RSS

Categorie archief: politiek

Zwaaien maar

Heisa om een vlag. Typisch Vlaamsch. Moet zeker in die canon komen.
Of wacht: het vertrappelen van een vlag maakt moslims woest en het verbranden ervan doet Amerikanen razend worden.
Dus is het is iets universeels, zich emotioneel betrokken voelen bij een vlag? Gaat een canon dan niet per definitie over wat de mensheid bindt?
Maar wacht: er zijn ook veel meer mensen die hun schouders ophalen voor al dat vlaggengedoe.
Dat is dus de kern van een andere canon.
Terwijl zie ik een polsstokspringer een aanloop nemen met een vlaggenstok.
Niet de vlag maar de stok is de essentie.
Al is de vraag: hoe hoog ligt de lat? Hoog genoeg om er makkelijk onderdoor te kunnen.
Als we maar zacht vallen, denk ik dan. Dat vind je in alle canons terug. De behoefte aan dons, het is het maizena van elke beschaving. Schuif even op: er zijn nog een miljard vallenden die ook een plekje zoeken. Identiteit is dus tetris voor poëtische zieltjes. En voor wie eelt heeft op zijn ziel. En op zijn achterwerk.
En als we het koud krijgen? Dan draperen we onszelf. Met een ingebeelde vlag.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 18 augustus 2019 in cultuur, maatschappij, politiek

 

Elections

Wanneer ik politici Churchill hoor citeren en onderschrijven, n.l. dat dit door partijen gedicteerde getrapte parlementaire systeem het minst slechte is dat we kennen, weet ik dat:
1. deze mensen falen in het inventief en creatief zijn. Immers, elk product, elk proces dat vol fouten is, wordt vervangen door betere producten en processen. Maar de politiek kan dat niet, zichzelf heruitvinden. Zij leven nog in een 19e eeuwse constellatie. Om de parallel te trekken: de politiek leeft nog steeds in een VHS-systeem terwijl digitalisering de norm is. De stap zetten van analoog naar digitaal, is niet mogelijk met partijen.
2. we moeten dus afstappen van het gegeven democratie gelijk te stellen aan het kiezen van vertegenwoordigers. En zeker geen vertegenwoordigers die door partijen worden voorgesteld. Zo’n systeem is old fashion. En onrendabel en inefficiënt om globale problemen aan te pakken.
3. hoe moet het dan wel? Kijken we even naar de besluitvorming. Die wordt voorbereid in commissies door specialisten. Terecht. En dan komt het primaat van de politiek om de hoek en wringt men veel voorstellen de nek om omwille politieke spelletjes. Dus moeten we een orgaan hebben (een parlement) dat erover waakt dat bij elk te behandelen topic een groep (commissie) wordt samengesteld waarin alle visies en ervaringen zitten. Tegelijk wordt online de bevolking bevraagd. De input van die bevraging gaat naar die groep van experten en zij stellen een synergie op met een stappenplan dat dus het beleid is en uiteraard ook een financieel kostenplaatje bevat. Wie voert dat uit? De administratie. Zoals dat nu ook het geval is. En dat orgaan (commissie) controleert de uitvoering (dat gebeurt vandaag amper).
4. wie zetelt er dan in het parlement? Vertegenwoordigers van diverse belangengroepen: beroepsorganisaties van ondernemers, vakbonden,…, onderzoeksjournalisten, multidisciplinaire academici en een aantal bij loting bepaalde burgers. Zij bepalen de agenda en stellen de commissies per topic samen en waken over de werking van die commissies.
Zo bekom je een mix van bekwame lieden, directe inspraak en straight to the point langetermijn beleid.
5. en neen, ik ga geen partij oprichten om dit te promoten.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 26 mei 2019 in innovatie, maatschappij, politiek

 

Grootsheid

De stemtest van de VRT trekt op niets, lees ik her en der. Want de vragen zijn te dwingend; of genuanceerde stellingnames kunnen niet gekozen worden.
Is zeker waar, maar die andere stemtest, genaamd verkiezingen, met de optie om enkel een bolletje te kleuren, is die dan minder dwingend of wél genuanceerder? En het gekke is dat bij de meeste criticasters uitgesproken rechtse partijen op 1 en 2 staan. Dus zijn die mensen dan gefrustreerd? Of schrikken ze van zichzelf?
Dat op zich is een interessant gegeven. Verder kan je wel met die vragen aan de slag om bijvoorbeeld (hou je even vast) in het onderwijs aan burgerzin en bildung te werken. Wie weet komt dat de kwaliteit van de samenleving ten goede. Of willen we enkel economisch inzetbare pionnen laten afstuderen?
Het woord van de week is wellicht: lat. Hoe hoog ligt de lat, of exacter hoe hoog moet ik ze houden om er een tik mee uit te delen op de blote billetjes van de jeugd…. (en laat die vraag er ook tussen zitten: mogen ouders hun kinderen slaan? Heb ik daar toch wel neen op geantwoord, zeker).
Verkiezingen gaat niet om ideologische keuzes maar om de vraag: hoe snel wil je straffen en wijs je anderen met de beschuldigende vinger aan. Hoe snel kleef je het etiket ‘irritante loser’ op iemands face?
Hoe vaker je een lat hanteert, hoe meer een samenleving evolueert van een Gemeinschaft via een LAT-relatie naar een ieder op zich en voor zich-constellatie.
Maar troost u: hoe meer pandoeringen je een ander geeft, hoe groter het risico dat de lat breekt. Al kunnen de striemen blijvende sporen nalaten. Maar sommige venten zeggen dat je daar groot van wordt. Ik zie zachtheid eerder als grootsheid.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 6 april 2019 in maatschappij, politiek

 

Fobie

Waarom zegt men steeds: ‘toen we tienduizenden jaren geleden in groepjes (clans) door de savanne trokken, en een ander groepje tegenkwamen, waren we angstig omdat we vreesden dat ze onze vrouwen zouden afpakken, of ons voedsel.’
Waarom zouden ‘we’ niet angstig zijn omdat ze onze ‘mannen’ of onze jonge meiden of jongeheren zouden afpakken? Waarom zouden die clans zich gedragen als sultans die een harem zoeken? Om te jagen heb je zeker snelle benen en geoefende ogen nodig. Dat kunnen zowel mannen als vrouwen zijn. Misschien dat men een pas geworden moeder zou nemen indien in de eigen clan er een zou gestorven zijn, maar dan nog werden baby’s gewoon door andere stam-vrouwen gezoogd en gevoed.
Er zijn overigens voorbeelden gekend van stammen die niet vijandig staan tegenover wat ‘vreemd’ is. Ook werd er reeds geruild, dus uitgewisseld, dus angsten werden overwonnen en de anderen werden benaderd.
Waarom zijn mensen dan xenofoob, racistisch, genderfoob?
Wellicht omdat onze hersenen allesomvattende verhalen fijner vinden dan verklaringen die deels onzeker zijn. Dus eens een verhaal overgeleverd wordt (vandaag is dat via social media, maar ook nog steeds oraal) en als dat op dat moment als aangenaam en zeer plausibel overkomt, dan houdt men daar aan vast. Sommigen willen daar hun hele leven aan vasthouden. Ze aanvaarden bijgeloof (monotheïsme bv.). Ze verzetten zich tegen elke inbreuk op dat wereldbeeld. En dus worden ze conservatief of reactionair. Ze zien dat verhaal als de absolute zekerheid, de waarheid, het geruststellende. Ze romantiseren het. Ze verdringen kritiek, zelfs als ze het verhaal zelf ervaren als ontoereikend. Ze zullen zich op logische basis in vele bochten wringen. Mensen zijn zeer sterk in het goedpraten (in de eerste plaats aan zichzelf) van hun wereldbeeld. Hoe langer men aan een wereldbeeld vasthoudt, hoe visceraal bedreigend en dus fysiek ongemakkelijk men vernieuwingen en vreemde zaken ervaart. Eens men de grens van het fysiek ongemakkelijke heeft bereikt, zal men nog meer een egelstelling aannemen. Men stelt ook -ten onrechte- dat men intuïtief wel weet wat goed of juist is, en wie slecht is. Men zal ook geestesgenoten opzoeken, en vandaag is dat niet moeilijk in de virtuele wereld. Daardoor wordt het eigen beeld opnieuw bevestigd.
Mijn punt is dus dat ook zonder ontmoetingen met ‘vreemden’ mensen fobieën kunnen vertonen en conservatief kunnen zijn. Het is nu eenmaal een manier waarop onze hersenen werken. Wie openstaat voor het vreemde, zal dit bv. steeds opzoeken. Want dat geeft nieuwe impulsen, en die zijn verslavend, dus neurologisch gecodeerd.
Waarom is de ene mens dan open voor het vreemde, en de andere net niet? Iedere mens kan beiden zijn! Kleine oorzaken kunnen een verschillende reactie opleveren. De ene heeft een negatief verhaal gehoord, checkt dit niet, en creëert zo bij zichzelf argwaan jegens de persoon of situatie waarover men hem vertelde. Iemand anders heeft nooit veel meegemaakt noch gezien, en kan toch openstaan, omdat hij bv. positieve verhalen gehoord heeft m.b.t. dat ‘vreemde’.
Niemand is een onbeïnvloede bundel neuronen. Ouders die experimenteren toelaten t.o.v. ouders die angstig beschermend optreden en met hun lichaamstaal afkeer voor iets nieuws uitdrukken, maken een wereld van verschil. Daar hebben onze voorouders weinig mee te maken. M.a.w. ook zonder de permanente dreiging van de sabeltandtijger en genocidale clan-moorden, zouden wij wezens zijn die zowel angstig, racistisch, als open(hartig) en ontvankelijk kunnen zijn. Het is een kwestie van wat je voedt, en hoe je zelf omgaat met angsten en negatieve ervaringen. Wie steeds terug wil naar dat ene allesomvattende zekerheidsscheppende verhaal (dat bv. door de omgeving wordt ingepompt, denk maar aan ouders die geen weerwoord of bevraging dulden), zal sneller negatieve houdingen aannemen. En wanneer dat verhaal stelt dat je open grenzen moet hebben en iedere mens moet omarmen als potentieel liefdevol, dan zal je blind zijn voor situaties die tonen dat die houding ook nefast kan zijn. Religie en ideologieën zijn een gesel voor het kritisch verstand.

 
 

Politics 3.0

-Het is maar een peiling. De echte peiling zijn de verkiezingen.
-Ja, maar een maand na de verkiezingen zouden nieuwe verkiezingen wellicht een ander resultaat opleveren, zoals met peilingen.
-Zeer zeker.
-Is het dan niet dom om op basis van een tijdsmoment het parlement te vullen?
-Vind ik ook. Het zou evidenter zijn om de samenstelling permanent te updaten.
-Maar hoe zou je dat kunnen doen?
-Burgers online laten stemmen.
-Wacht even: als burgers online om de maand hun stem moeten uitbrengen op wie hen vertegenwoordigt, kunnen ze dan niet meteen hun stem uitbrengen over de topics die hun verkozenen behandelen?
-Zeker. Op voorwaarde dat ze weten waar ze het over hebben.
-Dus een informatieplicht koppelen aan kiesrecht.
-Online worden door partijen, maar ook door drukkingsgroepen en academici beleidsplannen geplaatst, die door het Rekenhof geanalyseerd worden op de impact op de begroting en dan mogen burgers -nadat ze middels een bevraging aantoonden te snappen waar het over ging- een keuze maken.
-Is dat democratie 3.0?
-Wellicht.
-Zet dat de particratie buitenspel?
-Ja, maar niet de ideologie.
-Die staat vandaag wel buitenspel…
-Scoren doe je alleen als de camera’s draaien.
-Politici zijn tribunespelers.
-Terwijl de dossiervreters belangrijker werk afleveren.
-Die zouden dat kunnen blijven doen?
-Ja, in een parlement dat samengesteld is uit partijleden maar ook uit vertegenwoordigers van het middenveld, of exacter uit hun studiediensten.
-Is dat geen technocratie?
-Deels. Maar daar is behoefte aan. En tegelijk worden de technocraten getemperd en gestuurd door de andere vertegenwoordigers.
-Waar zouden de burgers dan over moeten stemmen?
-Een aantal opties. Mogelijke pistes.
-Je kan dan ook in dat parlement 3.0 een aantal vertegenwoordigers als stem van het volk laten zetelen.
-Ja, op basis van loting. Maar omkaderd door drukkingsgroepen, academici, studiediensten en ambtenaren.
-Maar wie vertegenwoordigt de instellingen dan, bv. bij buitenlands bezoek?
-3D-animaties. Replica’s van Prins Laurent die levensecht lijken en vanop afstand een dialoog ingelepeld krijgen.
-Marionetten dus. Handpoppen.
-Maar 3.0. Bots.
-Political Bots.
-Zoals je wil.
-Oké. Wanneer beginnen we eraan?

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 27 maart 2018 in maatschappij, politics, politiek

 

Civilization

Doorgedreven Tax cut en het opgeven van Net Neutrality. Wie het plaatje niet ziet: Amerikaanse conservatieven (extreme liberals als het op belastingen aankomt) willen dat zijzelf (het zijn miljonairs of miljardairs) en hun rijke achterban nog meer overhouden (tax cut) én ze rentabiliseren alles wat geld kan opleveren ten koste van het algemeen belang (o.a. opgeven Net Neutrality). Uit naam van ‘the markets will take care’. Hun houding is dus: pers eruit wat eruit te halen valt. Petroleum. Steenkool. Just go on till the end; Data en bytes: privatiseer alles. En hou zoveel mogelijk winst voor jezelf.
Dit is de zoveelste hold-up op de beschaving. Althans, als men onder beschaving verstaat een systeem waarbij iedereen de vrijheid krijgt ongeacht zijn/haar inkomen beschikking te hebben over kennis, onderwijs, media en uiteraard redelijk comfortabele woonst en nutsvoorzieningen.
Hebzucht is in charge.
En het uitreiken van een eredoctoraat (door de KULeuven) aan een EU-commissaris die megaboetes oplegt aan o.a. Google, is zelfs geen doekje voor het bloeden. De dame in kwestie kwam laconiek vertellen dat concurrentie zeer belangrijk is voor de consument. Het opgeven van Net Neutrality gebeurt nu net uit naam van de zogezegde belangen van de gebruiker. Concurrentie is een garantie? Onzin. Ofwel maken kartels afspraken (en verdelen de koek); ofwel is er een monopolie maar het heffen van boetes maakt ons niet vrijer van Google of Facebook. Enkel strikte en strenge overheidsregels (en bv. een Europese Google of Facebook) kunnen de commercialisering van kennis en kunde afblokken. De spelregels moeten gewijzigd worden. En dat is iets anders dan boetes opleggen. Concurrentie als motor is nefast geworden voor planeet en burger. Er dienen krijtlijnen uitgetekend waarbinnen concurrentie kan plaatsvinden. En dan nog. Waarom moet er in alles concurrentie zijn? Voorzie voldoende keuze. Waarom zouden huisartsen tegen mekaar op moeten concurreren en hun prijs verlagen (om meer patiënten te lokken) of juist verhogen (in ruil voor goede begeleiding)? Elke huisarts moet eenzelfde kwaliteit leveren voor eenzelfde tarief. Dat werkt. Pas dat toe op eender elke sector. Verdeel bv. alle zonnepanelen-aanvragen onder alle bedrijfjes die panelen plaatsen. Zorg dat ze allemaal goeie kwaliteit afleveren. Iedereen tevreden. En voorzie een grote pot voor innovatie, research en slow science. In se is het dat wat de Chinese overheid gerealiseerd heeft. Helaas in een politieke dictatuur, maar zij hebben de bakens uitgezet en hebben de normen vastgelegd; Met reuzenschreden worden ecologische en welzijnsproblemen aangepakt. Wat zich in de VS afspeelt is net het tegenovergestelde. Geen visie, geen krijtlijnen, tenzij pak wat je kan pakken.Afkalving van de middenklasse. Verpaupering. En slecht onderwijs. Zo suicideren beschavingen zich.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 24 november 2017 in economie, maatschappij, politiek

 

Babyboomers

-De babyboomers, papa, zijn die zo genoemd omdat ze veel kinderen hebben?.
-Integendeel: ze deden het aantal baby’s net niet boomen. Dankzij pil en condoom leefden en copuleerden ze in volle vrijheid.
-Dat is dus de Flower power-generatie?
-Ja, wat hen kenmerkt is inderdaad de levensloop van een flower. Snel in bloei en dan lang droog en verslenst wachtend tot het steeltje knapt.
-Maar ze gaven toch alle power aan de natuur?
-Zeker. Ze dieselden er op los, kriskras doorheen weidse velden. Sabbelden cadmium. Strooiden pesticiden. Bouwden reactoren. Vonden tractoren en andere reuzemachines uit. En hypeten zichzelf en de economie.
-Oei.
-Niks oei. Ze zijn de voltooiing van het mercantiele boomende consumptisme. Ze zijn de eerste collectieve narcistische generatie.
-Teren zij op hun verleden?
-Ja, en op hun pensioen. Maar de paradox is dat hun geschiedenis enkel hun eigen levensperiode omvat.
-Voor de Instagrammers van vandaag is dat herkenbaar.
-Zeker. Zij zijn de digitale nazaten van de babyboomers.
-Maar het is toch fijn te leven te midden je eigen spiegelbeelden, je eigen verwezenlijkingen en je eigen kleine ditjes en datjes en verder de wereld te zien als een theatrale opvoering, die hoogstens om een meninkje vraagt.
-Tuurlijk. Carpe diem.
-We genieten ons kapot.
-Leven is oscilleren tussen zinvolle nietsdoenderij en stressvolle zelfverwezenlijking.
-Dat leerden de babyboomers ons?
-En dat moeten we behouden willen we het kunnen overtreffen.
-En heb jij dat kunnen overtreffen?
-…
-Vertroebelt je zelfbeeld? Zal ik je spiegel zemen?
-Misschien had ik ook beter een condoom gebruikt…

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 23 juli 2017 in filosofie, humor, maatschappij, politiek

 

Gedachten

Gewapend beton: ingemetselde paracommando.

Wie vrij is van onrust is zichzelf noch een ander tot last. (Epicurus).
En toen ontstonden de sociale media. Waar zowel onrust als het ontbreken ervan rondgevavuzeleerd wordt.

‘Wij moeten ons bevrijden uit de gevangenis van het dagelijks leven en van de politiek.’
Tweette zij dwangmatig.

God is een eenhoorn. En allah is een eekhoorn.

Verspreid uw zaad der liefde steeds weer in andere lichamen.
Egocentristen daarentegen leven in een condoom.

“Ik sta al langer te wachten om in te checken dan dat mijn vlucht duurt. Een ramp.”
Decadente vreedzame culturen herken je aan hun definitie van rampen.
In Aleppo bijvoorbeeld ligt dat iets anders.

Bewustzijn is als een plooi in de werkelijkheid, zoals wanneer iemand een stuk textiel vouwt waar een holte in ontstaat. Die plooi is er een poosje, maar wordt uiteindelijk weer glad gestreken. Ik heb mijn privacy -een plooi (kamer) waarin ik me terugtrek. Maar ik ben een deel van het kleed en ik ben eruit gevormd zolang ik leef. (vrij naar Merleau-Ponty)

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 29 juni 2017 in humor, maatschappij, politiek

 

Nationaliteit

-Kan ik u helpen meneer?
-Ik kom mijn Belgische identiteitskaart teruggeven.
-Ha zo waarom? Volgens wat ik hier kan zien zijn uw beide ouders Belg.
-Ik heb mijn DNA laten analyseren.
-En?
-Ik ben deels Spanjaard, deels Kelt, deels Kroaat, deels Rus, deels Mongool, deels Viking, deels Neanderthaler, deels Turk en deels Nederlander.
-Oei.
-Ja, vooral die laatste twee zijn een probleem. De supergenen van mijn geslachtsdeel zouden Turks zijn en die van mijn middelvinger Nederlands.
-En welke nationaliteit zou u dan wensen te bekomen?
-Je est un autre.
-Pardon?
-Dat mag ook. Schrijft u maar op. Nationaliteit: gepardonneerd.
-…

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 14 maart 2017 in humor, maatschappij, politiek

 

Patat-Party

Wie in België uit het niets de grootste party wil worden kan maar beter naar analogie van de Tea-party zijn naam goed kiezen.
Wat wil de Patat-Party? Er een patat opgeven. Waarop?
Op alle problemen die zichtbaar zijn.
Afval. Alle verpakking wordt eetbaar. Niemand zal nog iets op de grond laten vallen. Zelfs sigarettenpeukjes zullen eetbaar zijn.
Wachten voor rode lichten. Elk licht zal de seconden aftellen. Minder ellendig gevoel.
Halloween, Sinterklaas en de Kerstman worden 1 figuur: de Chinese keizer. Alle ouders krijgen gratis bon voor meeneem-Chinees.
De achtdagen week wordt ingevoerd. Tussen de vrijdag en de zaterdag komt er een Buurtdag. Die dag gaat men verplicht buurten. Bij Ali, bij Brigitte, bij Tang, bij Gonzalez. Men dient op een heel jaar (45 weken) minstens 135 verschillende gezinnen bezocht te hebben, waaronder de helft anders-kleurigen. En telkens wordt er patat gegeten, maar met wisselende assortimenten. De bezoeker brengt een patatgerecht mee, degene die bezocht wordt maakt de rest klaar.
Iedereen die geen job heeft, krijgt een volwaardig basisinkomen maar presteert in ruil voor de gemeenschap een equivalent aan uren. Zodat hij/zij opgenomen is in een ander sociaal weefsel. Het geld komt van de groot-aandeelhouders die in ruil hun naam vereeuwigd zien op frituurkoten.
Iedere burger dient vrijwllig opgelegd een cursus zelfspot te volgen. En krijgt er een boekje ‘Dirk De Wachter voor Dummies’ bij.
Iedere burger krijgt gratis (maar verplicht te volgen) les over hoe onze hersenen functioneren, waar racisme ontstaat, waarom ik en wij en egoïsme en altruïsme nuttig zijn; hoe religies overbodig worden en empathie puur natuurlijk is.
K3 wordt omgetoverd in P1000. Een kleurrijk koor van Patat-zangers dat het hele land doortrekt.
In warenhuizen komt nog enkel barokmuziek door de luidsprekers.
Vliegtuigen blijven aan de grond tussen 22uur ’s avonds en 7 uur ’s ochtends.
Senioren worden rond 21 december naar de Ardennen vervoerd in bussen waar ze de sparrenbossen vol kerstballen hangen.
Iedere Belg moet elke week 1x een sauna nemen.

