RSS

Maandelijks archief: september 2006

Freya of Tirza?

Freya Freya wat doet ge, wat doet ge…
Het zou haar vader kunnen zijn (whisky in de ene, sigaar in de andere hand, Luc VDBossche als adept van Pol VDBoeynants); roepend als een sportcommentator terwijl zijn dochter bevalt van een Duits (een Mof, denken sommigen; toch nog iets goe aan dat joeng, ging het door Annemans hoofd).
Freya VDB volgde VDLanotte op als hoedster (was ze maar broedster, dan zouden de centjes zich vermenigvuldigen) van de schatkist. Een schat van een vrouw, zoals ze daar de hele dag op die kist zit. Een model voor het land, een groot minister van Begroting. Steeds op zoek naar bouddhistisch evenwicht tussen inkomsten en uitgaven (het evenwicht dat die andere madame, de Waalse Onkelinx, -ook al een omhooggeworpen dochter van een politicus-, maar niet schijnt te vinden). Bevallen is natuurlijk een onevenwicht, want je steekt er een eencellig zaadje in en er komt een heuse kolos van miljoenen moleculen uit. Kon een minister dat maar eens doen met de inkomsten.
Freya is dus schatplichtig aan haar vader en aan het VDB-diktaat dat doorheen de Belgische politiek zindert.
Alleen… ze heeft noch de begroting, noch haar beleid, noch de beeldvorming rond haar persoon in de hand. Geef mij dan maar Tirza. Als minister, bijvoorbeeld. Of als zevende op de lijst bij de gemeenteverkiezingen. Ook goed.
Tirza is het verzonnen kind van ene Grunberg (Nederlands meest overschatte auteur, maar tegelijk wel bijna zo boeiend als Mulisch wanneer hij in de media opduikt).
Tirza bestaat, want ze blogt. Tirza is een marketingconcept. Tirza is een cellobabe, houdt van Choukri, iPod, chocolade, Pink, zwemmen, literatuur (tiens tiens, zou ze Mulisch verkiezen boven Grunberg? Maar daarmee ondergraaft ze haar eigen bestaansreden), wereldreizen (Thaïland is momenteel erg aan te raden, Tirza), mentos, wolkenkrabbers (ik wist er twee grote in New York staan), horror (o, ze heeft de politiek ook al ontdekt. Zou ze er fortuyn in willen maken?), sexy mannen (ze houdt dus niet van Grunberg), aanstekers (Bin Laden?), internet (je houdt niet van internet, je gebruikt internet, zoals je een gazet gebruikt om een kachel aan te maken, Tirza), marlboro (de trophy?), A’dam, Afrika, tofu en bananen (maar liefst niet samen).
Soms heb ik het vermoeden dat alle VDB’s schimmen zijn die enkel virtueel bestaan. Freya is een Vlaamse Tirza, met een verzonnen kind en een lege schatkist.
Ook het Wereldkampioenschap wielrennen is een virtuele gebeurtenissen met sportjournalisten en sportdirecteurs die epo slikken en in een computergame hun personage proberen te laten winnen.
8 oktober is ook zoiets. Virtuele poppenkast met lokale kandidaten die op en neer dansen terwijl achter de schermen de joystick door de partijtenoren wordt vastgehouden.
Tirza maakt veel kans om verkozen te worden, moest ze opkomen.
Tommeke, Tommeke, wat doet ge! Ze allemaal te snel afzijn. Mezelf op het voorplan katapulteren. Ze doen denken dat ik (voor hen) besta.
De Homo Ludens van de toekomst komt zijn bed niet meer uit. Hij is een Avatar die én wereldkampioen wielrennen wordt, én de schatkist bewaakt, én zijn banaan in een cellobabe propt.
Wat kan het leven toch vele facetten hebben.
Advertenties
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 21 september 2006 in media, politiek

 

