RSS

Categorie archief: religie

Processie

De lijdensweg van Christus uitbeelden in een processie.
Hebben mensen echt niks zinnigers te doen? Bijvoorbeeld op Socratische wijze de gedachten van Jezus aan de man brengen door wandelaars te interpelleren. ‘Bent u gelukkig en waarom zou u dat op Facebook delen?’ ‘Kent u de vreemdeling in u zelf?’ Dat soort vragen.
Maar ook door Jezus te tonen terwijl hij danst.
Terwijl hij moppen tapt. Ja, Jezus tapte moppen. Weet ik uit goede bron (zijn vader).
Maar nee, ze gaan het lijden in een processie weergeven. Geef ze een lsd-tabletje. Dan kunnen ze hun gemoed wat kleur geven.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 7 augustus 2017 in maatschappij, religie

 

Hemel

Probeert al de hele dag een orang-oetan te overtuigen dat zij als ze haar banaan met me deelt, naar de orang-oetan hemel zal gaan wanneer ze sterft.
Maar de orang-oetan gelooft mij niet. Ook niet nadat ik stukken uit de bijbel, de koran en de talmoed heb voorgelezen.
#checkeverystory

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 7 augustus 2017 in humor, religie

 

Gestold

-En als jij nu eens met Turkse Belgen of Belgische Turken ging praten?
-Of met alle Belgische moslims?
-Dat mag ook. Wat zou je hen dan zeggen?
-L’existence précède l’essence.
-Oei. Dat ga je moeten uitleggen.
-Het bestaan gaat de wezensbepaling vooraf. En daarom ben je verplicht vrij te zijn.
-En daarmee wil je zeggen…
-Dat ze hun identiteit niet mogen laten samenvallen met Turk zijn of moslim zijn.
-En wie of wat zijn ze dan wel?
-Vloeibaar.
-Een vloeibare Turk?
-Een vrije moslim. Vrij om niet langer dwingend volgens regeltjes in het leven te staan.
-Ze moeten zichzelf permanent heruitvinden.
-Zo is het.
-En als ze dat niet kunnen?
-Dan moeten ze op de sofa. Tot ze de sprong wagen.
-En als ze er uiteindelijk niet in slagen?
-Dan zetten we ze bij in het rijtje van de gecrispeerde, zichzelf inbindende Vlamingen of Belgen.
-Dus dan zijn ze wel geïntegreerd.
-De meeste moslims zijn zoals de vooroorlogse katholieken.
-In zekere zin kan je dus tijdreizen door naar Beringen of Molenbeek af te zakken?
-Gestolde tijd, gestolde identiteit.
-Schone titel voor een reportage. Interesse?
-Nee, dank je. Ik stroom elders heen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 19 april 2017 in maatschappij, religie

 

Believe it or not

For the last time: het verschil tussen geloof en wetenschap? In geloof pik je datgene uit wat je het meest bevalt, wat je troost biedt, wat je niet vraagt om iets te wijzigen in je gedrag. Wetenschap gaat over feiten, waarheden en inzichten die soms diametraal staan tegenover wat jij graag zou willen horen.
Een levenskunstenaar lacht zichzelf uit wanneer zijn gedrag botst met wat hij weet. Een gelovige vraagt medelijden voor het eigen falen.
Zelfbedrog is eigen aan gelovige mensen. Waan en illusie zijn essentieel voor hen. Ze zijn intellectueel zwak. En ze houden er niet van wanneer men hen een cognitieve spiegel voorhoudt. Ze deviëren het gesprek naar datgene waarin ze volgens hen wel goed zijn: algemene waarden belangrijk vinden.
Levenskunstenaars met wetenschappelijk inzicht trekken lessen voor zichzelf; pinnen zich niet vast aan één levensbeschouwelijke identiteit maar bezitten de gave vloeibaar én coherent te zijn. Omdat de omgeving de persoonlijkheid gestalte geeft, zetten zij zich in om de omstandigheden waarin mensen leven, te wijzigen. Zij bidden niet; noch hopen ze.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 16 april 2017 in filosofie, religie, science

 

Eitje

Stoïcijnen weten het al heel lang: pasen is een uitvinding van psycho-analysten in dienst van de pharma-industrie.
Zich volvreten met chocolade leidt tot een stijgende verkoop van cholesterolremmers en geeft een nep-gevoel van hoop.
Angsthazen nestelen zich in een collectief nest en meten zichzelf zo een identiteit aan. Een collectief georchestreerde roes. Een we-amuseren-ons-kapot-festijn, die sprookjes voor volwassenen. Niet de maag gaat vasten, maar het inzicht legt zich te slapen. Domheid is niet voor niets een grondwettelijk recht.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 16 april 2017 in religie

 

Dzjeezus

Het opeten van een ei is het symbolisch aborteren van vruchtbaarheid.
Het eren van een gekruisigd sektelid is een daad van troost en werkt systeembestendigend.
Angstsyndromen, faalangsten en andere onzekerheden overwint men niet door het aanbidden van iemand met een persoonlijkheidsstoornis die zichzelf uitriep tot zoon van de schepper maar in se op zelftherapeutische wijze aan zijn excessieve narcistische behoeften voldeed.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 15 april 2017 in religie

 

Koffie met melk

-Maar papa, als we niet akkoord gaan met het aanpassen van de schoolkalender aan islamitische feestdagen, waarom aanvaarden we dan dat er geen school is op katholieke feestdagen?
-Dat is een kwestie van signaal. Er is namelijk een groot verschil tussen die feestdagen.
-Hoe dat?
-Katholieke feestdagen behoren amper nog tot de traditie van onze contreien; het zijn gewoontes geworden. Mensen vieren die dagen amper, of ze vieren (zoals kerst) hun gezin of hun familiebanden. De spirituele, bijbelse connotaties zijn voorgoed voorbij.
-Door het wetenschappelijk inzicht?
-Ja. Mythologische verhalen of mogelijk geschiedkundige events zijn vandaag niet meer relevant. Enkel ethische bedenkingen over hoe we met mekaar moeten omgaan, zijn nog de moeite om te belichten, analyseren en verder uit te bouwen met nieuwe inzichten over wat relaties zijn, hoe onze hersenen werken, hoe de omgeving ons vormgeeft, etc.
-En waarin ligt dan het verschil met de wijze waarop moslims hun feestdagen ervaren?
-Bij hen is het nog geen gewoonte maar een traditie. Zij verwijzen dagelijks in de moskeeën naar een traditie die -zoals ze zelf zeggen- onveranderd is gebleven gedurende eeuwen. Daardoor echter missen ze de trein van de moderniteit.
-Vandaar dat op school jonge moslims de evolutieleer wel kunnen uitleggen maar er helemaal niet in geloven.
-En dat is nu net het verschil tussen traditie en gewoonte. Uit gewoonte iets doen, betekent dat men er niet bij stilstaat, en dat het in se geen belang meer heeft. Meer zelfs: als men wijst op een onverenigbaarheid tussen bv. het ten hemel opstijgen van ene Jezus en wat zowel het geschiedkundig onderzoek als de zwaartekrachtleer daarover vertellen, dan zullen velen zeggen: ja, dat verhaaltje gaat niet langer op. Eigenlijk hebben we gewoon een vrije dag. Best leuk.
-Maar moslims zouden dat wel letterlijk nemen?
-En daarom moeten we hen zoveel mogelijk signalen geven: stop met dat bijgeloof. Daarin ligt geen waarheid. Behoud enkel de gedachten over de wijze waarop mensen met mekaar moeten omgaan.
-Heu, maar wringt daar ook geen schoentje? De rol van de vrouw… de man die centraal staat en bepaalt hoe het straatbeeld er moet uitzien.
-En dat beeld wordt verstrekt door hun traditie. Dus als we die traditie ongedaan maken dan ontstaat vanzelf een nieuwe identiteitsbeleving en nieuwe verhoudingen tussen mannen en vrouwen. Dat leert ons de voorbije 5 eeuwen westerse geschiedenis. Pas als de tradities wijken voor bevraging -en aan religie verbonden festiviteiten gewoontes worden, maar hun betekenis verliezen- ontstaat een maatschappijmodel dat voldoende tolerantie en vrijheid biedt aan allen.
-Geloof moet mensen inspireren maar mag geen samenleving construeren.
-Yep. Maar ook zonder geloof kan je geïnspireerd worden en een volwaardig humanist zijn. Meer zelfs: je hebt de omweg niet nodig van parabels. Romanschrijvers, cineasten, componisten: zij vertellen de verhalen die er vandaag toe doen. Ik heb geen godsbeeld noch oude teksten nodig om respectvol of bij momenten zelfs liefdevol in het leven te staan.
-En daardoor kan men minder fanatiek of corporatistisch in het leven staan?
-Ja. In plaats van alles wat je zegt of doet per se te willen aftoetsen aan bijbel of koran, doe je dat aan jezelf en pluk je uit eeuwen kunsten. Maar zonder fanatisme. Twintigers durven nog wel eens een denker als heilig beschouwen en alles interpreteren i.f.v. 1 gedachtegoed. Gelukkig verdwijnt dat met ouder worden. Ik ben nog niemand tegengekomen die zijn leven spiegelt aan de werken van Baudelaire of Flaubert, of Paul Auster.
-Ga je eigen weg…en oriënteer je op je eigen bakens.
-Waardoor identiteit veel flexibeler wordt. En niet langer gebaseerd is op bijgeloof.
-Ook dat is een aspect van de seculiere samenleving.
-Maar zei men in de jaren 90 niet dat die identiteitsvorming op basis van geloof vanzelf zou verdwijnen?
-Ja, maar men was fout. Omdat enerzijds dat starre geloof en dus die tradities gecultiveerd bleven worden door geïmporteerde imams, en anderzijds gettovorming en xenofobe gedragingen een wij-zij samenleving lieten ontstaat. Als je melk in je koffie doet, dan moet je een dissipatieve structuur krijgen.
-En dat is?
-De melk en de koffie versmelten tot iets nieuws, dat nooit meer ongedaan kan worden.
-Maar wat we zien is dat de melk vaak melk blijft en apart zweeft in de koffie.
-Ja, en dat is op zich niet onmogelijk wanneer je akkoord bent om zwarte koffie te proeven, en dan pure melk. Als je echter wenst koffie met melk te proeven -en dat is toch wat we betrachten- dan moet de melk ophouden de traditionele eigenschappen van melk te behouden.
-Maar ook de koffie moet ophouden zuiver koffie te zijn?
-Uiteraard. Maar dat is in een seculiere maatschappij geen enkel probleem.
-En wie roert er dan met het lepeltje?
-Al wie dit leest.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 26 maart 2017 in maatschappij, religie

 

Het gesprek

-Allah bestaat niet. Dus kunt u me zeggen waarom u een hoofddoek draagt?
-Omdat dit mijn geloof is.
-Maar uw geloof is gebaseerd op richtlijnen opgelegd door mannen.
-Ik voel me goed bij die richtlijnen.
-Dus u draagt een hoofddoek om culturele redenen.
-Ja.
-U wenst in een lokaal te werken waarbij u duidelijk uiting geeft van uw culturele waarden.
-Ja.
-Mag ik dan ook uiting geven van mijn culturele waarden?
-Ja.
-Ik ben nudist.
-…
-Maar ik zal mijn zwembroek aanhouden.
-Ik mag niet zitten in een lokaal met mannen in zwembroek.
-Ik mag wel bij vrouwen met hoofddoek zitten. Kunt u me zeggen waarom ik de soepelheid heb u te laten zijn wie u wil zijn, maar u mij niet kan laten zijn wie ik wil zijn.
-Mijn geloof verbiedt mij dat.
-U bent dus onvrij. Uw geloof ketent u. En u creëert segregatie. Begrijpt u waarom ik geen eerbied heb voor geloof dat dwangmatig is?
-Ik denk niet dat ik hier zal kunnen werken.
-Dat hangt van uw mindset af.
-Allah verbiedt het me.
-Nee, uw man verbiedt het u.
-Ik wil niet tot schande zijn van mijn en zijn familie.
-Ook als dit u uw job kost? En weet u dat er jonge moslima’s zijn die hun hoofddoek afzetten wanneer ze op school zijn.
-Zij zijn haram.
-Allah bestaat niet. Er is niemand die u bespioneert en u straft als u die door mannen opgelegde regels naast u neerlegt.
-Dat geloof ik niet.
-U gelooft zaken die u enkel van horen zeggen hebt, maar u gelooft niet dat miljoenen vrouwen zonder hoofddoek zich vrij en gelukkig kunnen voelen.
-Ik voel me niet lekker bij dit gesprek.
-Dit gesprek maakt u sterker.
-Heeft Allah dit zo gewild?
-Wie weet…

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 14 maart 2017 in maatschappij, religie

 

Logica

Toen de Duitse bezetters in Warschau de joden verplichtten een gele ster te dragen, weigerden de meesten. Zeker de jong-volwassenen.
Zij kregen daar heel veel last mee. Sommigen werden op straat gecontroleerd en als ze jood bleken en geen ster droegen, werden ze meegenomen en opgesloten. Het gevolg was dat hun familieleden hen smeekten om een gele ster te dragen, telkens ze buiten gingen.
Het dragen van die gele ster had tot gevolg dat men niet opgepakt werd. Men was immers in de ogen van de Duitse bezetter een plichtsbewuste jood. Dus door zich aan te passen aan regels (die eerst extern waren maar dan geïnternaliseerd werden), kon men zich vrijer bewegen.
Deze paradox is ook van toepassing op de boerkini. Vrouwen zitten ingepakt aan de rand van het water. Wanneer ze de opgelegde regels (draag een boerkini) volgen, kunnen ze gaan zwemmen. Daardoor ontstaat de paradox dat sommigen zeggen: nu voelen ze zich vrijer want ze kunnen deelnemen aan een sociale activiteit.
Zeg ik daarmee dat godsdienstregels eenzelfde functie hebben als de interne dwang en gehoorzaamheid die ontstaat na Gestapo-regels?
Ja.
Joden moeten het recht hebben een ster te dragen!
Hebt ge hem?

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 23 augustus 2016 in geschiedenis, maatschappij, religie

 

Ramadan

Niet gaan zwemmen omdat men bang is water binnen te krijgen. Kinderen die geen eten meenemen van thuis omdat ze zelf kiezen de Ramadan te volgen (heu… dan volstaat het toch dat de ouders wél eten meegeven en zeggen: je gaat zwemmen, je mag drinken, je moet eten). Kinderen die als het donker is pas warm eten en dan niet kunnen inslapen. Soms zelfs worden pubers uit hun bed gehaald ’s nachts. Dit zijn feiten en die zijn niet aanvaardbaar. Het zijn de leerkrachten die aan de alarmbel hebben getrokken binnen het GO. De verantwoordelijkheid is gedeeld. De peergroep is belangrijk (zeker vanaf 11 jaar) en buiten weten van sommige ouders nemen jongeren zelf het initiatief tot vasten. Ook de rol van de privé-koranleraar die op zaterdag aan de jongeren vertelt dat ze door de duivel nagezeten zullen worden wanneer ze ‘slechte moslim’ zijn, moet aan de kaak worden gesteld.
12122517_10209445557802794_5710424132337444643_nDus nee, je kan niet ‘meedraaien’ in deze wereld en tegelijk op fanatieke wijze een oud bijgeloof volgen. We zien dat dit problemen geeft. Dus moet men gematigd zijn. En de regels van het bijgeloof aanpassen aan de noden van deze West-Europese samenleving.
Samen eten is leuk. Maar dat is even leuk om 7uur ’s avonds tijdens de school- en werkweek. Vasten is gezond maar veel beter om dat elke week twee niet-opeenvolgende dagen te doen. En heu… wel veel te drinken.
Deze samenleving is niet rond een religie uitgebouwd. Wie dat wel zo ziet, die creëert problemen. Elke mix van culturen zoekt een evenwicht. Op gematigde wijze moslim-gewoontes volgen is makkelijk inpasbaar. En het is in het belang van de saamhorigheid.
Religie behoort tot het privé–leven. Naar school gaan is een publieke activiteit. Zwemmen ook. Je op straat vertonen ook. Op die momenten ben je geen gelovige maar een individuele burger met rechten en plichten.
Het is met duwen en trekken, met schelden en vloeken, met kritiseren en zalven dat de regels, de afbakening, de vrijheden en plichten duidelijk worden. Dat is wat er nu gebeurt. Wie de publieke ruimte door meer religieuze gewoontes en regels wil laten opvullen, wordt teruggefloten.
In een deels ontzuilde samenleving (na vele decennia waarbij 1 zuil op basis van netwerken en een bijgeloof bij momenten intolerant de scepter zwaaide), ontstaat er nu plots een nieuwe zuil. Zuilen creëren uitsluiting. Het kan niet dat imams -zoals pastoors voorheen- het ijkpunt zijn. Sapere Aude.
Het kan niet dat moslimexecutieven aanspreekpunt zijn bv. als er rellen zijn of als er opvoedkundige problemen zijn. Individualiseer, neem uw verantwoordelijkheid als ouder, los van uw bijgeloof.
Er zijn voorbeelden (bv. New York) die ontstaan zijn uit diverse aparte gemeenschappen. En waar er een publieke ruimte is, maar geen culturele stamboom. Die is in West-Europa wel aanwezig. Die stamboom kan zeer gekke uitwaaierende takken hebben maar als men een andere tak erop wil enten, dan moet er wel veel sap van de moederstam naar die tak stromen. De signalen vanuit het GO wijzen erop dat sommige van die stromen droog komen te liggen. En dat is zowel voor de stam, als voor de ent nefast.
Nog 1 ding: identiteit is vloeibaar. Bijgeloof en heilige teksten zijn menselijke producten en intelligentie wordt wel eens omschreven als de capaciteit te evolueren. Hoe komt het dat bv. Alawieten geen problemen hebben met westerse waarden en zich als moslim kunnen ontplooien? Think different.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 13 juni 2016 in educatie, maatschappij, religie

 
Afbeelding

Zingeving

1511027_10204883592063729_6334712450363134616_n

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 18 januari 2015 in filosofie, religie

 

Over intelligent design

Simon Vinkenoog, de betreurde dichter, omschreef de letters GOD als: geboorte, dood en tussenin orgasme. Het leven is een langgerekt orgasme. Meer moet dat niet zijn. Natuurlijk is het dat niet, het is eerder een tocht langs bergen en dalen, een krimpen en rekken, maar het maakt wel dat we bestaan, dus aanwezig zijn in dit universum. Wij zijn als soort getuige van een toevalligheid. En als individu zijn wij bovendien het zaadje dat het haalde en het eitje binnenkroop. In dat opzicht zijn wij stuk voor stuk kampioenen. Oké, voor sommigen ging het nadien bergaf. Maar de verwondering is er niet minder om.writers brain

En toch zijn er miljoenen, zelfs miljarden mensen die het niet zo zien. Die pas betekenis kunnen geven aan hun leven door een opperwezen te introduceren dat de aarde speciaal voor ons gemaakt heeft. En ons ook na de dood laten verder leven in en hemel. In de VS wordt in sommige staten zelfs gepleit om creationisme en een moderne variante, het intelligent design, in het onderwijs te doceren, i.p.v. de evolutietheorie.