Zo, voorlopig zal dat wel volstaan.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 15 november 2016 in humor, politics, politiek

 

Geweld

-Papa, een klap uitdelen aan een politieman… dat mag niet?

-Klappen met mensen doe je met woorden.

-En wanneer een beroepssoldaat  sneuvelt of aangevallen wordt, dan vindt men dat toch ‘evident’ want dergelijk risico is inherent aan zijn beroep.

– Politiemensen die het verkeer regelen zijn geen soldaten. Tegen hen mag je derhalve –tenzij uit zelfverdediging indien ze hun boekje te buiten gaan- geen gewelddadige acties ondernemen.

– Die aangevallen politiecommissaris regelde het verkeer toch niet. Hij maakte deel uit van de oproerpolitie. Die weten dat ze desnoods met geweld betogers tot staan zullen brengen wanneer die proberen een beveiligde zone binnen te dringen.

– Wil je daarmee zeggen dat politieagenten die het aan de stok krijgen met betogers de facto in een toestand van ‘militair’ zitten?

– Wanneer ze zelf aanvallen -wat deze commissaris overduidelijk deed-  dan is het ontvangen van stenen of een vuistslag, vergelijkbaar met een soldaat waarop burgers reageren.

– Wat leren ze jou allemaal op die universiteit…

 -Indien verzetsstrijders –gewone burgers- aanslagen pleegden tegen Duitse militairen of politiemannen, dan was dat toch oké.

– Kan je inhoudelijk een buitenlandse bezettingsmacht vergelijken met de oproerpolitie?

– Ik denk het wel. Wanneer je als volgt redeneert: deze regering is geen neutrale regering want ze voert een soberheidsbeleid  in opdracht van de Europese Bank, waarvan de voorzitter op de Bilderbergconferentie werd aangeduid, met de bedoeling een extreem neoliberaal bezuinigingsbeleid in alle Europese landen door te duwen. Deze regering bezet dus de toekomst van dit land, door te weigeren de schatkist continue te spijzen met bv. de winsten uit aandelen. Ze weigert de offshore-gelden op te eisen. Ze snoeit in het overheidsapparaat, en dat kan op sommige plekken zeker oké zijn, maar tegen het advies van sommige economen in, weigert ze tegelijk over te gaan tot  forse overheidsinvesteringen zodat baanbrekende innovaties mogelijk worden.

– Is dat wel een goed idee om je politieke wetenschappen te laten studeren?

– M.a.w. wanneer dergelijke regering haar politiemacht laat optreden, dan is dat een bezettingsmacht. Daartegen mag gereageerd worden.

– Hamvraag: ook met geweld?

-Het is ook duidelijk te zien op de beelden dat de vakbondsman uit Henegouwen de commissaris pas te lijf ging nadat deze zelf agressief aanvallend optrad en plezier vond in zijn rol in het kat-en muisspel. Waarom moeten burgers op zich laten slaan door oproerpolitie?

– Momentje. Ga je nu zeggen dat neurologisch gesproken we hier dus te maken hebben met een toestand waarbij emotionele zones in onze hersenen  de overhand nemen van het rationeel oordelingsvermogen?

– Mensen staan op dat moment tegenover mekaar zoals bij een passionele moord. Rechters houden hier rekening mee. Woede is een slechte raadgever maar is wel des mensen. Kijk even naar deze beelden. https://www.facebook.com/infocomcgt/videos/700761876741448/ Wat indien de cameraman de politieagent te lijf zou zijn gegaan?

– Keur je dat dan goed?

– Nee, maar het is des mensen. En dus is het een beetje makkelijk zich te scharen achter een machtsmonopolie voor de politie. Men dient steeds de context te analyseren.

– En wat dan met de casseurs, de nihilisten, de zgn. autonomen die elke betoging aangrijpen om hun adrenaline te laten pieken en daarbij vernielingen aanrichten die ons allen geld kosten, naast privé-vandalisme…

-Die is hooliganisme en dus van een andere orde dan een vakbondslid die wellicht ter plekke door de gummiknuppel en de traangasspuitbus radicaliseerde.

– Conflicten laten uitmonden in geweld, is zinloos en gevaarlijk.

– Dat wel. Maar wel stof voor reflexie. En dus interessanter dan een oppervlakkig pro of contra-stellingname.

– Dus je bent tegen al dat televoting gedoe…

– En getwitter. Je kan in 140 tekens geen diepgang bekomen. Je kan er hoogstens een korte emotie mee oproepen.

– Zou je niet beter advocaat worden?

– Juristen zijn saai. Moest Socrates jurist zijn geweest, we hadden hem nooit gekend.

– Hij had ook geen gifbeker dienen te ledigen.

– Dat was pas geweld. Gelegitimeerd staatsgeweld.

– Socrates antwoordde met gelatenheid.

– Ben ik daar niet te jong voor…

– Wellicht wel.

– Mijn stenen zijn gedachten. Mijn pepperspray is een aftershave. Mijn gifbeker is een Gautheron Chablis Premier Cru les Fourneaux “Vieilles Vignes”.

– Heb je verdomme weer een fles uit mijn wijnkelder gekraakt…

– Zie het als een investering, pa.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 30 mei 2016 in filosofie, maatschappij, neurologie, politiek

 

Vluchten kan niet meer

Als je dit artikel over de tragedies die zich voordoen in de opvangcentra voor vluchtelingen legt naast de post van Van der Talen met een analyse van Zygmunt Bauman en diens concept van diasporisatie (nieuwkomers zijn niet uit op integratie), dan zou je kunnen besluiten: degene die willen Europeaan worden, zijn welkom. De anderen moeten wegblijven en/of terugkeren en zullen in Turkije en Libanon met Europees geld geholpen worden.
Lijkt me fair en humaan.
De auteur in dit artikel heeft het over ‘grondstof’ en ziet in elke vluchteling een potentialiteit die tot ontwikkeling moet komen middels bv. onderwijs en professionele scholing. Op zich is dat correct. In elk van ons zit meer. Maar de arbeidsmarkt heeft steeds minder mensen nodig (door de automatisering) en dus zullen we alras met een overschot aan manuele krachten zitten.
Kunnen we dan besluiten:
1. Een hold-your-horses beleid jegens die miljoenen Afrikanen die dra aan de Europese waterlijn zullen aan komen dobberen. Idem voor de vluchtelingen die uit Turkije en Libanon naar hier willen trekken. Ter plekke krijgen ze te horen dat hun persoonlijkheid deels zal moeten wijzigen. Anders zijn ze niet welkom (of moeten ze vertrekken).
2. Wie wil integreren mag blijven / afkomen.
3. Erdogan wordt verplicht een economie en scholing toe te laten in de vluchtelingenkampen zodat het leven aldaar zinvol en leefbaar wordt. De Libanese overheid smeekt om hulp en kan geen extra vluchtelingen meer opvangen. De EU moet eindelijk haar rol opnemen, en niet Griekenland of Italië laten opdraaien voor opvang en kosten.
4. Europees onderricht (onderwijs) in de kampen belicht ook het seculiere aspect en de waanzin van godsdienstoorlogen.
5. De gevluchte intelligentsia verdiept zich in hun vakgebied (ze verblijven in onze contreien) maar wordt wel aangemoedigd om -wanneer de heropbouw bezig is- terug te keren. Je kan het niet maken om een braindrain te ondersteunen en Irak, Syrië en Libië over te laten aan ongeschoolden, imams en clanhoofden.
6. Barmhartigheid wordt voorgoed losgekoppeld van religie en behoort tot de algemene humane waarden. Mensen die honger hebben moeten gevoederd (sic) worden. Blanke Europeanen krijgen een cursus “reflecteren” en argumenteren en leren zo dat ze hun mening niet mogen vormen op basis van faits divers; noch dat ze hun ogen moeten sluiten voor faits divers want die zijn voor de betrokkenen cruciaal. Wat in Keulen (en elders) gebeurde is niet mainstream maar is wel een voorbeeld van diasporisatie (in dit geval het bestendigen van machogedrag). Cultuurrelativisme is ondergeschikt aan gelijkwaardigheid, gelijke rechten, respect voor elkaars lichaam en vrijheden.
7. Lees meer poëzie. Van overzeese auteurs. Maakt niet uit aan welke kant van de zee je leeft.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 2 februari 2016 in maatschappij, politics, politiek

 

Angst

Waar komt de werklustethiek vandaan? Waarom moet er zo nodig zo intensief, zo verpletterd worden gewerkt en geconsumeerd om weer te werken en meer te werken?
De geest van het kapitalisme (volgens Max Scheler) is de angst. Angst voor het onzekere, angst dat niet alles in de wereld onder controle is ten gunste van wat in de toekomst met het zelfzuchtige zelf zal gebeuren. Daarom moeten mensen onder autoritaire dwang (een arbeidsmoraal; een systeem dat inkomen enkel garandeert mits er ook gewerkt wordt) gehandeld worden i.p.v. bv. te denken, te reflecteren. Diepe angst en ook grenzeloze vrees voor het onzekere. Vandaar dus de blinde gehoorzaamheid aan de arbeidsmoraal en het niets ontziende competitieve handelen dat leidt tot het zelfzuchtige ik dat zich gerechtvaardigd weet in een samenleving met anderen die ook trouw moeten zijn aan de arbeidsmoraal en -wanneer die anderen niet voldoende opbrengen- deze zal uitschakelen, terzijde schuiven, ontslaan, negeren.
Vandaar ook de onverbiddelijke houding van de conservatieve liberals (à la NVA) die genotsmiddelen afdoen als verdovende middelen. Verdovend in de betekenis van: niet langer in staat zijn om hard te werken. Vandaar ook het aanvaarden van sociaal alcoholgebruik omdat de impact hiervan veel kleiner is op de hersenen. En daarom ook de dagelijkse portie (ja, pijnig uzelf even om naar zenders als één, VTM en Vier te kijken met producten van eigen bodem, zoals Komen Eten) waar constant alcohol genuttigd wordt en dit in combinatie met een moraal die gebaseerd is op een schuldgevoel dat met trots overwonnen wordt. Wie drinkt in tv-series of wie grappen maakt over drinken, toont dat hij er in geslaagd is de arbeidsethiek te overwinnen. En zal rond zich heel veel medeplichtigen vinden. Want velen zien genot als einddoel voor al dat gezwoeg. Daar ligt de grens van een Vlaamse samenleving die nog altijd onderhuids baadt in een aflaten-politiek. Wie echter zijn hersenen intenser laat beïnvloeden (door opium, wiet, lsd, mushrooms…) plaatst zich buiten de heimelijke cirkel van knipogende zondaars en begint zich vragen te stellen over het nut van een arbeidsmoraal en een samenleving uitsluitend gebaseerd op reciprociteit, te weten als gij zoveel uren werkt, krijgt ge in ruil een inkomen. Een samenleving die jonge mensen wenst te kneden. Op hun 6e moeten ze ophouden rond te rennen als kleuter maar dienen ze stil te zitten en vanaf dan worden hun hersenen volgepeperd met zogenaamde kennis. Een schools proces dat uiteindelijk zal culmineren in bacheloropleidingen waarbij ze skills aangeleerd krijgen die hen in staat zullen stellen quasi naadloos functioneel mee te draaien in het economisch bestel. Ondernemers worden vandaag bevraagd opdat de opleidingen technisch en inhoudelijk aangepast zouden worden. Maar nergens is er nog een instantie die zich de vraag stelt of de noden van dit economisch bestel wel wenselijk zijn; laat staan dat men onderwijs ziet als een persoonlijkheidsbildung.
De joint mag dan sociaal doorgegeven worden, de inhaleerder plaatst zich onmiddellijk in de taboezone omdat hij het risico loopt zich te openen voor inzichten die niet stroken met de geldende arbeidsmoraal. Wie de achilleshiel blootlegt van een samenleving, zal geconfronteerd worden met banvloeken, verbodsbepalingen en uiteindelijk repressie.
Wie in navolging van Kropotkins gift economy, een coöperatief handelen met als basis de asymmetrie voorstelt, zal asap het etiket ‘verdediger van profitariaat’ opgekleefd krijgen.
Het liberalisme van de NVA is een “vrij-zijn-van”-liberalisme. Wie de moraal aanvaardt, en voldoende inkomen heeft, kan zich bij momenten onttrekken van de maatschappelijke plichten en in een vrijzone een gevoel van autonomie bekomen waarbij naar hartenlust geconsumeerd kan worden. Echter, wat gedaan met de “vrijheid-tot-de-ander”? Vrij zijn betekent beseffen dat men onvrij is, o.a. door een opgelegde moraal. Vrij zijn tot zichzelf behelst het inzicht in eigen beperkingen. Daardoor kan men makkelijker het conflict met de ander aangaan, want die ander worstelt evenzeer met onvrijheden. Uiteindelijk is de “vrijheid-tot” een opstap naar mutuele verstandhouding, naar een levensmodel waarbij zoveel mogelijk vrijheden aan mekaar geschonken worden. Pas dan is er sprake van oprechte achting voor de ander.
Xenos staat in het Oudgrieks zowel voor vreemdeling als voor gastvriend, genoot. Zeus, de Griekse oppergod, is de beschermer van de zwervers. Hij is steun voor wie hulpeloos is en de patroon van de vreemdeling die om gastvrijheid verzoekt. Hij straft wie in zijn hoogmode, geringschatting of onachtzaamheid de vreemdeling het onderdak en het gastmaal weigert.
De vreemdeling in het Vlaanderen anno 2015 is zowel de islamitische asielzoekers, de economisch vluchteling als de volbloed Vlaming die zich onttrekken wil aan de werklustethiek. Ze worden bekeken als een gevaar. Ze boezemen vrees in. Ze moetend an ook zo weinig mogelijk zichzelf kunnen zijn en zich asap aanpassen. Of oprotten.
De vrees voor een islamisering van sommige wijken en de wens zich niet te willen aanpassen aan halal-verzuchtingen is terecht. De beste manier om de vreemdeling te laïciseren en europeaniseren is hem mee aan tafel te nemen, als genoot. En hem zo te beïnvloeden. En alras zal hij veel meer blijken te zijn dan dat ene etiketje waarmee hij in een verdomdhoekje gedrukt wordt. Zo ook zal men door dialoog en respect de waarde van zij die zich aan de ratrace willen ontrokken, kunnen begrijpen. En wellicht leren appreciëren. De angst om zelf niet te willen veranderen en zich vast te klampen aan de moraal van een meerderheid, is de oorzaak van intolerantie. Ondergedompeld worden in een dialoog met het andere is de beste, en goedkoopste therapie om die angst te overwinnen. Strenge regels uitvaardigen en zondebokken creëren is een andere manier. Daarmee voedt men echter ongenoegen en het conflictmodel.
Misschien is het tijd om de roman “Kaputt” van Curzio Malaparte (zich afspelend in de tweede wereldoorlog) opnieuw te lezen. Met ditmaal in het achterhoofd dat “de Duitsers” vervangen dienen te worden door fanatiekelingen (gelovigen, rechtsnationalisten, populisten…).
“Is het waar dat de Duitsers zo verschrikkelijk wreed zijn?” “Hun wreedheid berust op angst, antwoordde ik. Ze zijn ziek van angst. Het is een “krankes Volk”.
En na een lange stilte vroeg hij me of het waar was dat de Duitsers zo bloeddorstig en vernielzuchtig waren. “Ze zijn bang” antwoordde ik. Ze zijn bang voor alles en iedereen, ze moorden en vernielen uit angst. Niet dat ze de dood vrezen: geen enkele Duitser, man, vrouw, grijsaard, noch kind vreest de dood. En ze zijn evenmin bang voor pijn. Maar ze zijn bang voor alles wat leeft, wat buiten hen leeft en ook voor alles wat van hen verschilt. De kwaal waaraan ze lijden is geheimzinnig. Ze zijn bovenal bang voor zwakke wezens, voor weerlozen, voor zieken, vrouwen en kinderen. Ze zijn bang voor ouderen van dagen. Hun angst heeft altijd een diep medelijden in mij opgewekt. Als Europa medelijden met hen had, zouden de Duitsers misschien van hun verschrikkelijke kwaal genezen.”

 
1 reactie

Geplaatst door op 20 september 2015 in cultuur, economie, maatschappij, onderwijs, politiek

 

Bilderberg rules

De toekomst van de EU en daarin België wordt niet beslecht in Europa, noch in het Europees, Federaal, Vlaams, Waals of Brussels parlement, noch in het stemhokje. Maar wel op de Bilderbergconferenties waar men Europa (de EU) uittekent, i.f.v. de wereldcrisis en de mondialisering.
Zij zetten de lijnen uit en plaatsen hun pionnen. Op het voorplan of achter de schermen. Zo kozen ze voor Hollande en zitten de Bilderbergboys in zijn regering.
Deze planeet heeft dus een wereldregering (en dat is niet de UNO). Ze bestaat uit oligarchen (Rockefeller, Kissinger, de haute finance,…). En u mag in hun zandbak spelen, discussiëren en argumenteren.
De wereldcrisis (gestart in 2008) was het gevolg van het failliet van enkele topbanken. Vertegenwoordigers van deze haute finance zitten in de Bilderberg-groep. Er waren 2 opties: of men verteert de crisis over een periode van 20 à 30 jaar, waarbij men niet snijdt in de sociale voorzieningen, de welzijnsstaat recht houdt maar de 0-groei als norm aanhoudt waardoor aandelen eerder dalen dan stijgen. Goed voor zowat de hele bevolking, behalve voor de rijken die hun toename zien veranderen in een “negatieve groei“. Dus optie 2: de korte pijn. De Grieken en Portugezen kennen er alles van; Nederland, België zijn nu aan de beurt. Door het snijden in de welzijnsstaat (en dus de verarming van miljoenen) kan men wellicht binnen 2 jaar opnieuw meer groei optekenen in bepaalde sectoren. Dat is dus uiteindelijk de strategie die men koos. Het belang van een oligarchische elite staat voorop.

Hoe krijgt men dat verkocht? Niet moeilijk: 90% van de media zijn in privé-handen; de grote CEO’s van de mediaconcerns (heu… op wereldvlak hé, niet deze uit het voorschootje kleine Vlaanderen) zitten in de Bilderberggroep. Beetje bij beetje wordt de publieke opinie bewerkt. En tegelijk worden de Bilderbergpionnen geplaatst (Amerikaanse en Europese topbankiers worden eerste ministers en voeren de bezuinigingen door. Goldman Sachs rules the world uit naam van Bilderberg.).

Het is in dat verhaal dat bv. BDW zich inschrijft. Het verhaal van de kleine garnaal die naar de pijpen danst van de Oligarchen. Maar voor “zijn volk” de pijn zo zacht mogelijk wil houden en dat kan door de transfers naar Wallonië door te snijden.
Slaap zacht. Of beter: doe alsof uw mening belangrijk is.
😉

Ter info: Bilderberg in Rome

 

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 29 november 2012 in economie, politiek

 

Homo Emoticus

“Groepsgevoel, autoriteit en zuiverheid hebben een verbindende functie, reden waarom ze ook zo prominent aanwezig zijn in religies. Die ‘verbindende’ kracht is zo sterk dat mensen hun individuele belangen vergeten ten voordele van een overweldigend groepsgevoel.
Het conservatieve normen-en-waardennationalisme van De Wever speelt perfect in op die drie fundamenten die links vaak verwaarloost. Groepsgevoel verwijst naar het ‘Wij-de-Vlamingen’-discours. Afwijken van die ‘Vlaamse identiteit’ wordt snel als een vorm van volksverraad gezien.” (Jan de Zutter in De Morgen, 16/10/2012)

Spinoza begreep reeds dat medelijden geen zin heeft. En Luckas VDTaelen wist al te melden dat het bespugen van blanke meisjes door leeghoofdige afgehaakte jongeren niet getolereerd kan worden. Er zijn m.a.w. geen waarden van links, noch rechts. Er is wel de noodzaak om op alle aspecten die Haidt opsomt (lijden en zorg, eerlijkheid en wederkerigheid, groepsgevoel en loyauteit, autoriteit en respect, en zuiverheid en heiligheid) duiding te geven en het rechten/plichten verhaal op toe te passen. Waarbij als perspectief zoveel mogelijk vrijheid en als eerste optie preventie en begeleiding, en pas dan dwang moet staan.

De oplossing ligt echter niet in het collectieve, maar in een individuele responsabilisering én analyse. Een mens kan tekort schieten omdat hij/zij inherent niet over bepaalde inzichten of durf beschikt. Dat is een andere situatie dan iemand die net hetzelfde handelt (of niet handelt) uit onwil, of omdat hij/zij zich niet durft/kan onttrekken uit de sociale dwang rondom.

Zich opgenomen willen voelen in een collectief wil vandaag zeggen dat je met bepaalde aspecten van je persoonlijkheid verwantschap ervaart met anderen, maar dat andere facetten van je persoon niet accorderen met diezelfde mensen, maar dan wel weer met anderen, zelfs al ken je ze niet persoonlijk. Dat is wat men diets moet maken aan zij die vanuit angst, gekoppeld aan frustratie en verontwaardiging, radicaal stemmen, zich foerterig opstellen en een zondebok zoeken.

Het is zeer opvallend dat wanneer men in discussies met bv. geschoolde NVA-adepten hun persoonlijkheid betrekt in het pogen te verklaren waarom ze bepaalde stellingen innemen, ze hun staart intrekken en plots vinden dat het niet meer over ideeën gaat, maar “te persoonlijk wordt”. Daar ligt de sleutel om begrip te krijgen: duidelijk maken dat het emo-aangedreven wezen mens zijn mening (zijn logica, zijn narratieve outing) functioneel aanpast aan hoe hij gevoelsmatig een situatie ervaart. Doch die gevoelens kunnen evolueren door te beseffen waarom men ze ervaart. En ze dan genuanceerd te kaderen, waarbij empathie een veel belangrijkere eigenschap is dan concurrentieel zijn. Ook de factor afgunst is cruciaal. Maar over die zaken (die dus de zgn. “eigen mening” onderhuids op dictatoriale wijze sculpteren) praten, is in dit post-katholieke landje nog steeds o zo moeilijk.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 16 oktober 2012 in maatschappij, politiek, psycho

 

Waarom democratie niet werkt

Voor wie nog steeds denkt dat democratie (een particratisch systeem waarbij elke burger verplicht wordt om de x-jaren een stem uit te brengen en de weken vooraf bespeeld wordt) een interessant model is, moet beseffen dat een meerderheid van de inwoners van Antwerpen tevreden zijn met het beleid van de voorbije jaren én -tegelijk- dat de helft van de inwoners zegt op de oppositiekandidaat te zullen stemmen. Dat laatste dus niet op basis van argumenten en logica. En evenmin op basis van serene gevoelens.

