RSS

Categorie archief: poëzie

Binnenstebuiten

Ik zocht de eenzaamheid op
Van het bos.
Maar het bos zat vol eenzaten
Op zoek naar elkaar.

Dus trok ik verder
Naar de woestijn
In de hoop hop noch wijn te treffen.
Maar ook daar liep menig mens te keffen.

Ik kroop dan maar uit mijn vel
En liet mijn huid drogen,
Balsemde mijn ogen
En hoopte zo op een bestaan als vondeling.

Nu beschrijf ik het perkament
Dat mij tot lot werd
En penseel kalligrafisch
De poriën waarmee ik ooit ademde.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 9 februari 2020 in poëzie

 

Expectations

Argeloos aanstootgevend. Behapbaar betweterig. Clownesk canoniek.

Dromerig duister. Eerbiedig eigenwijs. Flierefluitend fenomenaal.

Gruwelijk gezond. Herderlijk honderduit. Inspirerend indringend.

Jodelend Jeremieterig. Kunstig woordenkokend.

Liefhebbend lenig.
Zo’n jaar dus.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 1 januari 2019 in poëzie

 

HETULTIEME POP-UP GEDICHT

Enkel door te verdwijnen

Bewijzen de woorden

Wat de titel beweert.

Maar woorden die verhuizen

Naar onbestaande oorden

Praten zichzelf aan de galg.

 

Pop-upgedichten leiden tot opstand

Van letters. Gevangen in woorden

 Gedoemd tot krabbelende ketters

In een verdampende mand.

 

Ze zijn dan ook niet te houden

Noch tussen haakjes, noch als citaat.

De o’s rollen hun vriendjes

Voorbij het punt achter de zin.

Wat blijft zijn tekens aan de wand

Van een leeggebloed narcistenland.

 

Pop-down ware wellicht correcter

Als titel van schimmen, contouren,

Gecounterde zinnen.

Alinea’s blijken als vorm

De enige norm. Tussen de lijnen

Kleurt ingetogen leegte wit.

Futiel is het lot, geschoren

Van taal die stilte baart

Als tromgeroffel.

 

Wanneer de laatste komma

Het licht uit doet

Klinkt applaus

Uit de mond van de dichter.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 26 november 2018 in poëzie

 

Walvissen

Walvissen
De kuisploeg der oceanen.
Happen als stofzuigers
Plastic.
Behappen
Hun eigen dood.

Tijd
Hoog tijd
Om tijdig hun maag
Leeg te pompen.

Of
Bij nader order
Een soort te ontwikkelen
Die plastic
Als voedsel behoeft.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 16 juni 2018 in poëzie

 

Plastic

Walvissen
De kuisploeg der oceanen.
Happen als stofzuigers
Plastic.
Behappen
Hun eigen dood.

Tijd
Hoog tijd
Om tijdig hun maag
Leeg te pompen.

Of
Bij nader order
Een soort te ontwikkelen
Die plastic
Als voedsel behoeft.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 3 juni 2018 in maatschappij, poëzie

 

2B or not 2B

Heisenberg imagines that electrons do not always exist. They only exist when someone watches them, or better, when they are interacting with something else. In quantum mechanics no object has a definite position, except when colliding headlong with something else.
Dit gaat ook op voor de creatieve eenzaat aan zijn werktafel die drinkend uit poëzie, kribbelend op een wit blad, niet bestaat voor de anderen. Pas wanneer iemand binnenkomt weet de ander waar de eenzaat zich bevindt en weet de eenzaat wie hij is in relatie tot de ander. Eens die ander weer weg is, is de eenzaat (n)ergens, onbestemd en dolend; een vreemde voor zichzelf.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 3 mei 2018 in filosofie, poëzie

 

Tussen haar regels

Tussen haar regels lezen,
Een punt zuigen
Aan haar welbespraaktheid
En samen languit liggen
In witruimte.

Taal is het bed
Waarin lust de lof zwaait
Van zichzelf
En het lichaam lijf wordt.

Jezelf tot komma neerpennen
tussen haar plooien.
Voelt als gedragen worden
In haar handtas.

Enkel zij
Vindt je terug
Grabbelt je op tussen lipstick en sleutelbos.
Waar je schuilt naast al die andere
Dolende vraagtekens.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 24 februari 2018 in poëzie

 

Strijken

Strijken. Rijmt op ijken.
Wie strijkt die ijkt
De eigen normen.
Wie ongestreken gasten aan tafel ontvangt
Maakt een punt.

