RSS

Maandelijks archief: november 2004

Het kind als prooi

Voor François Brune (publicist, o.a. in Le Monde Diplomatique) is het kind ten prooi aan de reclame en de consumptie-industrie. En het staat bloot aan een heleboel risico’s.



François Brune:


“Le risque est d’abord celui de la mauvaise santé. Ce n’est d’ailleurs pas un «risque», c’est devenu un «sinistre», celui de l’obésité croissante de nombre d’enfants scotchés à l’écran ou piégés par les autres artifices du marketing. Les chiffres sont là, et seuls des publicitaires de mauvaise foi peuvent nier sur ce point le rôle nocif de la publicité. Mais bien sûr, la somme des messages matraquant ces jeunes «cibles» produit ses effets néfastes à un tout autre niveau, celui du dressage d’un futur consommateur zombie. C’est en effet un modèle uniforme d’individus illusoirement libres que façonnent chez les petits et grands enfants ces publicités qui rythment l’espace médiatique : focalisation de toute l’existence sur le mythe du produit salvateur, qui procure infiniment jouissance et puissance ; schéma d’absorption des choses de la vie et du monde, qu’il faut «croquer à pleines dents», à commencer par les fleurons de l’industrie audiovisuelle (films, feuilletons, émissions «grand public», albums, stars à la mode, etc.) ; stimulation d’une violence des pulsions, nommées «envies», et bientôt érigées en «droits de consommer» que de jeunes tyrans imposeront à leurs proches ; impératif d’une permanente exhibition de soi, «l’identité» ne consistant plus qu’en des signes extérieurs -publicitaires, sportifs ou religieux, par lesquels chacun croit distinguer son «moi je» des autres. Modèle enfin d’un devenir sans cesse en mutation, impossible à maîtriser au sein d’un «monde qui bouge», qui oblige à « changer pour changer » au gré des modes et des événements médiatiques, et engendre une soumission chronique au groupe (jeune ou moins jeune), supposé lui-même toujours en mouvement… Tel est le tableau du «malheur conforme» qui attend nos «jeunes». Nous sommes vraiment aux antipodes de la formation d’un citoyen critique, capable par lui-même de se donner un sens, et de vivre un bonheur solidaire.”

Lees het volledige interview op de site van Communication Sans Frontières.

Advertenties
 
2 reacties

Geplaatst door op 19 november 2004 in communicatie, economie, reclame

 

poëzie bestaat (niet)

Nooit zal men tweemaal dezelfde ervaring hebben.
Al was het maar dat bij de tweede maal in herinnering verwezen wordt naar de eerste maal.
Een zonsondergang zal dus nooit identiek ervaren worden.

Een zonsondergang is evenmin poëtisch, maar eerder een moleculaire dans waarbij gedeelten van wolken en ijlere delen van de lage atmosfeer door de zon opgewarmd en belicht worden. Kleuren worden contrasterender en warme bundels oranje felheid stralen…

Niet de zonsondergang is poëtisch, maar wel de relatie tussen het gebeuren in de omgeving en wat er zich in mij afspeelt.
Pas door mijn ervaring wordt het landschap poëtisch. Vandaar dat we hetzelfde zicht de dag erop als afwezig, en de dag daarna als afstotend of triestig kunnen ervaren.

Poëzie is een manier van voelen die zich voordoet wanneer men zich niet langer als een gescheiden ik ervaart, doch opgenomen voelt (ver-enig-t) in een omgeving en uit deze omgeving (en dus ook uit zichzelve) er zich een schoonheid lijkt op te borrelen, die een zacht, verwarmend en hoopvol gevoel oplevert- wat men dan als poëtisch kan benoemen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 17 november 2004 in poëzie

 

thinking alone

Eenzaamheid maakt het mogelijk de tijd van je leven te dromen. Want niemand kan je in die dagdromen dwarsbomen. Droom bij voorkeur dat wat voor jezelf haalbaar is, maar sociaal niet realiseerbaar wordt geacht. Droom de droom van je bestaan. Haalbaarbeid is als water: je hebt een instrument (tool) nodig om het te scheppen uit de stroom van het aanbod. En dat volstaat. Als dat instrument bestaat (soms drukken we het uit in euro), maar door omstandigheden niet beschikbaar is, kan je niet anders dan dromen van hoe het zou zijn moest het wel voorhanden zijn… Of je steekt je hand uit in de hoop dat het erin gelegd wordt…

Wat we doen, doen we oprecht, begaan, solidair en open. Hoop is als een drug, en de realiteit een belemmering. Daartussen geeuwt de doorvoede westerling en kruipt de artiest in zijn of haar psychische gedaante. Want meer zijn we niet dan een gedaante met identiteit en een psyche met gevoelens.

