RSS

Categorie archief: poëzie

Herfst

Wegdeemsteren
In de herfstgeeuw
van een geliefde.

Door een vochtig deken
Van lage wolkendruppels
Haar modderspoor traceren

En stap voor stap
De
status quo van catharsis ervaren
Met zicht op zilveren grashalmen.

Advertenties
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 7 november 2017 in poëzie

 

Gedicht

Verstop je dromen
In de plooien van de tijd,

Verberg je haasten
In het getik van seconden,

Plavei wat buiten de uren valt
Om er later op te kunnen dansen,

En vergeet de woorden niet
Want taal troeft tijd af.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 13 augustus 2017 in poëzie

 

Sneldicht

Poëzie laaft liefde
Trekt cirkels uit lijnen
Brouwt stilte.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 7 augustus 2017 in poëzie

 

Dagpluk

Landschapsnuiven.
Kan ik tot het einde der dagen.
Raamstaren.
Helpt tegen geestelijke bijziendheid.
Kennisplukken.
Doet je bladerend tijdreizen.
Zo’n dag dus.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 26 maart 2017 in poëzie

 

Home

Wanneer nacht valt op het middaguur

Strelen sterren mijn gedachten.

Wanneer het zenit nader komt

Verschuift het nadar van begrenzing

Naar oneindig

En blijkt het nadir in de kelk vol.

 

Taal is het eindpunt waarin de werkelijkheid zich verslikt.

 

Ach, uit de schreeuw ontspruit de stilte.

Uit stilte borrelt de weeïge geboorte.

Sta mij toe te slapen als ik dans,

Te stappen als ik lig,

Te dromen als de zon op volle kracht schijnt.

 

Wanneer het rommelt in mijn geheugen

Houdt realiteit het voor bekeken

En bij het baren van gedachten word ik getuige,

Rechter en beschuldigde

Van mijn eigen bestaan.

 

Niet in de utopie wil ik wonen

Want haar afkooksel licht bij als nieuwe maan.

Niet in de waarheid wil ik koken

Want haar cuisson is altijd rauw.

Laat mij uit mijn verleden momenten deglaceren

En er nieuwe feiten mee marineren.

 

Wanneer de dag verduistert

Pluk ik letters in de schaduw van de tijd

En plant ze in de tuin van mijn bewustzijn.

Als farce leef ik.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 7 november 2016 in poëzie

 

Het ultieme Pop-up gedicht

Enkel door te verdwijnen
Bewijzen de woorden
Wat de titel beweert.

Maar woorden die verhuizen
Naar onbestaande oorden
Praten zichzelf aan de galg.

Pop-up gedichten leiden tot opstand
Van letters. Gevangen in woorden
Gedoemd tot krabbelende ketters
In een verdampende mand.

Ze zijn dan ook niet te houden
Noch tussen haakjes, noch als citaat.
De o’s rollen hun vriendjes
Voorbij het punt achter de zin.

Wat blijft zijn tekens aan de wand
Van een leeggebloed narcistenland.

Pop-down ware wellicht correcter
Als titel van schimmen, contouren,
Gecounterde zinnen. Alinea’s blijken als vorm
De enige norm. En tussen de lijnen
Kleurt wit. De ingetogen leegte.

Futiel is het lot, geschoren
Van taal die stilte baart
Als tromgeroffel.

Wanneer de laatste komma
Het licht uitdoet
Klinkt applaus
Uit de mond van de dichter.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 5 november 2016 in poëzie

 

Zekerheden

Zonet nog een beeldenstorm veroorzaakt
In mezelf
De heilige huisjes afgebrand
De zekerheden doen springen
Plomb verloren


Het is een oefening in retoriek
Jezelf tegenspreken
Jezelf uitlachen
Jezelf pootje lappen


En dan wat van je gedachten rest
Uit de lappenmand halen
En in de machine proppen
En wassen op 30 graden


En dan laten uitwaaien
Uitzwaaien van verroeste zekerheden
Een oefening in lucide lenigheid

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 26 oktober 2016 in poëzie

 
  • Archief

  • november 2017
    M D W D V Z Z
    « Okt    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  •