Ceci n’est pas VDB

Niks fritten, niks Merckx, niks chocolade. België is surrealisme, het surrealisme van VDB.
Eerst was er VDB, vleeshandelaar, burgemeester en premier, met de pijp (“ceci n’est pas un criminel”). Trop was teveel, behalve als het geld opbracht.
Dan was er Frank I, ook al minister, die zowat de hele politieke top desavoueerde door te stellen dat ze verkeerd bezig waren met het pensioenfonds (of was het zijn imago dat hij aan het verzilveren was?).
En nu is er Frank II, de coureur, de man van de eeuwige comeback. Wat heeft hij te zeggen:
Zondag fietste ik in een groepje van twintig. Maar we hadden te veel achterstand op de leiders. Daarom moesten we afstappen. Ik heb een goed gevoel.”
Je wordt dus uit koers genomen omdat je niet mee kunt en de wielersport-an-sich belachelijk maakt (zoals een Nigeriaan die er 5 minuten over doet om 100meter te zwemmen tijdens de Olympische Spelen)… en dan zeg je achteraf: “Ik heb een goed gevoel”. Tja… wat moet je dan al meemaken om een slecht gevoel te hebben…
En Frank VDB gaat verder: “Ik koers nu met de benen van een dertiger, maar met het hoofd van een prille twintiger. Alsof ik alles nog moet bewijzen. Op die manier kan ik nog een jaar of vijf, zes mee.”
Kijk, als het nu nog andersom zou zijn: hij fietst met de rappe benen van een twintiger (dan maakt hij kans op succes) en met het hoofd van een dertiger (dan heeft hij inzicht in de koers en is hij sluw genoeg om bv. de anderen het werk te laten opknappen). Maar nee, Frank gedraagt zich als een onnozele beginneling die geen koerservaring heeft (een prille 20-er dus) en hij heeft de quasi versleten benen van een 30-er. Ceci n’est pas un coureur. Ceci c’est VDB.
Best leuk om in elke generatie mediafiguren een VDB te hebben. Benieuwd wie de volgende zal zijn.
 
2 reacties

Geplaatst door op 18 september 2006 in media, politiek, sport

 

Leve de Swastika

In België is er een fontein in de vorm van een swastika-teken gespot, voor het gemeentehuis van Maasmechelen. De burgemeester beloofde in een reactie dat hij de fontein zal laten verbouwen, al is de swastikavorm op de grond niet te zien. De architect is woedend. ,,De swastika is geen monopolie van de nazi’s. Het is een universeel zonnesymbool. De hindoes gebruiken het, de oude Grieken gebruikten het. Waarom mogen wij het dan niet gebruiken?”

De architect heeft gelijk. Ook al zijn de lokale verkiezingen in aantocht.

 
1 reactie

Geplaatst door op 17 september 2006 in politiek

 

Waar zit die NGO? Waar is de Europese feministische beweging?

Soms volstaat een bijdrage van een gedreven journalist om zich boos te voelen. Geplukt van VRT-Nieuwsnet (vooraleer het daar niet meer toegankelijk is… hebben we eindelijk eens een medium (internet) dat actualiteit herroepbaar en opnieuw raadpleegbaar maakt… halen die van VRT hun berichten na 3 dagen van het web…)

“De Pakistaanse vrouw torst veel leed”
Er is de voorbije jaren geen terreuraanslag van betekenis geweest of het spoor leidde naar Pakistan, het “land van de zuiveren”. Vanaf 11 september, vijf jaar na de aanslagen in New York, waren Jef Lambrechts radioreportages te beluisteren op Radio 1. Voor Vrtnieuws.net hield hij onderweg een dagboek bij.

“Er zijn geen precieze cijfers, maar naar schatting zijn er in Pakistan 1.300 vrouwelijke gevangenen. Volgens sommigen is dat het cijfer voor enkel maar de provincie Punjab.

Velen van hen zitten vast voor overtreding van de zogenaamde Hudood-wet. Hudood betekent “grenzen” in het Urdu. De wet is in 1979 uitgevaardigd door de toenmalige militaire dictator Zia ul-Haq.

Hij voorziet dat een vrouw overspelig is tenzij vier mannen getuigen dat ze is verkracht. Een onmogelijke voorwaarde. Op overspel staat de doodstraf door steniging. In de praktijk is dat levenslang.