Strijken rijmt op lijken.
Wie strijkt liquideert plooien.
Plooien zijn nodig.
In de plooien van de tijd huist onze eigenheid.

De plooien gladstrijken
Is geen absoluut vergeten
Want ons geweten huist op wat we weten
En hoe het aanvoelde.

Strijken door haren – vingertopgewoel:
Wat blijft ambieert een betere smoel
Want het oog wil ook wat.
En in de spiegel oogt de schijn
Ontdaan van ambitieus venijn
Zo waar, zo cool.

Strijken doen de armen voor de rijken.
Nooit tegen de haren in.
Soms met opgeheven kin.

Als het ijzer heet is, smeed dan het plan
Gladheid tot norm te eren
Maar wees geen aal
Of waan u niet kaal.

Strijken is om te zeiken.
De uitvinding van zelfontspannende stoffen
Doet ons boffen.
De imperfectie weet van geen wijken.

Strijkend wierp wellicht ooit een deerne
Een kleine op de wereld.
Na een heel leven
Kon die zichzelf wegstrijken in de plooi van de dood.

Kom ik
Terwijl ik uw kraag stijf
Te vertellen over de trots van vent en wijf
Die mekaar klaarstomen
En liefst ook de plooien uit hun wangen zouden branden.

Eerst gedijt hun liefde als een biljartlaken
Op een dag verkreukelt hun wederzijdse genegenheid
En is een opgewarmd ijzer redder in nood
Om de schijn van het schone samenzijn
Gestalte te geven.

Strijken doen de rijken van geest,
De dapperen die boudweg finesse uiten
Ook al tikt de tijd.
Zij temmen het onafwendbare
Ook als de aarde onder hun voeten open splijt.
Afgelijnde silhouetten leggen lijn in het zijn.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 11 februari 2018 in poëzie

 

Letterseductie

Op welbespraakte wijze
Tongzoenen hun klinkers
& sluiten medeklinkers
Een amoureuze accolade.

Beelden boetserend
Versnijden ze tijd
Vermijden nijd
& slikken achterdocht weer in.

Tussen punt en pint
Plaatsen ze de komma
Die de vraag die niet gesteld werd
Van antwoord dient.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 11 januari 2018 in poëzie

 

Kwintessens

Ik sta buiten mezelf
met de zekerheid van gister
En denk aan de vrouw die reeds op weg is
Op het pad dat reeds gelegd werd.

Ik sta buiten mezelf
En stap mijn ontwakend morgen in
Zoals de druif dartel rijpt,
Niet bewust van haar lot als droesem.

Ik ben handlanger van de woorden
Die vandaag nog ontstoken van begrip
Gedichten zullen vullen
Met de aai van gratie.

Straks stap ik weer mezelf in
En volg het spoor van de vrouw.
Zij bladert reeds
In mijn te schrijven bundel.

Ik leg me neer in de vouw van het blad
Waarop haar ogen rusten
En hijs me langs de woorden
In het diepst van haar gedachten.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 31 december 2017 in poëzie

 

Herfst

Wegdeemsteren
In de herfstgeeuw
van een geliefde.

Door een vochtig deken
Van lage wolkendruppels
Haar modderspoor traceren

En stap voor stap
De
status quo van catharsis ervaren
Met zicht op zilveren grashalmen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 7 november 2017 in poëzie

 

Gedicht

Verstop je dromen
In de plooien van de tijd,

Verberg je haasten
In het getik van seconden,

Plavei wat buiten de uren valt
Om er later op te kunnen dansen,

En vergeet de woorden niet
Want taal troeft tijd af.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 13 augustus 2017 in poëzie

 

Sneldicht

Poëzie laaft liefde
Trekt cirkels uit lijnen
Brouwt stilte.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 7 augustus 2017 in poëzie

 

Dagpluk

Landschapsnuiven.
Kan ik tot het einde der dagen.
Raamstaren.
Helpt tegen geestelijke bijziendheid.
Kennisplukken.
Doet je bladerend tijdreizen.
Zo’n dag dus.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 26 maart 2017 in poëzie

 

Home

Wanneer nacht valt op het middaguur

Strelen sterren mijn gedachten.

Wanneer het zenit nader komt

Verschuift het nadar van begrenzing

Naar oneindig

En blijkt het nadir in de kelk vol.

 

Taal is het eindpunt waarin de werkelijkheid zich verslikt.

 

Ach, uit de schreeuw ontspruit de stilte.

Uit stilte borrelt de weeïge geboorte.

