RSS

Maandelijks archief: mei 2011

Troje en DSK: van Helena tot Ophelia

Ik was vannacht op bezoek bij koning Priamos van Troje. En ik moet zeggen: de man was behoorlijk boos. Want wat blijkt: het paard van Troje was helemaal geen paard. Maar, naar zijn zeggen: een varken. En dat was bewust, want een nagemaakt vies knorrig in de grond woelend op te korte pootjes waggelend ondier getuigt van weinig eerbied waardoor het evident was dat de Trojanen zich beledigd zouden voelen door hun Griekse belegeraars. Meteen wordt ook duidelijk waarom de moslim-nazaten van het nu in Turkije gelegen Troje geen varkensvlees lusten.

Er is dus nooit een paard geweest en het varken werd al helemaal niet de stad binnengehaald. Integendeel: het werd gewoon verbrand en de inzittenden stikten en hun lichamen verkoolden. Spek voor lekkerbekken die houden van een potje vechten.

Homerus had dus zijn minisoap correcter “Het varken van Troje” moeten noemen. Nu is het niet zeker of Homerus zelf de serie schreef (misschien was hij hoogstens ghostwriter van dienst en werd hij al snel door een naijverige showrunner van het project gehaald) , feit is dat men in dat geval bezwaarlijk zou kunnen  spreken van een catchy titel. “Het Beleg van Laken” of “Slangen en de 16” zijn uiteindelijk ook een pak seduisanter dan “Twee tentjes in Albert zijn voortuin” of “Kazakkendraaier verkoopt zichzelf aan premier”.

Bovendien gebruiken wij vandaag te pas maar vooral te onpas het beeld van het Trojaanse paard. Zo worden onze computers besmet door het Trojan Horse, een worm die onschuldig binnenkomt en onze bestanden van binnenuit beschadigt. Fout dus, niks Trojan Horse.

Straffer nog: waar halen wij het recht om de term Trojaans te gebruiken? Het beest werd geschonken door die wrede Grieken. Zouden we dan misschien de beleefdheid kunnen hebben om te spreken over Het Griekse Paard? Zelf hebben de Grieken de Euro binnengehaald, en dat breekt hen nu zuur op. Er blonk een glinstering van leedvermaak in Primaos’ ogen toen ik deze vergelijking maakte.  Maar hij fulmineerde verder: “Spreekt men in Griekenland dan over de Griekse euro? Nee, ze hebben het over de Europese euro.  Dus graag wat meer respect voor Troje en vooral: maak met uw benaming kenbaar wie de boze indringer is”.

Maar Priamos was nog het meest verbolgen over de wijze waarop het hele Helena-verhaal uit de doeken werd gedaan. Men dient zich de zeden en gewoonten uit die tijd voor ogen te houden. Onderbroeken moesten nog uitgevonden worden en liefde was een financiële transactie. Dus toen Paris Helena schaakte, was dat enkel een extra bonus die hij zich toe-eigende. Dat de dame in kwestie zonder gephotoshopt te zijn er niet onaardig uit zag, was bijzaak. Met liefde had het al helemaal niets van doen. Men sprak dan ook in die periode van een DSK-effect. De kers op de taart, zeg maar. Wie reeds grote landerijen en zijn schaapjes op het droge had, die trok met een vloot naar overzeese gebieden en plukte er verse deernen weg. Waarmee men dan een Dominique Strauss-Kahn’tje deed, ’t is te zeggen men stapte in traditionele kledij (een mini-jurk, sandalen en een helm met pluim) door het leven en volgde zijn natuurlijke driften. Uiteindelijk waren het de goden die de hormoonspiegel aanzwengelden, en zelfs Trojaanse CEO’s waagden het niet tegen de wil van hun aandeelhouders in te gaan.

Wanneer nu de voltallige Griekse vloot voor anker ligt en de Trojanen vrezen onder de voet te worden gelopen, zou Paris een toespraak hebben gehouden (in het bijzijn van Griekse stenografen en schetstekenaars) en verklaard hebben: “I did not have sex with that woman.”, daarmee hopende de Grieken te sussen.

Kijk, dat  is dus volstrekt onaanvaardbaar om als plotwending op te nemen. Mannen van het type Paris gebruiken hun lans wanneer ze in aanslag staat en Helena weet dat wat zich onder de rok van haar belager bevindt, weldra  in haar zal wroeten. Geen (Franse) haan die daar naar kraait. Waar wij vandaag misschien nog zouden kunnen geloven in een ontkenning van de diepste draai, was dat in Trojaanse tijden juist een absolute plicht voor wie zich wou opwerpen als een internationaal gerenommeerd leider. Het was zelfs een door spindokters aangeprezen strategie.

Ik moet zeggen dat ik er bouche bé bij stond. Koning Priamos had mij geschiedenisles gegeven en een oude mythe onderuit gehaald. Niet de Grieken maar Troje was de overwinnaar en vandaag moeten we maar wat minder kritisch omgaan met het reilen en zeilen van onze mannelijke leiders. Ik citeer Priamos: “Wie een zware last torst, verdient het zich af en toe op amusante wijze te ontlasten.” En het maakt niet uit of het nu gaat om Helena (een beeldschone prinses) of Ophelia (een met HIV-besmette moeder die om den brode kamermeisje speelt).

Ik knikte. Ja, een gekregen paard kan je maar beter niet in de bek kijken. Dat wisten ze in Troje ook al. Te laat besefte ik dat ik het verkeerde spreekwoord had gebruikt. Ik vrees dan ook dat de vloek van koning Priamos me ook in het hiernamaals zal blijven achtervolgen.

Advertenties
 
2 reacties

Geplaatst door op 22 mei 2011 in humor, maatschappij

 

Letterreizen

Ik lees een boek en bén dan met verlof. Ook als ik ervoor en erna druk aan het werk ben.
Ja, misschien is dat wel wat literatuur doet: je geest met verlof sturen.

Anderzijds is reizen ook een vorm van werken. Want ook als je je laat gaan (bv. al reizend landschappen en geuren opzuigen) ben je onbewust naarstig bezig elke impressie te verwerken. Vraag is dan: wanneer werkt een mens niet?

Je hebt werken waarbij je je laat gaan. En werken waarbij je zelf produceert.

Laat het dan nu tijd zijn om in de zon te zitten met het fascinerende “Voor de oerknal” van de jonge Duitse natuurkundige Martin Bojowald. Een knaller van een reis terug in de tijd…

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 22 mei 2011 in filosofie, literatuur, reizen

 

Hedonisme

Waar enkel gelachen mag worden, heeft het leven een val gespannen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 22 mei 2011 in filosofie

 

Orakels

Moderne filosofen zijn scenaristen. Zij vertellen en voorspellen mogelijke maatschappelijke ontwikkelingen en gedragingen.

Spielereien, gebaseerd op impressies. Op gemoedstoestanden. Op een hersenstaat waarin gevoelens bepaald worden door de sensatie van

dichtschroeiend plastic: het lijf langs binnen versmacht.

Maar eens gedachten de toestand bevriezen, huist de filosoof in een nieuw ervaringsscenario.

Eigen orakel is eigen inzicht & voorspelling in verhaalvorm. Vol van eigen betekenissen.

Arbeid met de glimlach van de tevreden doener. Gedicteerd door tijd.

Naar aanleiding van Hertmans over Sloterdijk.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 12 mei 2011 in antropologie, filosofie

 
  • Archief

  • mei 2011
    M D W D V Z Z
    « Apr   Jun »
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    3031  
  •