RSS

Categorie archief: technologie

Shared Value als antwoord op de petitie “Facebook, Apple en censuur”.

Facebook en Google zijn Amerikaanse privé-bedrijven. Zij hebben het recht vanuit die hoedanigheid te bepalen hoe hun producten gebruikt worden en dus het recht content te censureren. Zoals een forummaster een onlinediscussie mag censureren wanneer er beledigingen geuit worden.

Caudron en co (zie http://tinyurl.com/69ab9cf) hebben echter ook gelijk te wijzen op de gevaren van die censuur (om puriteinse redenen, om politieke redenen, whatever). Dit is overigens al langer een probleem, want zowat alle burgers geven stukken van hun privacy af aan Google en Facebook (in ruil voor gratis gebruik), zonder vaak te beseffen wat de negatieve gevolgen kunnen zijn. Door deze producten te gebruiken geeft eenieder impliciet toestemming de regels te kennen en na te leven. De verantwoordelijkheid ligt dus bij de gebruiker, maar tegelijk kan men vaststellen dat vele gebruikers niet beseffen wat de spelregels zijn.

De hamvraag is dus: ga je vanuit een supranationale entiteit (bv. de UNO) Facebook en Google (en enkele andere spelers) als “publiek domein” verklaren en zo eventuele censuur tegengaan (en gebruiksregels zelf aanpassen). Dat is de enige manier waarop privé-initiatieven (die gratis en vrijblijvend door miljoenen mensen gebruikt worden) verplicht kunnen worden zich te schikken naar regels.

Ofwel laat je betalen voor die diensten, al kan je dan ook nog steeds regels opleggen (zie bv. de regels waaraan banken zich moeten onderwerpen).

Ofwel (en dat is de liberale logica van Van Braekel op http://lvb.net/item/8912) bouwt men in Europa een “eigen” zoekrobot en sociaal network en worden de spelregels bepaald door de Europese Unie. Met als nadeel dat heel wat mensen op meerdere platformen actief zullen moeten/willen zijn.

Dit verhaal (dat er al lang zat aan te komen natuurlijk) toont heel mooi hoe onhoudbaar een “zuiver” marktdenken is geworden. Google en Facebook zijn van “ons”, d.w.z. van alle gebruikers. En niet meer van hun oprichters + aandeelhouders (die verdienen er wel veel geld mee). De logica van de evolutie in het hele onlinegebeuren is dus dat gebruikers zelf willen bepalen wat mogelijk is. Zoals consumenten ook mee willen bepalen hoe hun cola smaakt (maar helaas niet mee kunnen bepalen voor welke prijs dat product om de markt komt).

Mij lijkt dit een gezonde logica. Iedereen is vrij initiatieven te nemen en business op te starten, maar moet zich wel plooien naar de wil van de vele gebruikers. Ik noem dat een humaan en creatief evenwicht tussen egoïstisch eigenbelang en collectief nut.

M.a.w. de gebruikers bepalen zelf wat ze gecensureerd willen zien. De UNO (of een internationale ethische commissie) bepaalt de bovengrens (bv. materiaal van pedoseksuele geaardheid kan niet).

In de praktijk zal je sowieso overheden hebben (Iran, China, Moslimlanden,…) die meer zullen censureren.

Deze discussie is voor mij identiek aan de discussie over de grondstoffen. Wie mag bepalen wat er met de petroleumvoorraden gebeurt? De landen die toevallig op de oliebronnen zitten? Gelet op het feit dat de hele wereldeconomie draait op olie (vervang olie door Facebook of Google) kan het eigenbelang van één natie of een privé-bedrijf niet primeren op de belangen van een stuk van de wereldbevolking. Die vraag zal zich op vele vlakken stellen. Het antwoord is geen onbeteugelde vrije markt, maar ook geen indijken van initiatieven. Er is een derde weg. In ruil voor het feit dat de aandeelhouders (want daar hebben we het over) een stuk van de winsten behouden, bepaalt een supranationaal orgaan de spelregels (dus bv. wat het aanbod (en de prijs) zal zijn).