Sta mij toe te slapen als ik dans,

Te stappen als ik lig,

Te dromen als de zon op volle kracht schijnt.

 

Wanneer het rommelt in mijn geheugen

Houdt realiteit het voor bekeken

En bij het baren van gedachten word ik getuige,

Rechter en beschuldigde

Van mijn eigen bestaan.

 

Niet in de utopie wil ik wonen

Want haar afkooksel licht bij als nieuwe maan.

Niet in de waarheid wil ik koken

Want haar cuisson is altijd rauw.

Laat mij uit mijn verleden momenten deglaceren

En er nieuwe feiten mee marineren.

 

Wanneer de dag verduistert

Pluk ik letters in de schaduw van de tijd

En plant ze in de tuin van mijn bewustzijn.

Als farce leef ik.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 7 november 2016 in poëzie

 

Het ultieme Pop-up gedicht

Enkel door te verdwijnen
Bewijzen de woorden
Wat de titel beweert.

Maar woorden die verhuizen
Naar onbestaande oorden
Praten zichzelf aan de galg.

Pop-up gedichten leiden tot opstand
Van letters. Gevangen in woorden
Gedoemd tot krabbelende ketters
In een verdampende mand.

Ze zijn dan ook niet te houden
Noch tussen haakjes, noch als citaat.
De o’s rollen hun vriendjes
Voorbij het punt achter de zin.

Wat blijft zijn tekens aan de wand
Van een leeggebloed narcistenland.

Pop-down ware wellicht correcter
Als titel van schimmen, contouren,
Gecounterde zinnen. Alinea’s blijken als vorm
De enige norm. En tussen de lijnen
Kleurt wit. De ingetogen leegte.

Futiel is het lot, geschoren
Van taal die stilte baart
Als tromgeroffel.

Wanneer de laatste komma
Het licht uitdoet
Klinkt applaus
Uit de mond van de dichter.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 5 november 2016 in poëzie

 

Zekerheden

Zonet nog een beeldenstorm veroorzaakt
In mezelf
De heilige huisjes afgebrand
De zekerheden doen springen
Plomb verloren


Het is een oefening in retoriek
Jezelf tegenspreken
Jezelf uitlachen
Jezelf pootje lappen


En dan wat van je gedachten rest
Uit de lappenmand halen
En in de machine proppen
En wassen op 30 graden


En dan laten uitwaaien
Uitzwaaien van verroeste zekerheden
Een oefening in lucide lenigheid

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 26 oktober 2016 in poëzie

 

Slag slaan

Wanneer je geen gemis ervaart
Geen tekort, geen zucht
Naar wat kon maar niet is

Dan sluit je die dag
In een zin, een komma
Of een noot

Korrels van vertrouwen
Leg je te week
Voor dagen bleek & fake

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 25 oktober 2016 in poëzie

 

ASFALTSEX

Kluwen van vrachtwagens
met tonnen cocaïne
versperren de uittocht naar de kust.

Flirtend met de tijd
Tongzoent de nymf
het verdwijngat
van haar geliefde.

Als een zomerhit
het smelten van de poolkappen overlevend
stroomt haar aanbidder
met ledematen in de steigers
zich koningspinguïngewijs
leeg in haar dampende aderen.

Tijd stolt de claxonnerende menigte
waarvan sommige specimen binnengluren
naar het festijn via een aangedampte retroviseur.

Gevangen in het eigen geluk
betalen de geliefden hun dwangmatig gedrag
met een paralympisch standje.

Tongscharrelend sluiten ze hun epos
eens de tientonners gesleept
en in het zog van hun gescharrel
trekt de meute zich terug op gang.

Hun bucketlist oogt lichter
hun tinnen jubileum getweet
levend met de lichtheid van een reiger.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 23 augustus 2016 in poëzie

 

Kretenzische ochtendgroet

Dag Smartphone op het nachtkastje

Dag Sinaasappel op de snijplank

Dag Zapper op de salontafel

Dag Uitzicht

 

Dag Water uit de pet-fles

Dag Bril op de porseleinen pot

Dag warme Straal uit de slang

Dag Zwembad

 

Ik dank Kronos

Ik befluister de Krekel

Ik souffleer Liefde

Mijn Glimlach gebeiteld.

kreta1

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 3 augustus 2016 in poëzie, reizen

 

Tussenspel

Wat is het hoogste goed
Dat vaders overdragen
In de vouwen van hun vrouw?