Vanwaar die behoefte?

Waarom blijft anno 2013 het concept van bv. een Intelligent design en een God zo aantrekkelijk?

Heeft het verlichtingsdenken misschien gefaald? Ja. Maar daar kan het niet aan doen. Want wij zijn wezens die ons ook laten leiden door gevoelens. En gelukkig maar.

Wij nemen beslissingen niet enkel op basis van argumenten en logica, maar ook spelen steeds gevoelens en ervaringen mee, in onze hersenen. Gevoelens zoals onzekerheid, verlatingsangst, faalangst, angst om iets nieuw aan te vatten… kunnen de overhand nemen.

Maar er is ook het superioriteitsgevoel dat meespeelt. Wie de mensensoort ziet als de uitverkoren soort die door God hier geplaatst werd, zet zich op een verhoog, en blijkbaar voelen sommigen zich daar goed bij. Wie dat beeld probeert te ontkrachten, die is zelden welkom. Wie leeft met de gedachte dat een God over hem waakt, voelt zich geborgen. Dat onderuit halen is voor sommigen hen verplichten zonder reddingsboei om te gaan met problemen en gevoelens.

Leven met onjuiste mythes is makkelijker dan de wetenschap te volgen en om de haverklap te horen dat er nieuwe inzichten zijn, wat impliceert dat men oude ideeën naar de prullenmand moet verwijzen.

Bovendien lijkt wie in dit leven los komt te staan van God en zijn of haar eigen weg wil volgen,  arrogant. Neem nu een bever. Die is –volgens creationisten-  hier op aarde om bomen om te doen en daarom heeft hij scherpe tanden. En het beest leeft daarom in een harmonische situatie. Die redenering lijkt coherent en logisch te zijn. En dus zijn creationisten erg zelfzeker. En ze verwijten ons dat wij met onze intelligentie dingen doen waarvoor we niet voorbestemd waren. En ja, het moet gezegd: soms maken wij er een potje van.

Wij kunnen zelf amper een rietstengel met onze blote handen uit de grond rukken.  En in plaats van ons daar bij neer te leggen, zijn we onze intelligentie gaan gebruiken als een verlengstuk van bv. onze handen en onze spierkracht. Wij kunnen het aantal bomen dat een bever in zijn heel leven om knaagt, in 1 etmaal omdoen. En van die bomen maken wij geen dammen, maar bv. papier. En van de restanten van de stronken maken we houtskool. En met die houtskool schrijven we in koeien van letters op dat papier: “Stop de ontbossing”. Absurd. En meteen koren op de molen van de creationisten. Waarom bleven wij niet bij datgene waarvoor we voorbestemd waren. Als wij de bever in ons volgen, dan geeft dat een gevoel van rust.

Een ander element waar een geloof gevoelsmatig op inspeelt, is de drang naar perfectie. Mensen zijn verslaafd aan de schoonheid van perfectie. Bv. de schoonheid van een sluitende coherente theorie. We zijn bereid een theorie die op papier prachtig is, te geloven en alles wat er niet mee overeenkomt, af te doen als irrelevant. Het creationisme schotelt een verhaal voor dat correct is. Een moslim zal in de Koran alles vinden dat ie nodig heeft. Dus zoeken hoeft niet meer. Ook wetenschappers maken soms de fout vanuit een theorie alles te willen verklaren. Blijkbaar poneren wij graag een blauwdruk. Bv. een perfecte wereld. Godsdiensten plaatsen die buiten de aarde, na het leven, in een of andere Hemel. Ideologische stromingen zoals marxisme en liberalisme bouwen daar in wezen op verder maar plaatsen dat paradijs als doelstelling op aarde.student boerka

Het summum van gefantaseerde perfectie is het paradijs. De constructie van een paradijs is niets anders is dan het bespelen van onze melancholie. Het is een grote troost voor de perfecte wereld die niet bestaat, maar wel zou kunnen bestaan. En het houdt een harmonische wereld voor, zonder negatieve gevoelens.

Maar er is iets vreemd aan de hand met het paradijs. Het is er namelijk saai. Want het is Perfect, dus een grote status quo. Niets verandert. Vandaar dat je er maar beter niet te gedetailleerd over praat. En het allemaal wat mysterieus houdt. En misschien kan je het ook maar beter niet afbeelden. Want dan verdampt de illusie. Vandaar dat moslims weigeren om Allah af te beelden? En zo de illusie hoog kunnen houden.
Maar het paradijs is ook voor katholieken een plek waar je geen wellust of seks kan ervaren. Als je dat wel doet,  –kijk maar naar Adam en Eva- dan sjotten ze je buiten. Ik vind dat we dan ook vergevingsgezind moeten zijn in ons oordeel over de seksfeestjes van de kardinalen in het Vaticaan. Die kerels snappen eindelijk dat hen daarboven een hele saaie boel wacht.

do the smoke

Tegen dat gevoel van absolute zekerheid (wat de creationisten oproepen) ingaan met rationele argumenten en een deels onvolledig verhaal, wil zeggen dat men vraagt om een gevoel van zekerheid op te geven. En dat is niet makkelijk voor vele mensen. Je creëert daarmee de ontgoocheling van de zesjarige die zonder voorbereid te zijn, te horen krijgt dat Sinterklaas niet bestaat. Tegen beter weten in blijven heel wat volwassenen geloven.

Vandaag is er een variante manier waarop wij met het paradijs omgaan. N.l. via de soaps die elke avond door honderden miljoenen mensen bekeken worden. Wat is er kenmerkend aan soaps? Het gaat over tragedie, drama, conflicten. Geen enkel oorspronkelijk gezin dat wordt opgevoerd, is na een tijdje nog intact. Allemaal gaan de relaties kapot. Agressie, verdriet, haat, jaloezie: al die miljoenen kijkers houden er van. Niet in hun eigen leven, wel in dat van virtuele personages. Lijkt wel een beetje binnengluren in het leven van Adam en Eva; het virtuele paradijs….
Maar eigenlijk doen tv-soaps het tegenovergestelde van godsdienst. Godsdienst toont ons de weg naar het paradijs. TV-soaps tonen ons de hel, dat wat ge niet wilt meemaken, maar waar ge wel elke dag met veel plezier naar kijkt. De soapkijkers moeten zich toch eens bezinnen over dat licht sadistische trekje van henzelf. Het is mesjogge. Of is het een soort van therapie?

En dan heb je die andere die het Licht hebben gezien: de Vuurtorenwachters ofte de Getuigen van Jehova. Neem degene die ik ontmoette in Portugal, in een dorpje hoog in de Algarve. Als je er een ziet, een getuige, dan zie je d’er sowieso minstens twee. Want ze zijn altijd met twee. Met hun boekentasjes op zondag, 35 graden, kostuumpje aan.

6000 jaar bestaat de wereld. En alles is het werk van God, dus teleologisch, doelbewust in mekaar gestoken. Dat kan niet anders. Want kijk, Darwin, zo zei de oudste van de twee getuigen mij, Darwin kan nooit verklaren hoe –als we een aantal onderdelen van een uurwerk in een zakje steken– er een uurwerk uitkomt als we schudden. De tweede getuige, een soort gezel, stond er glimlachend bij. Kunt gij door te schudden met het zakje van al die losse radertjes en wijzers en glaasjes een uurwerk maken?.

Ja, was mijn antwoord. Op Darwiniaanse wijze.  Ge moet schudden, maar wel 4 miljard jaar lang. En ge moet wat in dat zakje zit laten reageren met de omgeving. En als de omgeving wijzigt, dan zal het uurwerk ook anders gebouwd zijn. Want niets staat op zich. Met vallen en opstaan, met uitsterven, met het meest aangepaste zijn wat op dat moment de omgeving vereist… zo evolueren de dingen. Dus uw metafoor van een klokkenmaker is niet correct. Dat is overigens een van de problemen: wij proberen altijd metaforen te gebruiken, naargelang onze stand van zaken op technisch vlak. Een uurwerk, een bouwmeester, een computer, een netwerk. Maar die beeldspraak komt nooit overeen met hoe de dingen echt zijn en interageren.

walvasi op land

Een van de  remedies om de behoefte naar absolute zekerheid op te vangen, is een  onderwijsbeleid dat ons de kans geeft ons te ontplooien. Waardoor wij méér kunnen worden dan wat een “bever” ooit zal kunnen zijn. Wij ontdekken mogelijkheden die de vorige generaties nog niet kenden. We worden gestimuleerd te zoeken naar wat in ons zit. Belangrijk is aandacht te hebben voor gevoelens als  faalangst.  Overdracht van kennen en kunnen is één, maar de wijze waarop, stimuleren en omkaderen en praten over bv. faalangsten, zijn zeker zo belangrijk.

Vandaag staan we voor de uitdaging om een nog complexere wereld te aanvaarden. We moeten leren zwemmen in troebele waters. En omgaan met twijfel. Dus ingaan tegen een stuk natuur in onszelf. Dat kan, door opnieuw over onze gevoelens te praten, ze in kaart te brengen, ze soms op te volgen en soms af te wijzen of overwinnen.

Gelovigen zeggen soms wel eens: De wetenschap geeft antwoord op de vraag hoe iets werkt, hoe het in elkaar zit. Geloof probeert antwoord te geven op vragen als: waarom zijn we hier, hoe moeten we leven: m.a.w. zingeving.

Neen, wetenschap geeft ook antwoord op de vraag waarom zijn we hier. Op indirecte wijze. Ze zegt dat er geen opgelegd doel in de natuur is, is tenzij onszelf reproduceren, maar zelfs dat is niet voor iedereen zo, noch voor ouderen, noch voor homoseksuelen, en ook een pak hetero’s willen zich niet reproduceren. Dus de wetenschap zegt ons: bepaal zelf wat uw doel en uw zingeving is. Als dat geen positieve boodschap is! Leve de vrijheid!

Momentje, dat is ook niet het geval, zegt de wetenschap. Je bent wel gekneed. Je uit voorkeuren en je noemt dat je eigen vrije keuzes, maar die zitten deels genetisch in je ingeprent. Je denkt dat je kiest, maar de complexheid van je persoon maakt dat je bepaalde keuzes in een bepaalde richting maakt. Je bent voor een stuk getuige van wat zich in je hoofd afspeelt.

Je hebt vervolgens ook een moraal. Die je vrijheid kan inperken.

Maar voor onze moraal hebben we God niet nodig gehad.
Want de moraal, zegt de wetenschap, zit al bij ons ingebakken. Die is gebaseerd op bepaalde neigingen – elkaar helpen, empathie, regels volgen, belang hechten aan rechtvaardigheid, speelsheid aanvaarden – die we ook bij andere sociaal levende dieren zoals apen, olifanten en in basale vorm zelfs bij honden zien. Die neigingen en de bijbehorende emoties zijn een deel van onze natuur, en vanuit de evolutiebiologie verklaarbaar: ze maken het leven in groepen mogelijk.

De moraal bestond al ver voordat we godsdienst hadden, of filosofie.

Beide beweren dat de mens niet weet hoe hij zich moet gedragen; God moet hem dat vertellen of hij moet het met zijn logisch verstand ontdekken. Onzin! En in het geval van de godsdienst ging het erom de moraal in een bepaalde richting te duwen. Vandaar: altijd bevragen of wat je doet niet anders kan; en of je je der wel goed bij voelt.

Verder is ook de liefde ons meegegeven. Daardoor zijn we betrokken bij anderen. En als je warme empathie hebt, ben je betrokken in het leven van anderen, dan wordt je vrijheid aan banden gelegd, maar je krijgt er natuurlijk ook van alles voor in de plaats, zoals respect, een luisterend oor, het kunnen delen van ervaringen…

dansende damesDaarnaast moet je ook iets minder denken dat je “ik” een product van jezelf is. Integendeel: je persoonlijkheid wordt ook vorm gegeven door ouders, leraren, media.

En dat brengt ons tot de laatste vraag: ligt hier een taak weggelegd voor wetenschapspopularisering? Kennis maar vooral inzichten overdragen, maar dat op een manier dat het correct blijft én begrijpelijk is. Onderwijs speelt daar een rol in. Maar soms ontbreekt het aan passie. De media zijn erin betrokken, veel te weinig. Steeds minder. Op aparte zenders.
Er zijn teveel volwassenen die eens ze het onderwijs verlaten hebben, niets meer te maken hebben met wat wetenschap hen kan bijbrengen. Er zijn via de media te weinig manieren waarop inzichten toegang vinden. Het enige wat sommige volwassenen vandaag eventueel nog doen is zelf doktertje spelen via Google en aan de arts vertellen wat ze hebben.

Je kan als mens in elk gesprek dat je voert, de link leggen met wetenschappelijke inzichten.  Niet alleen omwille van de kennis, maar ook omwille van een gevoelsaspect. In plaats van Koran en Bijbel hebben wij nu gigantisch veel actuele wetenschappelijke lectuur ter beschikking.

Wetenschap is in wezen poëzie. Wij zijn de kinderen van sterrenstof.we in trhe galaxie
Alles wat bestaat, incluis onze huid, ons bloed, de lucht die we inademen, zaten ooit als atomen in het stof dat een gigantische ster, vele malen groter dan de zon, uitblies. Daaruit zijn de zon en de planeten gekomen en uiteindelijk ook wij. Is dat geen verbondenheid? Is dat geen sublieme religie? Die de wetenschap ons geeft? Word je daar niet warm van? Is dat niet de ultieme troost? En tegelijk de kracht om het leven met twee handen te grijpen!

Bovendien brengt wetenschap ook schoonheid. De versmelting van 1 zaadje met 1 eitje… wat er dan week na week gebeurt… dat is mooi in beeld gebracht en op zich maakt dat besef toch een God overbodig. Het is een verklaarbaar mirakel. Oké, niet alle schepsels zijn even gelukt maar dit laten we even terzijde.

En meteen leidt dit de dimensie van de religie. Wij zijn verbonden op materieel vlak. Kinderen van het Sterrenstof. Wij zijn verbonden in een biotoop. Fijn stof. Klimaatopwarming. Wij zijn als soort stik eenzaam op een planeetje. En dat maakt de behoefte groot om juist heel sociaal te zijn.

Spiritualiteit is bv. het beeld waarin wij elk een stukje kennis, inzicht en kunnen doorgeven aan anderen. Samen vormen wij een gigantische keten.

Niemand kan nog zonder de arbeid en de kennis van anderen. Individueel kunnen we accenten leggen, maar collectief plukken we de vruchten. Na-ijver en concurrentie hebben hun beste tijd gehad als motor voor vooruitgang.

Gelaïciseerde spiritualiteit is het gevoel ervaren dat wij een onderdeel zijn van een groter geheel, dat echter niet buiten ons staat. Er is geen bouwmeester, geen Torenwachter, geen god, geen deïsme.

Wij moeten die verbondenheid die door wetenschappelijke kennis wordt blootgelegd, durven te poneren en er de term religie op kleven. Het is fout om religie te koppelen aan godsdienst en aan geloof. Net zoals heidense feestdagen geaccapareerd werden door de kerk, claimen zij het alleenrecht op religie. Dit is onzin.

Geen opperwezen als leidraad, maar gewoon de mensenrechten, de ecologische betrokkenheid, de wens als mens anderen niet nodeloos te laten lijden maar juist kansen te scheppen.

De communisten in Rusland hebben geprobeerd godsdienstige religie, uit te roeien, maar dat liep op zijn zachtst gezegd niet van een leien dakje. Bovendien zorgden ze met hun vlagvertoon, parades en dogma’s eigenlijk meteen voor een alternatieve godsdienst.

Ten slotte is er de ironie, de humor, de spot, de hyperbool. Met panache en satire wordt  de mythe van een godsbeeld onderuit gehaald. Een vlijmscherpe strategie. Maar je dient achteraf wel on speaking terms te staan met degenen die zich wellicht beledigd, zo niet  aangevallen voelen. De nazorg dient helend te zijn. Choqueren alleen is onvoldoende.  Dat heeft Theo Van Gogh helaas ook ondervonden.

jezeus_n

Lees ook in “De mens schiep God” over  Paulus de Marketeer

 

De allochtoon en de mozaïek

Toen ik school liep in het Antwerps stadsonderwijs, eind jaren 60 en jaren 70, vertelden leerkrachten ons dat krantenkoppen als “Marokkaan steelt handtas” fout waren want het Marokkaan zijn heeft niets te maken met de reden van de diefstal. Evenmin is het correct te fulmineren “Stomme Ollander” wanneer een wagen met Nederlandse nummerplaat plots links afslaat en men moet remmen.

Waarom hebben we die reflex? Waarom zeggen we niet: “O, een van de 13 miljoen volwassen Nederlanders; misschien eentje uit Groningen komende, die problemen heeft in zijn relatie, in België als verkoper nu op weg is naar een klant, en zijn gedachten even liet gaan over zijn huiselijke perikelen en dan plots merkte dat hij linksaf moest.” Nee, dat zeggen we niet. We brengen de situatie in kaart door te simplificeren, en die Nederlandse nummerplaat is voldoende. We vatten de situatie door er 1 etiket op te kleven. En we willen dat, we nemen dat recht, want we werden verstoord in ons rijgedrag en door eenvoudig te duiden brengen we terug rust. Het benoemen van de oorzaak is een manier om komaf te maken met het probleem.