Dit soort democratie is zoals naar een kliniek gaan en vaststellen dat de chirurg aan iedereen (poetspersoneel, verplegers, vuilnisophalers, bezoekers van zieken, andere patiënten, etc.) vraagt of zij tot een operatie zouden overgaan, en zo je welke dan? Elk van die mensen zal vanuit een eigen agenda maar vooral met zeer veel onwetendheid en dus op basis van bijzonder subjectieve impressies een alles behalve onderbouwde “mening” geven. Houden we daar mee rekening? Nee, liefst niet meneer of mevrouw de chirurg.

Politiek is als een operatie. Men moet een samenlevingsmodel redden en dat doe je op basis van diepgravende analyses. Eenieder die mee analyseert moet gehoord worden. Wie alleen op basis van “ik heb sympathie voor die mens want ik zie hem veel op tv en hij zegt waar het op staat… voor zover ik weet waar het over gaat” (niet dus), dat soort mensen mogen in een informatiemaatschappij alleen meetellen wanneer ze de moeite doen kennis van zaken te hebben. Daarvoor hebben we het onderwijs en daarvoor hebben we bepaalde media. Zo niet, noem ik dit bedrog. Collectieve oplichterij. Als morgen de patiënt op basis van dit soort nepdemocratie sterft, zeg niet dat u niet gewaarschuwd was.

Overigens, ook volksraadplegingen hebben hetzelfde probleem als verkiezingen. Velen zullen zich op basis van subjectieve impressies en niet op basis van analyses laten leiden. Maar het is wel een opportuniteit om (via de media, via andere kanalen) stemrecht te koppelen aan informatieplicht en er zo voor te zorgen dat velen zich gaan informeren (via internet maar zeker ook via meetings in lokalen in hun wijk) alvorens een stem uit te brengen. Het recht op je m’en fou-tisme ontslaat je van het recht een stem uit te brengen.

Inhoudelijk moet de discussie niet gaan over ideologieën (met dat soort blauwdrukken komen we er niet, de meeste stammen reeds uit de 19e eeuw), maar over waarden (ethiek) en cijfers (wat is haalbaar en realiseerbaar); over de mens, zeker ook zijn psychologische hoedanigheid.
De premisse de ik voorsta (en die de kleinste gemene deler is) behelst een volwaardig (geestelijk kwalitatief en materieel voldoende) leven voor elke burger, met uitgebreide rechten (zeker wat expressie betreft) maar ook een reeks plichten (engagementen). Dat behelst een volwaardig inkomen (daar zijn objectieve maatstaven voor, gelet op wat levensnoodzakelijke producten kosten) gekoppeld aan arbeidsprestaties. Dat voorziet in het vrijwaren en stimuleren van initiatiefmogelijkheden (ondernemerschap), maar ingebed in een maatschappelijke relevantie. Ik denk dat enkel notoire reactionairen, fascisten en stalinisten niet akkoord kunnen gaan met zo’n premissen.
De oefening van de G1000 kan men om vele redenen naar de prullenbak verwijzen maar je vindt er wel een neerslag van geëngageerde mensen terug die in eenzelfde richting wijst qua premissen.

Wie een economisch liberaal model voorstaat en gelooft in de zelfregularisatie van de markten, moet zich toch even in de ogen durven wrijven. Evenzeer is een strikte planeconomie af te wijzen. Toch kan men niet elk individu responsabiliseren, want bepaalde eigenschappen dienen aanwezig te zijn (bv. doorzettingsvermogen, zin om initiatieven te nemen, etc.) en bij een aantal burgers zijn dat nu eenmaal gebreken die niet op te vangen zijn. Je kan dus niet overstappen naar bv. een privatisering van onderwijs en gezondheidszorg. Maar je kan wel pogen een model te ontwerpen waarbij je keuzes laat. En er dus -voor wie dit wenst- een parallel systeem bestaat. Dat moet financieel haalbaar zijn voor deze mensen (belastingvermindering dus). Maar ze zijn dan wel ontstoken van een aantal rechten.
Je kan dit niet op alles toepassen; je kan wel collectieve voorzieningen efficiënter (en dus goedkoper) maken. Ook dat behoort tot de premisse en daarover is er m.i. een grote consensus. Tegelijk moet men goed beseffen dat meer omkadering in bepaalde domeinen, tot betere output zal leiden. Een voorbeeld uit het onderwijs: kleinere klassen, meer individuele begeleiding tijdens opleidingen kost meer, maar geeft betere resultaten, als de opleiders bekwaam zijn. Ander voorbeeld: het verbieden van ongezond voedsel is een inbreuk op het vrije ondernemerschap, maar leidt tot besparingen in de sociale zekerheid en gezondere (dus zich beter voelende, dus beter presterende) burgers. Dat bedoel ik met geen ideologische debatten. Heilige huisjes aanpakken wanneer er betere alternatieven zijn.

De voorbije 70 jaar zijn de boeiendste uit de wereldgeschiedenis omdat er (zeker in deze contreien) nog nooit numeriek maar ook procentueel zoveel mensen zijn geweest die mondig zijn, die analyses kunnen maken uit diverse invalshoeken (en niet enkel ter verdediging van een bepaalde kaste of groep). We kunnen veel leren uit de positieve en negatieve kanten van liberalisme, het communistisch experiment, etc. We hebben nog nooit zo’n diepgaand inzicht in hoe de mens (o.a. neurobiologisch) functioneert. Ik steiger dan ook als ik mensen hoor zeggen: de mens is een wolf. Nee, we zijn veel meer dan dat. Ik steiger als ik hoor zeggen: de natuur is darwinistisch (survival of the fittest, de meest aangepaste- al bedoelen velen ten onrechte de sterkste), dus de economie en de samenleving moet ook volgens concurrentie uitgebouwd zijn, want zo zit de mens in mekaar. Bullshit. In de natuur is veel meer samenwerking, win-win situaties, etc. dan dat er concurrentie is. Tegelijk is wel het fnuiken van initiatieven en ondernemingsdrift nefast voor een samenleving.

Ons “democratisch” model is niet aangepast aan wat we nodig hebben, noch aan wat we allemaal reeds beseffen en ervaren hebben. Van in het begin was het al een foute inschatting: Montesqiueu bezocht Engeland op een moment dat koning, parlement en regering even sterk waren en mekaar bevochten. Hij besloot dat dit een mooi evenwicht was. Maar moest hij 10 jaar eerder of 20 jaar later zijn geweest, had hij gezien dat bepaalde machten de lakens naar zich toe trokken. Zo is vandaag het parlement buiten spel gezet door de partijtucht. Anderzijds zie je dat kabinetten bevolkt zijn met technocraten (niet altijd correct gekozen) en dat ministers enkel spreekbuizen zijn van wat een achterban (waarin technocraten, maar ook belangengroepen zitten) besloten heeft. Helaas is dat dan nog eens onderdeel van een koehandel aan de onderhandelingstafel.

En al dit staat of valt natuurlijk met een globaal economisch model. Met de hoeveelheid inkomsten die gegenereerd kunnen worden want een beleid voeren zonder voldoende budget leidt altijd tot het maken van niet in te lossen beloften en is voedsel voor populisten. De Club van Rome, Davoz, de UNO, het IMF, de Bilderbergconferentie, de academici verzameld in wereldcongressen… op dat vlak, met al die insteken moet men een humaan wereldmodel uittekenen. Zo niet kan/zal elk lokaal model gewurgd worden door de economische wetmatigheden (en helaas soms ook militaire conflicten) waarin het ingebed ligt.

 
4 reacties

Geplaatst door op 5 mei 2012 in maatschappij, politiek

 

Vooruitgaan?

Minister van onderwijs Pascal Smet: “Het is duidelijk dat ons onderwijs en de hele samenleving voor grote veranderingen staan. Als ik in Azië of Brazilië kom, zie ik mensen die vooruit willen en vooruit gaan. In Europa staat we stil of gaan we achteruit. De rest van de wereld vindt ons een museum in wording. En helaas denken velen dat hier ook al. We moeten daar tegenin gaan.”
Zullen we eerst eens definiëren wat “vooruitgaan” betekent? Is vooruitgang een gsm veranderen door een smartphone? Waardoor onze levenswijze wijzigt, ook al kiezen we er niet voor?
Is vooruitgang het kritisch denken uit het onderwijs halen en vervangen door het utilitarisme van de competenties? Wordt veel “vooruitgang” niet opgedrongen door innovaties die ons niet gelukkiger maken, maar die ons wel door de strot worden geduwd omwille van economische wetmatigheden? Terwijl een relaxter leven zorgt voor gelukkiger mensen en minder ziektes, evolueren we naar een ander soort samenleving.
Vooruitgang op medisch vlak? Prima, maar zorg er dan voor dat mensen niet omwille van stress, hybris en externe genotszucht verzieken. En zorg er voor dat niet alleen rendabele medicijnen op de markt komen. Om maar 1 voorbeeld te nemen.
Wim Sonneveld had het ooit over vooruitgang: dat is naar de Eskimo’s gaan en hen centrale verwarming verkopen voor in hun iglo. Zodat ze zich rot moeten werken om een frigo te kopen.
Wie minister is in een lilliputterregio waarvan het reilen en zeilen bepaald wordt door wat er op wereldvlak gebeurt, een evolutie waarvan men zegt dat ze niet stuurbaar is… zo’n minister komt toch niet naar buiten met een mea culpa, lijdzaam buigend voor de gemeenpraat van IMF en andere instellingen die bevolkt zijn met mensen die openlijk zeggen: we weten het niet, maar we zitten hier goed, dus doe gewoon verder en pas u aan.
Terwijl Sloterdijk het zeer duidelijk heeft over de noodzaak van elk individu dit soort leven te veranderen. Dat is waar u uw mosterd moet halen, meneer de minister. En dan kloten aan uw tong binden.
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 4 maart 2012 in maatschappij, onderwijs, politiek

 

Pensioenen? Niks generatieconflict.

Het is bevreemdend (en ook beangstigend) dat men van de pensioenproblematiek een generatieconflict maakt.

Elke generatie bevat een meerderheid aan mensen die net wel de eindjes aan mekaar kan knopen, soms wat extra leuks kan doen en verder de eerste speelbal is van crisissen, bedrijfssluitingen en bezuinigingen op uitkeringen.

Het pensioenprobleem ligt ‘em in het ontbreken van verantwoordelijkheidszin bij de Zuckerbergs en Gates’en van dit landje (let op de leeftijd), de topambtenaren die jarenlang lineaire indexaanpassingen kregen wat gewoon absurd is en nu een extreem hoog pensioen verwachten en zij die in de golden sixties mee dreven op opwaartse conjunctuur, opportunistisch inpikten op diverse hypes maar vandaag niet willen dat men aan hun riante pensioenen of opbrengsten komt. Het gaat om numeriek eerder weinig mensen. Maar het gaat wel om meer dan symboolbedragen.

Wat mij bedroeft is dus het ontbreken van extra solidariteit, binnen en overheen de generaties.  Wat mij ontgoochelt is dat de spirit van revolte en idealisme die de babyboomers kenmerkte, niet geleid heeft tot solidariteitsmechanismen binnen hun eigen generatie. Zij hadden het voorbeeld kunnen geven door een grote gemeenschappelijke pensioenpot te maken en te herverdelen, en daarmee een poging te wagen een einde te maken aan de angst zwaar te moeten inboeten aan levenskwaliteit eens men stopt met werken. Onderhuids zit daar misschien de wrangheid van menig jeugdige werkende mens.

Het gelijkheidsbeginsel waarmee sedert de jaren 60 zowat alle jongeren werden opgevoed, leidde tot hoge verwachtingen. Generatie na generatie pompen ouders, maar vooral onderwijzend personeel, de kids en studenten in dat eerlijkheid en rechtvaardigheid geen loze begrippen zijn, maar waarden die men desnoods mag koesteren.

Hadden de babyboomers het waar kunnen maken, om naast de joie de vie, de seksuele bevrijding, de absolute vrijheid van meningsuiting (drie schitterende verworvenheden) niet in de val van de marketing te vallen, dan hadden ze misschien meer mededogen kunnen laten spelen in de pensionering van hun generatie, en van de erop volgenden.

Maar zijn de generaties na hen dan altijd consequent egaliserend geweest?

Is het misschien des mensen, wanneer de euro aan de lippen staat, eerst aan eigen zeel te denken?

Hoe het ook zij: een herverdeling dringt zich op. Steeds meer. Zo niet zal een meerderheid van gepensioneerden zal verplicht worden met minder middelen alsnog een actief leven te leiden. En procentueel zal dit wellicht toenemen naar de volgende generaties toe. Een kaasschaafaanpak is ter zake ronduit onethisch.

En als men het cynisch wil beredeneren: tevreden consumerende senioren zijn een voordeel voor de economie. Dus moet het uit zijn met bonussen en dienen aandeelhouders die de voorbije 30 jaar potverterend rijk werden, diep in hun buidel te tasten en een rectificatie te verrichten (en dat geldt ook voor alle politici). Hoe meer zij bijdragen, hoe minder de bezuinigingen op het collectieve weegt.

En als dit allemaal utopisch is, kibbel gerust verder.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 22 december 2011 in antropologie, economie, maatschappij, onderwijs, politiek

 

Is Bart de Wever angstig?

Het klopt dat vele NVA-kiezers angstig zijn (beangstigd door de mondialisering en door de crisis en de pensioenproblematiek enz. waarbij velen vergeten dat ze tot de begoede middenklasse behoren en zelf mee verantwoordelijk zijn (door hun aandeelhouderschap) van de prijsstijgingen, de hoge woonprijzen, etc.) en dus kiezen voor egoïsme (niet solidair zijn; als “wij” door te werken er geraakt zijn, dan kan iedereen dat, en dus moet wie faalt wel een profiteur zijn).

Maar BDW is toch anders. Hij gelooft echt in Burke, in het conservatisme. Je hoeft niet angstig te zijn om tegelijk geen geloof te hebben in de goedheid van de mens (en dus solidariteit te verwerpen, tenzij het eigenbelang er vingerdik op ligt) , en een project aan te hangen waarbij een extreem individualisme à la Ayn Rand centraal staat.

Daarnaast speelt er nog iets bij BDW en VOKA: “wij” (Vlaanderen) verliezen de voorsprong die we hadden (samen met andere delen van West-Europa en de VS) op economisch vlak. Humane waarden dien je dus niet aan te hangen: nee, je hoeft geen gelijke kansen te bieden (zeker niet aan achtergestelde gebieden, zoals Afrika of Wallonië), want dan ga je nog meer knabbelen aan je tanende voorsprong. Als je de doorgedreven marktlogica aanvaardt (en dat doen BDW en VOKA) kan je niet anders dan pleiten zoals zij doen. Want anders word je ingehaald door anderen.

Dus het nationalisme (noem het zelfs Vlaams-patriottisme) van BDW is een economisch functioneel afgebakend “collectivisme” (de Vlaamse natie, dus een overzichtelijke groep consumenten en producenten) binnen een gehaaide marktlogica (“die altijd al zo was en altijd zo zal zijn”). Sociaaldemocraten (en andere linksen) zijn dus totaal verkeerd bezig door te herverdelen. Je kan beter een samenleving hebben met een elite die onderneemt en de handen vrij heeft, en dan zal er via het consumentenmodel wel een herverdeling komen. En zo niet, pech voor de velen die niet tot de elite behoren.

Dat is dus geen angstig verhaal. Maar een geloof. BDW denkt dat het echt niet anders kan. Hij ziet zichzelf als progressief.

(voor alle duidelijkheid: dit is absoluut mijn verhaal niet!)

 
1 reactie

Geplaatst door op 10 juli 2011 in geschiedenis, maatschappij, politiek, religie

 

Vlaamse genen?

Potentieel zit in elke mens (tijdens het opgroeien) een nationalist, een emo-rakker die zich achter een wij-gevoel schaart (en soms wij versus hen speelt). Zie ook de ouder die zijn kroost beschermt. Zie de supporter van een sportploeg. Of van een muziekgroep. Fanatiek reageren loert om de hoek. Zie bv. de gedachten die in mensen opkomen als ze zich ergeren in het verkeer (ze typeren degene die hen ergert aan de hand van een uiterlijk kenmerk, bv. de nummerplaat een ander symbool en vloeken op “de Ollander” of “de Limburger”). Gelukkig ebt dit cryptoracisme na 3 seconden weer weg.  Zo niet ontstaat een roes die een perfide bijsmaak heeft (want ten koste gaat van de loosers of de gedupeerden) en die kan verslavend werken.

Wanneer mensen in groep op radicale wijze alles wat hen niet zint kleineren, verwerpen, sarcastisch bejegenen, blijkt dat er fysiologisch en neurologisch grote gelijkenissen zijn tussen de pester en zijn aanhang en de volkstribuun en zijn aanhang. Zij focussen allen op  een doelwit en peppen zichzelf als groep op. Zij blokkeren genuanceerd denken. Vandaar het scheldproza in discussiefora en de idolatrie van het leiderschap. Let wel: dit gaat niet op voor zeer intelligente lieden (à la De Pen of BDW). Zij manipuleren, zijn salonfähig en zullen dimmen als het hen tactisch uitkomt. Verstandige Vlaams-nationalisten willen in hun discours komaf maken met België. En brengen eenvoudige boodschappen. Beschaving en verfijnde cultuur wil zeggen dat men de superioriteit, de winningsmood, het sarcasme dat bv. de pestkop of de volksnatiionalist ervaart, afremt. Dat men een rationele (en dus complexe, genuanceerde) analyse in de plaats stelt van een irrationeel blinde overtuiging.

BDW en de aanhangers van Ayn Rand (zij vormen een deel van de parlementaire intellectuele achterban van NVA) spelen het heel sluw: ze ontzeggen niemand hetzelfde te eisen wat zij eisen (dus in hun logica blijven ze solidair) maar ze halen cynisch hun schouders op voor de gevolgen van hun eisen. Alle doemdenken (verarming van de volgende generaties) is koren op hun molen (“als Vlaanderen stopt geld te pompen in Wallonië en Brussel, dan kan Vlaanderen misschien rijk blijven”).
Dat heeft niks te maken met Vlaamse genen, maar alles met survival, egocentrisme en behoud van wat is.

Vlamingen zijn niet anders dan Walen en Brusselaars. Maar het discours van nationalisten hamert constant op een verschil.
In Walenland zie je ook massa’s burgers die snel emotioneel manipuleerbaar zijn. Dat heeft dus niets te maken met “Vlaamse genen”, wel met het bespelen van underdog-gevoel gekoppeld aan “rechtvaardigheidsgevoel” en strijd (ervoor gaan).
Daarom dat nationalisme ook bevrijdend kan zijn. En steeds daarna gemanipuleerd wordt door de eigen leiding, want eens de overwinning er is, vervalt het gemeenschappelijke doel, vervalt de roes van het destructieve strijden (iets kapot maken, uit naam van de rechtvaardigheid, bindt mensen veel makkelijker dan iets moeizaam opbouwen).

Besluit: angst drijft de Vlaams-nationalist. De doorsnee Waal heeft veel meer redenen om de toekomst somber in te zien, en toch merk ik gelatenheid, hier op de taalgrens, en voorheen in de diepe Ardennen. (en nee, ik heb niet de behoefte de taalgrens te bewaken ;-).

Overigens, het discours van de Waalse politici is zeer nuchter, bespeelt evenzeer de angsten en is even egocentrisch als het Vlaamse. Het is niet anti-Vlaams, wel anti-Vlaams- nationalistisch. En het is pro-Belgisch uit opportunisme.

Even ter zijde: als Vlaanderen het een beetje verstandig zou spelen, zou het Wallonië steunen tégen Brussel. Het zou hen sympathiek maken.

Overigens: stel dat Brussel (70% Franstalig) geen financieel tekort zou hebben, dan zou het zonder pardon Wallonië laten vallen.

Als morgen de Brusselaar moet kiezen tussen steun van de Vlaamse of de Franstalige Gemeenschap, kiest de meerderheid van de Franstalige Brusselse middenklasse er voor “Vlaming” te zijn. Puur omwille van het financiële. Ze zullen dan meer kindergeld en beter onderwijs krijgen, in Brussel. Maar geen extra woord Nederlands spreken of de Vlaamse media volgen.

België is een schitterend laboratorium van de menselijke (groeps)ziel. Nu maar hopen dat de giftige dampen binnen de vaten blijven en de pipetten met venijn niet breken.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 18 januari 2011 in antropologie, maatschappij, politiek

 

;-)

“Toegevingen?”                                          De zeven gesprekspartners voelen zich als een vis in een… blender

 
1 reactie

Geplaatst door op 9 januari 2011 in humor, politiek

 

De geschiedenis van de toekomst van Vlaanderen

Vlaanderen viert op 11 juli 2020 vijf jaar onafhankelijkheid. Tot eenieders verbazing werd de plechtigheid verstoord door een oproep van de Oost-Vlaamse Regent om een ultimatum te stellen aan Limburg. In zijn toespraak noemde de Regent Limburg “het Wallonië van de Vlaamse Republiek“. Hierbij doelde hij op de economische achterstand van Limburg, en meer bepaald het te lage BNP. Immers, deze provincie krijgt méér geld uit de Vlaamse staatskas, dan dat het erin steekt. En dat in tegenstelling tot de provincies Oost-Vlaanderen, Antwerpen en Vlaams-Brabant die dus feitelijk de sponsors zijn van Limburg. West-Vlaanderen, voor de goede orde, steken net zoveel in de pot als dat ze terugkrijgen.

De Minister-President poogt de gemoederen te sussen en zegt twee Commissarissen naar Limburg te zenden. Zij dienen een herfinanciering uit te werken waardoor Limburg geresponsabiliseerd zal worden en zo zuiniger zal omspringen met Vlaams geld. Ook wordt aangemoedigd om eens iets anders dan appelbomen te planten.

 

11 juli 2025: Na vijf jaar onderhandelen gooien de commissarissen de handdoek in de ring. Zij verklaren dat de meeste Limburgers waarmee zij onderhandeld hebben, steeds aandrongen op verduidelijkingen. Terwijl zij in wezen eerder gewoon traag van begrip waren.

Daarmee wordt Limburg de facto buiten de Republiek Vlaanderen gezet.