Snijdt zij de toppen uit zijn lusten,
Weegt haar lichaam zijn gewicht in wijsheid,
En vouwt hem tussen haar dijen?

In het zog van een vergezicht
Op de balans van platgevreeën koren
Bezingt hij haar sensuele accolades.

Zet zijn puntje op haar i.
En opent de aanhalingslipjes.
Haar blik gelikt sluit zij toonvast zijn lid.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 22 mei 2016 in poëzie

 

Hacking

Letters kronkelen

In hun hersenpan.

Lettergreep na lettergreep

Stollen strengen tot woorden.

Dichters hacken

In hun alfabetpan

Zinnen tot betekenis.

Leggen zij bekentenis af

Van wat in hun hoofd speelt?

Wie hun woorden kraakt vindt sporen

Van de werkelijkheid die vorm krijgt

In de schijn van hun zijn.

Read the rest of this entry »

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 2 september 2015 in poëzie

 
Afbeelding

On the road

20150114_164410

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 18 januari 2015 in foto, poëzie

 

Oorgasmes

Oren die baren
Maken klanken uit tonen

Oren die paren
Zuigen een klucht uit lucht

Oren die sporen
Drillen de boor tot koor

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 21 december 2014 in poëzie

 

Morning

Zij kruipt uit de vergeethoek van mijn slaap
De lokroep van het eigen lijf
Achter zich aan slepend.

Ze plooit mijn tijd tot ruimte
In het ritme van haar bloed.

Zij is het nest
Waarin ik me
Schaamteloos laat bevrijden.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 10 juni 2014 in poëzie

 

Nevel

Je zingt in het zog van een vergezicht.

Je bespringt me en likt mijn blik.

Toonvast sluit en open ik je zwijgend tasten naar mijn lid.

Mijn oog slikt voortaan jouw mist op maat.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 10 juni 2014 in poëzie

 

Beminnen

Wat is het hoogste goed
Dat vaders overdragen
In de vouwen van hun vrouwen?

Laten ze de toppen uit hun lusten snijden
En liggen dan dubbel gevouwen tussen dijen?

Of wegen lichamen het gewicht van wijsheid af
Op de balans van platgetreden koren?

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 10 juni 2014 in poëzie

 

Nocturne

De maan speelt bliksemafleider.
En toch doven de sterren als de weerlicht bij elke donderslag.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 10 juni 2014 in poëzie

 

Letterliefde

Haar sensuele accolade.
Zijn puntje op haar i.
Open de aanhalingslipjes.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 31 januari 2014 in poëzie

 

Waiting…

Liefde is toevallig iemands leven verkennen en ontdekken dat het je bevalt.
Niet willen lijden is inderdaad mogelijk door geheel onthouding van elke vorm van willen, verlangen of romantiek.
(seks, tussen haakjes, is ramantiek; rammend romantisme)
Maar asceet (en dus zichzelf pogen te onttrekken aan liefdesleed) is hij/zij die oefent. Niet hij/zij die zich onttrekt.
Lef en leef. Leef lefferig.
En wat je waard bent, vraag dat niet aan de barkeeper.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 21 januari 2014 in poëzie

 
Galerij

Alignement

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 12 januari 2014 in art, foto, poëzie

 

Vlinderbestaan

Poëzie is: om 7u58 een jongedame van 11 op haar eentje in een bushokje.
Ongegeneerd, met de rug naar de wereld gedraaid.
Dansend, elegante pasjes plaatsend.
Haar boekentas enkele meters verder. Wachtend op de bus? Wellicht, maar wachten = dansen.
Het leven is: de muziek in je hoofd, het ritme in je lijf en de glimlach van het te plukken moment.
Vlinderbestaan.
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 6 september 2013 in poëzie

 

Over poëzie en verwondering

Papa, zijn er mensen die een wonder kunnen verrichten?
Ja hoor, mijn zoon.
Maar je zei verleden week dat de Paus en de kardinalen oenen zijn omdat ze in mirakels geloven.
Dat is ook zo.
Hoe kan dat dan?
Er zijn mensen die ons verwonderd kunnen doen kijken naar alledaagse dingen en zo komen op wonderlijke wijze oude dingen plots opnieuw tot leven. Maar dat heeft niets te maken met op zoek zijn naar mirakels of wonderen.

<Poëzie ontstaat wanneer men gekende zaken vanuit een nieuw perspectief bekijkt, en nieuwe zaken integreert in de gekende manier van kijken.>

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 3 juni 2013 in poëzie

 

Gedicht

de agenda van mijn leven:

ik stroom leeg in het beeld

& ontbind met het landschap

dat ik nimmer kan bezitten.

