijl ze op jacht gaan (naar de bal) zitten de thuisblijvers lekker warm met de nodige versnaperingen.
Maar het gevoel is hetzelfde: de uitgezonden zonen dienen met een trofee terug te keren. En intussen speelt het clangevoel. En weerklinkt gejoel. Basic instincts in luxe-verpakking.
Dat heet dan vooruitgang…

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 26 februari 2015 in filosofie, humor

 
  • Archief

  • oktober 2021
    M D W D V Z Z
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  •