Vele Limburgers gaan op bedevaart naar de Maas en zwaaien naar de Nederlandse Limburgers die hen een hart onder de riem zijn komen toesteken.  De Limburgse Regent verklaart dat hij zal vragen aan Nederlands-Limburg om onder Europese tutele geplaatst te worden (naar het succesvolle voorbeeld van Brussel) en samen een regio te vormen. Inmiddels zijn ook de Duitse Bondskanselier en de Luikse Regent akkoord om te bekijken in hoeverre de EU-regio met Aken als hoofdstad, opnieuw geactiveerd kan worden.

In Antwerpse extreem-rechtse middens wordt er gemord omdat men beseft dat Limburg weldra een bondsstaat van Duitsland zal worden, terwijl in 1940 heel Vlaanderen reeds ingelijfd was en men dit later ongedaan heeft gemaakt.

 

11 juli 2030: Door de implosie van de varkensteelt is het BNP van West-Vlaanderen drastisch teruggelopen. De Antwerpse Regent bekritiseert de houding van de gemiddelde West-Vlaming en eist dat zij het Limburgse voorbeeld volgen. Voor de Oost-Vlaamse Regent is dit onbespreekbaar. West- en Oost-Vlaanderen zijn historisch vervlochten en er kan geen sprake zijn om West-Vlaanderen uit de Republiek Vlaanderen te stoten. Temeer daar de naam Vlaanderen van origine uit deze provincies komt.

Na lange onderhandelingen en een tussenkomst door de EU wordt een akkoord gesloten. De Republiek Vlaanderen bestaat voortaan uit West-Vlaanderen, Oost-Vlaanderen, Zuid-Zeeland en Nord Pas de Calais. Voertaal is het Oostends. Zo zullen kinderen geen boterhammen maar wel “stuutjes” meenemen naar school.

Antwerpen en Vlaams Brabant vormen samen met het Gouwdom Breda en het sedert 2019 uit Wallonië afgescheurde Waals-Brabant het nieuwe en zeer rijke Groot-Antwerpen.Voorlopig behoudt iedereen het recht de letter A uit te spreken zoals men dat zelf wil.

 

11 juli 2035: De Europese Unie kampt met een begrotingstekort omwille van de uitgebreide troepenmacht die zij nu reeds drie jaar in Groot-Brittannië heeft gelegerd waar de oude volksstammen -na het overlijden van de laatste Koning- opnieuw de ene vete na de andere uitvechten. Schotse stammen vallen geregeld Wales en de Highlands binnen. Daarom dat besloten wordt om toerisme als geldgewin in te zetten en dus van Brussel deels een actief openluchtmuseum te maken, naar het voorbeeld van Bokrijk. Men wil er niet enkel de Europese instellingen tonen, maar ook de verloederde stadswijken van wat voor 2020 Molenbeek, St-Josse, Schaarbeek en Anderlecht werd genoemd. De Brusselse Regent verplicht 100 000 Brusselaars van allochtone origine (allochtoon wil zeggen niet-Europeaan) hun heil elders te zoeken zodat hun woonsten als toeristische attractie opengesteld kunnen worden. Met de extra inkomsten hoopt men dan de Europese put te dempen.

De Minister-President van Groot-Antwerpen roept daarop de UNO ter hulp omdat hij “niet de dupe wil zijn van deze naar genocide ruikende uitdrijving”. Groot-Antwerpen ziet het niet zitten om 100 000 ongeschoolde semi-criminele mensen op te vangen.

Er wordt gedacht aan een corridor naar Oostende om dan geleide transporten onder toezicht van  UNO-blauwhelmen te voorzien naar Groot-Brittannië waar de vluchtelingen zich kunnen aansluiten bij de vechtende clans.

 

11 juli 2040: De Chinese leider Mike Jung II opent de nieuwe dokken van de Antwerpse haven op wat voorheen de ring rond Leuven was. Met dit megalomane project (85 km haven!) hoopt Mike half Europa te bevoorraden. De Leuvense binnenstad wordt in twee gesplitst: een deel wordt parking voor camions, een ander deel kantoorruimte. Ook het hinterland (Diest-Mechelen-Lier) wordt verder uitgebouwd i.f.v. de havenactiviteiten. Vele bewoners krijgen de keuze opgelegd op te hoepelen.

Waarop de Waalse Republiek een groot contract afsluit met Mike Jung. In Wallonië zullen voor de Nederlandssprekende inwoners die moeten wijken voor de havenuitbreiding, nieuwe steden worden gebouwd ten zuiden van Samber en Maas. Daarbij wordt beloofd dat de migranten uit Groot-Antwerpen niet verplicht zullen worden om zich in het Frans uit te drukken. Wel wordt overeengekomen dat architecten van Vlaams origine zich hoegenaamd niet met de projecten mogen bezighouden. Lintbebouwing is immers taboe in Walenland. Ook zal worden toegezien middels een taaltest (wat eet gij: bookes of stuutjes), dat er zich geen burgers uit de Republiek Vlaanderen onder de nieuwkomers bevinden. De Waalse president verduidelijkte: “Wij hebben al genoeg varkens op ons grondgebied”. Dit was voor de uit Oostende afkomstig zijnde Vlaamse Minister-President voldoende reden om voortaan Waalse toeristen enkel aan de Vlaamse kust toe te laten na het betalen van een visum. Walen die kunnen bewijzen (met een gecertificeerde stamboom) voorouders te hebben die afkomstig waren uit een Vlaamse badplaats, krijgen 15% korting op hun visum en mogen een frigobox meebrengen waarin niet-belegde “stuutjes” zitten.

 
3 reacties

Geplaatst door op 10 oktober 2010 in Brussel, geschiedenis, humor, maatschappij, politiek

 

Links rechts links rechts links rechts

Ooit was links de verpauperde en de intellectuelen die het voor hen opnamen. Sedert we het biefstukkensocialisme kennen (de sociaal-democratie) zijn de verpauperden werknemers geworden (arbeiders, bedienden) en hebben de meesten geen klassebewustzijn meer (ze behoren zelfs tot de onderste regionen van de middenklasse en zolang ze hun job (=inkomen) hebben, zijn ze tevreden met het systeem.
Maar ze worden dan ook niet meer beïnvloed door vakbonden en dus krijg je ethisch conservatieve arbeiders die de traditionele arbeidsmoraal en ook de traditionele opvoeding (straffen, streng zijn,…) als norm hanteren. “In onze tijd was er geen vandalisme, ge deed wat ge moest doen of ge kreeg straf, en dat werkte!” etc… Iets wat JM Dedecker zonder meer ook zegt (castratie met 2 bakstenen van de pedoseksuele bisschop Vangheluwe, bv.).
Het is dus allemaal complexer dan vroeger.

We weten intussen dat mensen meer zijn dan behorende tot een sociale groep; laat staan een klasse(bewustzijn). We weten ook dat inventiviteit, ondernemingszin (in de zin van creativiteit, oplossingsgerichtheid) heel belangrijk is en dat we in een dermate complexe samenleving leven dat blauwdrukken die zich baseren op het oude socialisme niet zomaar toepasbaar zijn. Vandaag zie je dat een sterke staat die de rijkdom herverdeelt, gekoppeld aan een martkteconomie (China, Brazilië, Venezuela) doeltreffend is. Alleen is er aldaar veel te weinig expressievrijheid (bv op politiek vlak)-zeg maar censuur.
Met het consumptieparadijs (als doel voor zowat iedereen!) is links-rechts verdwenen. Er is enkel nog centrum in de politiek waarbij je dan nog vreemde zaken ziet zoals Wallonië dat minder repressief wil zijn t.o.v. jeugdcriminelen en centrum-links Vlaanderen dat wél repressiever is.
Of centrum-links die de verjaring voor pedoseksuele daden wil opheffen, terwijl rechts maximum 5 jaar langer de zaken strafbaar wil maken. Daar waar het zou gaan om het doodschieten van een juwelier rechts de doodstraf zou durven invoeren en links zou kijken naar de sociale achtergrond van de daders.
Besluit: links versus rechts? Er zijn enkel nog mensen die in huizen wonen met even nummers, en mensen die in huizen wonen met oneven nummers.

En de daklozen dan?
Wel, dat zijn de enigen die zich nog links mogen noemen.
😉

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 29 september 2010 in geschiedenis, maatschappij, politiek

 

Blauw

De VLD-perikelen in Antwerpen accentueren de betekenis van het gezegde: Een blauwtje oplopen.

De politieke tegenstrevers zijn blauw van het lachen.

Toch dienen een aantal aanpassingen doorgevoerd in Van Dale.
Iets blauw-blauw laten betekent: publiekelijk met je collega’s/makkers een gevecht aangaan en er het leven (of je carrière) bij laten.
Nieuwe gezegden: Brug en blauw geslagen worden.
Een blauwe smoel trekken.
Van een blauw paard vallen.

Inmiddels zit ook weerman Frank Deboosere met de handen in het haar. “Vandaag een stralend blauwe hemel“…  Half Vlaanderen vreest dan het ergste!

En “een blauwe maandag” staat gelijk met “’t Is de moeite niet een nieuwe week te beginnen. Alles is verloren”.
Blauw is dus de kleur van euthanasie.

 
1 reactie

Geplaatst door op 25 september 2010 in politiek, taal

 

De Danneels-tapes

Een pedoseksueel slachtoffer verzocht om een gesprek met de overste van kardinaal Vangheluwe. Die overste is de paus maar die dook niet op. Wel kwam ex-kardinaal Danneels (waar het slachtoffer minstens de nieuwe kardinaal had verwacht).

Het slachtoffer nam de gesprekken op.  Daardoor konden een aantal publieke verklaringen getoetst worden op hun waarheidsgehalte. Wat blijkt? Ex-kardinalen houden er een eigen dikke Van Dale op na houden. Wanneer zij publiekelijk zeggen: “Echt nooit geprobeerd om zaak in doofpot te stoppen” dient men te lezen “Op basis van een interne SWOT-analyse en voor zover de klokkenluiders in stilte beierden, leek het me aangewezen de boze geesten in de fles te houden.”

Uit de gesprekken bleken nog straffe zaken. Zo suggereerde Danneels als oplossing voor dertien jaar pedoseksueel misbruik: “vergiffenis vragen en geven“. Nu wil ik best aan het katholicisme de verdienste meegeven dat ze een humanisering van de rechtspraak hebben ontwikkeld (voorbij het “oog om oog, tand om tand-principe”) maar vergeving voorstellen is duidelijk evenzeer inhumaan. Zijn woordvoerder antwoordde toen men hem wees op het onevenwicht tussen vergeven en 13 jaar verkrachting: “Ja, maar dat is nu eenmaal de pastorale benadering van de zaken. Daar moet u niets verkeerds achter zoeken.” Wel nee, meneer de woordvoerder, ik zoek daar niks verkeerds achter. Ik vind dat hier zeer open en bloot de basis van de kerkelijke hypocrisie en tweeslachtigheid bovendrijft. 1 fout kan je (mits akkoord van het slachtoffer) vergeven. Het willen wegsussen van een 13 jaar durende misdaad noemt men: medeplichtig zijn aan die misdaad. Het uit de wind zetten van een collega en geloofsgenoot mag nooit belangrijker zijn dan de fundamenten van een  roeping. Het leed – waar het katholieke geloof zo hoog mee oploopt – van een pedofilieslachtoffer kan onmogelijk minder gewicht in de schaal werpen dan de reputatie van een bisschop. De kerk gaat ervan uit dat de waarheid moet wijken voor het vermijden van het scandalum. Het individuele belang, ook dat van slachtoffers, zwicht voor het algemene belang. Danneels  gebruikt de vergiffenis, niet als een betuiging van spijt, maar als een middel om goedkoop weg te komen. Pervers. Vragen om vergiffenis (op zich een humane techniek om het leven na een misstap draaglijk te maken) moet gekoppeld zijn aan een straf (of berouw, zo u wil) n.l. het ontslag van Vangheluwe. Vangheluwe (en Danneels) menen dat de bisschop kan aanblijven na seksueel misbruik van een kind: zij tonen geen berouw, komen dus niet in aanmerking voor vergiffenis maar moeten beiden voor het gerecht gedaagd worden.

En daar wringt een ander schoentje. Minister De Clerck (CD&V) was er als de kippen bij om een nieuwe interne commissie te vragen. ‎”De Kerk moet intern verantwoordelijkheid blijven opnemen”. O ja? Ze hebben de kans gehad en de interne commissies hadden tot doel niks te lekken, de slachtoffers te sussen en de eigen priesters zo lang mogelijk uit de spotlights te houden. De Kerk  verdient geen derde kans. Dit lijkt sterk op perversie (akkoord, daar blinken sommigen binnen de Kerk in uit).

Wanneer een overheidsadministratie geconfronteerd wordt met corruptie en de boel toedekt i.p.v. de betrokkenen voor het gerecht te brengen of minstens een sanctie op te leggen, dan moet het gerecht de zaak overnemen. Of denkt de kerk als een onaanraakbare vierde macht te opereren?

Van een parlementaire onderzoekscommissie wil de minister vooralsnog niet weten. Het is nog te vroeg. Wanneer is het dan wel gepast? Als de zaak verjaard is?

Lees ook Het chagrijn van een kardinaal.

 
1 reactie

Geplaatst door op 29 augustus 2010 in politiek, religie

 

Slaap zacht, brave burgers.

Niet gaan stemmen is geen oplossing. Maar het is ook duidelijk dat partijpolitiek en beroepspolitici (voortgekomen uit de strijd voor algemeen stemrecht) vandaag de verkeerde manier zijn om een samenleving mondiaal te leiden.

Dankzij onze voorouders (en vooral de vakbeweging in combinatie met verlichtingsdenkers!) is er democratie. Maar die democratie moet anders georganiseerd worden. Bv. via internet kunnen wij nu allemaal stemmen voor elk wetsvoorstel. En getrapte democratie werkt niet want je stemt iemand het parlement in maar die persoon doet 4 jaar wat hij (of zijn partij) wil. Bovendien is het creatieve en intellectuele niveau van de politiek te laag om deze complexe maatschappij in goede banen te leiden. Dus onze voorouders moeten we dankbaar zijn, maar vandaag is er behoefte aan nieuwe structuren en dus is de weigering te gaan stemmen een signaal dat ik interpreteer als: dit soort democratie werkt niet. We moeten iets anders hebben.
Dus ga ik stemmen op die (weinige) mensen die wél voldoende creatief en intelligent zijn om dat andere uit te bouwen.

Zowel België als Vlaanderen (en Wallonië en Brussel) worden voor meer dan 60% gedicteerd vanuit Europa (de Europese verkiezingen zijn dus dubbel zo belangrijk dan de Belgische of Vlaamse maar krijgen in de media 10 keer minder aandacht!). En de economie wordt al lang niet meer door de Belgische of Vlaamse politiek geleid. In de tijd van onze voorouders waren economieën nog redelijk nationaal; vandaag niet meer, dus nationale (of regionale) politiek gaat over details. Ik wil stemmen op mensen en instituten die de belangrijke dingen aanpakken. En dat zijn dus niet het Belgisch of Vlaams parlement. Probleem is dat die instituten of redelijk onmachtig zijn (UNO) of niet democratisch verkozen (Wereldbank, IMF,…).
En dat doet mij zeggen dat wij schandelijk misleid worden door de media en door de politieke partijen. Wij worden gesust en volgepropt met info over verkiezingen die niks te betekenen hebben, over mensen die niks fundamenteels te beslissen hebben. 1 voorbeeld: als de economie in Duitsland aantrekt, levert dat méér geld op voor de Belgische schatkist dan het verlies dat België zou oplopen moesten we in Griekse toestanden verzeilen. Ik herhaal: 1 scheet in Duitsland heeft meer impact op onze luchtkwaliteit dan alle maatregelen van alle regeringen in dit land samen. Dus waar gaan de verkiezingen over? Juist, over jobs voor politici, over subsidies voor hun partij en over het in dienst nemen van medewerkers.

Slaap zacht, brave burgers.

 
1 reactie

Geplaatst door op 4 mei 2010 in politiek

 

Kopenhagen: de start van het klimaatkolonialisme

Dat Kopenhagen op een sisser zou uitdraaien, was voorspelbaar. Althans, een sisser voor wie de problemen ten gevolge van de opwarming wil anticiperen. Wie zegt “het zal mijn tijd wel hebben” vindt dat natuurlijk positief. Rijke landen kopen het eigen geweten af door geld te geven aan de derde wereld. VS en China doen een kleine inspanning maar weten dat ze genoeg kapitaalreserves hebben tot 2050 om de problemen door de opwarming in eigen land op te vangen. Dat intussen culturen zullen verdwijnen is wezenlijk een  variante van een onrechtvaardigheid die reeds eeuwen bestaat. In feite is er nu een nieuw tijdperk in het kolonialisme ingetreden: klimaatkolonialisme. Na slavernij en het leegroven van de grondstoffen (in Laken vieren ze Leopold II “dankzij” wie België een industrieel en rijk land werd), kwam er in 1960 – wat dus nog maar 50 jaar geleden is!- het neokolonialisme gekoppeld aan globalisering wat niets anders is dan zeggen: jullie mogen meedoen maar door de enorme (kennis en kunnen)handicap en het IMF dat de spelregels oplegt, betekenden de ontwikkelingslanden geen gevaar voor de rijkdom van het westen. Pas nadat China en Indië groeiden en concurrerende intelligentia hebben, worden ze ernstig genomen, en dus mee het bad in getrokken. Het klimaatkolonialisme is niks anders dan een extra laag van lijden -indirect veroorzaakte door de westerse productie- en consumptiewijze- die zich bovenop de reeds bestaande economische ongelijkheid nestelt. In Bangladesh zijn er reeds overstromingen decennia lang maar geen geld om dijken te bouwen. Nu zullen de overstromingen drastischer, vaker en dramatischer zijn. Dat is maar 1 voorbeeld. Vervang overstroming bv. door méér droogte en grotere sterfte van de veestapel in bepaalde delen van Afrika en je hebt een uitvergroting van problemen die nu reeds bestaan. En het zijn de geïndustrialiseerde landen die de oorzaak zijn van deze uitvergoting.

Maar als de emissie niet teruggedrongen wordt, zal de aarde tegen 2050 méér dan 2 graden opgewarmd zijn. En dat is ook nefast voor de rijke landen. Ik voorspel dat tegen dan de economie serieus vertraagd wereldwijd. Gevolg: minder co2-uitstoot en de ontwikkeling op massale schaal van alternatieve energieconsumptie. Dus we doen verder zoals we reeds enkele decennia gewoon zijn tot we tegen de muur lopen. Met een tijdelijke verarming van Europa tot gevolg: enkel de rijke middenklasse van vandaag zal nog een verarmde middenklasse zijn. Het opwarmingsprobleem zal uiteindelijk gestabiliseerd geraken. Tegen 2100. Intussen zullen miljoenen mensen omkomen.  En miljoenen anderen een minder kwaliteitsvol leven hebben.

En de Zenne? Die zal leeggevist zijn. Door al wie in zijn dagelijkse proteïnen moet voorzien.


Voor een aantal links zie onderaan http://tinyurl.com/ye5sqzm

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 19 december 2009 in economie, maatschappij, politiek

 

Over Kopenhagen, het klimaat en de mens

Van Rome naar Kopenhagen

Het rapport van de Club van Rome met als ondertitel “De grenzen aan de groei” werkt sinds de publicatie in 1972 op de groei-ideologen als een rode lap op een stier (zeker op de bull van Wall Street). In de eerste plaats omdat het eraan herinnert dat louter mathematisch voortdurende, laat staan exponentiële groei op een per definitie eindige planeet niet mogelijk is. Bovendien blijken de voorspellingen over de uitputting van grondstoffen vandaag vrij accuraat te zijn geweest. De schattingen voor de piek in de olieproductie lagen rond het jaar 2000. Die peak-oil is imminent, indien al niet bereikt. Mits een correctie voor de eerste olieschok en de daaropvolgende recessie was de voorspelling van de Club van Rome nogal akelig exact. Geen enkele vorm van productiviteitswinst of vermindering van de energie-intensiteit per eenheid BNP kan het gegeven van de eindigheid der voorraden ongedaan maken. Op = op. En voor iets op geraakt, creëert het schaarste. En dus prijzen die de pan uitswingen. Enkel de financiële en economische crisis hebben de olieprijsexplosie van 2008 voorlopig kunnen stoppen.

Steenkool is vandaag nog altijd de belangrijkste energiebron. Wat dat betreft is er sinds de industriële revolutie niet veel veranderd. De steenkoolvoorraden verbranden kan wel nog een eeuw doorgaan. Daarin schuilt het grootste gevaar voor de opwarming want steenkool heeft een veel hogere CO2-uitstoot dan olie, zowel bij winning als verbruik. Naarmate de olievoorraden slinken zal men nog meer terugvallen op steenkool. Landen als China, Australië of de VS halen vandaag het leeuwendeel van hun energie uit steenkool. Niet toevallig zijn het de afgevaardigden uit de kolenstaten in het Amerikaans congres die iedere wet ter reductie van broeikasgassen tegenhouden. Zij dreigen daardoor de Kopenhagenconferentie te doen mislukken, ondanks de overtuiging van Obama, geadviseerd door o.a. topwetenschapper John Holdren van Harvard, dat het vijf voor twaalf is.

Het laatste IPCC-rapport heeft alle twijfel weggenomen over de oorzaak van het versterkte broeikaseffect dat de planeet doet opwarmen: de door de mens geproduceerde broeikasgassen. Voornamelijk door het massaal verbranden van fossiele brandstoffen sinds de industriële revolutie, met een exponentiële toename in de afgelopen 50 jaar; een toename die voort duurt tot op vandaag. Gezien de wereldwijd nog groeiende energiehonger zal zonder drastische maatregelen de broeikasgasconcentratie die nu reeds alarmerend hoog is, verder stijgen.

Ecologisch negationisme

Negationisme is een term die gebruikt wordt voor wie bv. de Holocaust ontkent. Negationisme kan echter ook slaan op het ontkennen van vaststaande wetenschappelijke feiten vanuit ideologische, economische of andere belangen, wanneer dit potentieel een misdaad tegen de mensheid impliceert. De campagne van milieuorganisaties waarbij de wereldleiders afgebeeld worden zoals ze d’er binnen 30 jaar zullen uitzien en ze zich verontschuldigen omdat ze niks (of onvoldoende) deden en zo verantwoordelijk zijn voor humane catastrofes, is een duidelijke uiting van het wijzen op de gevaren van klimaatnegationisme.