 

dan barst ik uit mijn zwijgzaamheid

 

en wordt op perkament

met palet en duim

tussen het koren

het detail mens bezworen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 6 april 2013 in poëzie

 

Dichters en het verkeersinfarct

Ze doen aan rijmbumperen.
En plaatsen woorden in de file.

Ze halen hun schouders op voor letters
die niet tijdig toekomen.

De ‘u’ raakt bezwangerd tot ze volzit
met neerdwarrelend fijn stof.

De ‘s’ slipt sluw als een motard
tussen de andere aanschuivende letters.

De ‘z’ kan de file niet ontwijken
en rijdt pardoes in op de ‘y’.

Een ding hebben poëten wel opgelost:
met een ezelsbruggetje verkorten ze de omweg tussen rede en gevoel.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 31 januari 2013 in poëzie

 

Leuteren over liefde

Liefde is de geliefde citeren zonder haar/zijn woorden te massacreren. Noch te hineininterpretieren.
Liefde is de komma op de juiste plaats zetten, de punt-komma vermijden en wachten na het dubbele punt op wat komen kan.
Liefde is het uitroepteken tussen haakjes zetten om het later als een vraagteken met geschenkverpakking eromheen aan de geliefde te off(r)eren.
Liefde is de kop, waarin de met aandacht opgeschonken thee gegoten zal worden, passievol voorverwarmen en als de zin voor thee achterwege blijft, de kop koesteren als een hoogtepunt van gedeelde intimiteit.
Liefde is samen luisteren naar John Cages  “4’33” en daarna dubbel zolang keuvelen over de betekenis van stilte in de blik van een nahijgend koppel.
Liefde is een analytische tekst over diverse vormen van liefde en verliefdheid uit een scheurkalender plukken en lezen en dan geïnspireerd enkele zinnen neerschrijven om die in het oor van de nog slapende geliefde te fluisteren.

(de tekst die tot inspiratie leidde, luidt als volgt:

VRAAG: Bestaat liefde echt, of is het alleen maar een chemisch proces in je hoofd waarbij we verslaafd raken een dopamine?

ANTWOORD:
LIEFDE kan echt bestaan en hoeft niet per se iets van doen te hebben met dopamine.
VERliefdheid echter, lijkt meer te maken te hebben met passie (zie hieronder b) en de spanning van het onbekende, en daaraan gerelateerd het prettige gevoel dat dopamine kan geven.
LIEFDE, da’s een ander verhaal…

Psycholoog Robert Sternberg verdeelt liefde in 8 groepen. Hij maakt daarbij onderscheid tussen verschillende parameters, te weten:

(a) intimiteit: delen van gedachten en gevoelens
(b) passie: het gevoel van hartstocht en alles daaromheen, maakt dopamine vrij in de hersenen.
(c) commitment: gemaakte keuzes & afspraken nakomen
Scoren alle drie de parameters (a,b & c) laag? Dan is er volgens Robert Sternberg geen sprake van liefde (groep 1). We spreken van volmaakte liefde (groep 2) als een relatie bijzonder hoog scoort op alle drie bovenstaande onderdelen a, b & c.
Bij ‘vriendschap’ (groep 3), scoort alleen intimiteit (a) hoog.
Bij ‘vurige liefde’ (groep 4), slaat de meter voor passie (b) in het rood.
Bij ‘lege liefde’ (groep 5), scoort alleen het commitment (c).
Bij ‘romantische liefde’ (groep 6) is er weinig commitment (c), maar redelijk wat intimiteit (a) & passie (b).
Bij ‘onechte liefde’ (groep 7) kan er wel commitment (c) en/of passie (b) zijn, maar ontbreekt intimiteit (a)
Bij ‘maatjesliefde’ (groep 8 ) is er weinig passie (b), maar wel intimiteit (a) en commitment (c).
Stellen die deze laatste liefde beleven, kennen geen passie en ontberen daarmee dus de energetische werking van dopamine. Maar ze kennen wel degelijk ‘liefde’ in hun relatie…”

Met dank aan Jo Walbers en Hugo Schellekens)

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 26 januari 2013 in literatuur, poëzie, psycho

 
Galerij

Moments crépusculaires

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 21 januari 2013 in art, natuur, poëzie

 

Een toedracht

1.

De eerste ochtend heerste ruimte
in stilte.

Onder een trillend gezang
werd de woelende aarde
van rillend ei tot Lichaam
tot Levensbel.