Angst en onzekerheid waren een vaak voorkomende toestand waarin ons voorouders tientallen generaties leefden. Evolutionair biologen en psychologen geven dat als reden waarom wij vandaag vaak als eerste reflex wantrouwig staan tegen elke verandering. Uit angst voor het onbekende, het vreemde, een wijzigende situatie… reageren we behoudend conservatief.  Elke confrontatie met de Ander kan ons uit onze rust, uit ons evenwicht halen. Eventueel verplicht worden zich aan te passen (m.a.w. het eigen gedrag te moeten wijzigen) vraagt een inspanning. Wat we “gewoon” zijn wordt bevraagd. De “norm” kan wijzigen. Wie afwijkt van de norm kan een gevaar betekenen. Verzet tegen een wijziging zit dus blijkbaar bij vele mensen ingebed door de angst om het gevoel van de eigen ervaring en inleving, de stream waarop ze drijven, bevraagd te zien worden en –wie weet- te zien gewijzigd worden, bv. door gesprekken. Als die ander zich dan ook nog goed in zijn vel blijkt te voelen, ontstaat er soms afgunst want die ander vertegenwoordigt soms iets wat men ook wel zou willen. Om die afgunst uit te werken, grijpt men naar intolerantie, macht, onderdrukking. Dus willen sommigen desnoods de ander op zijn muile slaan, letterlijk de woorden terugkloppen. Of hem uit het straatbeeld halen. In plaats van het onbekende als een uitdaging te zien en zelf eventueel die weg op te gaan.

Het benoemen –zeg maar etiketteren- is dus een onderdeel van een verdedigingsstrategie. Die vaak hand in hand gaat met het zoeken naar partners en dus het creëren van een wij-gevoel. Vaak om opportunistische redenen zoekt men –op basis van eenvoudige parameters- bondgenoten. “Wij betalen voor hen”. Een dooddoener die het altijd doet, ook al is de werkelijkheid dat al wie arbeidt evenveel bijdraagt.

Mensen vatspinnen op een kenmerk is dus allesbehalve bevorderlijk om een situatie grondig te analyseren. Bovendien wordt er vaak vanuit gegaan dat “we” wel weten wat we bedoelen met een bepaalde etikettering. Niets is minder waar, want zie: allochtoon is een begrip dat gebruikt wordt om mensen die hier niet geboren en getogen zijn, aan te duiden. Op zich wordt daar verder niets mee bedoeld, want die mensen delen wellicht ongelofelijk veel met eender welke andere homo sapiens sapiens. Alleen staan velen daar niet bij stil en focussen op zichtbare verschillen.

Dat De Morgen deels om promotionele redenen het woord allochtoon schrapt, laat ik even terzijde.  Op zich is hun analyse m.i. correct. Het begrip is om te beginnen überhaupt niet van toepassing op de derde generatie “migranten”. Deze jonge mensen zijn hier geboren, lopen of liepen hier school, spreken een Vlaams dialect (en geen Verkavelingstaal noch AN, en dat maakt hen met twee voeten verankerd in menig Vlaamse grond), consumeren westers, trachten middenklasser te worden, zullen hun kinderen en kleinkinderen hier grootbrengen en zijn dus ook bezorgd zijn over pensioenen en sociale zekerheid…. M.a.w. deze mensen zijn dus autochtonen. Sommigen met een geloof, zoals er katholieken en new age-adepten en boeddhisten zijn onder de withuiden die hun buren zijn en waarmee ze dezelfde problemen als geluidsoverlast, verkeer etc. delen.

En dan is er dus Bart de Wever die niet begrijpt waarom men die term niet meer zou mogen gebruiken. Dat de problematiek hem danig beroert, blijkt uit een column waarin hij er zelfs in slaagt zichzelf tegen te spreken.

Ik citeer: “De achterliggende redenering is daarmee goed samengevat: taal maakt de werkelijkheid. Dat is een opmerkelijke redenering, want ze druist in tegen het acquis van enkele honderden jaren analytische taalfilosofie, waarin taal wordt beschouwd als een middel om de werkelijkheid te beschrijven.”

De Wever stelt dus dat taal neutraal is en de werkelijkheid weergeeft. Enkele regels verder beseft hij echter: “Derhalve is taalgebruik niet neutraal, want het bepaalt hoe we de beschreven werkelijkheid interpreteren. Zo gaan krantenkoppen ‘200 Antwerpse jongeren opgepakt’ en ‘200 allochtone jongeren opgepakt in Antwerpen’ over exact dezelfde feiten, maar ze geven de lezer een verschillende indruk van de werkelijkheid mee.” Dus taal (woordgebruik) bepaalt wel degelijk hoe men de wereld (de werkelijkheid) percipieert! En dus hoe men voor zichzelf de waarheid invult en hoe men zich zal positioneren. M.a.w. De Wever besluit uiteindelijk zelf dat taal wel degelijk de werkelijkheid vorm geeft. Het ziet er dus niet goed uit wanneer iemand die in 5 regels eerst emotioneel uithaalt en dan zichzelf tegenspreekt, als burgervader gaat beschikken over de budgetten van een stad als Antwerpen. Dit terzijde.

Dus ja, we moeten kritisch reflecteren over het gebruik van termen als “allochtoon” en deze enkel gebruiken wanneer ze enerzijds sociologisch kloppen (de EU-ambtenaar die hier zes jaar komt werken en dan weer terugkeert naar zijn land van herkomst is een allochtoon… alleen heb ik nog nooit het begrip “EU-allochtonen” gelezen) én anderzijds wanneer de term relevant is. Bijvoorbeeld wanneer een heroïneverslaafde zonder inkomsten een bejaarde berooft, dan is er wellicht een oorzakelijk verband en kan ik leven met de vermelding van het etiket “verslaafde”. Maar een Nederlander die dwaas rijdt of een Belg met Magrebijns bloed die niet betaalt op de bus, doen dat niet omwille van hun Nederlander of Belg met Magrebijns bloed-zijnde.

Wat mij echter het meest stoort aan de houding van mensen als Bart de Wever, bezeten als hij is door identiteit (hij slaagt er zelfs in openlijk te stellen dat het m.b.t. de Vlaamse identiteit beter is een romantische leugen aan te hangen dan de nuchtere werkelijkheid onder ogen te zien, n.l. dat identiteit een artificiële constructie is en geen gegeven) is zijn wens (wellicht onderhuids bijzonder sterk) om absoluut mensen te etiketteren op basis van een eigenschap (moslim, allochtoon) waardoor hij de facto zegt tegen een twintigjarige: ik noem u allochtoon want uw tronie is Magrebijns en uw grootvader is hier niet geboren.
Mensen etiketteren leidt tot uitsluiting, tot wij versus hen, tot ik tegen u. En dat is dus wat BDW blijft doen. Om de wereld te veranderen –zoals hij in zijn column Marx citeert- moet men mensen als MENS benaderen, in hun complexheid, in de mozaïek van eigenschappen die ze bezitten en ze niet vastpinnen op 1 “eigenschap” (die dan nog niet van toepassing is op wie zijn hele leven in dezelfde gemeente woont en er geboren is). Strikt genomen is bijvoorbeeld -o ironie- Filip De Winter een allochtoon uit Brugge is die tussen autochtone Sinjoren is gaan wonen.

Waarom doet BDW dit? Omdat het de oude truc van het populisme is. Benoem iets, maak het eenvoudig, daardoor lijkt het beheersbaar en wordt de situatie afgebakend en dan geef je rust aan je achterban en lijkt het alsof met simpele maatregelen alles opgelost kan worden. BDW bedient zich van eenzijdige terminologie om een achterban te creëren die er naar smacht (zoals gelovigen) dat alles toch maar zou zijn zoals het in 1 boekje of met 1 slagzin uitgedrukt kan worden. Ik noem zoiets intellectueel fascisme. Vergelijkbaar met de Kerk die Galilei in de ban deed omdat hij de wereld complexer voorstelde dan de kerk wenste. Of ja, zoals de Nazi’s de Jood uitvonden om hem dan met alle zonden te overladen.

Nee, meneer De Wever, degene die u omschrijft als allochtonen zijn helemaal geen allochtonen.
Uiteraard zijn er wel problemen. In een samenleving. Omdat mensen nu eenmaal complex zijn. Verwachtingen hebben. Conservatieve reflexen laten botsen met vernieuwingen. In wezen zijn er 7 miljard complexe mensen die op 1 dag gigantisch veel rolletjes vervullen, als geliefde, ouder, buur, collega, supporter, twijfelaar, zoekende, vinder, smeker, aanbidder, decideerder, etc…

BDW vernietigt de ondraaglijke schoonheid van het individuele bestaan door ze te verengen en op te sluiten in een begrippenapparaat. Hij kooit de leeuw die in wezen een zevenkoppige octopus is.

Indien de NVA mensen wil “inburgeren” en een gedeelde publieke cultuur wil realiseren, dient ze vooreerst te beseffen dat deze “allochtonen” al lang ingeburgerd zijn. En dus dat het gebruik van die term overbodig en sociologisch fout is. Het is dus in het licht van een harmonischer samen-leven contraproductief om deze mensen zo te blijven etiketteren. Zij hebben op vele vlakken dezelfde aspiraties, delen dezelfde gewoontes, vertoeven in dezelfde publieke ruimtes (stadskernen, openbaar vervoer, scholen,…). Door de term allochtoon te gebruiken, verliest men de kans om het tegenovergestelde te zeggen, n.l. dit is uw tram, uw school, uw straat, uw sociale zekerheid, uw pensioenplan. U en ik bouwen aan dezelfde samenleving. Delen de vruchten van dezelfde biotoop en foeteren op wat er fout gaat. Daardoor krijgt men een “ons”-gevoel, zij het met variaties, maar diversiteit is een rijkdom die nou net tot heel wat creativiteit en dus oplossingen leidt. De basis van het concept van mens-zijn bij NVA is dus fout. En daardoor is hun strategie dat ook. Wat zij -volgens hun programma- willen bekomen, is wellicht oké. Maar hoe die maatschappij (of stad) er moet uitzien, dat wordt niet bepaald door 1 partij, of 1 sociologische groep. Het NVA-verhaal is er een van “aanpassen”. Maar aan wat aanpassen? Aan wiens normen? Aan de mijne? Nee, zo werkt het niet. Aan een aantal gemeenschappelijke waarden. Zeer zeker. Maar die zijn er reeds. 98% van die zgn.  “allochtone gemeenschap” wil niet liever dan financiële zekerheid, gezondheid, bijdragen aan een systeem dat hen verder kansen geeft. En dat ze zich op een aantal vlakken onderscheiden van anderen, is de evidentie zelve. In de persoonlijkheidsmozaïek van al wie zich op dit lapje grond te slapen legt en werken of consumeren gaat, zitten gigantisch veel verschillen: de een is VTM-kijker, de ander voetbalfanaat, natuurloper, rapper, collectioneur van Brahms-uitvoeringen… etc. Sommigen zijn ook zoekende, ontwikkelen zichzelf en doen dat met vallen en opstaan. Zolang ze anderen niet dwarsbomen, kan men zich enkel verheugen over die culturele accentverschillen.

Het succes van het Vlaams Belang heeft duidelijk aangetoond dat vele medeburgers bijzonder beïnvloedbaar zijn en al te graag simpele verklaringen pasklare oplossingen en ermee samenhangende etiketteringen wensen. Daaraan toegeven is spelen met de broze vrijheden van een democratie. En daarom is de discussie rond het gebruik van de term “allochtoon” interessant. Het raakt de psychologische basis van de problematiek rond racisme, uitsluiting en intolerantie en het dwingt ons te focussen op wat wél belangrijk is: mensen beoordelen op hun individuele gedrag, hen als individu (of eventueel als gezin) verantwoordelijk stellen zonder er verklaringen of termen bij te sleuren die er niets mee te maken hebben. Door decennia lang mensen die voorgoed hun leven uitbouwen in deze contreien, aan de zijlijn te laten staan, heeft men hen bijna gedwongen een eigen gemeenschap te creëren. Dat geeft vandaag bizarre situaties waarbij blanke Vlamingen (bewindslui) oproepen aan de Moslimgemeenschap om zich over de opvoeding van kinderen te buigen. Terwijl ik gewoon A. en F., mijn buurman en buurvrouw, zal vragen of hun kinderen tijdens de examens niet teveel lawaai willen maken en of mijn kids hun muziek niet te luid staat op zaterdagavond. Ik heb daar potdorie geen gemeenschap voor nodig. A. en S. zijn geen moslims voor mij; zij zijn A. en S. Ik benader hen als mens. C’est tout. En zij hebben in weze die moslimgemeenschap evenmin nodig. Als ze zich ten minste als burger opgenomen voelen in dat verhaal dat samen-leving wordt genoemd.

 
1 reactie

Geplaatst door op 26 september 2012 in cultuur, maatschappij, religie

 

Verboden te verbieden

“Verboden te verbieden” ontstond als slogan in een samenleving waarin nieuwe, verrijkende, naar meer vrijheid neigende verwachtingen de kop werden ingedrukt. “Mei 68’ers” hadden gelijk hiervoor op de barricaden te komen, maar vandaag (en Christopher Lasch als een van de eersten) weten we dat teveel ego-vrijheid kan leiden tot een narcisme dat contraproductief wordt. Die ervaring leert ons om wel degelijk ruimte te geven, maar wanneer nodig bij te schaven. Zo is zelfdiscipline noodzakelijk, evenals respect voor zij die minder makkelijk omgaan met volle vrijheid.

Anderzijds gaat het adagio “verboden te verbieden” wellicht niet op jegens een stroming bewust minder vrijheid, minder ontplooiingsmogelijkheden als norm verdedigt. Zeker niet wanneer dit gebeurt vanuit een totalitair fundamentalistisch denken, en dat is dus incluis fascisme, stalinisme en leninisme.

Natuurlijk is het aan banden leggen van zij die de democratie verwerpen, een moeilijke oefening die juridisch makkelijk misbruikt kan worden omwille van de precedenten. Als men “algemeen belang” of publieke veiligheid als begrippen hanteert, zijn die makkelijk zeer ruim te gebruiken tegen diverse actiegroepen.

Men moet ook niet blind zijn voor het gegeven dat vele medeburgers niet geschoold zijn in het kritisch doorheen propaganda heen kijken. Bovendien neigen mensen biologisch (neurologisch) naar veiligheid en zekerheid. Zij verkiezen totaal-oplossingen i.p.v. de confrontatie met complexe situaties die niet met één pennenstreek, met één slogan, met één maatregel op te lossen zijn. Het succes van totalitaire ideologieën (en geloof is er daar eentje van) ligt hem in de verzuchting van velen om in volle zekerheid, ontdaan van twijfel en omringd door velen die hetzelfde gedrag en dezelfde gedachten aanhangen, in het leven te staan. Onze neuronen-structuur favoriseert een eenduidige, pasklare oplossing, want die geeft opnieuw gemoedsrust. “Leef zoals de Koran voorschrijft en er is harmonie”. “Smijt elke crimineel van vreemde origine buiten en de gevangenissen zijn halfleeg en je kan terug op straat komen”. Dit zijn logische uitspraken waarbij (los van het statistisch incorrecte, maar omdat de perceptie anders is dan de getallen, verdringt men de statistiek) inderdaad een gevoel van rust optreedt wanneer velen hetzelfde doen (geloofsbelijvenis) of denken.

Populisme en religie zijn als artsen die het volle vertrouwen krijgen van patiënten en alle initiatief overnemen. Zolang er medeburgers zijn die dit soort simplisme als wens uitdrukken, heeft een democratie het recht die krachten die dit simplisme bespelen (en dus manipulatief te werk gaan) te bestrijden. In de eerste plaats met gedachten, analyses en taal, maar als het niet anders kan, ook (ik zeg dus: ook, wat wil zeggen dat het naast de analyses en de kritische reflexie komt, en niet in de plaats van) met autoritaire maatregelen.

Waar de overheden in dit land de voorbije drie decennia in de fout zijn gegaan, is het opbouwen van een relatie met grote groepen van bv. Belgen van Maghrebijnse komaf, waardoor de impact van imams veel te groot is geworden. Enkel straathoekwerkers (brandjesblussers) en leerkrachten (machteloos wanneer de ouders niet volgen) zijn de sporadische aanspreekmomenten geweest tussen een seculiere overheid met haar verbasterde verlichtingswaarden en Islamgelovigen. De ontkerkelijking en ontkerstening van België gebeurde o.a. door de impact van wetenschappelijk (dus complex en kritisch) denken. Door het aanreiken van alternatieven; door het constant (bv. via de media) dialogeren en discussiëren in publieke fora. Dergelijke impact heeft de overheid (of de media, of het onderwijssysteem) nooit gehad op islamgelovigen in dit land. Hadden ze dat wel gehad, dan was Shari4Belgium nooit van de grond gekomen en waren ze veel sneller door de “eigen” gemeenschap (die eigenlijk geen eigen gemeenschap meer mag zijn!) weggelachen.

De ironie (maar ik vind het bijna sarcastisch) van het verhaal is dat door het wegvallen van een groot stuk kritische reflexie in de amusements-mediacultuur de publieke discussie ook voor veel Vlamingen niet meer aanwezig is en zij openstaan voor populisme, waarbij ze niet het geloofspopulisme aanhangen maar de consumptiemaatschappij als enig model zien en daarbij eisen dat ze gewoon met rust gelaten worden en kunnen consumeren wat en wanneer ze dat willen. De koran enerzijds, en consumptietempels als Uplace anderzijds, zijn heilige huisjes, en dus helaas geen stof tot kritische reflexie.

 
1 reactie

Geplaatst door op 17 juni 2012 in maatschappij, religie

 

Vrijheid van onderwijs?

Vrijheid van onderwijs is een slogan, geen concrete realiteit. Het marktdenken en de Bolognadoctrine leggen bv. competenties op, waar het onderwijs zich naar dient te plooien.

Zich beroepen op onderwijsvrijheid (lees: godsdienstvrijheid als basis om je onderwijszuil uit te bouwen) wil zeggen dat men de ouders toe laat het kind eenzijdig te laten beïnvloeden (een zachte vorm van  indoctrinatie). Met keuzevrijheid heeft dat niets te maken. Sowieso heb je natuurlijk als kind een massale beïnvloeding te ondergaan, maar laat ons dan minstens van het onderwijs de plek maken waar men verplicht is vele invloeden te ondergaan. Zodat men zelf kan kiezen. En opgevoed wordt tot een kritisch zelfreflecterende burger.