Obama beseft dit en ook delen van het bedrijfsleven begrijpen dat. Vandaar dat CEO’er Immelt aan het hoofd staat van de ‘Council on Jobs and Competitiveness’. Doel is te groeien op basis van ‘shared value’: het generen van economische waarde tezamen met maatschappelijke waarde. Maatschappelijke vooruitgang gaat aldus hand in hand met zakelijke successen. Winst is dus niet langer het einddoel.Als dit doordringt in de hoofden van aandeelhouders, moet het ook mogelijk zijn Facebook, Apple, Google en co te doen beseffen dat ze de spelregels niet zelf mogen bepalen.

 

Advertenties
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 9 februari 2011 in cultuur, economie, maatschappij, media, politics, technologie

 

Aan zij die wonen in maagzuurland

De grens tussen goed en kwaad (en tussen ethisch correct en politiek incorrect) is redelijk recent, want vroeger was het eenvoudig: wij zijn goed en de rest is een gevaar. Mensen worden als racisten geboren en ontleren de ander als vijanden (vreemden) te zien. Logisch in een biotoop waar vandaag  dieren nog steeds op die manier leven: ze zijn elk op hun beurt prooi voor predators, dus kan je maar best op je hoede zijn en bang zijn voor alles wat vreemd is- dat maakt misschien het verschil tussen leven en dood. Wij hebben echter sedert de 18e eeuw beschaving als saus boven ons dierlijk zijn gegoten. Probleem is dat onze hersenen nog steeds bij momenten op de oude wijze functioneren. Voetbalsupporters zijn racisten als ze juichen met “hun” ploeg en joelen tegen de tegenstander. TV-voters zijn racisten als ze supporteren met zanger X en tegen zanger Y zijn. Maar dat zijn dus beschaafde uitlaatkleppen; achteraf pakt men een pint en zijn er quasi geen vijandelijkheden meer. Niet vergeten dat bij elke oorlog soldaten fier en in halve euforie naar het front trekken, opgepept door een logica van “wij tegen hen“. En allemaal komen ze gedesillusioneerd terug.

Politiek conservatief rechts gelooft niet dat de mens beschaafd is op de manier die linkse Verlichtingsdenkers dat omschrijven. Het rauwe beest blijft in elke mens aanwezig en elke mens zal aan zichzelf en zijn gezin denken en de rest laten stikken, als het er op aankomt. Dus solidariteit zit niet in de mens maar is opgelegd door de staat en door linkse denkers. Dus geen gezondheidszorg in de VS, en als je aan solidariteit wil doen, geef dan geld aan die projecten of mensen die je zelf kiest. In Europa zeggen we: betaal belastingen en we financieren onderwijs voor iedereen. In de States zeggen ze: als je geld wil geven om bepaalde jongeren te laten studeren, kies dan zelf aan wie je het geeft. Dit is gebaseerd op het mensbeeld: de mens is intrinsiek boosaardig en egoïstisch; als je anoniem solidair bent gaan ze van je profiteren.

Wij zijn echter beiden. Wij zijn als soort (samen met mieren) kampioenen in samenwerken. Darwiniaans gezien leidt samenwerken tot beter overleven. Maar als we emotioneel worden neemt een deel van onze hersenen (de oude hersenlaag) het over en kunnen we iemand de kop inslaan of zeggen we bv. “stomme Ollander” wanneer een wagen met Nederlandse nummerplaat een fout manoeuvre maakt, terwijl dat “Ollander”-zijn niks te maken heeft met het feit dat die chauffeur een foutje maakt.

We zouden op school niet meer mogen de vaderlandse geschiedenis onderwijzen. We zouden niet meer achter de Belgische of Vlaamse nationale ploeg mogen staan. Kim Clijsters mag geen favoriete zijn. Men moet de term “wij” en “ons” bannen. Dat zou zeker helpen om mensen te hebben die veel opener staan. Maar mijn hoop ligt (en nu wordt het héél gevaarlijk) in hersenmanipulatie. De cybermens.