De nacht verlichtte de nieuwe krachten
van ontbotte knoppen,
het gejuich van bengelse benen.

2.

Verbeeld ik
een schip dat de aarde draagt
en met gebroken boeglippen
de zure zon drinkt.

Als voorgeboorte
golden de diepe geuren
van het openscheuren van aarde.

Wij lagen zwaar te slapen.

3.

Op de tast werd aan de nacht
het vlees onttrokken
dat gestalte werd.

Ons lijf.

Eerst kwam de huid
onder het ritmisch trillen
van kuiten en van klieren
& de lont zat in de kont.

Daarna pas kwam het fluiten van de mond
& de aan spraak te wijten raadsels.

4.

Hakend in de takken der schijn
bleken bivalente machten
hiërogliefen
gebrouwd uit duizend tere gedachten.

& de rook van verdwenen botten
als van bibberende aardaders
werd geslagen tot gedoofde kraters.

Dit weze ons brandend lot…

5.

Gezeten in de zon
denk ik aan de draaiing
van de aarde-

wat moet zij al moe zijn
zonder verpozen
zonder het zelf te hebben verkozen.

Pulserend leven
het hart
waarop wij mensen toeren.

6.

Schreeuwen spreeuwen
van de daken van de bomen
dat de kersen lekker zijn?

Of zijn ze enkel rood en sappig…

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 28 december 2012 in poëzie

 

bodylove

haar stem: een viaduct
tussen twee niemandslanden.

losjes spelen mijn vingers Bach
in de bosjes rond haar tepel

& in de baren van haar gerijpt voelen
ontraadsel ik haar lichaam: huis van bloed.

in haar vocht,
in haar warme holte
voed ik mijn gedachten –

stoot ik.
eens het vlees gekleefd
draagt de spin geen masker.

 
1 reactie

Geplaatst door op 11 december 2012 in poëzie

 

Let there be light

Deze diashow vereist JavaScript.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 5 mei 2012 in art, impressie, poëzie

 

Marrakech

Meer beelden op yilli.be

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 5 mei 2012 in poëzie, reizen

 

De schoonheid van stof

Deze diashow vereist JavaScript.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 5 mei 2012 in impressie, poëzie

 

Mormont

Deze diashow vereist JavaScript.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 5 mei 2012 in natuur, poëzie, vakantie

 

De koppen

Weggelopen lettergreep accentloos teruggevonden.
Sonnet geraakt door stroeve term.
Dichter zoekt vermiste ampersand.

Het geluk zit ‘em soms in een correct geplaatste komma.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 24 maart 2012 in humor, poëzie

 

Some paradoxes

When I pronounce the word Future,
the first syllable already belongs to the past.

When I pronounce the word Silence,
I destroy it.

When I pronounce the word Nothing.
I make something no nonbeing can hold.

 

Wisława Szymborska

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 2 februari 2012 in poëzie

 

Frivool

Il faut être léger comme l’oiseau, et non comme la plume. (Paul Valéry)

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 29 december 2011 in filosofie, poëzie

 

Zielevoedsel

“Il y a des belles choses qui ont plus d’éclats quand elles demeurent imparfaite que quand elles sont trop achevées.” La Rochefoucauld

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 29 december 2011 in art, music, poëzie

 

Een witte dag

Deze diashow vereist JavaScript.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 19 december 2011 in art, natuur, poëzie, vakantie

 

Woordklank

Woorden zijn de noten van de schrijver. Ze hangen aan zijn schrijfstok.
Soms dienen noten gekraakt en vervolgens bijgeschaafd tot ze juist klinken.
Pas dan voelt de schrijver zich een elegante klankenbraker.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 13 november 2011 in poëzie

 

Shadow

‘Alles wat indruk op ons maakt, bevindt zich in onszelve’ (Sören Kierkegaard)

Arme Kierke. Kon geen weg met de dames.
Moest wel in zichzelf ploeteren.
Want zeg nu zelf: alles wat schoon is, maakt broos.
En buigt tot ons.

En ook als wij rechtop blijven
Knielen we voor de beauty van lijven.

Kierke, had hij maar wat minder liggen foeteren
en kijven over de driften van wijven-
hij zou zich gestreeld weten door de lijnen
die over ons gemoed wrijven.

En in wiens schaduw het teder toeven is.

(geïnspireerd door Fien Hieronymus)

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 29 juli 2011 in poëzie

 
  • Archief

  • juli 2020
    M D W D V Z Z
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031  
  •