RSS

Maandelijks archief: mei 2017

Afbeelding

Space

Advertenties
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 28 mei 2017 in art, foto

 
Galerij

Malaga – Nerja – Anadalusia

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 21 mei 2017 in reizen

 
Galerij

Sehnsucht

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 21 mei 2017 in art

 

A suivre

Een arena waarin tegengestelde visies mekaar kunnen bekampen, is een belangrijk onderdeel van een democratie. Zonder die arena verglijdt een samenleving tot een gewelddadig systeem. Tegenstanders mogen niet gezien worden als vijanden. Vijanden staan mekaar immers naar het leven. Tegenstanders willen mekaar ook verslaan maar gunnen de ander bestaansrecht. Sommige organisaties houden ervan om tegenstanders dermate te framen dat ze als vijanden worden gepercipieerd door de achterban. Het ontzeggen van de mogelijkheid tot meningsuiting (door bv. debatten te boycotten) is daartoe een eerste gewelddadige stap.

Groepen (bestaande uit gelijkgezinden) hebben de behoefte zichzelf te consolideren. Dit kunnen ze doen door te willen groeien en anderen in zich op te nemen (waardoor ze vloeiend worden en dus minder beginselvast) of door zich net af te sluiten van anderen en hun eigen identiteit als een begrenzing te promoten (daarmee stolt ze als massa).

Extremistische organisaties belijden een groepsvorming die zich wenst af te sluiten van andere identiteiten. Ze omhelzen een identiteit die naar binnen gekeerd is. Tegenstanders worden als vijand gekaderd. Volkspartijen doen dit vooralsnog niet. Maar zij tellen wel leden die zowel de vloeibaarheid van een volkspartij voorstaan, als leden die eerder de gestolde identiteit vooropstellen.

Radicale linkse groeperingen wensen te groeien en uiten zich als een groep die anderen wil opslorpen en lid maken. Vandaar ook hun multiculturele invulling. Vanuit die houding zullen zij minder geneigd zijn om anderen te censureren. Immers: zij willen juist in dialoog treden om de ander te overtuigen.

Groeperingen bestaande uit anti-establishment activisten opereren als een gesloten groep die zichzelf wil consolideren en het eigen gelijk als model wil opleggen. Hun maatschappijmodel is geen open samenleving maar een model dat op eenzelfde rigide wijze de tegenpool is van extreem rechtse nationalisten. Daardoor hebben zij een vijandbeeld nodig om de eigen identiteit te versterken en zullen zij tegenstanders dus zelden als genuanceerd en salonfähig omschrijven. Tegelijk gaat ze opportunistische verbintenissen aan met extreem links en migrantenorganisaties om zo haar gesloten identiteit te camoufleren.

Tegenover beide massa-modellen staan het liberale individualistische burgermodel waarin gepleit wordt voor een absolute vrije meningsuiting. Dit model stoelt op een parlementair systeem dat verdedigd wordt als forum waarin tegenstellingen zich kunnen uiten en outen. De eerste decennia van de 20ste eeuw, maar ook recente ontwikkelingen in sommige Oost-Europese landen, tonen aan dat noch een parlementair systeem, noch een onafhankelijke rechterlijke macht in staat zijn om het opschuiven naar totalitaire modellen tegen te gaan. De massa-mens -eens gemobiliseerd- zal aanvankelijk mondjesmaat, later als een pletwals, de democratische vrijheden uithollen. Naast een individuele benadering van gefrustreerde medemensen, zit er wellicht niets anders op dan het kanaliseren van de ontevredenheid van tot massa’s toegetreden individuen in open democratische coalities die het identiteitsvraagstuk loskoppelen van een gesloten groepsidentiteit maar het verankeren in een rechtvaardig en helder rechten- en plichten verhaal.