Dus nee, het zgn. recht op vrijheid van onderwijs die de Guimardstraat propageert heeft niets te maken met vrijheid maar alles met netwerking, behoud van impact en beïnvloeding. Wie de curricula van de netten van het secundair onderwijs en de inhoud van de gedoceerde vakken vergelijkt, beseft al snel dat bv. het GO en het katholieke net amper verschillen. Idem voor het leeuwendeel van de opleidingen in het het hoger onderwijs. Of propageert men dat een vrijzinnig tandarts werkt met een linksdraaiende boor terwijl een tandarts die opleiding volgde in het katholieke net met een rechtsdraaiende boor werkt? Say no more.

Trouwens, als het van de meeste leerkrachten en academici afhing, verdween de K van katholiek uit hun instelling.

Wat ik wil zeggen is: behoud de levensbeschouwelijke vakken (zedenleer, godsdienst,…) die als keuze worden aangeboden (zo is men in overeenstemming met het recht op levensbeschouwing) ; geef tegelijk extra aan iedereen een vak “filosofie” waarin gereflecteerd wordt over alle levensbeschouwingen en uiteraard nog een pak andere materies/denkstromingen aan bod komen.

Volg deels de Bolognanormen maar geef ook in elk vak (waar van toepassing) kritische reflexie over de dictatuur van het marktgeloof. En ja, dat doe je in 1 onderwijsstructuur, dus laat de netten samensmelten.

Onderwijs op basis van geloof kan m.i. overigens enkel in een land waar er geen scheiding is tussen staat en godsdienst. Dus verwerp ik het recht op apart Islamonderwijs in West-Europa. Zoals ik ook dergelijke staatsstructuur verwerp.

Ten slotte: wie zich geïnspireerd weet door het evangelie en christelijke humane normen, kan in 1 pluralistisch onderwijssysteem zonder probleem werken met behoud en respect van die normen. Evangelisch geïnspireerde christenen en vrijzinnigen zijn uiteindelijk poten van hetzelfde humanisme.

En aan mevrouw Van Hecke, de sterke tante van de Guimardstraat, wil ik dit zeggen: wetenschap en vrij onderzoek leiden niet enkel tot inzichten en nieuwe vragen, maar ook tot spiritualiteit. (Lees bv. Astronomie als spiritualiteit of De mens stelt niets voor). Het is onzin te beweren dat enkel godsdienst zin en zekerheid geeft aan het bestaan terwijl wetenschappelijke reflexie alleen maar twijfels zouden oproepen. Door dit te zeggen bewijst u onwetenschappelijk en oneerlijk te redeneren. En u weet dat maar al te goed. Uw God de Vader zal dat niet appreciëren.

 
1 reactie

Geplaatst door op 2 december 2011 in maatschappij, onderwijs, religie

 

Is Bart de Wever angstig?

Het klopt dat vele NVA-kiezers angstig zijn (beangstigd door de mondialisering en door de crisis en de pensioenproblematiek enz. waarbij velen vergeten dat ze tot de begoede middenklasse behoren en zelf mee verantwoordelijk zijn (door hun aandeelhouderschap) van de prijsstijgingen, de hoge woonprijzen, etc.) en dus kiezen voor egoïsme (niet solidair zijn; als “wij” door te werken er geraakt zijn, dan kan iedereen dat, en dus moet wie faalt wel een profiteur zijn).

Maar BDW is toch anders. Hij gelooft echt in Burke, in het conservatisme. Je hoeft niet angstig te zijn om tegelijk geen geloof te hebben in de goedheid van de mens (en dus solidariteit te verwerpen, tenzij het eigenbelang er vingerdik op ligt) , en een project aan te hangen waarbij een extreem individualisme à la Ayn Rand centraal staat.

Daarnaast speelt er nog iets bij BDW en VOKA: “wij” (Vlaanderen) verliezen de voorsprong die we hadden (samen met andere delen van West-Europa en de VS) op economisch vlak. Humane waarden dien je dus niet aan te hangen: nee, je hoeft geen gelijke kansen te bieden (zeker niet aan achtergestelde gebieden, zoals Afrika of Wallonië), want dan ga je nog meer knabbelen aan je tanende voorsprong. Als je de doorgedreven marktlogica aanvaardt (en dat doen BDW en VOKA) kan je niet anders dan pleiten zoals zij doen. Want anders word je ingehaald door anderen.

Dus het nationalisme (noem het zelfs Vlaams-patriottisme) van BDW is een economisch functioneel afgebakend “collectivisme” (de Vlaamse natie, dus een overzichtelijke groep consumenten en producenten) binnen een gehaaide marktlogica (“die altijd al zo was en altijd zo zal zijn”). Sociaaldemocraten (en andere linksen) zijn dus totaal verkeerd bezig door te herverdelen. Je kan beter een samenleving hebben met een elite die onderneemt en de handen vrij heeft, en dan zal er via het consumentenmodel wel een herverdeling komen. En zo niet, pech voor de velen die niet tot de elite behoren.

Dat is dus geen angstig verhaal. Maar een geloof. BDW denkt dat het echt niet anders kan. Hij ziet zichzelf als progressief.

(voor alle duidelijkheid: dit is absoluut mijn verhaal niet!)

 
1 reactie

Geplaatst door op 10 juli 2011 in geschiedenis, maatschappij, politiek, religie

 

Multiculturele samenlevingen

De Duitse kanselier Merkel stelt vast dat de multiculturele samenleving mislukt is. http://tinyurl.com/2clm4eu Wanneer men de hele speech beluistert hoor je haar ook zeggen “Duitsland moet zich openen voor alle vreemdelingen die hoogopgeleid zijn en een meerwaarde kunnen betekenen voor de Duitse economie.” M.a.w. opportunisme en eigenbelang zijn troef. De mislukking heeft dus te maken met laagopgeleiden en godsdienstbeoefening.

En dan moet je even durven doordenken.

Vooreerst: er bestaan enkel multiculturele samenlevingen. Als blanke zogezegd Vlaamse atheïst werd (word) je in een Vlaams boerendorp scheef bekeken. Omdat je andere gedachten hebt en handelingen verricht (bv. op seksueel vlak, op het vlak van moraal, op het vlak van bv. straffen, etc.). Dus als individu heb je -zogezegd ook Vlaming zijnde- andere culturele waarden die wrevel oproepen. De zgn. homogene (Vlaamse of andere) samenleving verketterde, smeet op de brandstapel, vierendeelde,… (of in het geval van de Grieken: liet gifbekers drinken), dus aanvaardde geen multicultureel gedrag. De uitspraak van Merkel is dus idioot want zinledig. Want uiteindelijk -en daar speelt het verlichtingsdenken een cruciale rol- werd het wel mogelijk om redelijk tolerant naast en zelfs met mekaar te leven, ondanks de grote culturele verschillen.

De gelijkenis tussen een orthodox katholiek gezin met moeder die zich over de kids ontfermt en vader als kostwinnaar en een conservatieve moraal en eventueel een wekelijks (of dagelijks) bezoek aan de kerk enerzijds, en een doorsnee moslimgezin met vader als gezagsdrager en een traditioneel rollenpatroon anderzijds, die gelijkenis is frappant. Het doorsnee varkensboergezin uit Wingene heeft veel meer cultureel gemeen qua waarden met het moslimkruideniersgezin dan met het Vlaamse LAT-relatiekoppel dat couscous, Thaïse keuken  en de laatste Almodovar op het menu heeft staan.

Waar loopt het dan mis? Heel simpel. Met mensen die geen gemeenschappelijke taal spreken (dus het Nederlands niet machtig zijn. Fijntjes opmerken dat in Duitsland de meeste Turken prima Duits spreken). Met jongeren die een onaanvaardbaar arrogant, nihilistisch machogedrag erop na houden. Een kleine minderheid, maar ze bepalen de beeldvorming en hun gedrag IS natuurlijk onaanvaardbaar. Jongelui die tussen twee culturen staan (thuis ouderwets paternalistisch gezag en op straat volstrekte losbandigheid, overgoten met een flamboyante mentaliteit) en zich al snel respectloos gedragen (ik verwijs naar de “kutmarokkaantjes” die Luckas Vander Taelen besprak). Geloof is voor hen uiteindelijk maar de façade (net als de term “racist”) waarachter ze zich schuilen. En die ze gebruiken als het hen uitkomt. Dus los dat probleem op. Verplicht hen bv. Nederlands (of Frans) te leren (wat overigens de meesten machtig zijn). En verplicht ze te herscholen, pluk ze van straat en (daar komen we tot de essentie) pak het  machogedrag van de moslimman aan.  Pedagogie en psychologie zijn essentiële begrippen in onze samenleving. Wie dus als ouder niet in staat is op te voeden (en dat geldt ook voor Vlamingen) middels begrip, dialoog, tolerantie (en soms al eens hardhandig) die “kweekt” kinderen die zelf intolerant worden. Dat dient ook aangepakt. Ten slotte hebben we geen eeuwen gestreden om een aantal waarden als norm te laten gelden en dus een multiculturele samenleving (en niet een katholieke samenleving) uit te bouwen, om dan vandaag getto’s te hebben met moslims, moslimscholen en moslimpedagogie. Ik heb zelf steeds de hypocrisie van migrantenkerels (in dialoog met hen) aangekaart. Dat is dus een heel andere houding dan “tolerant” zijn voor anderen hun gedrag. Tolerant wil voor velen zeggen: doe uw ogen toe en laat gebeuren. Nee, actief tolerant wil zeggen dat men geloofsuitingen aanvaardt op individueel vlak maar dat men op sociaal vlak de waarden van ons multicultureel  samen-leven als condicio sine qua non oplegt.

Overigens: op drie generaties is er al heel veel veranderd op het vlak van gewoonten binnen de magrebijnse gemeenschap in België.

Wat mij stoort aan speeches à la Merkel is het immanente (hé ja) onderhuidse tromgeroffel dat klinkt als: “zie je wel, Vlaanderen Vlaams, want de rest werkt niet.” Als alle niet-Vlamingen (dus op racistische basis uitgeselecteerd) weg zijn, en enkel de bange blanke man overblijft, zal je nog steeds een multiculturele samenleving hebben. Met promiscue mensen. Met zure pilaarbijters. Met frivole atheïsten. Met principiële huisvaders. Met patatvreters. Met pasta-liefhebbers. Met zuilfanaten. Met vrijdenkers. Etc… En dan heb je misschien weer een schoolstrijd. En dan kan men weer zeggen: de multiculturele Vlaamse samenleving werkt niet. We moeten eenzijdig katholiek worden.

Wat Merkel had moeten zeggen is: we gaan de waarden waarvoor DEZE multiculturele samenleving staat, duidelijker in de verf zetten en soms is het te nemen of te laten. Haar discours op basis van een conflictmodel leidt tot egelstellingen. 90% van hoe mensen in het leven staan, is gemeenschappelijk over de hele planeet. Een publiek discours moet erop gericht zijn de verschillen te koesteren (culturele rijkdom) en tegelijk een gezamenlijke noemer uit te rollen, en dat zal soms met dwang moeten gebeuren. Maar vooral met begeleiding; inpraten; niet aan hun lot (of getto) overlaten.
Waar het vooralsnog aan ontbreekt zijn de juiste initiatieven, de nodige financiële middelen om een aantal problemen op die manier aan te pakken. Straathoekwerkers, sociale begeleiders, leerkrachten: zij hebben de sleutels in handen.

Als je rondom je draken ziet (die je wil bevechten) ga je zelf ook handelen als een draak. Dat is wat onderhuids in Merkels discours ademt, en dat is niet wat ik noem een toekomstperspectief. De reactie van het westen op 9/11 toont mooi aan hoe ongenuanceerd het discours werd, en tot oplossingen heeft het niet geleid. Het creëren van een vijand is altijd een handige truuk geweest om een autoritair model door te duwen en op te leggen. Of denkt men nu echt dat de Bushen, Merkels, Berlusconi’s en anderen verlichte geesten zijn?
Vergeet ook aub niet wat de impact is van dergelijke discours op die burgers die een ietsje eenvoudiger in het leven staan.
Vertrekken vanuit groepswaarden om identiteit te ontwikkelen, is niet ongevaarlijk. Al snel heb je een pak mensen rondom je verzameld die wél een moraal en een specifiek gedrag willen opleggen. Uit naam van die collectieve waarden die natuurlijk herinterpreteert worden.

Tegelijk zie je ook dat bv. tijdens verkiezingen de Turkse gemeenschap uitsluitend Turkse kandidaten aan hun raam hangen. Het gevolg van gettovorming, of op zijn minst een culturele gettomentaliteit. Waar zijn de Turkse bv’s op de Vlaamse buis? Waar zijn hun journalisten, tenzij die enkeling die als schaamlapje wordt opgevoerd? In Nederland zijn het enkel de Marokkaanse jongeren die grote problemen geven. Op de buis zie je heel wat “migranten” (Turken, Surinamers,…) die een dubbele nationaliteit hebben, moslim zijn en bekende Nederlander.

Wat wil Merkel? Verkiezingen winnen. Geeft zij om integratie? Nope. Noch haar partij in het verleden, noch de SPD of de liberalen. Hun discours is nationalistisch. En opportunistisch. Wie al eens een analyse gelezen heeft van de teloorgang van de Weimarrepubliek is vertrouwd met de trukendoos van extreem-rechts in de jaren 20. En  begrijpt dat termen als “assimilatie” levensgevaarlijke bullshit is. Levensgevaarlijk omdat het zich inschrijft in een wij-tegen-hen logica (en dat is een denken vanuit de onderbuik, en als dat mainstream wordt kan je maar beter verhuizen). Assimilatie is zonder meer het opleggen van een reeks gedragsregels. Welke regels? Die van Hugo Claus of van Monseigneur Léonard?
Ik heb het over pedagogie en psychologie en het aanpakken van een machocultuur. Door dialoog. Niet door een conflictmodel, wat onvermijdelijk het gevolg zal zijn van een “assimilatiepolitiek”.
Ik vertrek vanuit een individuele benadering. Ik zeg niet: moslim, jij moet als ons worden. Want ik ben zelf niet als Vlaming of Belg X, Y, Z… Dus geen assimilatie. Maar ik zeg wel: dit (West-Europa) is het boeiendste collectieve experiment uit de menselijke geschiedenis. Be our guest. Maar er zijn enkele regels die je moet respecteren. En dat zeg ik ook aan die Vlamingen die zich nationalistisch opstellen. Wat zij “wij” of “van ons” noemen, is niet van hen en is nog minder een gegeven dat voorgoed vastligt.

Ik ben in ieder geval hoopvol. En weet je waarom? Omdat ik prachtige concrete voorbeelden ken (recent) van jonge moslima’s die met lange broek kwamen zwemmen en de juf hen zei: morgen staan jullie hier in zwempak. Geef deze nota aan je ouders. Zo niet, dan ga je maar naar een moslimland. De dag erop stonden ze in zwempak.  Zie ook https://yilli.wordpress.com/2010/09/29/de-kracht-van-demagogie/en de linkse Halsema op http://tweedekamer.groenlinks.nl/node/54467

 
3 reacties

Geplaatst door op 17 oktober 2010 in antropologie, maatschappij, religie

 

Het denken van Leonard

Waarom zijn kanker of vaatziektes voor monseigneur Leonard geen straf van god? Het antwoord is volgens mij dat aids plotseling opdook “in de natuur” (bij apen bleek later) en op de koop toe in homomiddens  -volgens de logica van Leonard een tegennatuurlijke seksuele beleving- dood en vernieling zaaide. Terwijl de andere ziektes inherent zijn aan wat zich in ons lichaam afspeelt (kanker komt door een foute celdeling, of komt van een toxisch product, maar dat is geen straf van god). Het punt is dat Leonard (en met hem vele new-agedenkers, holisten en magische denkers -vroeger en vandaag) een zekerheid ervaren wanneer ze een intuïtieve verklaring kunnen geven voor nieuwe verschijnselen. Leonard is dus een logisch man die uiteraard doordrongen is van een schuld- en boetelogica en dat denken toepast op nieuwe fenomenen. Moeilijk is het niet om dan de hand van god te zien achter rampen of ziektes.

M.a.w. hij heeft ongetwijfeld een innerlijke aha-erlebnis ervaren toen hij las (of zelf verzon) dat aids een straf van de natuur (dus van god) is om onnatuurlijk (promiscue) gedrag te counteren. De man gelooft rotsvast dat zijn logica steek houdt. Want ze is coherent. En ze is ook waarachtig (toch zeker als je uitgaat van het bestaan van een god die ingrijpt in de natuur en als je dan gelooft dat diezelfde god kan zalven en straffen). Wat mij dus het meest “boeit” in dit fait-divers is dat dergelijke (verantwoordelijkheid dragende) mensen op basis van een aantal elementen (feiten) en een overtuiging (die ze zelf geloof noemen omdat ze nergens onderbouwd is) vandaag nog steeds een verhaal (theorie) produceren op dezelfde wijze als bv. de Kelten, of de Sioux of de Masaai dat deden. Intuïtief voelt Leonard aan dat zijn verhaal perfect klopt. Dus moet het wel waar zijn. Het is van hetzelfde niveau als zeggen: je hebt koorts, dus je bloed zit onder druk, dus zullen we een aderlating uitvoeren.

Mensen die overtuigd zijn doordat ze intuïtief aanvoelen dat hun verklaring correct is, gaan heel ver om hun “gelijk” publiekelijk te verkondigen en op te leggen. Iemand zou hem daar voor de camera eens mee moeten confronteren. Want het is zuiver charlatanisme (los van de ethische consequenties van zijn uitspraken). En als je dan de lijn doortrekt, dan merk je dat heel zijn geloofsovertuiging berust op eenzelfde onwetenschappelijk intuïtief aanvoelen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 14 oktober 2010 in antropologie, maatschappij, religie

 

Tussendoortje

God is een homeopaat.

Of is hij een homeopathisch middel dat zichzelf verdunt tot er niks overblijft… ik ben het effie kwijt.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 29 september 2010 in religie

 

De Danneels-tapes

Een pedoseksueel slachtoffer verzocht om een gesprek met de overste van kardinaal Vangheluwe. Die overste is de paus maar die dook niet op. Wel kwam ex-kardinaal Danneels (waar het slachtoffer minstens de nieuwe kardinaal had verwacht).

Het slachtoffer nam de gesprekken op.  Daardoor konden een aantal publieke verklaringen getoetst worden op hun waarheidsgehalte. Wat blijkt? Ex-kardinalen houden er een eigen dikke Van Dale op na houden. Wanneer zij publiekelijk zeggen: “Echt nooit geprobeerd om zaak in doofpot te stoppen” dient men te lezen “Op basis van een interne SWOT-analyse en voor zover de klokkenluiders in stilte beierden, leek het me aangewezen de boze geesten in de fles te houden.”