Want de homo sapiens sapiens is een product van de wereld op aarde, en de natuur heeft steeds een eigenschap toegevoegd (of weer laten verdwijnen als die niet optimaal was) om te overleven. Dus zijn wij chaotisch gefabriceerd (steeds in functie van de omgeving), vele oude eigenschappen blijven bestaan maar krijgen er andere eigenschappen (bv. een extra hersenlaag) bovenop. Zoals de Vlaamse woningen. Eerst een huis zetten en dan koten erbij bouwen. Evidenter zou zijn om een plan te maken dat harmonisch alle behoeften uittekent en dan in 1 keer laat bouwen. Maar zo werkt de natuur op aarde dus niet.

Fysiek zijn wij eerder zwak (de meeste viervoetige dieren zijn sneller, behendiger, sterker). Maar intelligentie was een goed wapen in de wereld na de dinosauriërs (moesten er nog dino’s zijn, we zouden waarschijnlijk uitgeroeid zijn geworden). Helaas (?) is onze intelligentie nog steeds gelinkt met ruwe emoties en handelingen. Meer zelfs: Hitler en Stalin e.a. combineerden extreme intelligentie met extreme dierlijke brutaliteit. Dus de cybermens (transhuman) zou onze oude hersenlaag in toom kunnen houden en dus racisme en brutaliteit in de kiem smoren. Zodat we enkel nog leven in een wereld met zachte, open, nieuwsgierige en tolerante mensen. Die misschien vrijwillig als kick een halfuurtje hun hersenen zo instellen dat ze het gevoel van te supporteren (wij tegen hen) ervaren, terwijl ze dan weer verder enkel “wij met z’n allen” ervaren.

Utopisch? Nee. Technisch binnen 50 jaar mogelijk. Maar je kan dan natuurlijk terecht komen in de wereld van The Matrix. Waarbij mensen jouw hersenwerking kunnen manipuleren.

Let wel: vandaag manipuleren wij constant elkander. Als men de nieuwsuitzendingen volpropt met de ingedeukte garagedeur van Crembo of het de B-H-V-soap, dan is dat indoctrinatie (lees vervuiling) van onze brains. Alleen ervaren wij dat minder brutaal dan wanneer iemand via een laptop de software in een cybermens zou manipuleren.

Is de transhumane mens wenselijk?

Je kan ook zeggen: het leven is de ene muziekflard na de andere beluisteren; het ene schilderij bekijken na het andere. De ene boeiende babbel hebben na de andere. Je kan je afsluiten van alle ellende, geen hoop hebben op een betere wereld en enkel zoveel mogelijk poëzie proberen te ervaren. Dat is mijn drug. Mijn ding. Maar soms (zie deze blog) kan ik het dan weer niet laten een mening te hebben, terwijl dat amper iets wijzigt aan de wereld. Ja, zwakzinnigen die niet gefrustreerd zijn en ook niet misbruikt worden, zijn gelukkig. Wie zijn lot aanvaardt (wat het boeddhisme ook zegt) en niet hoopt maar enkel IS (en ondergaat) ziet de dingen zonder utopie, zonder hoop, zonder wensen die vaak niet haalbaar zijn. De arbeider of bediende die nooit discussieert, zijn job doet zonder ambitie maar ook niet lijdt of zich niet verveelt, en daarnaast een hobby heeft, frit met biefstuk kan eten en naar zee (of elders) op reis gaat en zich niks aantrekt van al de rest… die is er beter aan toe dan wij met ons gebrabbel en onze gedachten. Alleen, er is geen weg terug, en die gelukkige arbeider of bediende is natuurlijk wel de speelbal van anderen en ziet de ontwikkelingen niet aankomen, maar ondergaat ze. Die strijdt voor ie het weet aan het front, terwijl wij die de ramp van het nationalisme, een logica van “wij tegen hen” zien aankomen en op  tijd vluchten.