Tegenover een attitude die een vijandbeeld voedt, dient een empathisch opgebouwde redenering te staan waardoor een eigen groot gelijk plaatsmaakt voor wederzijds begrip. Beroep doen op inleving maakt het mogelijk genuanceerd te oordelen over anderen. Vandaar dat censuur, zeker door middel van straatgeweld, niet duldbaar is. Tegelijk moet men er over waken dat opponenten met een onderbouwd betoog ook het woord kunnen nemen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 7 mei 2017 in maatschappij, politics

 

Potturken

-Wat groeit er in onze hof?
-Welke hof, papa?
-De Europese tuin.
-O, ik zie vooral stamboom-Belgen. En stamboom-Fransen. En stamboom-Duitsers.
-En wat nog?
-Ontpotte Turken. Die vanuit Turkije hier in de grond werden gestoken.
-En doen die het goed?
-Sommigen gedragen zich als wandelende takken en hebben zich her en der opnieuw ingeplant. Anderen koesteren nog steeds dat hoopje Turkse aarde dat rond hun wortels ligt.
-Als we die nu eens allemaal zouden leren fier zijn op Ambiorix. En hen leren waarom de slag van Waterloo belangrijk is. Zouden ze dan niet het trauma van hun overpotting overwinnen?
-In mijn klas zit het vol met stamboom-Belgen en de helft weet niet wat er in 1815 gebeurde. En dat standbeeld van Ambiorix is er ook maar gekomen om de natie een identiteit te geven. De meeste stamboom-Vlamingen in mijn klas zijn K3’ers en Yolo-isten. Sommige potturken zijn dat ook.
-Dus het heeft geen zin om verhalen uit het verleden als maïzena te gebruiken om een groepsidentiteit te creëren?
-Nee, toch niet als je iedereen achter een identiteit wil scharen. Er zijn potturken die Shakespeare van buiten geleerd hebben en als een moderne troubadour proza schrijven over hun onmogelijke verliefdheid met een stamboom-Belg die zich stoort aan hun hoofddoek.
-Dus zowel de stamboom-Europeanen als de ingeplante potmigranten zijn bijzonder divers qua samenstelling. Noch een verleden, noch een monoculturele identiteit is concreet. Elke maïzena op basis van gemeenschappelijke feiten is niets anders dan verzinsels die men al of niet wil aannemen.
-Wat blijft er dan over, papa?
-De parrhesia. Elke waarheid vindt haar legitimering in de eigen levenswijze en ervaringen. Van daaruit moeten we samen bekijken hoe we onze Europese tuin kunnen cultiveren.
-Dus een gemeenschappelijke identiteit, een nieuwe Europese stamboom, ligt in het oplossen van de vraag: welke toekomst willen we samen uitbouwen?
-De superioriteit van de westerse cultuur ligt in het gegeven dat ze beseft dat er niet zoiets is als een gemeenschappelijke westerse cultuur, dus dat alles -vanuit een objectief wetenschappelijk oogpunt- gekunsteld is en in mekaar geknutseld wordt, en dat er ruimte is voor privacy. Vanuit die privacyvrijheid ga ik -als parrhesiast- mee harken aan de ontwikkeling van onze tuin.
-Dus wat ik of jij of een potturk verkondigt, die kennis, die invulling van de eigen identiteit, die eigen waarheid zeg maar, toont zich in de mate waarin wij die waarden en waarheid in ons eigen leven weten toe te passen.
-Ja. En dat is de enige toetssteen om onze identiteit en eigenheid te bewijzen. In de veelkoppigheid waarmee we in het leven staan en handelen. Niet vanuit een ideologie of een principe of een geloof, maar in de transformatie die we zelf dagelijks ondergaan en die we door uit onze privacy te komen, ook anderen laten ondergaan.
-Als we dus durven aanschurken tegen de ander, en ons laten beïnvloeden en het verschil koesteren, maar ook de invloed toelaten; en op die wijze samen aan de Europese tuin harken, dan hoeven we geen grenzen meer te trekken.
-Toch niet tussen mensen.
-Tussen wat dan wel?
-Slakken. Dat is de plaag waarmee de Europese tuin te kampen heeft. Wil je de prille slaatjes kans op slagen geven, dan moeten we de slakkengenocide in gang zetten. Doe je laarzen aan. En Marche!

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 4 mei 2017 in filosofie, maatschappij

 
  • Archief

  • mei 2017
    M D W D V Z Z
    « Apr   Jun »
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  •