Uit de gesprekken bleken nog straffe zaken. Zo suggereerde Danneels als oplossing voor dertien jaar pedoseksueel misbruik: “vergiffenis vragen en geven“. Nu wil ik best aan het katholicisme de verdienste meegeven dat ze een humanisering van de rechtspraak hebben ontwikkeld (voorbij het “oog om oog, tand om tand-principe”) maar vergeving voorstellen is duidelijk evenzeer inhumaan. Zijn woordvoerder antwoordde toen men hem wees op het onevenwicht tussen vergeven en 13 jaar verkrachting: “Ja, maar dat is nu eenmaal de pastorale benadering van de zaken. Daar moet u niets verkeerds achter zoeken.” Wel nee, meneer de woordvoerder, ik zoek daar niks verkeerds achter. Ik vind dat hier zeer open en bloot de basis van de kerkelijke hypocrisie en tweeslachtigheid bovendrijft. 1 fout kan je (mits akkoord van het slachtoffer) vergeven. Het willen wegsussen van een 13 jaar durende misdaad noemt men: medeplichtig zijn aan die misdaad. Het uit de wind zetten van een collega en geloofsgenoot mag nooit belangrijker zijn dan de fundamenten van een  roeping. Het leed – waar het katholieke geloof zo hoog mee oploopt – van een pedofilieslachtoffer kan onmogelijk minder gewicht in de schaal werpen dan de reputatie van een bisschop. De kerk gaat ervan uit dat de waarheid moet wijken voor het vermijden van het scandalum. Het individuele belang, ook dat van slachtoffers, zwicht voor het algemene belang. Danneels  gebruikt de vergiffenis, niet als een betuiging van spijt, maar als een middel om goedkoop weg te komen. Pervers. Vragen om vergiffenis (op zich een humane techniek om het leven na een misstap draaglijk te maken) moet gekoppeld zijn aan een straf (of berouw, zo u wil) n.l. het ontslag van Vangheluwe. Vangheluwe (en Danneels) menen dat de bisschop kan aanblijven na seksueel misbruik van een kind: zij tonen geen berouw, komen dus niet in aanmerking voor vergiffenis maar moeten beiden voor het gerecht gedaagd worden.

En daar wringt een ander schoentje. Minister De Clerck (CD&V) was er als de kippen bij om een nieuwe interne commissie te vragen. ‎”De Kerk moet intern verantwoordelijkheid blijven opnemen”. O ja? Ze hebben de kans gehad en de interne commissies hadden tot doel niks te lekken, de slachtoffers te sussen en de eigen priesters zo lang mogelijk uit de spotlights te houden. De Kerk  verdient geen derde kans. Dit lijkt sterk op perversie (akkoord, daar blinken sommigen binnen de Kerk in uit).

Wanneer een overheidsadministratie geconfronteerd wordt met corruptie en de boel toedekt i.p.v. de betrokkenen voor het gerecht te brengen of minstens een sanctie op te leggen, dan moet het gerecht de zaak overnemen. Of denkt de kerk als een onaanraakbare vierde macht te opereren?

Van een parlementaire onderzoekscommissie wil de minister vooralsnog niet weten. Het is nog te vroeg. Wanneer is het dan wel gepast? Als de zaak verjaard is?

Lees ook Het chagrijn van een kardinaal.

 
1 reactie

Geplaatst door op 29 augustus 2010 in politiek, religie

 

Tijd en Ego

Er moet altijd iets voorafgaand gebeurd zijn aan wat er gebeurt. Dat lijkt mij een wet te zijn. Omdat er tijd bestaat. Wat op zich best wonderlijk is.

En laat ons hopen dat er ook steeds iets achterna komt.

Inmiddels beseffen we dat “het individu” (dat wat “ik” zegt in zichzelf) niks meer is dan het eigen geheugen, meegezeuld in een handelend lichaam. Het ik is een opeenstapeling van wat ik ervaren heb en hoe ik was in het verleden. Mijn “ik” was ooit een achtjarige; een puber, een student, een afgewezen geliefde, etc...

We willen allemaal dat ons verhaal (mijn leven) niet stopt. Dat er m.a.w. iets te gebeuren valt morgen en overmorgen, waardoor ons geheugen weer wat meer gevuld wordt en ons “ik” dus ook weer een beetje anders is.

Wij zijn kameleons en toch noemen we elke gedaante “ik”. Maar blijf je wel jezelf? Ben je ooit twee keer dezelfde in je leven? Je bouwt verder op jezelf en je verwordt tot iets anders. De vijfjarige die je ooit was en waar anderen van zeggen: “dat was jij”, dat ben je nu niet meer. De 20jarige die je was heeft een andere hersenwerking dan hoe je nu tekeer gaat. Als je dus ooit trots bent op jezelf, dan ben je enkele dagen later trots geweest op degene die je was, niet op degene die je op dat moment bent.

Wij schrijven dus onze eigen encyclopedia, en alleen omdat er steeds een stemmetje in ons hoofd piepte: ik ik ik, herken ik de verschillende verschijningen van mezelf. Succes kan dus ook betekenen succesvol vervreemden van wie je ooit was omdat die persoon je onaangepast lijkt voor de levenssituatie waarin je je nu bevindt.

Je laten beïnvloeden door de buitenwereld is een onderdeel van communicatie en van ons bestaan. Wij leven alleen maar in dialoog. De omgeving beitelt mijn persoonlijkheid. Hoe ik reageer is voor een groot deel bepaald door wat buiten me ligt. Enkel in onze slaap kunnen we onszelf zijn. Maar dan hebben we net ons bewust-zijn uitgeschakeld. Gelukkig verliezen we dan ook onze verantwoordelijkheid voor wat door onze hersentjes passeert.

Het eigen verhaal eindigt met de dood, het grote droomloze slapen. Het overgeven aan het Niets. Maar de inhoud van ons verhaal begon niet bij onze geboorte. Ons geheugen vult zich immers niet enkel met eigen ervaringen doch ook met kennis en inzichten die door orale overlevering via verhalen of via lectuur en audiovisuele producties doorgegeven worden. Wat voor mijn geboorte bestond kan deel uitmaken van mijn persoon en ik kan het met mijn geheugen oproepen.

Hoe ver gaan de dingen terug in de tijd? Tot aan de Big Bang. Kosmologen spreken over het punt der Singulariteit. Het moment waarop de Tijd stilstond. Toen was er niks. En toen begon het met de bigbang. Tijd en ruimte ontstonden. En dus ook het verhaal dat in elk van ons geheugen ingeschreven wordt.

Maar een mens die sterft, stopt zijn tijd. Dus een mens keert terug naar het beginpunt van de kosmos: wij eindigen in een punt waarop er geen tijd meer is.

Misschien is de kosmos een wedergeboorte, en is wat voorafging: een dood heelal dat tijdloos lag te slapen en plots wakker werd. Was het ook aan het dromen?

En wat was er dan voor dat heelal?

In Vaticaanstad zeggen ze: God. Simon Vinkenoog zei: God = Geboorte Orgasme Dood. En dus het leven is één langgerekt orgasme.

En daar ben ik het mee eens. Behalve als je aardappelen schilt of toiletpotten uitkuist: dat kan je bezwaarlijk orgasmerend noemen. Zo moet God zich gevoeld hebben toen Zij de wereld schiep: alsof Zij een toilet aan het kuisen was. Hard labeur. En slecht voor de rug. Misschien daarom dat de kosmos gekromd is.

Maar misschien droomde Zij deze kosmos. Misschien is het universum Haar nachtmerrie die werkelijkheid werd. Misschien slaapt God nog en zijn wij de acteurs in Haar droom. Loont het de moeite Haar wakker te maken?

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 7 juni 2010 in filosofie, psycho, religie

 

De bisschop en het vlees

Een bisschop is de hoffelijkheid zelve, zalft en geeft zekerheid of troost aan duizenden parochianen  maar blijkt gedurende jaren een jonge knaap het hof te hebben gemaakt, tegen diens wil in. En van stalking kwam verkrachting. En dus zie je de columnisten her en der in de media en op blogs in hun pen kruipen om stelling in  te nemen. Pro of contra. Nu ja, pro vergeving van de bisschop of contra Vangheluwe, de pedoseksueel.

Je zou denken: het gerecht zal zijn gang wel gaan, maar de zaak zou wel eens verjaard kunnen zijn. Op zich redelijk absurd want tot op vandaag lijdt het slachtoffer. Monseigneurs pik prikte en de jongen die een veertiger is geworden bloedt aan zijn doornenkroon. Na jaren marteling (ongewenst contact) onderging hij decennia een psychische foltering. Telkens de bisschop lokaal of in de media de loftrompet toegezwaaid kreeg, verschrompelde het slachtoffer en huilde het gebroken kind in hem. Daarom dat oud-kardinaal Danneels erbij werd geroepen en die begreep dat de zaak te verrot was.

M.a.w. het slachtoffer eist genoegdoening, deels door de zaak in de openbaarheid te brengen, deels door te eisen dat de bisschop uit zijn functies ontslaan wordt. Dat is dus een verschil met de zaak Polanski. Deze filmregisseur voerde een jonge minderjarige meid dronken en ging met haar naar bed, ongetwijfeld gebruik makend van het sexappeal dat hij als opkomend regisseur had. De ouders van het meisje zagen dat niet zitten (roken ze geld of hadden ze strenge principes of vond de dochter dat ze echt misleid en misbruikt was, I don’t know) en zorgen ervoor dat de zaak vandaag nog steeds de media haalt. Polanski staat op het punt (na in de gevangenis te hebben  gezeten) uitgeleverd te worden aan de VS (zoals te lezen viel op BBC enkele dagen geleden). Ook al zegt het slachtoffer (nu zelf moeder) dat ze dit niet wil en dat voor haar de zaak gesloten is. Toch vervolgt de staat (de overheid, het gerecht) Polanski. In België eist het slachtoffer jaren na de feiten wel genoegdoening maar zegt de staat dat ze meer dan waarschijnlijk machteloos is. Begrijpe wie begrijpe kan.

Tijdens de eucharistievieringen (what’s in a name) werd begrip gevraagd voor de betrokken bisschop omdat iedereen wel fouten maakt en “hij werpe de eerste steen die zonder zonde is”. Daar word ik dus pissig om. Vooreerst leven wij al lang niet meer in een systeem waarbij men met modder of stenen werpt (de boulevardpers niet te na gesproken). Dus onderhuids insinueren de zondagspredikers dat er een of andere afrekening plaatsvindt, terwijl –en dat noemen we een democratische rechtsstaat als een van de pilaren van een beschavingscultuur- het de evidentie zelve is wanneer iemand een zware inbreuk pleegt op de vrijheid en persoonlijkheid van een ander, hij daar ook de gevolgen voor moet dragen. Ten tweede doen de predikers het af of het gaat om een accident de parcours en niemand heeft het recht kritiek te uiten want iedereen begaat wel eens foutjes. Nee dus, het gaat hier om een gedrag dat niet enkel schijnheilig en hypocriet is (moreel te verwerpen) maar ook strafrechterlijk werden zware fouten begaan. Fouten die niet begaan worden door 99% van de rest van de bevolking. Van vergeven kan dus geen sprake zijn! Maar ik vind het dus schandelijk dat men het waagt om bv. het te snel rijden of het sjoemelen met een btw-bonnetje (twee activiteiten die fout zijn en door meer dan de helft van de bevolking glimlachend door de vingers worden gezien) te vergelijken met de perverse vernedering van een koorknaapje door een volwassen man.

Pervers, het woord is eruit. En we zien in blogs en artikels vergelijkingen opduiken met Dutroux. Nee dus. Dutroux is geen pedofiel maar een psychopaat die bewust vernedert. Als extreme narcist is hij niet tot liefde in staat en gebruikt (of beter misbruikt) anderen om zichzelf in de picture te stellen, tot en met slaafse onderdanigheid. Dat kan je niet zeggen van Vangheluwe; de man kan liefhebben maar heeft een duistere, pervers autoritaire kant, aangezwengeld door seksuele driften jegens knaapjes; driften waaraan hij toegeeft en hem tot een arglistig schizoïde spel en persoonlijkheidsontwikkeling brengen. Want laat dat duidelijk zijn: Vangheluwe (in tegenstelling tot Dutroux of Fourniret) is geen monster maar heeft wel zichzelf dagelijks in de spiegel bekeken en leerde leven met een dubbele geaardheid en kweekte een gespleten tong. Hij trainde zich om publiekelijk verklaringen af te leggen waarbij het schaamrood van zijn pik tot zijn mijter moet gestegen zijn… zonder dat iemand het merkte.

Een pedofiel die tot de daad overgaat (een pedoseksueel) wil niet vernederen maar zijn seksuele lusten botvieren. De betrokkene zit in een zeer ambigue situatie (en beseft dat ook), n.l. enerzijds liefde en tederheid voor (het  lichaam van) dat knaapje, en anderzijds goed wetend dat men door de daad te stellen blijvend gaat kwetsen. Toch vindt men het eigen genot belangrijker. En daar maakt men zich schuldig. Aan een zwaar vergrijp.

Leuk is het niet om bij jezelf te beseffen dat je pedofiel bent. Vrij rondlopen als pedofiel in de maatschappij is enkel gepermitteerd als men geen betrekkingen heeft. Pedofiele porno is -denk ik- voor een aantal onder hen een manier om niet tot de daad over te gaan. De opnames (foto, video) zijn natuurlijk een gruwel want ze gebeuren met echte kinderen. Avatar, help de pedo’s door hen levensecht materiaal te geven….

Hamvraag: wat te doen met pedofilie en pedoseksuelen? Waarom mogen/kunnen die mensen zich niet outen én worden dan geholpen in het afremmen van hun driften? Voor een samenleving is het tijdig detecteren van mogelijke problematische persoonlijkheidsontwikkelingen zonder aan de betrokkenen een schuldgevoel te geven, véél efficiënter dan het met de vinger wijzen van door de natuur in het leven geroepen seksuele geaardheid en achteraf proberen de gebroken potten zo goed als mogelijk te lijmen. Ik pleit dus voor een meldpunt “pedofilie” voor pedofielen waarbij zij zichzelf outen in alle sereniteit en geheimhouding en onder medische en psychologische behandeling al of niet in een gesloten instelling geholpen worden.

Taboes en weggemoffelde daden: het blijven etters in onze samenleving. Stuk voor stuk het gevolg van eeuwen katholieke moraal, gezwaai met het vingertje en sluiten van de ogen en (vooral) de mond. Het is een horde die absoluut genomen moeten worden.

Ten slotte is er nog het celibaat. Leidt dit tot excessen? Niet noodzakelijk. Uren meditatie kunnen seksuele driften verdringen, dat leren ons bv. boeddhistische monniken.  Katholieke priesters staan echter in een ambigue situatie. Ze leven in de maatschappij (en niet in een klooster) maar ze mogen niet samenleven met een partner. Naargelang de aard van het beestje kan het dus wel eens moeilijk worden om niet te masturberen. Of te hunkeren naar een lichaam van vlees en bloed, een zachte huid, de geur van een ander menselijk wezen binnen snuffelafstand. Daar is niks mis mee, tenzij men het verbiedt. Weg dus met het celibaat voor wie het een te erge beproeving vindt.

En wat zou Jezus van dit alles vinden? Who cares. Met miljoenen hebben ze gedurende eeuwen uit naam van Jezus gesproken. Interpretaties en hineininterpretierungen alom. Ik heb geen behoefte te weten wat iemand die in een volstrekt andere maatschappelijke context leefde, zou zeggen over “zijn” kerk. Waarschijnlijk zou hij al lang geen lid meer zijn van een kerk. Via Facebook zouden we zijn opiniestukjes kunnen lezen. Of misschien ook niet. Who cares. Verstoppertje spelen achter teksten of uitspraken van anderen, om uiteindelijk alles bij het oude te laten en dus het eigen grote gelijk toch maar te stutten, ook al heeft de verrotting toegeslagen, veel meer dan dat zullen we niet te weten komen.

Daarmee deel ik de woorden van pdw nog niet wanneer hij zijn stukje eindigt. “Aan bisschop Vangheluwe: hang u op. Nu.” Akkoord, ik zou het zeker overwegen Vangheluwe zijnde. Maar beter is de man een eerlijk proces te geven. Dus laat het gerecht de zaak ontvankelijk verklaren. Verzamel echter alle reacties uit kerkelijke hoek die de zaak minimaliseren (tot en met de schuld leggen bij de jonge knaap die de bisschop verleid zou hebben en de daad jaren zonder morren, ja zelfs met plezier ondergaan, hebben- zie DS)  en timmer deze hypocriete gedachtekronkels aan de kerkpoorten met erboven de oproep: “Kerk zoekt geweten”.

 
4 reacties

Geplaatst door op 26 april 2010 in maatschappij, religie

 

Spiegeltje, spiegeltje, wie kijkt er daar over mijn schouder mee

Extreme moslims verhinderden in Antwerpen een lezing van Benno Barnard. De media besteedden er uitgebreid aandacht aan. Een reflexie over fanatieke gelovigen.

Moslimfascisme counter je vooreerst van binnenin de moslimgemeenschap. Deze moslimexperten (http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=G42OC8TN) hebben dat begrepen. Daarnaast counter je met juridische en politionele middelen diegenen die de vrijheden van onze maatschappij misbruiken terwijl je meer dialogen opstart met de moslimgemeenschap, moslima aan het woord laat die zich ontvoogd hebben en het is in die context dat men verboden op hoofddoeken moet zien: als een middel om moslimextremisme in te dijken.

De meeste moslims in West-Europa zitten tussen twee culturen in. Enerzijds de oude waarden en tradities (die in hun land van herkomst geëvolueerd zijn, maar hier veel minder) die hen een sociaal lichaam geven waarin ze zich veilig voelen en vooral geen vragen dienen te stellen over het hoe en waarom van hun zijn (waardoor ook pedagogie een quasi onbestaand begrip is binnen hun leefgemeenschap) en anderzijds de waarden van het Verlichtingsdenken waarmee zij het even moeilijk hebben als de katholieken in de jaren 50-70 van vorige eeuw. Het is wandelen op een smalle koord om aan deze bevolkingsgroep duidelijk te maken dat zij hun geloof kunnen belijden, maar dat ze dat niet op een door extremisten gestoelde leest mogen doen. Wat dus ontbreekt zijn vrijdenkers en gematigde gelovigen die uitgroeien tot een grotere autoriteit voor de moslimgezinnen dan de extremisten die heel sluw alles op een hoopje gooien en al heel snel het wij-tegen-hen gevoel bespelen. Dat gevoel wordt ook aangewakkerd bij Vlamingen door extremisten als het Vlaams Belang maar ook (deels ongewild) door de gedrevenheid (op het randje van fanatisme) van Benno Barnard.