Loop tot aan de volgende ontmoeting en verblij je met de aandikking van je zelf-zijn.

Wanneer genoegzaamheid de plaats innneemt van ontdekkingsdrift, verwordt bourgondische levensdrif tot decadentie. Blijf dus scherp en lijf je geest niet in bij anderen.

Drink uit die kelk en als de volgende passeert laten we enkele gedachten buiten beschouwing.

De kelk geraakt leeg en de ethiek wordt nog enkel zichtbaar in het micro-maatschappelijke (een moeilijk woord voor intermenselijke relaties op intiem niveau): de enige situatie waar je uiteindelijk het meest vat kan hebben op medemensen.

Eenzaamheid is dus een houding om zich te wapenen tegen het onmogelijke, en van het haalbare te proeven.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 15 november 2004 in filosofie

 

KAPUTT

Misschien is het tijd om de roman “Kaputt” van Curzio Malaparte (zich afspelend in de tweede wereldoorlog) opnieuw te lezen. Met ditmaal in het achterhoofd dat “de Duitsers” vervangen dienen te worden door extreme fanatieke gelovigen (moslims, protestanten, whatever).

“Is het waar dat de Duitsers zo verschrikkelijk wreed zijn?” “Hun wreedheid berust op angst, antwoordde ik. Ze zijn ziek van angst. Het is een “krankes Volk”.

En na een lange stilte vroeg hij me of het waar was dat de Duitsers zo bloeddorstig en vernielzuchtig waren. “Ze zijn bang” antwoordde ik. Ze zijn bang voor alles en iedereen, ze moorden en vernielen uit angst. Niet dat ze de dood vrezen: geen enkele Duitser, man, vrouw, grijsaard, noch kind vreest de dood. En ze zijn evenmin bang voor pijn. Maar ze zijn bang voor alles wat leeft, wat buiten hen leeft en ook voor alles wat van hen verschilt. De kwaal waaraan ze lijden is geheimzinnig. Ze zijn bovenal bang voor zwakke wezens, voor weerlozen, voor zieken, vrouwen en kinderen. Ze zijn bang voor ouderen van dagen. Hun angst heeft altijd een diep medelijden in mij opgewekt. Als Europa medelijden met hen had, zouden de Duitsers misschien van hun verschrikkelijke kwaal genezen.”

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 15 november 2004 in filosofie, literatuur

 

A Thing called aRT

Mijn creaties zijn gestolde intuïties. Wat de kunstenaar vormt, dat wordt hem door zijn intuïties opgedrongen. Kunstwerken zijn dus de corpus van een intuïtie. Geplaatst tegenover de macht van de verbale rede, lijken ze vaak absurd.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 14 november 2004 in art

 

Paradoxale gedachte 1

Een creatie is interessant niet door het behandelde onderwerp, maar door de manier waarop de auteur het onderwerp behandelt.

Het weergeven van een ervaring (de eigen waarheid) moet meer zijn dan een vertolking naar een ander medium toe. De ervaring (of waarheid) moet gemerkt worden. Dit kan m.i. niet alleen door alle elementen te onderscheiden en te classifiëren, maar eerder door het geheel in een ander geheel weer te geven. De rare kronkels van de menselijke verbeelding spelen hier als mediator.

Let wel: ik probeer zo weinig mogelijk de inhoud (maw. betekenis) van een “reëel” element te kopiëren, maar beperk me tot de vorm. Bv.: ik schilder geen tak na (een zuiver retinale observatie), doch ik plooi pvc-buizen in dezelfde elegante (of bizarre) vorm als een tak. Of ik plaats ze tezamen met takken in één werk, waardoor hun verschillen maar ook hun gelijkenissen geaccentueerd worden.

Zo kan ik ook niet begrijpen waarom landschapsschilders er nooit toe komen -als lapsus of esthetische vondst- een typisch menselijke constructie (bv. een afvoerbuis) te schilderen temidden wiegend riet.

Bovendien wens ik niet de ene ‘waarheid’ te kopiëren in een andere ‘waarheid’. Immers: wat waarschijnlijk lijkt, heeft voor me evenveel belang en waarde als dat wat zeker of werkelijk is. De leugen krijgt hierdoor een bijzondere dimensie. Denken we maar aan een volledig onbeschilderd doek, waar onderaan (in kleine lettertjes) staat geschreven: “hier staat niets geschilderd”. Titel van het werk: De Leugen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 14 november 2004 in filosofie

 
  • Archief

  • november 2004
    M D W D V Z Z
        Dec »
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    2930  
  •