Wij kunnen in dit bestek niet het abc van het belangrijke broeikaseffect -dat zorgt voor een leefbare temperatuur op aarde- omstandig uitleggen. Feit is dat de klimaatwetenschappers het wel degelijk eens zijn over het antropogeen versterkte broeikaseffect ofte man made global warming.  Men probeert nu enkel nog de modellen te verfijnen. De hockeystickcurve die een vrijwel exacte reconstructie is van het temperatuurverloop van het laatste millennium op basis van het broeikasgasmodel, werd onlangs nog herbevestigd in Scientific American en wordt door de hele wetenschappelijke gemeenschap als een verworvenheid beschouwd. Alle historische temperatuurschommelingen met hun gekende oorzaken zijn erop terug te vinden. Het ontkennen van het antropogeen (door mensen) versterkte broeikaseffect is dus een vorm van negationisme en wordt wellicht ooit bestraft.

 

Inconvenient

De CO2-concentratie is de laatste 50 jaar met bijna 40% toegenomen en ligt daarmee hoger dan een miljoen jaar geleden. Zij bereikt dit jaar een nieuw record (390ppm) en stijgt verder met 2ppm per jaar. De gemiddelde temperatuur van het afgelopen decennium is de hoogste van de laatste 150 jaar. De warmste 10 jaren door de mens ooit gemeten doen zich voor in de laatste 12 jaar. De gemiddelde temperatuur op aarde ligt nu 0,7°C hoger dan voor de industriële revolutie. Met de huidige CO2 concentratie van 390 ppm is de kans groot dat de gevaarlijke drempel van 2°C opwarming al bereikt wordt. Zonder drastisch ingrijpen voorspellen recente studies een opwarming van 4 tot 7 graden. De modellen van de klimaatwetenschap zijn zeer accuraat voor de planeet als geheel, want geven een bijna 100% reconstructie van het gekende temperatuurverloop van het laatste millennium. Wie om wat voor reden dan ook het dreigende gevaar voor het leven op aarde ontkent neemt dus een zware verantwoordelijkheid op zich. Of, zoals het in “6 graden” van M. Lynas staat: “It is very difficult to get a man to understand something when his salary depends on his not understanding it”.

Het beperken van de broeikasgassen zal (quasi) niemand geld opbrengen. Tenzij men massaal investeert in alternatieve duurzame energiebronnen. Zowel Al Gore als bv. Thomas Leysen beseffen dat een groene economie ook business kan zijn. Maar kleine, geïsoleerde initiatieven zijn onvoldoende. Dit betekent dus dat de politiek richting moet geven aan de ondernemers. Beiden houden echter vast aan het huidige economisch groeifetisjisme. Het valt dus te voorspellen dat onze politieke en sociaal-economische leiders de moed niet zullen opbrengen het roer om te gooien. Het ontbreekt hen bovendien ook aan steun van de publieke opinie. Want het rijke westen (en de rijken in ontwikkelingslanden) zullen hun levenswijze moeten veranderen. Vandaag verbruikt de gemiddelde Amerikaan 25 ton, de Europeaan 12 ton en de Indiër 1,4 ton. De CO2-uitstoot van de grootste vervuilers moet tegen 2050 met meer dan 90% verminderd worden om te komen tot één ton per wereldburger (vandaar dat Al Gore het dus had over “An Inconvenient Truth”). Alleen zo is er een kans dat de temperatuurstijging beperkt wordt tot twee graden. Voorbij dit tipping point (dus een hogere temperatuur) gaat de opwarming zichzelf versterken en wordt de aarde op relatief korte termijn onbewoonbaar (op een aantal plekken rond de poolcirkels na).

IJsbergen op weg naar Nieuw-Zeeland

Alle ijsmassa’s op het land of op zee smelten in een toenemend tempo af. Het broeikaseffect doet zich vlugger en intensiever voelen dan men in het IPCC rapport van 2007 nog aannam. Het is op basis van dit rapport dat men in Kopenhagen discussieert. In plaats van de doelstellingen te verstrengen, denkt men eerder aan afzwakken. Een meerderheid van de wereldpopulatie denkt nog steeds in termen van economische haalbaarheid. Men vergeet graag dat in een broeikas waar de temperatuur te hoog is opgelopen er geen economie want geen menselijk leven meer mogelijk is. Het laatste IPCC-rapport geeft een vork van een kleine 2 tot een kleine 7 graden, afhankelijk van het uitstootreductiescenario. De meetgegevens en modellen van dit rapport, dat de basis voor de onderhandelingen in Kopenhagen vormt, zijn nu minstens 3 tot 4 jaar oud. Het is ondertussen duidelijk dat de effecten van de verdergaande opwarming zich vlugger en omvangrijker doen gevoelen. De GRACE-satelliet van de NASA heeft recentelijk een verdunning van de Oost-Antarctische ijskap gemeten, wat tot nog toe niet was voorgekomen. Bij een zeespiegelstijging van slechts 40 tot 80cm komen 136 laaggelegen steden in de problemen, waaronder alle grote zeehavens. In het bijzonder New York wordt genoemd als kwetsbaar, ook door toegenomen stormwinden op de Amerikaanse Oostkust. Nederland voorziet nu reeds een investering van 60 miljard euro(!) om overstroming vanuit het Rijnkanaal op te vangen. Door de smeltende Alpengletsjers komt het gevaar evenzeer uit het land als uit de zee. Het smelten van alle ijs ter wereld gaat dus sneller dan voorzien. Als de modellen fout waren, dan gaat het om een onderschatting. Als de zeespiegel met een meter stijgt, mag men opvang voorzien voor de inwoners van o.m. Amsterdam, Antwerpen en Rotterdam. Idem voor New-York, Sjanghai, Londen, Jakarta,… geen waterkering die soelaas biedt. Gevolgen zullen massale migraties zijn. Zowel in het rijke, als in het arme deel van de wereld. Minstens een half miljard mensen die in kustgebieden of delta’s wonen worden klimaatvluchtelingen. En als de opwarming exponentieel doorgaat, kan het smelten van het Groenlandse ijs het waterpeil met 7 meter laten stijgen. Adaptie is dus een illusie bij verdergaande opwarming.

Wat komt er op ons af?

Er resten ons nog enkele jaartjes om het roer drastisch om te gooien. En wat als we niet drastisch ingrijpen? Dan zijn we overgeleverd aan de oncontroleerbare desastreuze gevolgen van wat wij zelf in de afgelopen periode van zogenaamde economische voorspoed in gang hebben gezet. De kosten van het niet elimineren van verbrandingsgassen zijn oneindig. Een zich doorzettend broeikaseffect maakt het menselijk leven en veel van het bestaande andere leven op aarde onmogelijk.

Het is het hedendaagse ongeziene gebruik (maar ook verkwisting!) van schaarse natuurgoederen door het geglobaliseerde ongebreidelde productie- en consumptiegedrag die het probleem veroorzaakt. Naarmate de economie tegen haar ecologische grenzen botst, zal de markt zeker haar werk doen. Levensnoodzakelijke goederen (zoals drinkbaar water) zullen luxegoederen worden. Daarnaast zullen frivoliteiten zoalsq een hond bezitten extra beslast worden. Een straat afspuiten of een wagen poetsen met drinkbaar water zal beboet worden. Dagelijks vlees eten zal een ethisch onaavaardbare luxe worden. De menselijke overmoed die dacht de schaarste definitief te overwinnen zal dan een illusie blijken. Op politiek vlak kunnen dictaturen het gevolg zijn van de wereldwijde chaos die de verdergaande opwarming zal teweegbrengen.

Laten wij dus hopen dat EU-voorzitter Van Rompuy op zijn trips door Europa oog en oor heeft voor het verdrogende Andalusië en de nodige inspiratie heeft opgedaan om het klimaatprobleem te willen aanpakken, mocht hij ooit een rol gaan spelen op het internationale toneel dat niet alleen de volgende weken met de Kopenhagenconferentie, maar ook de maanden en jaren daarna beheerst zal worden door de op handen zijnde planetaire klimaatcatastrofe. Zijn regering noch zijn partij hebben tot nog toe veel blijk gegeven van een terzake erg bezwaard gemoed. Het zou een Christen mens nochtans sieren het rentmeesterschap der aarde ernstig te nemen. België heeft met prof. Van Ypersele van de UCL een vooraanstaand klimatoloog in huis bij wie de toekomstige president zijn oor kan te luisteren leggen. Het zal dan wel een beetje gaan tuiten als hij hoort dat Europa en de meeste van de G20 hun CO2-uitstoot met minstens 45% moeten reduceren tegen 2020 om de absolute gevaardrempel van 2°C opwarming van onze planeet niet te overschrijden.

Wat te doen?

Te realiseren door de rijke industrielanden: 80% CO2-reductie tegen 2050 en 50% wereldwijd. Deze doelstellingen figureren in het laatste IPCC rapport. 40% daarvan verwacht dit rapport te kunnen halen door het toepassen van het afvangen van CO2-gas geproduceerd door steenkoolcentrales. Deze capture and storagetechniek bestaat in wezen nog niet. Staatssecretaris voor Energie en fysicaprofessor Steven Chu noemt kolen dan ook zijn ergste nachtmerrie. Hij geeft toe dat het allesbehalve zeker is dat de C&S techniek zal functioneren. De VS voorziet nu een investeringsprogramma van 3,4 miljard dollar in de hoop binnen een tiental jaar de techniek op punt te hebben. In Nederlands begint Shell met een proefproject voor CO2-opslag. Het gaat hier om niet meer dan een zegge en schrijve het derde project ter wereld. Het reëel inschatten van al de mogelijke problemen en gevaren van deze techniek is dus eigenlijk nog niet begonnen. Indien het ooit doenbaar zou worden alle CO2 van verbrandingsprocessen ondergronds op te vangen, dan zal dit ten vroegste binnen enkele tientallen jaren kunnen. Dat is rijkelijk te laat. De CO2-uitstoot mag pieken ten laatste over vijf jaar, om dan zeer snel te dalen tot bijna nul. Het ontginnen van steenkoolmijnen kan nooit CO2-vrij gebeuren. Steenkool is en blijft bij ongewijzigd beleid nog lang de belangrijkste energieleverancier. Het mikken op het onder de grond steken van verbrandingsgassen om de klimaatramp te vermijden lijkt dus inderdaad erg op struisvogelpolitiek. In dat geval moeten wij dus een andere oplossing zoeken, zo stelt ook Steven Chu. Anders gaan we terug naar het Steenkooltijdperk. De nachtmerrie van Chu zou een voorspellend trekje kunnen hebben.

Het goede nieuws is dat president Obama zich probeert in te schrijven in het breed vooropgestelde broeikasgasreductiepad van minimum 80% tegen 2050 t.o.v. 1990 (= voor de VS 83% t.o.v. 2005). En dat China ook een ernstige inspanning wil leveren. Beide wensen dit ook te doen om reden van economische efficiëntie en energieonafhankelijkheid. Het slechte nieuws is dat het allemaal too little, too late dreigt te worden. De VS zouden de bulk van de reductie pas realiseren tegen het einde van de 40-jarige periode en China zal nog lang ieder jaar meer CO2 produceren. De wereldwijde uitstoot moet pieken (op zijn maximum zijn) in 2015, ten laatste in 2020, om nog een 1 op 2 kans te hebben de temperatuurstijging onder de 2,5°C te houden. Eens daar voorbij weten wij wel dat de temperatuur zelfs bij nuluitstoot nog verder oploopt, maar niet waar het stopt. Met wat dus nu voor ligt in Kopenhagen, kopen wij waarschijnlijk, om met J. Hansen van de NASA te spreken, a ticket for catastrophe.

Is er een drastisch alternatief?

De prioriteit van de 21ste eeuw, in het bijzonder voor de armsten, ligt in het voorkomen van een catastrofale klimaatverandering. De belangrijkste bijdrage daartoe is het elimineren van fossiele brandstoffen als motor van de wereldeconomie. Dit is geen kwestie van financiën maar van productiewijze: een zoveel mogelijk lokale economie van het genoeg met aangepaste technieken (gigantische windmolenparken en collectieve thermische panelen) en respect voor (de beperkingen van) mens en natuur. De meest efficiënte hulp die de hooggeïndustrialiseerde zones kunnen bieden aan de ontwikkeling van rurale gebieden, is het terugschroeven van hun verspillende, schadelijke en vernietigende productie- en consumptiewijze, die vandaag het geglobaliseerde model is geworden. Het verlaten van deze roofbouweconomie is niet alleen materieel noodzakelijk maar ook cultureel wenselijk. De gestresseerde tweeverdienende postmoderne middenklasse wiens levenstijl zes planeten veronderstelt is niet bepaald gelukkig, zelfs meestal niet tevreden. De huidige economie doet permanent de schaarste toenemen, ook de immateriële. Men kickt af in nepspirituele bewegingen. Om een burn-out te vermijden vliegt men verbuilend naar warme oorden om er de batterijen op te laden. En dit omdat de winstmarges voor bedrijven even hoog dienen te blijven (ten voordele van enkele happy few, de grote aandeelhouders) waardoor met minder personeel minstens even hard gepresteerd moet worden. Ethisch en humaan onaanvaardbaar.

Klimaatfundamentalisme als term hanteren voor het ernstig nemen van de bevindingen van de klimaatwetenschap behoort niet tot het gangbare taalgebruik. De huidige hallucinante CO2-concentratie is de hoogste sinds zowat een miljoen jaar, stijgt in een nooit voorgekomen tempo en is vandaag reeds dezelfde als tijdens het plioceen. Kijkt eens hoe de wereld er toen uitzag. Echt geen herbergzaam oord voor 7 miljard mensen…

 

Zon en aardkern

Ten slotte willen we nog wijzen op twee andere fenomenen die de aarde beïnvloeden.

Recentelijk verschenen artikels die de nakende dood van de zon predikten. De zonneactiviteit die zich uitdrukt in het aantal zonnevlekken en de daarmee samenhangende zonneuitbarstingen (massa-ejecties vanuit de chromosfeer), in de druk van de zonnewind en in de radiostraling, kent momenteel blijkbaar een diep minimum. In het begin van de 20e eeuw was er een cyclus met nog meer dagen zonder zonnevlekken. De dood van onze ster wordt dus lichtjes voorbarig aangekondigd. De variatie in energie die de aarde bereikt bedraagt over een zonnecyclus ong. 0,1 % . Volgens een studie van de National Science Foundation in de VS uit 2009, zowat de eerste in zijn soort, heeft de zonneactiviteit mogelijk een licht versterkend effect op bestaande weerpatronen zowel in opwarmende als afkoelende zin. Als men ervan uitgaat dat de licht afgenomen stralingswarmte een afkoelend effect moet hebben, dan zien wij dat desondanks de temperaturen eerder zijn gestegen sinds de vorige activiteitspiek van 2000-2001 (een cyclus bedraagt gemiddeld 11 jaar, dus soms meer of minder).

Andere klimaatwetenschappers hadden al vastgesteld dat de invloed van de variatie in zonnestraling verwaarloosbaar is in vergelijking met de door de mens geproduceerde broeikasgassen, waarvan de concentratie in de atmosfeer sinds het begin van de metingen in 1960 met bijna 40% is toegenomen. Dat klimaatsceptici met een niet steekhoudende, spectaculair geformuleerde voorspelling komen is in de aanloop naar Kopenhagen weer niet toevallig te noemen. Het gedruis van de klimaatontkenners op het web is ondertussen oorverdovend. Tot nader order bevindt zich onder de lawaaimakers geen enkele klimaatwetenschapper. Gelukkig beseft de overgrote meerderheid van alle natuurwetenschappers dat het door de mens versterkte broeikaseffect het waarschijnlijk zwaarste probleem is waarvoor de mensheid zich ooit gesteld zag.

Daarnaast is er wellicht nog een even groot probleem op komst. De aardkern koelt immers af (met 10% de laatste eeuw). Die kern zorgt voor het magnetisch veld. Daarvan zal vermoedelijk in een periode van 100 tot 10.000 jaar de polariteit omkeren (noord wordt zuid, en omgekeerd). En intussen (tijdens deze switch) minder in sterkte aanwezig zijn. Daardoor verkaalt de aarde, dringen dodelijke stralingen binnen en wordt het leven gedecimeerd. Het probleem van de overbevolking is dan opgelost. Maar als die afkoeling effectief ingezet zou zijn, gaat ze exponentieel  verlopen (volgens de één is de kern een ijzerkern, volgens de ander een plutoniumkern). Uiteindelijk wordt de aarde als Mars: een kille kern, een oppervlak met bevroren water, kaalheid en geen leven.

Misschien zitten we wel in een race tussen enerzijds opwarming van het aardoppervlak en anderzijds afkoeling van de aardkern. Sowieso wint de aardkern het. Men had nooit gedacht dat de kern nu reeds zou gaan afkoelen (20 jaar geleden dacht men dat de aardkern nog wel enkele miljarden jaren heet zou blijven. Niet dus.) Men vermoedt dat het definitieve afkoelingsproces begonnen is. Men weet niet hoe snel dit proces zal verlopen. In het slechtste geval wordt de aarde binnen enkele honderden of duizenden jaren onleefbaar.

Ja, wij zijn lucky basterds! In een kosmos vol onleefbare planeten hebben wij het hoogtepunt van de menselijke beschaving meegemaakt. Wij hebben grote lagen van de wereldbevolking laten proeven van dagelijks genot, een eerder gemakzuchtig leven, vrije tijd en diep inzicht hebben in hun eigen wezen. Meer is er niet te halen in deze kosmos. Fantastisch dat we dit ook via het www met mekaar kunnen delen. Je moet maar een koe of een hond zijn. Of een plutoniumkern. Of een wolkje. Of een analfabete Indische jongen uit een krottenwijk…

Dit mag niet tot cynisme leiden, maar tot met volle teugen in het leven staan, poëzie en tederheid op 1; incluis onnozele, hebzuchtige en klootzakkerige mensjes tegen hun kop meppen, want het leven is in het aanschijn van het definitieve sterven van de aarde véél te kort om gedwarsboomd te worden door lieden die denken dat ze onder de Vlaamse kerktoren twee keer per week hun wagen mogen wassen met drinkbaar water, elke dag vlees eten, naar VTM of één kijken en drie honden te vreten geven. En dan zeggen dat ze van niks weten maar ook non-believers zijn op het vlak van de klimaatproblematiek en een kaarsje laten aansteken, want ze geloven net als hun kardinaal in mirakels.

Democratie werkt niet en politici die herverkozen willen worden zijn een slechte tool om het roer in een samenleving om te gooien.

Te veel medeburgers beleven te weinig poëzie; zijn weinig benieuwd naar het wezen van alles en iedereen. Ze betijen, laten zich leiden en lijden voor niks…

Tijd om een gedicht te schrijven. Niet alleen het aardoppervlak of de aardkern is aan afkoeling toe.  🙂

                                    Willy Coomans

Nuttige links:

Welvaart zonder groei? http://www.petertomjones.be/index.php?option=com_frontpage&Itemid=1

Harvard Prof. John Holdren on “Global Climate Disruption: What do we know, what should we do?” http://www.climatesciencewatch.org/index.php/csw/details/holdren_global_climate_disruption/

Comment les riches détruisent le monde : http://www.monde-diplomatique.fr/mav/99/KEMPF/16157

La décroissance, une idée qui chemine sous la récession : http://www.monde-diplomatique.fr/2009/08/DUPIN/17702

Gordon Brown warns of climate catstrophe : http://news.bbc.co.uk/2/hi/uk_news/8313672.stm

We moeten optimistisch blijven: http://www.indymedia.be/nl/node/35506

20 kernbegrippen op een rijtje in Le Monde: http://www.lemonde.fr/le-rechauffement-climatique/article_interactif/2009/12/02/les-vingt-mots-du-rechauffement-climatique_1274201_1270066.html

10 spelers om in de gaten  te houden in Kopenhagen: http://mo.be/index.php?id=63&tx_uwnews_pi2[art_id]=26860&cHash=4f34c6cf65

Klimaatopwarming is een even grote bedreiging als het fascisme: http://www.independent.co.uk/environment/climate-change/climate-change-special-twelve-days-to-save-the-world-1832067.html

Het Plioceen: http://nl.wikipedia.org/wiki/Plioceen

Climate change: Too hot to handle: http://news.scotsman.com/global-warming/Climate-change-Too-hot-to.5867388.jp

Over de uitgelekte e-mails en files van klimatologen: http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2009/11/21/AR2009112102186.html

The Crusade to Deny Global Warming van  Amerikaanse onderzoeksjournalisten: http://www.thestar.com/business/cleanbreak/article/729339–hamilton-why-media-tell-climate-story-poorly

Death Denial: http://www.monbiot.com/archives/2009/11/02/death-denial/ en http://www.macon.com/world/story/926697.html

Alarmerende feiten: http://www.google.com/hostednews/ap/article/ALeqM5hjrkevVWHdM8rWorsC2E8mUvBPzgD9C4NKU80

http://solveclimate.com/blog/20091123/tipping-points-melting-ice-rising-oceans

Verzekeringsondernemingen voelen nattigheid: http://www.bloomberg.com/apps/news?pid=20601086&sid=akRSh6iAiGPs

Wereldwijde actie: http://www.350.org/

Tell people something they know already and they will thank you for it; tell them something new and they will hate you for it: http://www.monbiot.com/

 
1 reactie

Geplaatst door op 6 december 2009 in ecologie, economie, kosmos, maatschappij, natuur, politiek, psycho, science

 

24 uur later in Vlaanderen

Groen gedroeg zich als communicatieve groentjes. Ze vergaten hun troef uit te spelen en begrepen niet dat in de perceptie hun usp, meteen hun naam, door alle andere partijen (omwille van de hoogdringendheid van het klimaatprobleem) reeds in concreto overgenomen was. Groenen zijn visionair. Ze maken vaak analyses ingegeven door angst. Ze hebben een pseudo-romantische verzuchting: het beleven van een pastorale biotoop. Breughel. Jezus. Curie.  20 jaar geleden werd de opwarmingsproblematiek reeds door de Groenen aangekaart en sindsdien hielden ze een pleidooi voor een groene economie. Daardoor bewijzen ze gezag uit te stralen. Omdat ze het beter wisten en correcter voorspelden. Zonder pretentieus te worden. We love it, die waarachtigheid. Helaas vergaten ze op die nagel te kloppen. Groen positioneren als “kleur van de hoop en de toekomst” doet het niet meer.

Wat wel aanslaat als usp is flow. Groenen willen ten volle iedereen de flow van het bestaan laten ervaren. Onthaasten om te verdiepen. Verstillen om te oogsten. Ieder op haar/zijn ritme. En economie aangepast aan het Bruto Nationaal Welzijn. Meer moet dat niet zijn: een samenleving die ons omkadert met de bedoeling ons ten volle van het leven te laten genieten of humaan te lijden, ploeteren, mediteren, zingen. Vooruitgang is kwaliteit, geen kwantiteit. Groenen moeten geen partij vormen. Groenen zijn een beweging met vele vertakkingen, infiltraties en concreet uitgebouwde levensvormen. In de politieke arena zijn ze bondgenoten van de sociaaldemocraten en de socialisten. Maar ook van al wie bewust ethisch onderneemt. Of in het Evangelie een inspiratie tot tolerant humaan handelen ervaart. Klein is fijn. Maar groot kan ook inspirerend en machtig zijn. Als we het maar onder controle houden.