Als de Eyjafjallajökull het toelaat, natuurlijk.

Hoop? http://nl.wikipedia.org/wiki/Transhumanisme

Troost? http://www.youtube.com/watch?v=jYOsWWKHZVw&feature=player_embedded

 
1 reactie

Geplaatst door op 4 mei 2010 in geschiedenis, innovatie, maatschappij, science, technologie

 

Wij zijn allemaal verslaafd

Verslaving is nuttig. Verslaving is als mechanisme ingebakken in ons leven. Ook jij bent verslaafd. En gelukkig maar. Want als je het niet zou zijn, je zou nu geen tijd hebben om deze tekst te lezen want je zou op zoek zijn naar energie, om in leven te blijven. Ik heb het natuurlijk over ademen. Wij zijn verslaafd aan stikstof-zuurstofmengeling. De lucht die we inademen. En waardoor we een brandstof voor energie  binnentrekken die door ons lichaam gebruikt wordt om bv. ons hart te laten pompen en onze hersenen te laten functioneren.
Stel dat we niet verslaafd zouden zijn? We zouden constant alert op zoek gaan naar dergelijke energiebron. Of we zouden de meeste tijd lusteloos liggen. Dus de natuur heeft zich dusdanig ontwikkeld dat alles wat leeft energie op een makkelijke manier (bv. ademend) kan onttrekken aan de omgeving. En in plaats van steeds te moeten alert (nadenkend) tegen onszelf te zeggen: nu moet ik ademen… en nu ook… en nu ook… is er het verslavingsfenomeen dat een combinatie is van het tot ons nemen (van een substantie) op constante basis (waardoor we in dit geval constant alert zijn) en een automatisme (we moeten gelukkig niet nadenken als we ademen waardoor het ons niet hindert in onze actie).

We zijn dus op verslavende wijze afhankelijk van producten en acties, en dat is soms zeer positief. Maar natuurlijk kan verslaving ook negatief zijn. Denk maar aan nicotineverslaving. Zelf produceren we ook nicotine en dat is levensnoodzakelijk. We voelen ons goed bij nicotineopstootjes in onze hersenen. Alleen gaat ons genotscentrum ons parten spelen. Wat we fijn vinden, onthouden we. Meer zelfs, we gaan het opnieuw opzoeken. Genot is een drive in ons handelen. En dus gaan rokers al snel gewenning ervaren wanneer ze nicotine inhaleren. Ze ervaren genot en ze willen dat steeds opnieuw. En zeg nu zelf, je moet er niet veel moeite voor doen: even een sigaret aansteken en een trekje doen, en hop, daar is het plezier. Daardoor gaan onze hersentjes ingesteld geraken op grotere hoeveelheden van (in dit geval) nicotine (vervang nicotine gerust door heroïne of cocaïne of xtc, whatever). En dan ontstaat een strijd tussen ons verstand dat zegt: niet goed bezig met al die stoffen zo extreem veel tot ons te nemen en onze genotszone die zegt: doe verder, het is aangenaam. We noemen dit cognitieve dissonantie.

Dus is de volgende vraag: waarom is er genot? Omdat het een drive is, een motor tot handelen. Seksueel genot zal leiden tot voortplanting, en dat is wat onze genen willen: verder blijven leven in een nieuwe generatie. Genot is dus een tactiek van de natuur om ons aan te zetten tot diverse acties. Dankzij genot, bv. lust in zoetigheden, zullen we soms op gevaar van gestoken te worden honing stelen in een bijennest hoog in de bomen. Zonder dat genot zouden we eerder een makkelijkere voedselbron zoeken. Eten is op zich ook gebaseerd op genot want het stilt een ellendig gevoel: honger.
Een paringsritueel tussen twee dieren (incluis een menselijk koppeltje) is een combinatie van strijd en eigen genot. En daardoor wordt de voortplanting waarschijnlijk verzekerd.