De strijd tegen moslimfascisme is belangrijk en men moet nu maar eens op de gaspedaal duwen, maar tegelijk moet er méér aandacht gaan naar dialoog, discussie, omarming, inkapseling van traditionele moslimgezinnen door onze gedachten en structuren. En media. Want uit de moslimgemeenschap (op zich een verwerpelijke term omdat men mensen vast pint op 1 eigenschap; ik ben atheïst maar ik ben nog 100 andere dingen en ik duld niet dat iemand mij vast pint) komen veel te weinig boodschappen die positief zijn en die als dusdanig ook in de media belicht worden. Het succes van een (onwetenschappelijk, Jambersiaans) programma als “In Godsnaam” moet eerst gezocht worden in het voyeurisme van de doorsnee Vlaming (bij uitbreiding West-Europeaan) en net dat kan aangewend worden om op eenzelfde wijze moslimgezinnen die achter de hoek wonen op de buis en in de kranten te brengen; op soapniveau, waarna ook die gezinnen zelf deze programma’s bekijken en een spiegel voorgehouden krijgen.

Want daar ligt uiteindelijk de oplossing: spiegel je aan hoe de anderen je zien, en je relativeert en bevraagt je zelf, zonder jezelf verlaten te voelen (eenzaamheid doorworstelen is niet iedereen gegeven!). Alleen schieten de media te kort in hun spiegelfunctie van het alledaagse m.b.t. andere gemeenschappen. Terwijl ook de moslimgemeenschap via hun intermediairs en via het onderwijs verplicht moet worden om onze media (en cultuuruitingen in bredere zin) tot de hunne te maken.

Als uitsmijter: een Engelse website van moslims die zich onder andere bezighoudt met het heropvoeden van Britse moslims. http://www.quilliamfoundation.org/ “The world’s first counter-extremism think tank. Located in London, our founders are former leading ideologues of UK-based extremist Islamist organizations. Quilliam stands for religious freedom, human rights, democracy and developing a Muslim identity at home in, and with the West.” Voor wanneer een Vlaamse afdeling?

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 3 april 2010 in maatschappij, media, religie

 

Petje af

Laat ons een “Dag van de Hoofddoek” houden. In heel West-Europa. Een defilé van petten, hoeden, bananen, sjaals, foulards, whatever.  Fashionable. Gevarieerd.  Aangepast of speciaal ontworpen hoofddeksels. Een lijn voor hoofddoeken. Door kunstenaars beschilderde doeken. Kleurrijke bedoening dus, een feest voor de zintuigen.

De dag dat jonge moslimmeisjes hoofddoeken dragen met een afbeelding van de Chippendales, zullen hun vaders, broers en mannen smeken dat ze zich van de doeken ontdoen. En dan is de vraag of ze akkoord gaan, op voorwaarde dat ook geen doek dragen tot de keuzemogelijkheden behoort.  Wordt dit geweigerd, dan is er sprake van het niet respecteren van fundamentele privacyvrijheid, n.l. het recht zich te kleden zoals men dat wenst, zolang men de publieke vrijheid niet aantast.

Waarom toch enkel religie als rode draad in je leven? Of -in het onderwijs- gevlochten doorheen een reeks andere leervakken? Waarschijnlijk om af en toe te betokkelen. En zo te hameren op het waarom van het exclusieve bestaan.  Een tautologie, zo dunkt me.

Neutraliteit is de oplossing. Het is een ander woord voor pluralisme. En kritische doorlichting en bevraging van alles wat pretendeert waarheid te bevatten. Incluis jezelf. En vanuit een attitude die op méér stoelt dan wederzijds respect. Ik heb het over oprechte interesse in andere levensbeschouwingen. En hun uitingen. Uiteraard zou het ook al helpen indien er op katholieke scholen atheïsme gepredikt kon worden. En islam, boeddhisme, whatever. Zo ook in alle andere scholen. En netten.

Religieuze uitingen kunnen best niet al te opdringerig in het straatbeeld aanwezig zijn. Want al snel geeft een schallende minaret eenzelfde gewaarwording als een groep supporters die je tierend tegemoet komt. Geloof dat in groep tot ons komt houdt er best rekening mee dat wij explorerende individuen zijn en door individuen benaderd willen worden. Dat is een pak minder bedreigend en vooral makkelijker mee in dialoog te gaan.

Maar tegelijk: wat een armoedig beleid, wat een gemiste kansen om (wetenschappelijke, religieuze, fantastische,…) verhalen van anderen niet in je op te willen of mogen nemen. Ze liggen voor het grijpen. Getuigen van het anders-in-het-leven-staan wonen op een straal van enkele kilometers. Het Andere koesteren omdat het ons verrijkt. En als spiegel dient.

Passanten voor mekaar, dat zijn we. Meteen ook een didactische schat die ook binnen de school- en stadspoorten dampt. Leerkrachten kunnen (maar dit is een extra expliciete pedagogische verwachting) in en samen met de school de katalysator worden van een proces met ouders en jongeren. Wederzijdse inschatting moet uitmonden in een dialoog. In kennis en begrip. Individuele ontplooiing mag niet belemmerd worden.

Het betonneren (en dus permanent maken) van de broederlijkheid. Daar zijn we aan toe. Vanuit identiteit samen een maatschappij vorm en inhoud geven. Identiteit is immers een stroom. We zijn geen Vlamingen, we bezitten Vlaamse culturele kenmerken  (maar die gigantisch kunnen verschillen t.o.v. collega’s, buren of familieleden) naast veel of weinig uit andere  bronnen ontsproten gewoontes, bezigheden en voorkeuren. In vriendschappen en vriendelijkheid schetsen we de contouren van ons zelf. Pak dus een pollepel en proef van je eigen stroming en schep uit de stromingen die aan je voor- en achterdeur passeren.

Verder centrifugeren we in die soms kolkende mensenbrij. Zacht & rationeel. Warm & logisch. Nuchter & gevoelig. A way to be.

 
 

Voor een witte Valentijn

Maria kreeg Jezus zonder seks gehad te hebben. Zij was met andere woorden nog maagd. Volgens biologen (je weet wel, gelovigen in het Darwinisme) kan dit niet. Dus is de vraag: wie heeft haar dat gelapt?

Laten we eerst stilstaan bij die andere godsdienst met z’n duizend verzinsels, de Islam. Wat is voor bepaalde fanatieke moslims het hoogst bereikbare? Juist, naar de hemel stijgen en daar een hele resem maagden ter beschikking hebben. Zelfmoordaanslagen zijn dus een Valentijnrendez-vous met onbevlekte ontvangsters. Daarom dus dat 99% van de zelfmoordterroristen mannen zijn, en de resterende 1% lesbiennes.

Terug naar Maria. Zij moet genomen zijn geworden door een super-man die geen bloedsporen naliet. Niet Jozef dus, ook al was dat een rijke gast die zich een ezel (de limousine uit de oudheid) kon permitteren om met een hoogzwangere Maria rond te trekken. Nee, het moet hogerop gezocht worden. En dan komen we terecht bij… Allah. Deze Grote Creator was reeds bezeten door het pure en het maagdelijke. Het gevoel van een eerste voetstap in een onbetreden sneeuwlandschap. A small step for a man, a giant leap for Maria. Deze passie voor het maagdelijk witte kost vandaag menig roekeloze snowboarder het leven (lawines ontstaan wanneer men sporen trekt door onbetreden sneeuwtapijten), maar omdat er in Palestina geen sneeuw ligt, beperkt de maagdelijkheid zich tot het ongevaarlijk kreuken van witte, versgestreken lakens.

En dus spreidde Allah zijn bedje naast Jozef en bevruchtte hij Maria.

Dat maakt dat Jezus een bastaardislamiet is. En ook Jood. Men zou voor minder een Klaagmuur optrekken.
Als Allah de vader van Jezus is, hoe verhoudt deze laatste zich dan tot Mohammed? Juist: het zijn halfbroers. En Maria is de overgroot-tante van Mohammed.

Hoe zou de wereld eruit zien moest Allah vlak nadat hij Jezus maakte, ook Mohammed gemaakt hebben? Zouden de halfbroers zich gedragen hebben als Abel en Kaïn? Zouden ze veel over mekaar geroddeld hebben? Een koran vol. Of zouden ze samen de Bijbel der Tolerantie geschreven hebben?

Hoe het ook zij: op 14 februari vieren we het aanbidden van de drug der romantiek; het éénworden als koppel. Zoals Allah met Maria. We herdenken in elke vrouw Maria en daardoor zijn we zelf een beetje Allah. Onze wapens zijn rode bonbons op een rood velouren tafelkleed en een dozijn rode rozen. Rood is de kleur van stervelingen. Zichtbaar na de daad. Om het schaamrood van te krijgen.

Allah zelf verkiest wit.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 13 februari 2010 in humor, religie

 

Het probleem van het hele Zuiden dat door Europa gekoloniseerd werd.

Lucas Catherine, 1 jaar geleden: “Met het Westen zijn we indertijd zeker niet de democratie gaan exporteren en nu willen we doen alsof we de grote helden zijn van de mensenrechten. Stiekem blijven we zelf die dictaturen steunen, uit eigenbelang. Meer democratie in de moslimlanden zou de islam nochtans ten goede komen. We merken dat waar er meer democratie is in de Arabische wereld, er ook veel minder religieus radicalisme is. Het is ook zo dat moslimlanden altijd weer door het Westen worden belaagd en de mensen niet meer weten hoe zich te verdedigen. Vroeger was die strijd tegen de Westerse overheersingdrang dikwijls gebaseerd op linkse ideeën. Maar in de voorbije decennia hebben die ideeën veel krediet verloren. Daarom grijpen velen vandaag terug naar hun geloof om hun vrijheidsstrijd op te baseren. Maar dat soort politieke islam bekijk ik toch wel met enige argwaan.”

Van Morendoders tot botsende beschaving · De duizendjarige oorlog tegen de islam, Lucas Catherine, Uitgeverij EPO, 208 p.

Is dit geen bewijs dat culturen wel degelijk van elkaar verschillen?

Lucas Catherine. “Natuurlijk zijn er verschillende culturen. Maar het is verkeerd de ene te verheffen boven de andere. Samuel Huntington, één van de ideologische strategen achter de oorlog tegen Irak, stelt dat het blanke, protestantse, Engelstalige Amerika, samen met de Europese cultuur tot het hoogste menselijke goed behoort. Over Europa zegt hij bijvoorbeeld dat eender welk dorp in het zuiden van Spanje vergelijkbaar is met de dorpen in Zweden. Maar cultuur is veel complexer. Er zijn heel wat belangrijke overlappingen die tot ver in de tijd teruggaan. Wie dorpen in Zuid-Spanje heeft bezocht, weet dat die veel weg hebben van het Marokkaanse platteland. Culturen zijn niet allen verschillend, er zijn meer overlappingen dan we beseffen.

Als je een afkeer opbouwt tegenover een beschaving, kan je niet toegeven dat ze je iets positief heeft bijgebracht. Dan geraken we in een volledig negatieve spiraal die het niveau van de mensheid meer dan omlaag haalt. Dit terwijl er in de islamwereld een schat aan cultureel potentieel schuilt.”

Moeten we die schat bij ons dan niet bundelen bijvoorbeeld in moslimscholen?

Lucas Catherine. “Persoonlijk zie ik niet graag een nieuwe schoolzuil uit de grond oprijzen. De hele vraag is hoe godsdiensten deelnemen aan het cultuurdebat. Voor mij is godsdienst op zich geen volledige identiteit. Een mens is meer dan alleen maar zijn religieuze opvattingen, hij heeft ook andere identiteiten.”

Lees het volledige interview.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 10 februari 2010 in maatschappij, politics, religie

 

Hoe denkt de wetenschap over de oorsprong van de wereld?

Sedert er mensen zijn, verzinnen ze verhalen over het ontstaan van het heelal (en het leven). Aanvankelijk waren dat verhalen met vele goden, later ontstond het deïsme (1 god). Godsdienst is het dienen van het geloof; het maken van offers om bv. de weergod blij te maken, zodat het gaat regenen en de oogsten goed zullen verlopen. Men hield rituele feesten opdat het vee niet ziek zou worden. Verklaringen over het ontstaan van de wereld werden dan eenvoudig: alles wat bestond was gemaakt door de goden (of door 1 god).  Door deze “rationele” (=verstandelijke) uitleg kon men in een samenleving eenheid en rust bekomen.

Toen het wetenschappelijke denken zijn intrede deed (vanaf de 16e-17e eeuw) begon men de verhalen over het heelal te toetsen op hun correctheid. Al snel bleek dat bv. de aarde rond de zon draaide, en niet andersom. Hoe meer men kon beschikken over waarnemingstoestellen (bv. telescopen en vandaag satellieten en ruimtesondes), des te meer besefte men dat het heelal gigantisch groot is; dat alles in het heelal in beweging is en dat alle materie evolueert. Zo ontstond het heelal zoals we dat nu kennen zo’n 13miljard jaar geleden. Galaxies vormden zich en in die galaxies werden sterren geboren. Sterren leven een periode en sterven dan. Omdat ze leeggebrand zijn. En uit de restanten van een stervende ster ontstaat een andere ster (en eventueel planeten).

De katholieke kerk heeft het zeer lang moeilijk gehad om af te stappen van een wereldbeeld waarin God de kosmos maakte en de mens als opperste schepping centraal staat. Toch zijn er altijd gelovige astronomen geweest. Zelfs de bigbang-theorie is mee door een priester opgesteld. Gelovige wetenschappers laten hun geloof enkel toe in privé-sfeer. Zij gaan wetenschappelijk te werk en stellen dat men voorbij de bigbang (het punt waarop het heelal ontstond) kan stellen dat God bestaat. Sommigen menen dat God de bigbang deed ontstaan. Anderen zeggen dat hij verantwoordelijk is voor de materie. Geen van allen kan dit bewijzen, vandaar dat men spreekt van “geloof”. Men kan geloven in een Schepper. De vorige Paus verbood om de eerste drie minuten van de bigbang te analyseren, omdat men dan het werk van God zou ontbloten. Astronomen trekken zich daar niets van aan en berekenen (wiskundig) en toetsen (met een deeltjesversneller) wat er in de eerste milliseconden na de bigbang gebeurde.

Geloof is dus een individuele aangelegenheid. Of men nu stelt of de bigbang het product is van natuurkrachten of van God, steeds zullen (ook gelovige) wetenschappers een wetenschappelijke analyse maken. En reserveren ze hun geloof voor gesprekken binnenskamers. Telkens wetenschap iets kan verklaren, verdringt het de verklaring die gelovigen gaven.

Een ander aspect verwant aan geloof zijn de waarden waarmee we in het leven staan. Zoals medeleven hebben voor anderen. Het humanisme is ontstaan uit het christianisme en het boeddhisme. Vandaag heb je dus humanisten die katholiek, boeddhist of atheïst (ongelovig) zijn. Of pantheïst (aanbidden van de natuur), of agnosticus (men kan niet bewijzen dat God bestaat, maar men kan ook niet bewijzen dat er geen God is die aan de oorsprong van het heelal lag).
Feit is dat een God als kracht geen directe impact heeft op ons leven, gelet op de immense afstanden in de kosmos. Tenzij men zou zeggen dat wij zonder het te beseffen verbonden zijn met God (zoals bv. in de film “The Matrix” waar iedereen ingelogd is en gecontroleerd wordt).  Maar dat is dan weer niet wetenschappelijk bewijsbaar. En behoort tot de fictie (verhalen). En daarin vinden wetenschappers en gelovigen mekaar. Beiden vertellen verhalen, maar wetenschappers willen hun verhaal bewijzen. Gelovigen vragen om het aan te nemen, zonder bewijs.
Ten slotte is er de oerknal (bigbang) zelf. Kosmologen proberen te berekenen en te fantaseren (op basis van wiskundige modellen) wat er vooraf ging aan de oerknal. Waar komt die materie vandaan? Waarom barstte die materie open? Zijn er misschien vele knallen geweest? Men vermoedt van wel en noemt dit de inflatie.
Er zijn miljarden sterrenstelsels (onze melkweg is er een) en die stelsels zijn gegroepeerd. Was er dan misschien een knal (of een reeks knallen) per groep? En wat deed die oermaterie ontknallen? Was die materie misschien een gigantisch zwart gat? Zwarte gaten bestaan uit materie die zo op mekaar gedrukt is, dat zelfs licht er niet kan uit ontsnappen.
Maar waar kwam die geweldige hoeveelheid materie vandaan? Wat was er voor dat het heelal zoals we het nu kennen, ontstond? Sommigen fantaseren dat het heelal gekromd is, en dat het zelf opgerold ligt in een groter heelal. Maar daar zijn geen bewijzen van.
Stephan Hawking (een astronoom die wereldberoemd is omdat hij o.a. de theorieën van Albert Einstein verder uitwerkt) heeft het over baby-heelals die ontstaan zijn na de bigbang.
En dan is er nog de tijd. Ons heelal kent tijd. Er is een verleden, een heden en een toekomst. Materie evolueert doordat er tijd is. De zon bestaat uit waterstof die verbrandt tot helium, die weer verder verbrandt. Uiteindelijk zal de zon afkoelen. Alles in het heelal koelt af en sterft (men noemt dat entropie). Maar toen de materie nog samenzat (voor de oerknal),was er dan tijd? En koelde de materie af voordat ze ontplofte? Waarschijnlijk niet. Misschien was alles in volledige rust en zonder tijd.
Ook het gedrag van materie is bevreemdend. Het is een golfje en het is een massa. Vandaag heeft men het over de snaartherorie en met die theorie probeert men het gedrag van materie in extreme situaties (bv. bij grote hitte en hoge snelheden) te verklaren.
Allemaal boeiende vragen en veronderstellingen die ons nog generaties lang zullen bezighouden. Hoe het ook zij: de kennis van het universum en van de allerkleinste elementaire deeltjes (waaruit atomen opgebouwd zijn) leidt tot inzichten die soms spectaculairder (en ongeloofwaardiger) zijn dan het verhaal dat God de wereld schiep.