Blauw heeft een blauwtje opgelopen. Ze zeiden nochtans een boontje voor het premierschap te hebben. Alsof ze er ooit zelf in geloofd hebben… D66 wijst de weg in Nederland. Humaan liberaal. De SLP quoi. Jawel, de SLP heeft een programma waar een humanist de harmonie als chocoladesaus van ziet afdruipen. En het smaakt nog lekker ook. Ze zullen hun boodschap via andere wegen moeten laten insijpelen, maar ze hebben een blauwdruk die groenen, roden, blauwen en oranje verzoent. Mooi gedaan. D66 doet het ook en haalt toch wel een bijna NVA-score zekerst.

NVA staat niet voor Niet voor Autochtonen. Maar helaas wel voor Niet voor Anderstaligen. Althans, niet op het eigen grondgebied; daar is iedereen die mee werkt, spaart, afdraagt en stemt welkom. De Wever bouwt weefgetouwen en iedereen die wil mag er mee werken. Daar kunnen DeWinter en Annemans een punt aan zuigen. Maar solidair zijn met Wallonië, met anderstaligen ten zuiden. Nee, dat kan niet. Ainsi soit-il.

De Wever zelf heeft een positief imago opgebouwd, deels door de slimste mens uit te hangen, deels door de Tobback van het moment te zijn. Cassant, nors, direct, droog, gevat, alert, lucide. Komt door de Thaise chips. Ja, hij heeft verslavingsverschijnselen. En hij heeft ontevreden kiezers (die wensen te supporteren voor iets meer verstandigheid dan het LDD-niveau) de hand uitgestoken door steeds te hameren op het praatcafé. Niet lullen aan de toog maar met de notebook in de hand de borrelnootjes verheffen tot volwaardige maaltijd. En hij heeft de fiere nostalgische (naar wat?) Vlaams leeuwenzangers ingelijfd. Zij brullen niet maar antichambreren.

En toch heeft Vlaanderen niet gekozen voor een staatshervorming. Als dat voor sommigen al zou meegespeeld hebben, dan was het louter om materiële redenen. Meer centjes betekent meer ons goesting doen. Je kan trouwens bezwaarlijk van een tegengewicht spreken als je de beeldvorming analyseert. Wie tegen méér Vlaanderen zou durven zijn, wordt uitgespuugd. De Vlaming wil echter in de eerste plaats het behoud van de levensstandaard. En als een staatshervorming meer geld in kas betekent, is de leuze: go for it. Het afstoten gebeurt dan op basis van taal. Niemöller zou zeggen: en als de haven van Antwerpen niet langer haar rijkdom wil delen met het hinterland, gaan zij dan op basis van de uitspraak van de letter A een drooglegging organiseren.

Tja, de ander en onszelf. Wat hunkeren we naar politici die een jezusprofiel hebben. Opofferen van zichzelf om een volk door de eeuwige consumptiemaatschappij te leiden. Modern nationalisme is als een zich vastklampen aan een spaarpot die door de naoorlogse generaties werd opgebouwd. Het is blijkbaar de verzuchting van deze cultuur een hoge levensstandaard niet te willen inleveren voor een meer duale samenleving met weinig schatrijken, weinig middenklasse en vele verarmden. Dat siert haar.

Niemand wil dat Vlaanderen binnen dertig jaar tienduizenden moestuinen zal tellen, in het kader van een groot zelfredzaamheidsplan. Daarom stelt de SPa dat ze nodig is. Om samen met de christelijke arbeidersbeweging een sociaal beleid uit te voeren. Liefst zo efficiënt en zuinig mogelijk. Met privé-initiatieven waar die een meerwaarde betekenen. En met beteugeling van de marktmechanismen op een aantal belangrijke domeinen. Zoals in de sectoren van de energievoorziening, de voedselproductie en distributie, de gezondheidsproblematiek, de informatiestromen, het onderwijs, cultuur en het bankwezen. Dat impliceert ook de detectie van onontgonnen activiteiten, het stimuleren en begeleiden van onderzoek en toekomstgerichte ondernemingen. Staat dit vandaag op overtuigende wijze op de politieke agenda? En wat met de windmolenparken, een betaalbare oude dag, een opgefrist pluralistisch onderwijs en een osmotisch zelfbeeld?

De ambtenaren hebben naar goede gewoonte een reeks witboeken overhandigd (ik heb bij de vorige verkiezingen een bijdrage geleverd). Die witboeken bevatten analyses waarin noden en nieuwe pistes uitgeschreven staan. Optimalisatie van de continuïteit en waar kan verbetering. Zij hebben de politieke lijnen uitgezet. Maar politici negeren dit. Jammer.

Een ander probleem: de kabinetten en de techniciteit van de te nemen maatregelen. De academische wereld, de ambtenarij, het middenveld en (waarom niet: Waalse) adviseurs kunnen Vlaanderen doorheen een woelig tweede decennium loodsen. Zij dienen het beleid te verfijnen en de te nemen maatregelen te managen. De politici zijn dan nog enkel de notarissen van dienst. Want de kans dat de kabinetten de nieuwe technologische ontwikkelingen en de daaruit voortvloeiende noden en impact kunnen inschatten, is redelijk klein. Natuurlijk hebben kabinetten altijd adviezen gevraagd bij derden, maar ik pleit de beslissingsmacht bij die derden te leggen. Raden van wijzen. Ervaringsdeskundigen. Gevoelige, boven het politieke krakeel staande helikopterzieners.

Ten slotte is er nog de ironie dat vandaag Verhofstadt mee zal onderhandelen over de nieuwe Vlaamse regering. Als underdog, reserve, remplaçant. En dat terwijl hij lag te dromen van een Europese carrière. Of is die weggelegd voor Yves Leterme? Ach, wie wordt er niet al eens geconfronteerd met een onoplosbaar probleem dat achteraf als een enorme opportuniteit geboekstaafd zal staan. Eens kijken of Kris Peeters die afspraak mist…

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 8 juni 2009 in politiek

 

Nederlandse steden outen zich

Een opvallend verschil in kiesgedrag tussen de grote steden in Nederland. In Rotterdam en Den Haag werd de PVV de grootste partij, in Utrecht en Amsterdam zijn D66 en GroenLinks de grootste. Dwars door de Randstad loopt de scheidslijn tussen de kosmopolitische, internationaal georiënteerde steden en de steden die het geloof in de multiculturele samenleving voor een groot deel hebben verloren.

Een mens weet waar ie moet gaan wonen…

En niet vergeten dat de opkomst zéér laag was en dat de christendemocraten op het pattelenad de grootste partij blijven, zie http://www.nrc.nl/achtergrond/article2261404.ece/Kaarten_grootste_partij

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 5 juni 2009 in maatschappij, politiek

 

Who believes them?

Het onderscheid tussen de Vlaamse politieke partijen wordt niet langer duidelijk door de partijprogramma’s, maar wel door de tv-programma’s waarin de kopstukken te zien zijn.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 16 maart 2009 in politiek

 

De dag dat de regering viel

7u46. Op weg naar de Xios Hogeschool Hasselt. De regering Leterme lijkt gered.

8u03. Een grondig verslag afwachten. Doorgaan met een gewijzigde ploeg. Verzuchting om de klok terug te draaien.

9u-13u. Au boulot! Vier persconferenties door laatstejaarsstudenten communicatiemanagement. Crisis on my mind? Nee, bezig met het  jureren van wie die dra op stage gaat.

14u50. There’s more than Belgium. Bijvoorbeeld Obamas visie over Jeruzalem. Even tunen op BBC-World. Much more interesting…

15u05. Ruis. Mediaheisa over een vallende regering is even absurd als filenieuws terwijl je alleen op de weg bent…

15u20. School is uit. Rust. Niks actua. Catharsis om de werkelijkheid van een elfjarige toe te laten.

15u35. Samen op weg naar huis. In ons hoofd wonen vele iemanden. Zouden de passanten ook gedachten hebben over de vallende regering?

15u40. Ach, politiek is als een doodlopend straatje…

17u05. Koken. Radio luisteren. Tv kijken en het internet activeren. Hoeveel méér moet een mens hebben om zich voldaan te voelen?

17u30. Live-uitzendingen. Zie ze zich verdringen rond het microfoontje. Voel de valse pathetiek.

(bekijk hier de versie mét commentaar)

Hij heeft niet goed gewerkt. Wie? Leterme? Of die andere zoon van me?

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 20 december 2008 in bio, maatschappij, onderwijs, politiek

 

België, Que Faire?

Wat is een land waard? En hebben we überhaupt nog naties nodig?

Naties zorgen voor de rechtstaat waarop democratieën stoelen. Ze worden geleid door vervangbare regeringen die aan het hoofd van een administratie staan. Deze laatste verzorgt de continuïteit en dient naar behoren te functioneren, d.w.z. een doeltreffende, behulpzame en dus humane administratie, samenwerkend met ministeriële kabinetten.

Een overheid int en verdeelt voorts de inkomsten, geeft subsidies en neemt initiatieven op diverse vlakken. Regeringen zouden, op basis van een visie, moeten ingrijpen op economische processen die anders nefast worden voor grote groepen van de bevolking.

Dat is wat de federale regering gestalte moet geven. Al of niet met een monarchie of een presidentieel systeem. Of voor mijn part een OpperAmbtenaar, De Grote Lakei, het Uithangbord, de Permanent op Missie-zijnde.

Meer moet dat niet zijn.

Hebben we België als natiestaat daarvoor nodig? Hebben we nog een federale regering nodig?

Alleen wanneer ze een meerwaarde hebben. Wanneer ze zich onderscheiden van andere overheden.

De unique selling proposition van Albert II lijkt me mager. Visie? Nou, misschien als burger, niet als soeverein. Teruggrijpen naar het nostalgische verleden van Boudewijn in een 21-juli boodschap, Expo58 als symbool uitmelken, smachten naar de Rode Duivels en Olympische atleten koppelen aan het Vaderland: het is allemaal wat mager.

Op buitenlands vlak hebben we Filip. Of De Gucht. En nog 8 andere instanties bevoegd voor buitenlandse aangelegenheden. Teveel van het goeie. Ook gezondheidszorg is in Belgenland in handen van 9 ministers. Tja; elk gewest dient vertegenwoordigd te zijn naast de vertegenwoordigers van de natie.

USP van dit alles? Zijn er méér resultaten door deze horde diplomaten en cabinetards? Nope.

We spelen internationaal schoothondje, maar van een landje iets groter dan een uitgelebberde schotelvod kan je moeilijk anders verwachten.

En de gezondheidszorg wordt al evenmin onttrokken aan de belangen van farmaceutische bedrijven.

Waarom hebben we de NV België dan nog nodig?

Kan federaal België oplossingen aanreiken tegen de wereldwijde speculaties? Nope. Daarvoor is de Belgische politiek niet bevoegd.

Hebben ze een visie over pensioenen? Nope, wegens onvoldoende guts. En een massa factoren die hen ontglippen.

Opwarming van de aarde? Gereutel in de marge, meer bekomt men niet.

Bovendien stellen we vast dat het overleg in de schoot van federaal België niet werkt, behalve op die punten waar politici met z’n allen voordeel aan hebben. Of onderwerpen die ze voldoende gering inschatten om in een koehandel te stoppen.

Waar loopt het mis? Bij de directie van de NV België? Of bij de aandeelhouders?

De aandeelhouders en dus de belanghebbenden van een natie zijn in de eerste plaats de minstbedeelden; zij die sociaal uit de boot (dreigen te) vallen.

Een oplossing zou kunnen zijn dat de aandeelhouders eender wanneer hun verkozenen kunnen terugroepen, en niet om de 4 of 5 jaar. Ook wie in de oppositie zit dient geanalyseerd te worden en onderzoekers moeten van elke verkozenen een breed beeld ophangen dat aan de burgers getoond wordt.

Het zou snel gedaan zijn met de vaudevilles van premiers die hun ontslag aanbieden en een week later zeggen dat er niks aan de hand is. Slecht gespeelde pathetiek. Met de voeten van de onderdanen rammelen. De media bezighouden, of erger: misbruiken. Al zijn uitgevers en hoofdredacteurs wat blij met de achtereenvolgende Wetstraattsunami’s op aquariumschaal.

Wie heeft België nog van doen wanneer amper 10% van de bevolking elkanders cultuur apprecieert of media volgt…

Wat gebeurde er met de Benelux? Opgenomen binnen de EU maar niet dood.

Op vinkenslag. En zeer bescheiden al es een initiatief nemend. Meer moet dat niet zijn. Meer kan dat niet zijn…

Dan maar de gewesten rechtstreeks een nieuwe samenwerking binnen de natie België laten uitwerken.

Wat is de USP van een Vlaams-Brussels-Waals verbond? Dat ze vanuit een regionaal eigenbelang (en niet dit van de natie België) gaan argumenteren, op tafel slaan, toegeven en binnenrijven.

En dat België minimaal gespijsd moet worden, zonder dat de Koning en zijn gestelde lichamen de (magere) vetpotten beheren en natuurlijk in de eerste plaats aan zichzelf en degene die uit hun hand eten, denken.

Vergeet niet: politici vechten in de eerste plaats om hun inkomen, hun boterham, hun prestige. Aan politiek doen is een job uitoefenen.

Leg alle bevoegdheden die betrekking hebben op de grote uitdagingen in handen van de gewesten. En laat hen permanent zetelen in een overkoepelend orgaan dat samenkomt in het federale parlement- zo staat die verouderde en oubollig ogende pluchen arena niet leeg.

Daar zijn we vandaag aangekomen als denkpiste.

Maar klopt dit verhaal?

Zullen de gewesten de pensioen redden? Zullen ze de motoren niet langer CO2 laten uitstoten? Kunnen ze de economie ten dienste maken van de burger?

Hahaha.

Regio’s die een broekzak groot zijn (zoals Vlaanderen, Brussel, Wallonië) dienen voor de grote thema’s enkel een administratie te hebben met een Secretaris Generaal per departement die zich gedraagt tegenover Europese commissarissen zoals burgemeesters nu staan t.o.v. de bevoegde overheden. Het beleid moet gevoerd worden uit Europa. Daar heb je Europese verkozenen voor. De regionale parlementen zijn dan gemeenteraden, de gemeenteraad Vlaanderen, deze van Wallonië en van Brussel. Want Vlaanderen is 1 grote gemeente. Of wat dacht je anders, bekeken op Europese schaal…

Dat er accenten gelegd kunnen worden (een eigen onderwijssysteem; eigen culturele accenten; oplossingen zoeken voor lokale problemen), uiteraard kan daar door de Vlaamse gemeenteraad over gediscussieerd worden. Maar bijvoorbeeld transport is een materie waar Europa knopen over dient door te hakken. En dus ook de budgetten moet beheren. Of er 12 vakken op de ring van Brussel komen, moet niet op Belgisch, Vlaams-Waals-Brussels vlak bekeken worden. Of de scheepvaart aangezwengeld moet worden en de NMBS ingeschakeld moet worden in een mobiliteitsplan, is een zaak voor de EU.

Maar ook de pensioenen van de Vlaming dient op Europees vlak geregeld te worden. Of denkt men nu echt dat solidariteit met Walen niet moet, met Hongaren als ontwikkelingshulp ingeschreven wordt en met Nederland enkel verloopt via bilaterale akkoorden…?

De problemen overstijgen de regio’s. Laat ze dan ook niet langer door navelstaarders oplossen. En breng in de media dagelijks verslag van de Europese instellingen; toon debatten van het Europees parlement, op dezelfde wijze als vandaag De Wever, Leterme, Thysen, Dedecker, Annemans, Rynders; di Rupo en Milquet de revue passeren.

Wij worden door de media volgepropt met perikelen tussen mensen die niks meer te beslissen hebben maar enkel nog aalmoezen kunnen verdelen; de rest kan door een administratie afgehandeld worden.

Voor visie is er geen ruimte want elke visie overstijgt het lokale niveau.

Voor Sinterklaas-spelen is er geen begroting. Wat blijft is het doorschuiven van de zwarte piet.

Politici vechten voor hun job. Het zijn satrapen.

En wij keken toe totdat de vaudeville een tragedie werd.

 
2 reacties

Geplaatst door op 28 juli 2008 in maatschappij, politiek

 

Pang Pang

Ook gedaan als kleine rakker? Soldaatje spelen en “pang pang” roepen als je begon te schieten.

Besef dan: Je was je tijd vooruit! De soldaten van het Belgisch leger moeten -bij gebrek aan kogels- pang pang roepen.

What’s next? De brandweer die bij evacuatie-oefeningen roept: pif poef paf, en gij zijt af.

In het NRC-Handelsblad lazen we hierover: “Het ministerie van Defensie ontkent stellig dat militairen bij oefeningen ‘pang-pang’ moeten roepen, zoals wordt beweerd. ,,Pang-pang roepen op een oefening is een lelijke mythe”, zegt de woordvoerster.”

Een lelijke mythe? Het is verdomd de surrealistische bestaansreden van dit landje!

 
 

Le Bonheur provisoire

La Belgique fête l’Expo 58. Pour l’occasion, on a construit en contrebas de l’Atomium un pavillon en bacs de bières superposés.

Une sorte de temple baptisé “Pavillon du Bonheur provisoire”. Pourquoi pas visiter cette exposition avec un ami ? Un matinée remplie de bavardages à bâtons rompus, sur tout et sur rien.

Je le retrouve en ville, à une terrasse. Première sujet de conversation: pourquoi a-t-on besoin d’un gsm ? En sachant qu’un gsm est dans sa poche mais qu’il ne contient pas de carte puce.

On se dirige vers le métro en discutant : qui a encore besoin de la Belgique ? Réponse: ceux et celles qui s’enrichissent intellectuellement en vivant sur la frontière entre la culture libertine (celle des Bruxellois), la culture germanique la plus méridionale (celle des Flamands) et la culture latine la plus septentrionale (celle des Wallons). Peu, très peu de gens ressentent encore cette richesse.

Parlant de politique, pourquoi Philippe Moureau (PS) a-t-il critiqué publiquement le casting fait par Di Rupo, n°1 de son parti, même s’il avait raison ?

Parlant de casting: quel est encore l’impact de Hugo Claus? A-t-il joué un rôle après les années soixante? N’a-t-il pas fait du sur-place en restant surtout anti-catho ? Néanmoins, Danneels mérite d’être critiqué quand il attaque Claus dans son choix de mourir quand et comment il le souhaitait.

Que faisait le catholicisme au 16ieme siècle? Que penser de la tendance actuelle au sein de l’Eglise de remplacer l’expression “Contre-Réforme” par “Réforme catholique” ?

Quelle est la différence entre l’Islam, Confucius et le catholicisme? Est-ce que le catholicisme est la seule religion qui parle de foi individuelle ? Et donc le catholicisme ouvrirait la porte au positivisme, à la libre-pensée ?

Claus faisait partie de Cobra. Et il était ami de Jan Cox. J’explique que j’ai déjà visité l’expo à Anvers. Cox était un maniaco-dépressif qui s’est suicidé début des années 80 parce qu’il redoutait la montée de l’extrême droite.

Mon ami a lu mon article sur Hans Van Temsche. Dans lequel je disais que ce n’était pas une meurtre raciste. On n’est pas d’accord. Que change le fait que Van Temsche pouvait être autiste? Que penser de la question de la culpabilité ?

Est-ce que l’extrême-droite en Flandre de nos jours se situe uniquement dans le Vlaams Belang? Quel est le rôle des poujadistes comme De Decker? Pourquoi la Flandre joue-t-elle la carte du nationalisme provincial ?

Pourquoi les jeunes maghrébins bruxellois ont-ils besoin eux aussi de s’orienter vers une sorte de communautarisme en se sentant Marocain et non pas Européen? Les femmes ont-elles plus de choses à découvrir dans les grandes villes du Maroc qu’à Anderlecht ?

A quoi sert le nationalisme ? L’Europe des nations du 19ième siècle a été remplacée par des mini-nations (régions), comme la Flandre. Un tendance désespérante… Et pourtant l’Europe est le seule “nation” qui mérite qu’on s’y intéresse.

Vivre dans un pays avec des laïques offre quand même plus de facilités. Comment être d’accord globalement sur le libéralisme politique ? (au plan économique, c’est autre chose)

Nous arrivons au Pavillon du Bonheur. A l’intérieur des images, des objets, des témoignages sonores et quelques slogans.Il y a aussi des quiz. Non merci. Une section concerne le Congo ’58 (deux ans avant l’Indépendance ). Et le concret d’aujourd’hui: satisfait ou déçu de Kabila ? Affaire à suivre.

Une autre section est consacrée à la BD de l’époque, d’où discussion sur Andy Warhall, Roy Lichtenstein et leurs (éventuels) mérites. Et celui de Paul Mc Carthny.

La prochaine fois, le gsm de mon ami sera (peut-être) activé. Mais se contacter reste bien sûr possible par d’autres moyens…

Le passé évoqué nourrit le présent. Le présent vécu se transforme en passé. Métabolisme du sandwich-time.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 14 mei 2008 in bio, filosofie, geschiedenis, politiek

 

Hartverwarmende vlam

Heeft het zin heisa te maken rond de Olympische Spelen die dit jaar in Peking plaatsvinden?

Een analyse leert ons dat een boycot van de Spelen geen zin heeft omdat de politieke situatie in het organiserende land er niet door wijzigt (lees: verbetert). Zie bijvoorbeeld Argentinië en Rusland. Integendeel, door de aanwezigheid van journalisten (die dan wel de moeite moeten doen andere verslaggeving ter verrichten dan het weergeven van sportresultaten) kan er druk worden gezet op de machthebbers.

Vandaag laveert de Chinese overheid tussen politieke intolerantie en het opzetten van joint-ventures met Westerse bedrijven. Net als de opkomende generatie beseffen zij dat het welzijn (en dan denkt men best eerst aan winstbejag) gediend is door een vlotte samenwerking met het westen. Maar dat binnen de autoritaire traditie van het confucianisme.

De oude generatie (opgegroeid onder Deng en dus post-maoïsten) zullen weldra plaats maken voor jonge (maar daarom niet minder sluwe en gehaaide) machthebbers. Het volstaat dus twintig jaar te wachten, stellen sommigen, waaronder heel wat jonge Chinezen, en China zal democratischer zijn dan vandaag. Gewoon door de afwisseling van de wacht.