Maar in de natuur moet je dus ook de keerzijde van de medaille er bij nemen. Je moet jezelf af en toe afremmen want genot werkt verslavend. En uiteindelijk kan dat desastreus zijn. Voor de natuur is dat jammer, maar geen ramp. Want als iemand alcoholist wordt, dan wil dat zeggen dat hij zijn goesting in alcohol niet kon temperen. Dit is deels sterker dan hemzelf. Genetisch zit hij zo in mekaar dat zijn wilskracht niet kan optornen tegen zijn genotzucht. Zijn hersentjes functioneren iets anders dan bij een gelegenheidsdrinker. Maar als zijn hersenen geen rem zetten op de drang tot genot, dan zal dat misschien ook zo doorgegeven worden aan het nageslacht. Dus voor de natuur is het soms beter dat een alcoholicus sterft, zo is de kans kleiner dan de genetische afwijking die leidt tot een disharmonisch gedrag (wat alcoholverslaving is) doorgegeven wordt aan volgende generaties.

Hebzucht is een overlevingsdrift, zowel voor onszelf (als individu), als voor ons nageslacht. Ik bescherm mijn gezin, en in onze maatschappij wil dat zeggen: ik zorg dat mijn kinderen kunnen studeren, veel comfort hebben en zich op volwassenen leeftijd comfortabel kunnen settelen, dus moet ik zelf zoveel mogelijk geld en netwerken zien te hebben, dus kan ik maar best zelfzuchtig en hebzuchtig zijn. Let wel: soms kan men juist gul en vrijgevig of symbiotisch zijn, omdat dit een betere strategie is om het doel van goede nakomelingen te bekomen. Als mijn huis op het punt staat af te branden, kan ik beter het huis van mijn buren dat in brand staat, mee blussen, dan red ik misschien het mijne.
Maar ook hier geldt dat er een keerzijde aan de medaille is. Te veel hebzucht (bv. tegenover de planeet aarde) kan tot desastreuze gevolgen leiden.

De natuur heeft een logica en daarin verwerkt zit de bult en de buil, d.w.z. er is vaak een keerzijde; een gevaar dat om het hoekje gluurt. Zoals rijden met een wagen. Je kan tegen 30km/uur voor een schoolgebouw passeren.  Maar je kan ook het gaspedaal induwen en drie keer zo snel voorbijflitsen. In dit geval zullen we het hebben over verantwoordelijk zijn voor ons eigen gedrag. En ja, je kan makkelijk je voet in bedwang houden en je aan de snelheidsbeperking houden. Maar wat als je gehaast bent? Dan zal je snel een massa mensen hebben die zonder scrupule sneller gaan rijden, ook voor een schoolgebouw. In dat geval is het niet hun genotszone die hen drijft, maar eerder het niet willen gestraft worden wanneer ze te laat op een afspraak komen (wat indirect toch weer met genot te maken heeft).

In ons hoofd zijn dus steeds diverse zones tegelijk aan het werk. Soms kunnen we die mooi in evenwicht houden, soms ook niet. Dat heeft te maken met hoe bepaalde stoffen inwerken; met “autostrades” in onze hersenwerkingen die in feite gewoontes zijn en die al snel een voorkeursbehandeling krijgen. Wanneer we dus geregeld eenzelfde gedrag hebben, zal dat als de norm worden ervaren en zullen we als eerste reflex die handeling ook willen uitvoeren. Het is oké om zuurstof in te ademen, dus ademen we maar de hele tijd. Onze hersenen zijn er volledig op ingesteld want als we onder water duiken gaan we al snel panikeren. Dat kunnen we afleren door te oefenen. Op dat ogenblik trainen we onze hersenen en zeggen we a.h.w.: rustig, ik kan twee minuten onder water zonder risico. We zullen dan ontspannen. Afkicken van een verslaving wil dus zeggen die autostrades (der gewoonten) in onze hersenen opbreken en nieuwe (gezondere) gewoontes in de plaats aanleren waardoor die de norm worden.