Deze tekst werd ook gepubliceerd op ik heb een vraag. Waar ik ook in een bijdrage de bron van onze kennis behandel.

Meer info

link Space nieuws link Newscientist link Eos-magazine link Stephan Hawking over de oerknal link Baby-heelals link Over sterrenkunde

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 15 december 2009 in filosofie, kosmos, religie, science

 

Astronomie als spiritualiteit

“What I personally get out of being an astronomer, from my privileged professional life being able to learn about astronomy and the great advances, is a feeling of being part of the whole thing. Life is part of the universe; it has a place in the universe.

Life is an astrophysical phenomenon just the same way as the astrophysical phenomena that we see in the sun, galaxies and universe as a whole. It’s all about putting our own existence into context – this extraordinary universe we live in.”

(Simon Lilly)

Who needs religion?

Lees het volledige interview

melkweg-infrarood-beeld

En nog uit Zwitserland: een infrarood-analyse van ons melkwegstelsel leidt tot de vaststelling dat “the Milky Way may be 15 per cent wider and contain 50 per cent more mass than previously thought. It is spinning around its centre at nearly 100,000 miles per hour faster than previously estimated. This would mean the Milky Way could crash into the neighbouring Andromeda galaxy sooner than expected.”

En wanneer deze crash zal plaatsvinden kan je in de laatste regel van dit artikel lezen.

 
1 reactie

Geplaatst door op 9 februari 2009 in kosmos, religie, science

 

Bio-ethische positie van Barack Obama

Een overzicht van Obama’s standpunten over een aantal ethisch-maatschappelijke kwesties:

Abortus: Obama heeft beloofd om ervoor te zorgen dat de rechten van vrouwen in deze kwestie een prioriteit blijft.
Klonen: Wat dit onderwerp betreft, neemt Obama geen officieel standpunt in. Benieuwd wat de praktijk zal uitwijzen.
Gewetenskwesties: Momenteel kunnen artsen weigeren om anticonceptie en noodconceptie voor te schrijven. Obama gaat hiertegen in.
Mantelzorg: Obama wil een beter financiële regeling voor personen die hun oudere en zieke familieleden voltijds verzorgen en hij wil ook de kwaliteit van rusthuizen drastisch verbeteren.
Genetisch testen: Obama stelt dat hij bezorgd is om de snelle introductie van genetische testen in het publieke domein zonder geschikte begeleiding. Hij diende de ‘Genomics and Personalized Medicine Act of 2007’ in om de veiligheid en accuraatheid van dergelijke testen te verzekeren.
Kosten gezondheidszorg: Investeringen in elektronische medische technologie, generische geneesmiddelen en promotie van ziektepreventie moet de gigantische kosten naar beneden halen. Obama wil bovendien ook het verbod verbreken om de regering te laten onderhandelen met de farmaceutische industrie over prijsstellingen.
Ziekteverzekering: Obama stelt voor om een nationaal gezondheidsplan te creëren dat betaalbaar en toegankelijk is voor alle Amerikanen. Hij wil een verplichte ziekteverzekering voor kinderen invoeren.
Stamcellen: Obama staat achter overheidssteun voor stamcelonderzoek. Hij wil het verbod op overheidssteun voor onderzoek op embryonale stamcellen opheffen.

 
2 reacties

Geplaatst door op 8 november 2008 in ethiek, religie, science

 

Traces du sacré

Multidisciplinary exhibitionCentre Pompidou du 7/5 au 11/8.

A visual exploration of one of the most pressing issues of our time.

Following what has come to be called “the disenchantment of the world,” a significant strain of modern art has found its roots in the turmoil attendant upon the loss of conventional religious belief, a terrain that continues to nourish the development of contemporary forms. Remaining, in a thoroughly secularised world, the profane vehicle of an ineluctable need to rise above the quotidian.

 

Het chagrijn van een kardinaal

Gelovigen die zich nestelden in staatsstructuren en hun kerken leeg zien, beseffen dat ze nu ook hun moreel gezag kwijt zijn. Dus schuwen ze het niet demagogische truukjes boven te halen. En ze kunnen het wederom niet laten om te denken in termen als juist en fout.

Ik heb het natuurlijk over de reacties op het afscheid van Hugo Claus.

Wat de Kerk niet wil inzien, is dat euthanasie één vorm is van palliatieve zorg. En waar ze het heel moeilijk mee hebben is dat een individu zelf bepaalt aan wie zijn leven behoort. Aan God? Aan zichzelf? Aan intimi?

Wanneer men niet langer zichzelf is, mag men waardig sterven. En men heeft een hoge graad van autonomie om (bij zinnen) te bepalen wat dit wil zeggen: niet langer zichzelf zijn.

Maar gelovigen vinden dit geen antwoord op de vraag van het lijden, dixit kardinaal Danneels.

Enige nuance is hier op zijn plaats.

Er zijn diverse vormen van lijden, meneer Danneels. Er zijn de pijnen tijdens het groeien van een persoon(lijkheid). De strijd met zichzelf. Het afzien om een resultaat te boeken. Dat lijden werpt vruchten af en in onze opvoeding wijzen wij de opkomende generaties erop dat zonder zelfdiscipline en volharding geen successen geboekt kunnen worden. Natuurlijk moet men niet overdrijven: stachanovisme of topsport zijn voorbeelden van extreem gepusht lijden die ons lichaam beschadigen. Ook de ratrace waar tweeverdieners instappen, is een foute ontwikkeling. Het levensritme van de jaren 60 en 70 is veel harmonieuzer en dus meer aangewezen.

Daarnaast is er het lijden dat vruchteloos is. Omdat er geen hoop (op beterschap) is. Afzien omdat een gen tilt slaat. Creperen omdat het lot (de natuur) het zo beslist heeft.

We wensen het niemand toe en als het ons overkomt, moeten we kunnen beslissen het te laten stoppen. En daar heeft een overheid zich niet mee te bemoeien, ze moet het alleen mogelijk maken. Dit soort lijden is dus van een andere soort dan de kruisiging van Jezus of het doorzetten tijdens een job.

Is het leven van dementerende mensen waardeloos geworden? vraagt broeder van Liefde Stockman.

Het ontbreekt de Broeder van Liefde aan respect. Respect voor degenen die -moesten zij in dat geval zijn- over zichzelf op de gestelde vraag volmondig ja antwoorden. De Broeder strijdt, hij wil gelijk halen. Hij maakt de fout die zovele gelovigen maken. Niemand heeft het gelijk aan zijn kant. Gun ieder zijn overtuiging en zijn levenswandel en daden (zolang men ook de daden van anderen laat gebeuren). Er dient dus geen debat gevoerd te worden pro euthanasie of pro palliatieve zorg. Euthanasie is om te beginnen een vorm van palliatieve zorg: iemand is ongeneeslijk ziek en wenst niet langer te leven en vraagt daarom waardig (onder medische begeleiding) te mogen sterven. Waarom moeten gelovigen altijd vechten en bepalen wat goed of fout is? Waarom willen zij normen opleggen wen wie zich niet aan hun normen houdt, bestraffen, met de vinger wijzen, excommuniceren… figuurlijk kruisigen…? Hun manier van denken is ouderwets. Ze hebben een lijn nodig, een moraal die oordeelt en veroordeelt want anders zwalpen ze.

Zwalpen ofte twijfelen is nu net het geestelijk lijden dat vruchten afwerpt. De vruchten van (nieuwe) inzichten, voorbij oude gesch(r)iften. De vruchten der tolerantie, voorbij goed en kwaad.

Dat men nu eens stopt met te debatteren over ethische kwesties en gewoon elke burger dusdanig informeert zodat hij zelf kan beslissen welke keuzes er gemaakt moeten worden. En dat politici zich bezighouden met die keuzes ook zo optimaal te laten verlopen.

Alzheimerpatiënten zouden een foutief signaal gekregen hebben door de wijze waarop de media berichtte over de euthanasie van Hugo Claus, aldus onze Broeder, bijgetreden door de ondervoorzitter van de CD&V.

Tja, Alzheimerpatiënten (in een voeg stadium) zullen zo stilletjesaan wel weten wat hen te wachten staat en zullen in samenspraak met artsen en hun naasten wel uitmaken hoe zij omgaan met hun lijden. Dat de media de ene keer een euthanasie belicht en de andere keer knikkebollende voor zich uit starende patiënten in beeld brengt… het hoort bij het spel van de informatieverspreiding en meningsvorming.

De woordvoerder van Danneels had het over schuldgevoelens die Alzheimerpatiënten zouden hebben omdat ze zich een last voelen.

Wat een onzin. Niemand velt door het plegen van euthanasie een oordeel over mensen die niet kiezen voor euthanasie. Zwak, wat zeg ik: géén argument. Tenzij een van demagogische aard.

De baas zelve had het dan weer over “Door zomaar uit het leven te stappen, antwoordt men niet op het probleem van lijden en dood. Men loopt er in een boog om heen en omzeilt het. Omzeilen is geen heldendaad, geen voer voor frontpaginanieuws.”

Meneer Danneels, zinloos lijden is geen heldendaad. En bovendien, moeten nu al die mensen die nooit heldendaden verrichten zich door uw uitspraken ellendig voelen? Want u gaat er van uit dat enkel wie heldendaden verricht, geslaagd is in het leven (en toegelaten wordt in de hemel?). Gruwelijke logica vind ik dit. Waar is uw mededogen met wie niet de kracht heeft de held uit te hangen? Wat is eigenlijk de definitie van heldhaftig gedrag? Je omgeving de kans geven je te verzorgen, ook al herken je hen niet meer? Je omgeving elke dag opnieuw zich de vraag laten stellen: waar is de tijd dat hij nog kon functioneren? Ik vind dat niet heldhaftig maar eerder naïef, ondoordacht of zelfs opdringerig egocentrisch.

Maar wie dit wenst, mag dat (al hoop ik dat men het eerst heeft doorgepraat met zijn naasten) en zal door de samenleving middels palliatieve zorg geholpen worden. Zo is het reeds lang (veel langer dan dat men waardig kan sterven, want dat hebben mensen met uw ingesteldheid eeuwen onmogelijk gemaakt!).

Danneels stelt ook vast dat in onze cultuur “de dood geen zin kan hebben”.

Bijzonder ongenuanceerd zo’n uitspraak. De dood in het licht van het hiernamaals? Tja, dat zijn fabeltjes waarin men mag geloven maar voor mij zijn ze niet weggelegd.

De dood als uitdaging? Nee dank je, de dood is als een opgedroogde oliebron. Wat we ons herinneren is de energie die die bron gaf (het leven) en dus alles wat we op energetische wijze volbrengen. De dood is als een fascist die het leven wegneemt. We moeten ons buigen voor het dictaat van leven dat eindigt in sterven. Want wie met volle teugen leeft, kan enkel maar knarsetanden bij het denken aan de dood. Zoveel wetenschappelijke inzichten die we als dode niet meer kunnen bevatten. Zoveel kunst die ons kan beroeren en ons deel niet meer zal zijn. Zoveel gezichten en landschappen die we nog hadden willen bekijken en opsnuiven en waar we nu van ontstoken zullen zijn.

Meneer Danneels, hou nu toch eens op te bepalen hoe mensen met de dood moeten omgaan. Zeg wat u ervan vindt, maar beoordeel een ander niet negatief wanneer die er anders over denkt.

Ik wil ze toch even een spiegel voorhouden, de gelovigen die in goed en kwaad, juist en fout, beschuldigend en juichend (over de eigen volgelingen) in het leven staan.

Hoe komt het dat zij zo zijn? Hoe komt het dat zij nood hebben aan die onwetenschappelijke zekerheden en dan al wie niet zo is maar meteen met de vinger wijzen? Ik zal het u zeggen: ze zijn angstig. Van binnen woekert het dolen, de onzekerheid, de twijfel. En zij verdringen die door absolutistisch te denken; door henzelf correct te vinden en zich in groep te keren tegen wie blijkbaar even (of meer) gelukkig kan zijn door anders te leven, anders te denken, anders te sterven…

Als zij niet de kracht hebben om zelf verantwoordelijk te zijn voor hun leven, maar een God nodig hebben, dan is dat hun recht. Het kan echter niet dat zij vanuit die ingesteldheid anderen beoordelen.

“En waarom zou het onvermijdelijke lijden dat ons overkomt, niet door liefde vruchtbaar kunnen worden voor de hele wereld, Hem achterna?”

Bullshit meneer Danneels. God was een knutselaar die wat DNA door mekaar hutselde. Een tweederangschirurg zoals u er zich geen aan de operatietafel zou wensen.

Jezus was een fanatiek baasje die absoluut niet graag aan het kruis hing en nog minder het lijden als leidraad zag. U hebt dit ervan gemaakt omdat loosers graag optrekken met andere loosers. Het beeld van de gekruisigde, de underdog, degene die het goede nastreefde en door de corrupte (Romeinse) machthebbers aan de kant werd geschoven, doet het steeds goed bij de verdrukten. Maar eens uzelf, uw instelling het voor het zeggen had en heeft, blaast u warm en koud, en collaboreert, vernielt en verdringt u dat het een lust is. Ja, een lust. Er zit een hoge graad SM in het willen geloven en het verdedigen van onzin als: het zinloze lijden heeft nut door Hem te volgen.

Barmhartig is hij die verantwoordelijkheid draagt voor zijn keuzes. Wie euthanasie pleegt verontschuldigt zich bij zijn naasten want tussen alle waan en afwezigheid zijn er enkele momenten van helderheid die de naasten terug het gevoel geven de “ouwe” bij zich te hebben. Afscheid nemen voordat ook die luttele momenten voorgoed voorbij zijn, is dus tegelijk moedig en droevig. U, meneer Danneels, bent te zwak (of is het intellectueel oneerlijk?) om hier mee om te gaan. U beroept zich op het Onbestaande van Hem en noemt dit Zijn Barmhartigheid. Ik noem dat de Grote Uitvlucht. Om niet zelf verantwoordelijkheid te moeten nemen.

Wie is er laf, meneer Danneels?

 
2 reacties

Geplaatst door op 6 april 2008 in filosofie, maatschappij, religie

 

Ecce Homo

Ben een dag eerder teruggekeerd uit Duitsland waar ik de ontgoochelende tentoonstellingen van Münster (om de 10 jaar) en Kassel (vijfjaarlijks) bezocht. Net op tijd terug om Albert en Filip bij te staan in het redden van een onvolgroeid gemeenschapsgevoel, n.l. het Belg-zijn. (Impliciet werd het lot van België overigens bezegeld door de Vrede van Münster, maar daar valt vandaag niet veel van te merken in deze voor fietsers en voetgangers zeer leefbare stad).

Het is allemaal de fout van Filips II van Spanje die Antwerpen torpedeerde van rijkste naar een van de middelmatigste Europese steden en meteen voor het opsplitsen zorgde van de Nederlanden. Daardoor werd het immers mogelijk om uit het niets België op te richten in 1830, als bufferstaat tussen de grote Naties uit die tijd. Zonder het katholieke fanatisme zou er geen extreem calvinistisch Holland zijn geweest en ook geen België en ook geen Egmontpact en ook geen communautaire patstellingen anno 2007.

Leterme zit met een probleem: kan hij nog langer supporter van het Waalse Standard-Luik zijn? Voorlopig hebben ze beide gemeen dat ze winnaars zijn. Voorlopig…
Vandaar dat verleden weekend Reynders en Di Rupo naar Sclessin trokken om er –à la Berlusconi met zijn Milan- te laten zien aan het Waalse volk dat ze achter een winnende ploeg staan en dat hun kiezers dus fier mogen zijn.

Leterme was in geen velden te bespeuren. Durfde hij niet gaan…? Of vindt hij Hertoginnedal zo tof?

Maar een schitterende docu op RTBF (ja ja, ze doen het toch maar) die ons liet binnengluren in Zwitserland (nog zo’n ministaatje met een bekrompen (soms racistische) mentaliteit en diverse taalgemeenschappen) maakte me duidelijk: België is om zeep.

De Zwitsers die hun “dialect” spreken (nee, geen variante van het Hoogduits maar een volwaardige eigen taal) hebben besloten in bepaalde kantons het Engels en niet langer het Frans als verplichte tweede taal op te leggen. Alsof dus de Vlamingen zouden zeggen: enkel nog Engels onderwijzen in de scholen.
De Franssprekende Zwitsers (numeriek een minderheid) vragen zich nu af of het nog nuttig is om het Beschaafd Duits (sowieso wagen ze zich niet aan het “Zwitsers”) als tweede taal te behouden in hun scholen. Beter misschien overschakelen naar het Engels?

Passen we dit toe op Belgenland, dan gaat de regel: je moet minstens de taal van je buur ook kennen, niet langer op en verzeilen we dra in een situatie waar bij de vorming van de vierde regering onder Filip I (na het overlijden van Albert II) een Waal en een Vlaming in het… Engels met elkaar converseren.

Ik begin sterk te twijfelen (Geert van Istendael moet het me niet kwalijk nemen) of het nog de moeite loont dit land samen te houden wanneer amper enkele honderden intellectuelen de moeite doen om elkaars cultuur (en media) permanent uit te pluizen.
Maar ik weiger ook een onafhankelijk Vlaanderen te promoten want niets is zo bekrompen (en dus cultuurarm) als een eentalige Vlaming!

Dus promoot ik de Groot-Nederlandse gedachte. Dan krijgen die Vlamingen die nooit een andere taal horen, toch een mini-cultuurschok voorgeschoteld, n.l. die van de rad-van-tong zijnde Ollander. Maar dan moeten Nederlandse en Vlaamse zenders best ophouden elkanders taal als een vreemde taal aan te zien en ze daarom op de buis te ondertitelen.
Meer zelfs, ik geef de programmamakers openlijk de raad: maak wat meer programma’s samen.

Ik vrees dat wanneer ze in de toekomst in het diepe Vlaanderen nog enkel beroepshalve wat Engels willen brabbelen en zich allesbehalve wensen te verdiepen in de cultuur die zich van een andere taal bedient, we snel opgezadeld zitten met eentalige romantici die vendelzwaaien méér dan een sport vinden.
Meertaligheid is een natuurlijke dam tegen isolationisme en culturele stagnatie!
Als je 150 tv-zenders, alle kranten uit de hele wereld online en duizenden blogs en discussiefora kan uitpluizen… dan ben je veel meer dan een Vlaming, Waal of Brusselaar.