Hudood-wet ter discussie
General Musharraf heeft kort na zijn machtsgreep, 7 jaar geleden, geprobeerd de wet in te trekken maar hij moest buigen voor het “njet” van de machtige islamisten.
Op 7 juli kwam er dan toch een decreet voor de onmiddellijke vrijlating van alle vrouwen die in voorlopige hechtenis zitten op grond van de Hudood.

Ruim 500 zijn intussen vrij na het betalen van 600 euro borg, een enorm bedrag dat meestal is bijgepast door ngo’s die zich ook garant moeten stellen voor de vrijgelaten vrouwen.

In het parlement woedt nu een ongewoon fel debat over de uiteindelijke wijziging van de Hudood-wet. “Dood aan Musharraf”, schreeuwen de radikaal-islamitische parlementsleden.

Ze beschouwen de strijd voor iets meer menselijkheid als een frontale aanval op de peilers van het geloof.

“Mijn man heeft een minnares”
Het regent en de weg naar haar kantoor ligt onder verraderlijk diepe plassen.
“Ik heb je niet thuis willen ontvangen wegens het onderwerp dat je wil bespreken”, verontschuldigt ze zich. Ze is hoog opgeleid, heeft een benijdenswaardige job en is financieel onafhankelijk van haar man.

“Hij had altijd al scharrels”, zegt ze. “En dat wist ik ook. Ik dacht: het zijn maar bedgeschiedenissen en tilde er niet aan. Maar nu heeft hij al enkele jaren een minnares. Ze heeft de leeftijd van mijn zoon.”

“Hij weet niet dat ik dat weet. Ik ken haar niet, maar ik heb haar foto gezien en ik denk er niet aan om haar eventueel als tweede vrouw in huis te dulden.”
“Ik zou alles verliezen”

“Door die affaire heb ik mij verdiept in de wetgeving want ik wou scheiden. Maar hoe je de wet ook draait of keert, de vrouw is onvermijdelijk het slachtoffer. Ik zou alles verliezen.”

“Alles wat we samen hebben opgebouwd. Het huis dat met mijn geld is gekocht, de kinderen, mijn eer. Want een gescheiden vrouw is hier een publieke vrouw.”

“Ik heb geen zin om hem dat genoegen te gunnen. Geen scheiding, dus. Ik lijd maar ik blijf en dus lijdt hij ook. Dat is mijn wraak.”

“Ik zorg zoals vroeger voor het huishouden. Ik doe de boodschappen en kook en hou het huis schoon. Maar we slapen apart en mijn leven is een hel. Hoeveel erger moet het niet zijn voor vrouwen die niet gestudeerd hebben en niet op eigen benen kunnen staan?”

“Mijn zoon heeft jaren doorgebracht in Europa maar hij werd net zo’n Pakistaanse man als alle andere. Hij wil niet horen van een scheiding.”

Ze heeft moeite om haar tranen te bedwingen. Woede, verdriet en onmacht doen haar stem trillen. Ze is een spraakwaterval.

“Ik haat de mullahs”
“Het is de voorbije jaren alleen maar erger geworden. Ik zie meisjes terugkeren uit Amerika. Ze zijn modern, westers en vrijgevochten. Maar binnen de kortste keren dragen ze een sluier. Vrijwillig, nota bene. Ze worden conservatiever dan de Pakistaanse meisjes die van niet beter weten.”

“Ik haat de mullahs. Zij zijn verantwoordelijk. Achter hun verdraaide versie van de islam verschuilen de mannen zich om hun macht te behouden. En de vrouwen zijn alleen maar rechtelozer geworden. De Pakistaanse vrouw torst veel leed.”

“Mocht er een NGO komen die zich hun lot aantrekt dan liet ik meteen mijn baan schieten en ging ik voor hen werken.”

“Serial Kisser” roept een grote, groene grafitto op de cafeteria van de campus. Het is opgehouden met regenen.”

Jef Lambrecht ma 04/09/06

 
1 reactie

Geplaatst door op 4 september 2006 in politiek

 
  • Archief

  • september 2006
    M D W D V Z Z
    « Aug   Okt »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930  
  •