Zou het niet makkelijker zijn moesten we onze hersenen met ons verstandelijk vermogen kunnen controleren en dus op die manier de wellust en de negatieve verslavingen kunnen tegenhouden? Ja zeker, maar helaas zijn wij als soort niet op die manier geëvolueerd. Meer zelfs, het is niet zo dat wij gemaakt zijn door een creator (zoals een kunstenaar een beeldhouwwerk maakt of een informaticus software schrijft). Nee, wij zijn geëvoluerd met vallen en opstaan; dwz met ons aan te passen aan nieuwe situaties terwijl we de oude gewoontes ook nog behielden. En vandaar dat we dus moeten leren leven met contradicties in ons hoofd.
Een en ander heeft natuurlijk te maken met de chemische subsanties die tegen mekaar in werken in ons hoofd. Voor technische details verwijs ik naar de links. Je vindt er o.a. uitleg over dopamine.

Verslaving, hebzucht en genot zijn dus nuttig. Maar teveel kan nefast zijn.
Misschien interesseert het je te weten dat dit een van de vragen is die de wetenschappers die bezig zijn met het bouwen van transhumane wezens (robotten met gevoelens en een eigen wil) zich stellen. Want we kunnen robotten maken zonder gevoelens (en dus zonder genot en risico op verslaving), maar wordt het leven dan niet erg saai? Ideaal zou zijn om zelf ons genot te dimmen (of uit te schakelen) als het een negatieve rol speelt (bv. bij alcoholverslaving) en anderzijds het juist op te roepen wanneer we bv. een mooi landschap zien of een kunstwerk. Ooit zal dat mogelijk zijn. Maar dan zal ik ook jouw genotservaring kunnen opzetten of afzetten. En dat kan dan weer leiden tot andere problemen…

Meer info

How addiction works

Addiction as a ‘Brain Disease’

Artikels over hebzucht

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 18 december 2009 in filosofie, maatschappij, science, technologie

 

Pang Pang

Ook gedaan als kleine rakker? Soldaatje spelen en “pang pang” roepen als je begon te schieten.

Besef dan: Je was je tijd vooruit! De soldaten van het Belgisch leger moeten -bij gebrek aan kogels- pang pang roepen.

What’s next? De brandweer die bij evacuatie-oefeningen roept: pif poef paf, en gij zijt af.

In het NRC-Handelsblad lazen we hierover: “Het ministerie van Defensie ontkent stellig dat militairen bij oefeningen ‘pang-pang’ moeten roepen, zoals wordt beweerd. ,,Pang-pang roepen op een oefening is een lelijke mythe”, zegt de woordvoerster.”

Een lelijke mythe? Het is verdomd de surrealistische bestaansreden van dit landje!

 
 

Blogportaal voor wetenschap

Drie rubrieken op de Nederlandstalige blog Scilogs:  Ruimtelogs (kosmos en ruimtevaart), Breinlogs (psychologie, sociologie en hersenonderzoek) en Weetlogs (alle andere wetenschapsweetjes, van biologie over gezondheid tot wiskunde).  Bloggers van dienst zijn wetenschappers of wetenschapsjournalisten.

 
 

Traces du sacré

Multidisciplinary exhibitionCentre Pompidou du 7/5 au 11/8.

A visual exploration of one of the most pressing issues of our time.

Following what has come to be called “the disenchantment of the world,” a significant strain of modern art has found its roots in the turmoil attendant upon the loss of conventional religious belief, a terrain that continues to nourish the development of contemporary forms. Remaining, in a thoroughly secularised world, the profane vehicle of an ineluctable need to rise above the quotidian.

 

NetNeutrality

Het is niet omdat een bedrijf een kabeltje legt waarlangs wij communiceren en ons toegang verschaft tot het internet, dat wij moeten toestaan dat dit bedrijf bepaalt of en voor welke prijs wij het internet kunnen gebruiken.

 
1 reactie

Geplaatst door op 7 maart 2008 in economie, maatschappij, media, technologie

 
  • Archief

  • november 2017
    M D W D V Z Z
    « Okt    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  •