Maar laat ik eerlijk zijn: ik ben sedert mijn 20ste ondergedompeld in de Franstalige gemeenschap en heb dus zelf geen behoefte om me druk te maken over Albert, Filip of Yves.

Boeiender voedsel voor een mens zijn geest is bijvoorbeeld het besef dat het leven misschien begon als panspermia, vanop een komeet tot bij ons gekatapulteerd. En op die komeet is het vanzelf ontstaan uit stof dat een elektrische stoot kreeg en zo een DNA-molecule vormde.
En dan verder evolueerde tot wat we nu kennen, met onszelf als het beste dat de aarde heeft laten opborrelen.

Heeft al dat geborrel misschien geleid tot het alcoholprobleem dat vele mensen de das omdoet?

Vandaar dat God op het matje werd geroepen bij zijn Mama? Zij weet dat het niet goed gaat met dit planeetje sedert de homo sapiens er zijn stempel op wil drukken. En omdat God van zijn Mams dit zonnestelsel onder zijn hoede kreeg, werd het dus tijd dat hij een bilan opmaakte en dat presenteerde.

En dat ging als volgt:

Mama: Wat heb je daar onder je arm, zoon?
God: Eén van mijn ballen, mams.
Mama: Een blauwe bal. Mooi. Heb je daar mee geoefend?
God: Een beetje. Ik heb er een komeetje op losgelaten en er is één en ander beginnen leven.
Mama: Leven schenken is geen spel. Je hebt toch alles onder controle?
God: Ja ja.
Mama: Kun je de dampkring stabiel houden?
God: Ca va.
Mama: Beseffen ze al iets over zichzelf?
God: Ja, er zijn van die rechtoplopende dingetjes die in staat zijn met mekaar te communiceren en ze beseffen dat ze aan het communiceren zijn.
Mama: Uit welke materie zijn die dingen opgebouwd?
God: Net als wij uit cellen en aminozuren.
Mama: Maar God, dat is door je broers en zussen ook al uitgeprobeerd in hun galaxies. En dat is zo dikwijls mislukt.
God: Ma, bij mij is het wel gelukt. En trouwens, ik vond niks anders om ze mee te bouwen.
Mama: En zijn ze in evenwicht?
God: Ja, daar heb ik ze de liefde voor laten ontdekken.
Mama: En hormonen?
God: Heu… ja, die hebben ze ook.
Mama: Dat gaat niet lukken, hé. Als je ze testosteron geeft, dan gaan ze competitief worden. Je weet wat er met uw jongste broer gebeurd is…
God: Ma, ik heb ze liefde gegeven.
Mama: En verliefdheid?
God: Ja.
Mama: Dat gaat niet samen, jongen. Testosteron en verliefdheid dat leidt tot heel veel verdriet.
God: Ze erg is dat ook weer niet. Dan hebben ze iets om over te communiceren.
Mama: Luister God, ik heb uw oudste broer gevraagd om ook eens naar uw planeet te kijken… hij wist me te zeggen dat hij niet welkom was. Volgens die rechtoplopende dingen bestaat uw broer niet eens!
God: Maar dat is toch veel te ingewikkeld voor hen… een wereld met zoveel goden.
Mama: Jij hebt hen dus doen geloven in dat verhaaltje van 1 God die iemand stuurt om alles uit te leggen.
God: Wat had ik anders kunnen doen? Ze begonnen in zowat alles wat ze zagen een God te zien. Mijn zussen en broers brachten hen in de war, ma. Dus heb ik tegen een groep gezegd dat ik een kerel met een lange baard heb gestuurd die zogezegd aan een kruis is opgehangen en aan een ander groep heb ik verteld dat ik een kerel heb gestuurd die elke dag vijf keer op zijn knieën gaat zitten om te bidden.
Mama: En is het nu beter? Vroeger konden ze elk hun goden hebben, nu vechten ze om te zgegen dat alleen hun god de juiste is.
God: Ze zijn van mij, hé.
Mama: Ze vernietigen mekaar!
God: Ik heb hen een moraal gegeven en hen laten denken in goed en kwaad.
Mama: Ze zijn niet dom, hé. Ze zeggen gewoon dat zij het goede zijn, en de andere het slechte. En ze gaan verder met mekaar te beduvelen.
God: Bah, ze zijn toch met genoeg.
Mama: Erger, ze zijn met teveel! Ze weten niet van ophouden met zich te verplaatsen en te produceren. Ze pompen alles uit de bodem om toch maar zo comfortabel mogelijk te leven. Wat ga je daar aan doen?
God: Weet niet. Als het slecht afloopt, dan begin ik wel ergens anders opnieuw. Ik heb nog veel ballen over.
Mama: Nee, je gaat niet ergens anders opnieuw beginnen. Dit was de laatste bal die ik door jullie laat verknoeien.
God: Maar er zijn er toch genoeg…
Mama: Ja, maar ik ben te oud geworden om steeds maar weer van nul opnieuw te beginnen. Dus zorg ervoor dat je schepping zichzelf onder controle houdt. Anders…
God: Laat maar, ma. Ik weet wat me anders te wachten staat…

Met zijn blauwe bal onder de arm verliet God de loft van zijn mams. Zijn speelgoedje ging hem afgenomen worden. Tenzij hij met een sluwe zet het tij nog kon keren…

Hij vroeg zich af wat het zou geven moest hij plots de maan met een vingertik uit haar baan duwen en rakelings langs de aarde laten passeren. Net wanneer het Amerikaanse continent ontwaakt.
Of hij kon met een rietje de resterende oliebronnen opzuigen. En her en der wat meer wind zetten.

Molenwiekend zette God zijn weg verder. En stak een nicotinekauwgum in zijn mond. Ja, hij had de homo sapiens ook dit geheime wapen meegegeven. Nicotine heeft immers een positieve invloed op de hersentransmissie. Het doet de axonen optimaler werken waardoor dementie afgeremd wordt.

God slikt zo’n zeven pakjes per dag.

En dat alles doet hij in afwachting van de clash tussen onze galaxie en de Andromedanevel. Vergelijkbaar met die vier sterrenstelsels die men heeft kunnen waarnemen terwijl ze met mekaar botsten.

Dat we dit allemaal kunnen meemaken…en beseffen. Leuteren over Hertoginnedal is er niks tegen!

Lees ook de Spindoctoringlessen voor Y. Leterme en L’Onion fait la farce.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 21 augustus 2007 in ecologie, kosmos, maatschappij, politiek, religie

 

Hoofddoekje af?

Wat te denken over de hoofddoekendiscussie? Moet de hijab af?
Uit mijn column n.a.v. de moord op Theo van Gogh haal ik dit.

Er is de vaststelling dat de chassidische Joden te Antwerpen, de dreadlocks onder de Joodse broeders, zonder enig morren hun kledij mogen dragen en zich steeds outen (ook in publieke plaatsen als scholen of rechtbanken) als zijnde behorende tot een specifieke geloofsgroep. Waarom mogen zij dat wel, en mogen jonge meisjes van Maghrebijnse afkomst géén uiting geven aan hun geloof?
Zijn de Joodse mannen dan geëmancipeerder? Nee. Zijn zij een opdringende cultuur? Nee, want ze leven in een getto en vallen niemand lastig. En daar zijn we dus met een eerste vaststelling: wees niet expansionistisch t.o.v. de westerse cultuur; eis niets van de lagelandencultuur op het vlak van geloof, tenzij de overheden van de lage landen zelf een infrastructuur (bv. een opleiding imam) op poten wil zetten.
Momenteel wordt het dragen van een hoofddoek gezien als een aanhangsel van een expansionistische geloofsuitdrukking. Het verbod op het dragen van een hijab is een statement, een acte de présence van de westerse waarden. Tegenover de Joodse gemeenschap van Antwerpen moet de westerse cultuur niets bewijzen en ze wordt ook niet door hun leiders aangevallen. Dus zij mogen wel hun kepeltjes dragen. Echter, een inburgeringstest afnemen (op zich reeds een harde maatregel) en zeggen dat wie een hoofddoek draagt, sowieso niet geslaagd is voor die test, is een brug te ver. Enerzijds omdat men perfect met een hoofddoek kan rondlopen in een westers land en de cultuur kennen en eerbiedigen; en anderzijds omdat het risico op een tegengesteld effect heel groot is want als men de inspanning levert een tolerante cultuur te keren kennen, en dan verneemt dat die cultuur je een verbod oplegt om eender wanneer een hoofddoek te dragen, dan ga je die cultuur wantrouwen. Dus een duidelijke outing van zijn religie mag in bepaalde gevallen niet (bv. als advocaat of leerkracht), doch voor een inburgeringstest is dat niet het geval.
Tegelijk moet men beseffen dat een verbod op hoofddoeken munitie is voor de fanatici onder de moslims. Als elke jongedame die haar hijab moet afdoen, meteen gewonnen is voor de islamisering van Europa, dan is er een strategische fout gemaakt door enkel maar verboden op te leggen. Waar zijn de initiatieven om bruggen te slaan in de wijken tussen zgn. allochtonen en autochtonen (zogenaamd, want beiden zijn evenwaardige buurtbewoners met even rechtmatige eisen!). Waar worden er vanuit de lagelandenoverheden middelen vrijgemaakt om een alternatief islamonderricht te verzorgen, zodat men de islamgemeenschap kan informeren over een andere lezing van de koran? Elke terechte kritiek op de rationele manipulatie van fanatieke moslims, moet in de eerste plaats tot bij de moslims zelf komen! Daar moet men werk van maken. En waarom gaan ambtenaren niet van deur tot deur, in het kielzog van de Vlaams Belangmilitanten, om de temperatuur van het ongenoegen op te meten, de bewindslui tot daden aan te porren en de blanke buurtbewoners uit te nodigen kennis te maken met de cultuur en gewoonten van anderen, in plaats van hen met de vinger te wijzen. Wordt het geen tijd om een aantal feestdagen toe te voegen, bv. eentje die de dag viert dat de eerste lading migranten de steenkoolmijnen ingingen? En waarom zou Vlaanderen Feest niet langer een barbecueherdenking kunnen zijn op 11 juli, maar een gemengd cultureel feest in elke wijk waarbij men eindelijk eens met mekaar kan praten.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 28 mei 2007 in antropologie, maatschappij, religie

 

Zeg niet: zakwoordenboek maar wel pocketwoordenboek.

Van Dale op maat . Een christelijke uitgekuiste editie van den Dikke. Voor -16 jarigen.
Een ingrijpen in de leefwereld van deze gereformeerde jongeren. Nieuw Respect met een klerikaal sausje. Zelfcensuur.

Maar is het pedagogisch een verbetering? Een jongere niet confronteren met schuttingtaal lijkt op een champagnefles die men heel zachtjes wiegt en na jaren geduld mag de zeventienjarige het stopje zelf wegschieten. Al kan, als hij opgehitst is, de ontlading een sidderening worden die jaren nazindert.

Geld verdienen met aparte versies van Van Dale kan: met een halaleditie, met een diervriendelijke versie, met een versie zonder het woord neger en een voor Vlaams Belangadepten waarin het begrip “profiteur” te onpas gebruikt wordt.
Weldra voor bouwvakkers een versie met kleine tekeningetjes en een uitvergroting van schuttingwoorden? En voor voetballers een uitgedunde versie binnen de lijntjes?
Voor hooligans de buddhistische versie?
& voor jou…?

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 3 februari 2007 in maatschappij, religie, taal

 

Stupid design

Als God de Schepper is van alle Leven en Hij deed dit op basis van Intelligent Design, dan is hij gewoonweg een masochistische klootzak of een klungelaar van jewelste.

Lees ook mijn column God is met brugpensioen.
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 6 december 2006 in filosofie, religie

 

Na de politiek, nu ook God…

…in het vaarwater van de marketing… oftewel: reclame als ultiem redmiddel voor zinkende schepen
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 29 november 2006 in religie

 

Ramadan twee dagen te vroeg begonnen!

Het is de schuld van de Saoudi’s. Zij zagen de maan zoals geen enkele astronoom (ook deze uit hun eigen land) ze gezien had.
Zo zie je maar wat er gebeurt als mensen het (maan)licht (in hun denken) nog niet gezien hebben; ze laten zelfs hun eigen heilige plechtigheden foutief beginnen en… eindigen.
Als dat maar door Allah getolereerd wordt…
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 4 oktober 2006 in religie

 

Over Dada en de Geest van Allah


1. Vrije meningsuiting bekommert zich steeds om de waarden van anderen en heeft haar bestaansreden in het respect voor wat anders is. In tegenstelling tot de oproep van de Belgische moslimexecutieve aan de media om “hun verantwoordelijkheid te nemen en niet uit het oog te verliezen dat de vrije meningsuiting, waar we aan gehecht zijn, eindigt daar waar het respect voor de ander begint” is vrije meningsuiting nu net de hoeder van het respect voor de ander.
2. Welk respect dan? Dit van de ongelovige arabier die een systeem moet ondergaan waarin “kerk en staat” vermengd zijn en dus totalitaire trekken vertoont; een systeem waarin machismo de vrouwelijke ontwikkeling beknot en het kind indoctrineert. Uit naam van de tolerantie en het respect voor deze mensen mag men de spot drijven met gelovigen die onwetenschappelijke waanbeelden verheerlijken en opleggen aan hun medeburgers en gezinsleden.
3. Domheid, angst en hebzucht zijn de waarden waaraan een beschaving ten onder kan gaan, dixit Albert Einstein. Religies die afgoderij hoog in het vaandel dragen en intellectueel oneerlijk zijn omdat ze de onhoudbaarheid van hun visie niet willen onder ogen zien en weigeren om bv. de absurditeit van concepten als “maagden in de hemel” en een opperbouwmeester die niet afgebeeld mag worden, in ogenschouw te nemen, kunnen niet anders dan zich gechoqueerd te voelen wanneer men hen een spiegel voorhoudt. Hun angst om hun zekerheden te verliezen (en dàt is de kern van hun woede tegen de spotprenten!) kan met deemoed benaderd worden, maar dient wel open en bloot geanalyseerd te worden. Het respect voor de verstandelijk gedrogeerde gelovige dient een therapeutische impact te hebben. En soms is een schokeffect efficiënter dan een gedoogbeleid dat de ogen sluit voor misstanden ten gevolge van intellectueel achterhaalde concepten.
4. Bovendien wéten vele moslims dat Allah niet bestaat en dat enkel de sociale daad van het bidden en het gezang der minaretten hen zekerheid geeft (eenzelfde zekerheid als de koekoek die om het halfuur uit de klok komt piepen maar verder niks wezenlijks vertelt over onze tijdsbeleving, laat staan over de tijd-ruimte constellatie waarin onze planeet en onze moleculaire substanties zich bevinden). Het sociale lichaam waarin de doorsnee moslim zich geweven weet, zal net als het katholieke tapijt, ontrafeld worden en atomiseren.
5. Het is de plicht van mensen met inzicht om medebroeders de hand te reiken, op de schouder te kloppen en aan het handje op wandel te nemen doorheen die fascinerende wereld waarin Allah en God enkel nog bestaan als functionele en arglistige creaties des mensen. Elke mens die zich beroepen moet op geloof, verdient het inzicht te krijgen en intellectueel gesteund te worden in de verrijkende tocht die hem of haar weg van het geloof zal brengen. Voorbij goed en kwaad klinken de gezangen van de twijfel, de kennis en de vrije wil. Wie zich desondanks wil blijven ketenen in een godbelijdenis zal in het spiegelbeeld dat hem voorgehouden wordt, de eigen onwetendheid tegenkomen. Geloof maakt dit soort mensen extreem eenzaam.
6. In het bidden vlucht de gelovige weg van zichzelf en zijn belevenis. En hij die vlucht, kwetst zichzelf en zijn naasten. Spotprenten zijn medicaties die een helend karakter kunnen hebben, maar net als de kettingroker die te horen krijgt dat verder roken fataal longkanker zal betekenen, knielt de gelovige en roept de Onbestaande te tonen dat hij gelijk heeft. Slechts de lach van het absurde inzicht weerklinkt. God en Allah maakten plaats voor Dada; negentig jaar geleden, toen uit naam van Vaderland, God en Bodem miljoenen de eerste wereldoorlog uitvochten. De moslimgemeenschap is op zoek naar hun eigen dadaïsten. In afwachting moeten ze (en met hen ook wij) het stellen met in Denemarken gepubliceerde prenten. Het urinoir van Deschamp werd reeds tweemaal vernield. So what… zijn innoverende gedachten hebben zich inmiddels bovenop geloof, oorlog en groot (on)gelijk gegrift. Zie, ook Allah heeft inmiddels de koran verlaten, zijn Geest gaapt naar zoveel stilstand…

 
2 reacties

Geplaatst door op 3 februari 2006 in filosofie, religie

 

VISIONAIR BELGIE: Kritisch Filosofisch webmagazine

Over democratie:
“Is een zekere intolerantie nuttig voor de kwaliteit van de democratie, zodat het intellect in scherpe vorm blijft? De filosoof Herbert Marcuse. constateerde het al in zijn “One-Dimensional Man”: teveel ‘Verlichting’ werkt averechts en eindigt in de horizontale kakelcultuur van een ondraaglijk-lichte, gemediatiseerde samenleving waar iedereen wel voortdurend aan het woord is, maar niemand nog wat te zeggen heeft. Of, zoals Andy Warhol het uitdrukte: ‘Leve de televisie, nu is iedereen vijf minuten beroemd’. De paradox van de vrije meningsuiting is, dat ze onbelangrijk wordt indien ze volledig vrij is, en pas essentieel is als ze beknot wordt. Een schifting dringt zich dus op…”

Over de Moslmimcultuur:
“Een “Arabische Academie voor Wetenschap” bijvoorbeeld –géén “Koranschool”-, waar de individuatie in een haast organisch proces ontstaat, en waar onvermijdelijk, op een dag, ook dissidentie en contestatie aan de orde zijn. Niet alleen tegenover de anderen, maar ook tegenover het eigen wereldbeeld. De Westerse “decadentie” dus, maar dan als terapie. Het zou mooi zijn, een Voltaire in de moskee…”

Meer knipogen en doordenkers op Visionair België.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 17 april 2005 in maatschappij, religie

 
  • Archief

  • oktober 2021
    M D W D V Z Z
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  •