Twintig jaren kunnen echter voldoende zijn om de culturele eigenheid van de Tibetanen dusdanig an te tasten dat ze zonder meer tot een rariteit zullen behoren, een gewezen bergvolkje met ceremoniële plechtigheden die enkel nog voor toeristen worden opgevoerd.

Vandaar dat het wél zin heeft om vandaag druk uit te oefenen op de oude Chinese garde. Zo is het constant onder de aandacht brengen van de Tibetaanse problematiek telkens de olympische vlam de wereld rondgaat, vanuit communicatie-opzicht een slimme zet.

Ook het dreigen met het boycotten van de openingsplechtigheid (tot en met het niet-uitzenden ervan) is een positieve zet.

Maar men mag natuurlijk niet verwachten dat de Chinese overheid zal plooien. En evenmin moet men de atleten in onzekerheid laten over het plaatsvinden van de Spelen. Ik laat hier in het midden of sportmanifestaties van dergelijke aard niet eerder debiel zijn en gedreven door testosteronproductie, gekoppeld aan marketingtrucs en een bijzonder primitieve emotionele belevenis, n.l. deze van de goede (de ploeg of atleet voor wie men supportert) tegen het kwaad (alle tegenstanders), dan dat ze raken aan individuele ontplooiing, esthetiek en solidariteit).

Enfin, een vlam symbolisch de aarde ronddragen is om acties vragen. Want de heilige symbolische huisjes worden enkel nog in islamitische republieken tot ter dood recht gehouden.

Vlammen hoeven overigens niet écht gedoofd te worden opdat de internationale gemeenschap ophoudt doof te zijn voor de Tibetaanse verzuchtingen. De Olympische gedachte is a-politiek (dixit Jacques Rogge), maar als de politieke situatie de geest van de gedachte onmogelijk maakt, moet men het politieke niet schuwen.

Men heeft bij de toewijzing van de Spelen aan China geredeneerd dat dit positieve politieke gevolgen zou kunnen hebben voor haar inwoners. Mooi. Maar dat impliceert dan wel dat er groepen in actie komen, want anders is het allemaal een maat voor niets geweest. Dus nu de acties er zijn, orakelen sommigen dat sport en politiek gescheiden moeten blijven. Onzin. De protesten van vandaag waren niet enkel ingecalculeerd: ze zijn hetgeen men wou uitlokken door de spelen aan Peking toe te wijzen.

De verklaringen van Rogge zijn dan ook niets anders dan (opnieuw) ingecalculeerde boutades. Op voorhand had men natuurlijk al lang bedisseld dat wanneer de protesten zouden uitbreken, men vanuit het Olympisch Comité de Chinese overheid zou sussen door het a-politieke aspect van sport boven te halen.

Blijft natuurlijk de vraag waarom machthebbers dit soort tweedeplantoneel opvoeren… Men kan het bezwaarlijk een verworvenheid van het diplomatiek steekspel noemen. En toch kunnen mensen op dat niveau niet anders dan op deze wijze met mekaar omgaan. De zogenaamde politieke groten van deze planeet kennen maar 1 discipline: over eieren lopen en vooral zichzelf niet bevuilen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 30 april 2008 in communicatie, maatschappij, politiek, sport

 

George W Bush cartoons

To the point!

En tegelijk ook droevig…

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 9 april 2008 in maatschappij, politiek

 

V2 Day op 25 april 2008

V2 Day on 25 April is the first step to giving back to the Italians the capacity to be of sound mind. Information must be separated from economic and political interests.

Meer op Beppe Grillo’s blog. Hier alvast een voorsmaakje.

Seven TV channels and three newspapers

citta_V2-day.jpg
click the image

In Italy, it’s disinformation that gives commands, decides and provides order. Seven TV channels and three newspapers have been substituted for democracy. Everything you don’t know is true. What you know is what the System wants. There’s no need for the Police or for special laws to live in a regime. It’s enough to control the information. The media are the first objective in any coup d’état.
Italy no longer knows anything. It no longer manages to judge. It is schizophrenic. Reality and the information it receives are two different things, in opposition. It’s a boxer in a confused state, who can no longer stay on his feet, with his assistant at the corner of the ring shouting to him that everything’s OK. Not to be or to know? This is the dilemma.

We are not in control of our lives because we don’t know. Seven TV channels and three newspapers. RAI1, RAI2, RAI3, Canale 5, Italia1, Rete4, La7, il Corriere della Sera, la Repubblica, la Stampa. Our government, our Parliament, our eyes are them. The magnificent 10. The names of the directors are important, but up to a certain point. Riotta, Mazza, Giordano, Liguori, Fede, Piroso. To whom do they respond, these gentlemen? Whose interests do they represent?
Prodi has put there the penguin Riotta and Fini, “one morning, a terrible morning”, he gifted the desk of the Tg2 to Mazza. The journalists of the public TV News are press officers, hacks (at times Vaseline-users), Regime employees.
Canale 5, Italia1 and Rete4 are propaganda tools of Testa d’Asfalto. They have a double function: to make him make billions of Euro with the advertising that comes through Publitalia and maintain the Italians in an assisted coma. The psycho nano is a State concessionaire. The TV frequencies on which he broadcasts, are ours. The current account, the news and the conflict of interests, however, are only his. La7 belongs to Telecom Italia, a megaphone of the industrial interests of its shareholders. Benetton for example. Telefonica another example.
Paolo Mieli is the expression of the good salon of il Corriere della Sera. An assorted group of companies that ranges from Pirelli to Mediobanca, from Intesa San Paolo to the Tod. The bosses of the Corriere are called Confindustria and ABI. Geronzi, Passera, Tronchetti, Della Valle. La Repubblica is part of Engineer Carlo De Benedetti’s (industrialist, financier) Espresso group. La Stampa is part of the Fiat group. It’s a daily newspaper, inspired by Luca Cordero di Montezemolo.
Summary: parties, Berlusconi, Confindustria and ABI possess information. If they want to, they can make us believe anything. And they make us believe anything. V2 Day on 25 April is the first step to giving back to the Italians the capacity to be of sound mind. Information must be separated from economic and political interests.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 9 april 2008 in economie, maatschappij, media, politiek

 

Ecce Homo

Ben een dag eerder teruggekeerd uit Duitsland waar ik de ontgoochelende tentoonstellingen van Münster (om de 10 jaar) en Kassel (vijfjaarlijks) bezocht. Net op tijd terug om Albert en Filip bij te staan in het redden van een onvolgroeid gemeenschapsgevoel, n.l. het Belg-zijn. (Impliciet werd het lot van België overigens bezegeld door de Vrede van Münster, maar daar valt vandaag niet veel van te merken in deze voor fietsers en voetgangers zeer leefbare stad).

Het is allemaal de fout van Filips II van Spanje die Antwerpen torpedeerde van rijkste naar een van de middelmatigste Europese steden en meteen voor het opsplitsen zorgde van de Nederlanden. Daardoor werd het immers mogelijk om uit het niets België op te richten in 1830, als bufferstaat tussen de grote Naties uit die tijd. Zonder het katholieke fanatisme zou er geen extreem calvinistisch Holland zijn geweest en ook geen België en ook geen Egmontpact en ook geen communautaire patstellingen anno 2007.

Leterme zit met een probleem: kan hij nog langer supporter van het Waalse Standard-Luik zijn? Voorlopig hebben ze beide gemeen dat ze winnaars zijn. Voorlopig…
Vandaar dat verleden weekend Reynders en Di Rupo naar Sclessin trokken om er –à la Berlusconi met zijn Milan- te laten zien aan het Waalse volk dat ze achter een winnende ploeg staan en dat hun kiezers dus fier mogen zijn.

Leterme was in geen velden te bespeuren. Durfde hij niet gaan…? Of vindt hij Hertoginnedal zo tof?

Maar een schitterende docu op RTBF (ja ja, ze doen het toch maar) die ons liet binnengluren in Zwitserland (nog zo’n ministaatje met een bekrompen (soms racistische) mentaliteit en diverse taalgemeenschappen) maakte me duidelijk: België is om zeep.

De Zwitsers die hun “dialect” spreken (nee, geen variante van het Hoogduits maar een volwaardige eigen taal) hebben besloten in bepaalde kantons het Engels en niet langer het Frans als verplichte tweede taal op te leggen. Alsof dus de Vlamingen zouden zeggen: enkel nog Engels onderwijzen in de scholen.
De Franssprekende Zwitsers (numeriek een minderheid) vragen zich nu af of het nog nuttig is om het Beschaafd Duits (sowieso wagen ze zich niet aan het “Zwitsers”) als tweede taal te behouden in hun scholen. Beter misschien overschakelen naar het Engels?

Passen we dit toe op Belgenland, dan gaat de regel: je moet minstens de taal van je buur ook kennen, niet langer op en verzeilen we dra in een situatie waar bij de vorming van de vierde regering onder Filip I (na het overlijden van Albert II) een Waal en een Vlaming in het… Engels met elkaar converseren.

Ik begin sterk te twijfelen (Geert van Istendael moet het me niet kwalijk nemen) of het nog de moeite loont dit land samen te houden wanneer amper enkele honderden intellectuelen de moeite doen om elkaars cultuur (en media) permanent uit te pluizen.
Maar ik weiger ook een onafhankelijk Vlaanderen te promoten want niets is zo bekrompen (en dus cultuurarm) als een eentalige Vlaming!

Dus promoot ik de Groot-Nederlandse gedachte. Dan krijgen die Vlamingen die nooit een andere taal horen, toch een mini-cultuurschok voorgeschoteld, n.l. die van de rad-van-tong zijnde Ollander. Maar dan moeten Nederlandse en Vlaamse zenders best ophouden elkanders taal als een vreemde taal aan te zien en ze daarom op de buis te ondertitelen.
Meer zelfs, ik geef de programmamakers openlijk de raad: maak wat meer programma’s samen.

Ik vrees dat wanneer ze in de toekomst in het diepe Vlaanderen nog enkel beroepshalve wat Engels willen brabbelen en zich allesbehalve wensen te verdiepen in de cultuur die zich van een andere taal bedient, we snel opgezadeld zitten met eentalige romantici die vendelzwaaien méér dan een sport vinden.
Meertaligheid is een natuurlijke dam tegen isolationisme en culturele stagnatie!
Als je 150 tv-zenders, alle kranten uit de hele wereld online en duizenden blogs en discussiefora kan uitpluizen… dan ben je veel meer dan een Vlaming, Waal of Brusselaar.

Maar laat ik eerlijk zijn: ik ben sedert mijn 20ste ondergedompeld in de Franstalige gemeenschap en heb dus zelf geen behoefte om me druk te maken over Albert, Filip of Yves.

Boeiender voedsel voor een mens zijn geest is bijvoorbeeld het besef dat het leven misschien begon als panspermia, vanop een komeet tot bij ons gekatapulteerd. En op die komeet is het vanzelf ontstaan uit stof dat een elektrische stoot kreeg en zo een DNA-molecule vormde.
En dan verder evolueerde tot wat we nu kennen, met onszelf als het beste dat de aarde heeft laten opborrelen.

Heeft al dat geborrel misschien geleid tot het alcoholprobleem dat vele mensen de das omdoet?

Vandaar dat God op het matje werd geroepen bij zijn Mama? Zij weet dat het niet goed gaat met dit planeetje sedert de homo sapiens er zijn stempel op wil drukken. En omdat God van zijn Mams dit zonnestelsel onder zijn hoede kreeg, werd het dus tijd dat hij een bilan opmaakte en dat presenteerde.

En dat ging als volgt:

Mama: Wat heb je daar onder je arm, zoon?
God: Eén van mijn ballen, mams.
Mama: Een blauwe bal. Mooi. Heb je daar mee geoefend?
God: Een beetje. Ik heb er een komeetje op losgelaten en er is één en ander beginnen leven.
Mama: Leven schenken is geen spel. Je hebt toch alles onder controle?
God: Ja ja.
Mama: Kun je de dampkring stabiel houden?
God: Ca va.
Mama: Beseffen ze al iets over zichzelf?
God: Ja, er zijn van die rechtoplopende dingetjes die in staat zijn met mekaar te communiceren en ze beseffen dat ze aan het communiceren zijn.
Mama: Uit welke materie zijn die dingen opgebouwd?
God: Net als wij uit cellen en aminozuren.
Mama: Maar God, dat is door je broers en zussen ook al uitgeprobeerd in hun galaxies. En dat is zo dikwijls mislukt.
God: Ma, bij mij is het wel gelukt. En trouwens, ik vond niks anders om ze mee te bouwen.
Mama: En zijn ze in evenwicht?
God: Ja, daar heb ik ze de liefde voor laten ontdekken.
Mama: En hormonen?
God: Heu… ja, die hebben ze ook.
Mama: Dat gaat niet lukken, hé. Als je ze testosteron geeft, dan gaan ze competitief worden. Je weet wat er met uw jongste broer gebeurd is…
God: Ma, ik heb ze liefde gegeven.
Mama: En verliefdheid?
God: Ja.
Mama: Dat gaat niet samen, jongen. Testosteron en verliefdheid dat leidt tot heel veel verdriet.
God: Ze erg is dat ook weer niet. Dan hebben ze iets om over te communiceren.
Mama: Luister God, ik heb uw oudste broer gevraagd om ook eens naar uw planeet te kijken… hij wist me te zeggen dat hij niet welkom was. Volgens die rechtoplopende dingen bestaat uw broer niet eens!
God: Maar dat is toch veel te ingewikkeld voor hen… een wereld met zoveel goden.
Mama: Jij hebt hen dus doen geloven in dat verhaaltje van 1 God die iemand stuurt om alles uit te leggen.
God: Wat had ik anders kunnen doen? Ze begonnen in zowat alles wat ze zagen een God te zien. Mijn zussen en broers brachten hen in de war, ma. Dus heb ik tegen een groep gezegd dat ik een kerel met een lange baard heb gestuurd die zogezegd aan een kruis is opgehangen en aan een ander groep heb ik verteld dat ik een kerel heb gestuurd die elke dag vijf keer op zijn knieën gaat zitten om te bidden.
Mama: En is het nu beter? Vroeger konden ze elk hun goden hebben, nu vechten ze om te zgegen dat alleen hun god de juiste is.
God: Ze zijn van mij, hé.
Mama: Ze vernietigen mekaar!
God: Ik heb hen een moraal gegeven en hen laten denken in goed en kwaad.
Mama: Ze zijn niet dom, hé. Ze zeggen gewoon dat zij het goede zijn, en de andere het slechte. En ze gaan verder met mekaar te beduvelen.
God: Bah, ze zijn toch met genoeg.
Mama: Erger, ze zijn met teveel! Ze weten niet van ophouden met zich te verplaatsen en te produceren. Ze pompen alles uit de bodem om toch maar zo comfortabel mogelijk te leven. Wat ga je daar aan doen?
God: Weet niet. Als het slecht afloopt, dan begin ik wel ergens anders opnieuw. Ik heb nog veel ballen over.
Mama: Nee, je gaat niet ergens anders opnieuw beginnen. Dit was de laatste bal die ik door jullie laat verknoeien.
God: Maar er zijn er toch genoeg…
Mama: Ja, maar ik ben te oud geworden om steeds maar weer van nul opnieuw te beginnen. Dus zorg ervoor dat je schepping zichzelf onder controle houdt. Anders…
God: Laat maar, ma. Ik weet wat me anders te wachten staat…

Met zijn blauwe bal onder de arm verliet God de loft van zijn mams. Zijn speelgoedje ging hem afgenomen worden. Tenzij hij met een sluwe zet het tij nog kon keren…

Hij vroeg zich af wat het zou geven moest hij plots de maan met een vingertik uit haar baan duwen en rakelings langs de aarde laten passeren. Net wanneer het Amerikaanse continent ontwaakt.
Of hij kon met een rietje de resterende oliebronnen opzuigen. En her en der wat meer wind zetten.

Molenwiekend zette God zijn weg verder. En stak een nicotinekauwgum in zijn mond. Ja, hij had de homo sapiens ook dit geheime wapen meegegeven. Nicotine heeft immers een positieve invloed op de hersentransmissie. Het doet de axonen optimaler werken waardoor dementie afgeremd wordt.

God slikt zo’n zeven pakjes per dag.

En dat alles doet hij in afwachting van de clash tussen onze galaxie en de Andromedanevel. Vergelijkbaar met die vier sterrenstelsels die men heeft kunnen waarnemen terwijl ze met mekaar botsten.

Dat we dit allemaal kunnen meemaken…en beseffen. Leuteren over Hertoginnedal is er niks tegen!

Lees ook de Spindoctoringlessen voor Y. Leterme en L’Onion fait la farce.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 21 augustus 2007 in ecologie, kosmos, maatschappij, politiek, religie

 

Protest tegen arrestatie Duitse wetenschapper

Je gsm uitgebrandeauto.jpgvergeten, kan een terrorismeverdenking opleveren. De Berlijnse socioloog Andrej Holm van de Humboldt Universität is gearresteerd op verdenking van terrorisme omdat bepaalde termen die in zijn werk voorkomen ook voorkomen in geschriften van terroristen. Ook het feit dat hij zijn mobiele telefoon niet had meegenomen naar ontmoetingen met mensen die worden verdacht van terroristische brandaanslagen, noemt het Duitse openbaar ministerie verdacht. Dat meldt de Britse krant The Guardian. Sinds enige tijd worden er in verschillende Duitse steden dure auto’s in de as gelegd. Sommige van die acties zijn eerder geclaimd door een groep die zich Militante Gruppe (MG) noemt. Volgens justitie hoort Holm ook bij deze groep. Het taalgebruik van de documenten van MG vertoont volgens justitie zo’n grote verwantschap met de wetenschappelijke artikelen van Holm dat dat geen toeval is. Onder leiding van zijn promovendus professor Hartmut Häußermann zijn collega-academici en vrienden van Holm zijn een online campagne gestart om zijn vrijlating te eisen.
(Bron: Marie-José Klaver, NRC).

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 21 augustus 2007 in maatschappij, politiek

 

Spindoctoringlessen voor Yves Leterme

In journalistenland vult men de columns met speculaties over een politieke crisis van het Belgische systeem. De huidige formateur, de tweetalige Yves, won de verkiezingen met de belofte België verder te ontmantelen, en ziet zich nu geplaatst voor het dilemma dat een Waals non kan leiden tot de splitsing van België- en dat is niet wat de CD&V wenst. Naar analogie met de Amerikaanse spindoctors zou onze Yves volgende 10-stappenstrategie kunnen volgen om alsnog… Belgenland te redden (en daarmee zijn eigen kartel op te blazen- iets wat o.a. bepleit wordt door oud-premier Martens).
1. Zeg dat België niet ontmanteld mag worden want het opgeven van het koninkrijk zal leiden tot een ramp. (Angst is altijd een goed motief om een campagne te beginnen)
2. Zeg dat onze bondgenoten in de Europese Unie vol verwachting het verdere bestaan van België volgen. (Je beroepen op verwachtingen van anderen doet jezelf sterker lijken en suggereert een beloning achteraf)
3. Zeg dat een opnafhankelijk Wallonië en een onafhankelijk Vlaanderen tot een oorlog zal leiden om Brussel. (Maak de angst concreet; haal er professoren van de Militaire Academie bij die een bloedig scenario uitbeelden)
4. Zeg dat een échte Belg zijn land niet vergooit en zich nooit zal overgeven aan interne twisten. (Het bespelen van zuiverheid en patriottisme is noodzakelijk want elk separatisme beroept zich op nationalisme, dus dien je dit te overtroeven door te beklemtonen dat de burgers veel te danken hebben aan het koninkrijk terwijl de toekomst van een gesplitst land bijzonder onzeker is)
5. Zeg dat je een goede huisvader bent die niet wegloopt voor de problemen. (Doe alsof je gevoelig wordt, laat uitschijnen dat je dit alles niet voor jezelf doet maar voor alle Belgen waardoor je opofferingsgezind lijkt en gebruik in de beelden zoveel mogelijk blije kindergezichten)
6. Begin zelf een mediaoorlog tegen separatisten door enkel hun agressieve statements opnieuw en opnieuw te bekritiseren en hen af te schilderen als onverdraagzamen. (Probeer te bewijzen dat jij gelijk hebt door het vertoog van je tegenstander te vervormen)
7. Organiseer massademonstraties van verontruste Belgen die duidelijk wél weten waarvoor ze op straat komen (En dit stel je tegenover het negatieve van de (onzekere) separatisten)
8. Zeg dat jij degene bent die rationeel beslissingen neemt en zich niet laat leiden door de valse hoop en drieste gevoelens van de anderen. (Claim het monopolie op het gezond verstand te hebben)
9. Laat de adellijke familieleden zien terwijl ze druk aan het werk zijn met handjes schudden, bedrijven, hospitalen en overstroomde gebieden te bezoeken. (Geef het gevoel dat jij hen aan het werk zet en dat zij er voor alle burgers zijn)
10. Laat scouts en royalistische gezinnen homeparty’s organiseren met de steun van de Koning Boudewijnstichting onder het mom “breng de culturen dichter bij mekaar” . (Zo creëer je free publicity en meer media-aandacht én je bereikt de burger in zijn woonomgeving)

11. Zorg ervoor dat niemand dit stappenplan doorziet.
En zorg ervoor dat niemand deze videobeelden bekijkt.

 
1 reactie

Geplaatst door op 7 augustus 2007 in media, politiek

 

10 juni: L’Onion et la Farce


Onder de paarse regering Verhofstadt II waren links en rechts verouderde concepten. Er bestonden enkel nog lichtblauwen en donkerblauwen.

Zo werd het ook uitgedrukt tijdens het Apartheidsregime door een buschauffeur die het beu was dat blanken (ze zaten vooraan in de bus) en zwarten (zij werden achteraan toegelaten) steeds weer ruzie maakten. Hij stopte de bus, liet allen uitstappen en zei tegen de ruziemakende passagiers: voortaan zijn jullie enkel nog blauw. En stap nu terug in, de lichtblauwen vooraan, de donkerblauwen achteraan.

Vandaag moet je blauw door oranje vervangen en je hebt het profiel van Vlaanderen. Pintendrinkend Vlaanderen. Zesmaal werd tijdens de door alle media geregistreerde overwinningsspeechen door alle kopstukken van CD&V en NVA aangespoord tot het drinken van een pint, vele pinten…

Ik drink geen pinten. Ik hou niet van de bittere smaak van hop. Geef mij maar iets gecultiveerder, een streekbier bv. of een lekker wijntje.

Drinken SPa’ers wijn? Het zal zure wijn zijn geweest.

Dat het anders kan, bewees Antwerpen tijdens de gemeenteraadsverkiezingen. Men voerde er het plebisciet in. Krachten ter linkerzijde werden er gebundeld om “de Patrick” te steunen. Van een centrum was geen sprake.

Den Yves en de Guy en de Johan gingen daarom ook met hun drieën de plebiscitaire toer op, maar ze gingen alle drie in het midden liggen (akkoord Johan iets naar links).

Wanneer vandaag Groen en SPa-Spirit in een kartel waren opgekomen (bv. onder de krachtige naam PRO), dan zouden ze sterker zijn dan CD&V-NVA. En wat zou er –naar analogie van het Antwerpse, maar ook het Franse model- gebeuren? Het midden (zowel CD&V als VLD) zou worden opgebroken (tenzij die twee een kartel vormen…). Syndicale christenen en sociaal voelende liberalen zouden de nieuwe beweging PRO steunen. Zeker wanneer deze ook ACW’ers, militanten van Oxfam en Pater Damiaanactie, als fabrikanten van zonnepanelen op verkiesbare plaatsen zou opstellen. De economische dynamiek van Pro zou een groene industrie in beweging kunnen zetten die uiteindelijk kan triomferen over het cynische economische stelsel van rechts dat louter geldgewin als drijfkracht achter economische initiatieven heeft. Beschaafd rechts versus Ondernemend links.

Ja, we zijn allemaal blauw.

Maar nee dus, De Apostelen van Groen kwamen apart op en gingen vooruit omdat een aantal linksen ditmaal op hen en niet op SPa stemden. Dat verkaart natuurlijk verre van alle verlies van SPa. Sommige hoppers zagen wel wat in de libertijnse pose van drieste Dedecker. En dat is een eerste paradox: Dedecker eigent zich uit naam van het gezond verstand het recht toe 180km/u op een autostrade te rijden en alle regels naast zich neer te leggen. Tegelijk wil hij meer geboden en verboden (dus regeltjes) voor wie niet zijn normenstelsel hanteert. Gevaarlijke logica die snel tot despotisme (maar zonder verlichte geest) kan leiden.

Waarom won CD&V? Om twee redenen: enerzijds de angst van de modale Vlaamse burger zijn levenswijze te moeten aanpassen. Paars had het voor hen uitgetekend: Kyotonormen, duurdere diesel, extra taksen op het wagengebruik naar gelang de afgelegde afstand, extra watertaksen op zwembaden die in elk modale tuin gevuld worden; extra taksen als men ’s zondags met de wagen pistoletjes gaat halen… de modale Vlaming ziet zijn grote ecologische afdruk ingekrompen worden door SPa, Groen en VLD. En dat vinden ze een achteruitgang.

Dat CD&V op geen enkele manier een alternatief heeft voor het CO2 probleem, behalve de pastoorsblik van Leterme: kom tot mij en alles zal opgelost geraken… deert menig Vlaming niet. Als ze maar gerustgesteld worden. Kop in ’t zand, als ’t moet. Zelf hebben de CD&V’ers een hoog Nonkel Bob-gehalte. Kom vrienden, zet u in ons midden.

En dat is wat nu zo typisch is voor het Vlaanderen van vandaag: rijker op materieel vlak dan Wallonië, zichzelf wentelend in genoegdoening en dus alleen nog maar openstaand voor hen die zeggen: alles gaat goed, alles zal goed blijven gaan, je hoeft niet te veranderen, stem gewoon op ons. En vooral : laat je niet beïnvloeden door andere culturen, leefgemeenschappen en talen.

Vlaanderen anno 2007 weigert solidair te zijn met Wallonië. Zoals het ook niet solidair wil zijn met ontwikkelingslanden. Eigen volk eerst is verworden tot: alleen nog maar Vlaanderen. Met taaleigenheid of cultuur heeft dit niks te maken, want Nederland is vandaag de dag even onbestaande in de Vlaamse huiskamer als Wallonië of Brussel.

En de tweede reden van het succes van CD&V ligt ‘em in het negatief imago in de media van de VLD. Maar dat verhaal is gekend. Als men té open is en de journalisten inzage geeft in het eigen ongesorteerde huisvuil…

Ronduit wansmakelijk zijn verklaringen als “men was moe van paars” of ook “ander en beter heeft de kiezer geredeneerd”. Politiek is te belangrijk om een partij of een minister “moe” te zijn. Nee, de kiezer heeft niet altijd gelijk. M.i. heeft ie zelfs zelden gelijk. Maar demagogen à la De Crem (die openlijk zijn leedvermaak voor de afgang van paars niet wegstak- de man heeft perverse neigingen) en Van Parijs, een ex-justistieminister die alleen maar inhakte op de dossierachterstand (die onder zijn beleid niet afgebouwd werd, maar wel onder paars) en de ontsnapte gevangen (waarvan de meeste al lang weer gevat zijn) spelen het spel op het lage niveau van de pot die de ketel verwijt.

Je kan dus verkiezingen winnen door in te hakken op wat niet perfect is, ook al is het gevoerde beleid beter dan wat je zelf twintig jaar een stuk deed. Katholieke regeringen creëerden de staatsschuld; paars bouwde ze af. De economie vervuilde onder CVP-regeringen, paars maakte een aanvang van een ecologisch gefundeerd beleid. VLD en SPa zijn afgestraft omwille van Franstalige ministers (op Financiën, Justitie en Defensie). Vlaamse kiezers willen bv. niks meer te maken hebben met de Waalse logica van “suspension of intolerance” die stelt: wie in een gevangenis zit, is daar deels zelf aan schuldig, maar ook de omgeving (opvoeding, genetische bepaaldheid en karaktertrekken) zijn factoren die tot een humaan vonnis moeten leiden. Nee, zegt CD&V-NVA, we moeten er met de grove borstel doorheen. Maar ze biedt nergens een becijferd of uitgestippeld alternatief; ze zeggen enkel wat beter moet. En niemand vraagt hen: hoe?

Misschien zouden partijen nog enkel aan verkiezingen mogen deelnemen als ze hun programma ook laten becijferen en een managementstrategie uitgestippeld hebben. Maar het Vlaamse volk vindt dit allemaal te veel gevraagd. Te moeilijk. Niet te vatten in een tv-format.

De doorsnee Vlaming heeft ook problemen met zijn geheugen. Niemand maakt nog de bedenking dat Leterme geen minister-president van Vlaanderen wou blijven, ofschoon de CD&V de regionale verkiezingen wonnen… door de stoelendans van VLD’er Dewael aan te klagen. Nu wordt de CD&V beloond ondanks eenzelfde stoelendans… De kiezer heeft gelijk? Nee, Leterme is een leugenaar die zich nooit openlijk verontschuldigd heeft (zelfs nooit uitgelegd heeft) waarom hij toch van mening verandert. In zoverre natuurlijk het statement dat hij indertijd maakte, niet gemeend was maar enkel om tactische redenen was. Spindoctoring is sedert het invoeren van de bijbel een maîtrise voor gelovigen die ook wereldlijke macht willen. Dat Yves er op de affiches als een pastor bijzit (met gevouwen handen), vredig toekijkend en schijnbaar de wijsheid in pacht hebbend, moet Slangen wel jaloers maken.

Vlaanderen en straks België zullen dus geleid worden door mensen die hun woord niet houden. Leuk.

België zal (misschien) geleid worden door een Vlaams minister-president die de federale verkiezingen wint op basis van een ontmantelingsbeleid. Het Belgische huis kan, volgens hem, gered worden door het zoveel mogelijk te slopen. Leterme wordt de allereerste federale premier die het als zijn hoofdopdracht ziet dit land uit mekaar te halen. Du jamais vu.

Goe bezig? Vlaanderen verschrompelt cultureel tot een dorp. België stelt niets meer voor en Wallonië wordt deels geregeerd door parvenues die consumeren als hun hoogste goed beschouwen (het rijtje zuipende en dikbuikig volgevreten mandatarissen is hallucinant… de Waalse definitie van een bon-vivant heeft weinig te maken met gevoelig zijn voor een verfijnde cultuur, laat staan het bohémiense carpe diem…).

De politieke paradox die uit deze verkiezingsuitslag komt, is dat de MR (en met hen ook CDH, en dus de meerderheid in Walenland) nu net geen staatshervorming wil omwille van de PS-hegemonie op gewestelijk vlak. Als de MR macht wil hebben, moeten er juist méér bevoegdheden (en geld) gaan naar de federale regering. Want zij zetelen niet in de gewestregering.

Ik voorspel dus nieuwe verkiezingen binnen 4 maanden. Of Albert II moest intussen sterven en Filip I zou het zo bont maken, dat men smeekt om de inboedel op te delen. Waarbij het koningshuis met z’n allen op een 15 meter lang jacht gezet wordt. Beschilderd met kevertjes door Fabre, voorzien van vleugeltjes door Panamarenko, belicht door Anne-Thérèse De Keersmaeker en aangedreven door mosselschelpen vermalen tot biomassa zal het schip het blauwe sop kiezen…

(En voor wie het nog niet begrepen zou hebben: noch België (lees deze verrijkende analyse op Visionair België over de historische leidraden bij het ontstaan van dit land, doorgetrokken naar de EU-ideologie van vandaag), noch een geïsoleerd Vlaanderen zijn de moeite om in leven te houden…)

 
1 reactie

Geplaatst door op 12 juni 2007 in politiek

 

Benin: Les Français se trompent

Sarkozy a promis de faire entrer les Français dans une France où tout devient possible : une France où l’immigration sera choisie, où le cap sera maintenu quant à la sécurité sociale, où les citoyens pourront travailler plus de 35 heures, où l’économie sera relancée, où le chômage sera résorbé, où seuls les compétences et le mérite auront droit de cité dans la promotion des Françaises et des Français, où les dirigeants devront rendre des comptes… Bref, une nouvelle France qui rompt avec l’immobilisme pour “faire marcher ce qui ne marche pas”, pour emprunter l’une de ses expressions.

La préférence des Africains pour Royal ne résulte pas uniquement de la position du nouveau président élu sur l’immigration. Elle procède aussi du fait de ses convictions politiques, voire de sa personnalité qui laisse soupçonner un certain relent de condescendance. Et c’est justement cette condescendance que les nouvelles élites africaines veulent voir gommée dorénavant des relations entre les dirigeants occidentaux et ceux de leur continent. Pour qu’enfin, le paternalisme cède la place à un partenariat réciproquement fécond et bénéfique. Vivement que Sarkozy le comprenne, et il aura ainsi fait un pas vers cette nouvelle Afrique-là.
(Bron: Le Monde).

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 6 mei 2007 in maatschappij, politiek

 

De een zijn biodiesel is de ander zijn hongersnood

(overgenomen van de weblog van An Baccaert)

‘Meer dan 3 miljard mensen zijn veroordeeld tot een vroegtijdige dood door honger en dorst’, kopte de Cubaanse partijkrant Granma een paar weken geleden. In het pamflet hekelt Castro het gebruik van maïs en andere graansoorten om de VSA van ethanol te voorzien. Begin maart spraken de Amerikaanse president Bush en zijn Braziliaanse ambtsgenoot Lula af om samen de productie van ethanol nog op te voeren. Tegen 2017 willen de VSA 20% van hun benzineverbruik vervangen door groene brandstof.

De steun aan de analyse van Castro komt uit onverwachte hoek. De conservatieve Britse krant The Economist bloklettert op zijn opiniepagina’s van 4 april: ‘Castro heeft gelijk’. De krant neemt vooral het massale gebruik van maïs als grondstof voor ethanol in de VSA op de korrel. (cf. mijn column van 14 februari ‘Sin maíz no hay país’, over de desastreuze gevolgen voor het basisvoedsel van de Mexicanen, de tortilla’s, die te duur worden omdat de maïs zomaar eventjes 60% in prijs is gestegen) Met de 55 miljoen ton maïs die de VSA vorig jaar tot ethanol verwerkten kunnen liefst 150 miljoen mensen zich een heel jaar lang voeden. Op 10 april slaat zelfs The Wall Street Journal alarm over de almaar stijgende voedselprijzen in de wereld, vooral ten gevolge van de toenemende vraag naar biobrandstof. De krant waarschuwt: ‘Eén van de belangrijkste redenen van de prijsstijging van voedsel is de vraag naar ethanol, die gewonnen wordt uit maïs, palmpitten, suikerriet en andere gewassen. Die vraag stuwt de prijs van die grondstoffen omhoog en daardoor stijgt de kost voor het produceren van vlees, zuivel, drank, enz.’.

Hugo Chávez, president van Venezuela, voorspelt reusachtig onheil als onze planeet grootschalig biobrandstoffen zou gaan produceren. Alleen voor het vervangen van 20% van de benzine die de VSA verbruiken is volgens Chávez al het bebouwbaar akkerland op het Amerikaanse continent nodig. ‘Dan is het gedaan met onze aardbol. Want het voedseltekort zal ontelbare volksopstanden en onstuitbaar geweld uitlokken.’

Vorige week vond de eerste energietop van Zuid-Amerikaanse landen plaats in Venezuela. Gastheer Hugo Chávez liet zien dat hij over diplomatieke kwaliteiten beschikt, als het echt moet. Door de fundamentele meningsverschillen over biobrandstoffen tussen Brazilië enerzijds en Venezuela/Cuba anderzijds, werd het thema slechts in de marge behandeld. Aardgas werd gepromoveerd tot centraal agendapunt. Lula komt deze week naar Argentinië. Om geen olie op het vuur te gieten blijft het Argentijnse standpunt jegens biobrandstoffen vaag. Of toch wat het officiële discours betreft, want op Expoagro (cf. column van 24 maart ‘Monsters op de pampa’) werd biodiesel duidelijk gepromoot als het panacee voor de toekomst van de Argentijnse agricultuur. Het zal niet de eerste keer zijn dat de Argentijnse oligarchie haar eigen, sinistere belangen dient.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 24 april 2007 in ecologie, politiek, technologie

 

Give music a chance!


Kan muziek vrede brengen in Palestina? Muziek kan in ieder geval alle menselijke relaties beïnvloeden.
Viool spelen en stenen smijten… Een beeld uit de film The Exchange.
Op donderdag 3 mei as. staat deze film (over de projecten van Music Fund en Ictus in het Midden-Oosten) én een live-concert op het programma.
Afspraak om 20 uur in Studio 4 van het Flageyplein.
Lees ook de blogs over dit initiatief.

 
1 reactie

Geplaatst door op 8 april 2007 in art, politiek

 

Cijfers

Tussen 1994 en 2003 werden 9 501 Amerikaanse soldaten uit het leger gezet vanwege homoseksualiteit. 322 van hen spraken vloeiend de talen van de landen uit “De As van het Kwaad”: Arabisch, Koreaans en/of Perzisch (Farsi).
Meer weetjes met cijfers
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 12 februari 2007 in politiek, taal

 

Dotatie of loon?

De discussie Monarchie-Republiek zit eraan te komen (en ze zal natuurlijk uitdraaien, na wat gehakketak, op een maat voor niets) maar één element wil ik op tafel leggen, n.l. het concept van de dotaties.
Een koning en zijn entourage vervullen een professionele functie. Zij bekleden een ambt. Bent u schrijnwerker? Nee, ik ben koning.
Of dit nu een protocollaire functie is, of een functie met meer bevoegdheden, doet er niet toe. De persoon in kwestie dient op te treden en dient daarvoor vergoed te worden. Net zoals een eerste minister of een president.
Tot daar is er niets aan de hand. Wat blijkt echter? Een koninklijke dotatie is véél meer dan een salaris. Albert en de zijnen krijgen geld om grote domeinen (incluis personeel) te onderhouden. Alsof Verhofstadt 17 poetsvrouwen, 6 wagens met chauffeur, 3 buitenverblijven en twee kastelen zou moeten financieren en hij daarvoor een extra uitkering zou krijgen. Plus geld voor de viool van zijn ega; de privé-leraar van zijn kinderen, etc.
Alsof Verhofstadt zijn optrekje in Toscanië betaald zou krijgen (incluis de tuinmannen, poetsvrouwen en olijfplukkers) door de Belgische belastingbetaler.
Als dit laatste zou gebeuren, men zou de minister voor de rechtbank sleuren en bestraffen voor corruptie en gesjoemel. Want olijfplukken en het beheer van een olijfgaard behoort niet tot de jobinvulling van een minister.
En toch krijgt Albert zijn olijfplukkers wél betaald! Net als zijn jachtopzichters (jacht zowel in de betekenis van jagen als plezierboot). Is dit omdat hij méér dan voltijds voor België werkt?
Ook Verhofstadt werkt 24u/24 voor België! Eender wanneer kan hij uit zijn bed worden gebeld. Ook als hij met verlof is (slechts enkele weken per jaar, in vergelijking met de 4 maanden van Albert) staat hij steeds voltijds ter beschikking van het land.
Waarom dienen koningen en hun (quasi parasitaire) entourage dan dotaties te krijgen waarmee ze gebouwen en huis- en tuinpersoneel en een privé-wagenpark kunnen onderhouden? Als zij een secretaris en een kabinetschef nodig hebben, dat men die mensen dan op een loonlijst zet van een ministerie. Als er een banket georganiseerd moet worden, dat men dit dan op werkingskredieten plaatst van een minister. Zoals dit ook gebeurt met uitgaven i.f.v. een minister-job.
Belangrijker dan een discussie republiek-monarchie is dus de discussie over de financiering van zulke ambten. En dat het jobs zijn, laat dit duidelijk wezen. Dat men niet afkomt met: een koning doet méér dan zijn job; hij bindt de mensen. In dat geval zijn de soapacteurs van “Thuis” of de Luc Appermonten en Koen Woutersen van VTM véél belangrijker: zij binden het Vlaamse volk; zij geven aan velen het gevoel Vlaming te zijn en tot een (virtuele) gemeenschap te behoren. Zij zijn de koningen van vandaag. Dus weldra een dotatie voor Bart Peters, Sergio en Geena Liza? Als men consequent doorredeneert, zou het moeten.

Grrr.

 
2 reacties

Geplaatst door op 9 januari 2007 in politiek

 

Isabel Allende over de gevolgen van het Pinochet-regime

In Chile, where friendship and family are very important, something happened that can be explained only by the effect that fear has on the soul of a society. Betrayal and denunciation snuffed out many lives; all it took was an anonymous voice over the telephone for the badly named intelligence services to sink their claws into the accused, and, in many cases, nothing was ever heard of that person again. People were divided between those who backed the military government and those who opposed it; hatred, distrust, and fear poisoned relationships. Democracy was restored more than a decade ago, but that division can still be felt, even in the heart of many families.

The hard question is why at least one third of Chile’s total population backed the dictatorship, even though, for most, life wasn’t easy, and even adherents of the military government lived in fear. Repression was far-reaching, although there’s no doubt that the poor and the leftists suffered most. Everyone felt he was being spied on, no one could say that he was completely safe from the claws of the state. It is a fact that information was censored and brainwashing was the goal of a vigorous propaganda machine; it is also true that the opposition lost many years and a lot of blood before it could get organised. But none of this explains the dictator’s popularity.

Meer op Independant News

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 21 december 2006 in politiek

 

De identiteit voorbij (L’Union dérobé)

Vlaanderen roept haar eigen onafhankelijkheid uit. Men zou voor minder het verloop van een voorgeprogrammeerde televisieavond onderbreken. Na de fake (Ceci pourrait ne pas être une fiction) en onaangekondigde (dat maakt het natuurlijk sterker) nieuwsuitzending op RTBF (tussen haakjes: de enige zender in dit land die in haar naam nog naar dit koninkrijkje verwijst) stond politiek België op zijn achterste poten. Nochtans was het programma zelf een mélange van engagement (provoceer een publiek debat), angst (weeral een zekerheid die verdwijnen zal), droefheid (was het vroeger niet beter?) en een snuifje satire. Emotionele opwinding was ditmaal de vorm waarin de verslavende profileringdrang van het politieke establishment zich toonde. Hormonale opstoten waren de katalysator voor een gefingeerde verontwaardiging. Het gekakel en het opbod begon. En daar word ik dus moe van. En ik zal u kort uitleggen waarom.

Speakers Corner

België is ontstaan tijdens de uitvoering van “De Stomme van Portici” waarin de honger aangeklaagd werd (nu ja, aangeklaagd…) en een deel van het publiek het halfrond verliet en een opstand predikte (ik populariseer even gemakshalve). Vandaag zijn we eerder getuige van een vaudeville, en enkel componisten à la Mozart zijn in staat om daarin het dramatische niveau van een opera te leggen. De lieden die in dit land de diverse parlementaire halfronden bevolken komen niet tot aan de enkels van Wolfie en hadden er beter aan gedaan zich van de stomme te houden.

Blijkbaar heeft men in Belgenland behoefte aan een bune van waarop het startschot gegeven wordt. Soms mondt dit uit in een volkstoeloop (zogenaamde pré-revolutionaire omwentelingen die opduiken wanneer de financiële perikelen van velen de spuigaten uitlopen en tot wanhoop leiden), soms leidt het tot een collectieve bezinning (de reacties op de ongemakken van Boudewijn toen hij ambtshalve op morele gronden, weigerde de abortuswet te ondertekenen) of komt de geloofwaardigheid van de instellingen in het gedrang en spreekt men van een identiteitscrisis van het regime (de Witte Marsen).

Vandaag is het podium van de Munt vervangen door een beeldscherm van waaruit iemand of meerderen een oproep doen. TV-reportages zijn het equivalent van Speakers Corner (Londen). Maar met een miljoen toehoorders.

Is de heisa naar aanleiding van een fictieve nieuwsuitzending meer dan poppenkast voor volwassenen? Ik noem het eerder een staaltje van Virtuele Realiteit. Politici zijn, net als wijzelf, avatars geworden die een gespleten leven leiden en voor de camera’s andere standpunten innemen dan erachter. Dus waarom zou men die virtuele wereld niet doortrekken met een programma dat tegelijk de kracht van een docusoap heeft (zolang er op het scherm niet vermeld werd dat het fictie was, waanden vele kijkers zich in een extra nieuwsuitzending), én tegelijk is het quasi het tegenovergestelde van een docusoap, n.l. pure (onwaarschijnlijke) fictie. Immers, er staan ons geen Joegoslavische maar eerder Tsjechoslowaakse scenario’s te wachten bij een splitsing van België. Maar zover denken de meeste medeburgers niet. Ze laten zich liever lange tijd meedrijven op een emotionele impact. Wat hun goed recht is. Voorlopig toch nog.

Deze uitzending deed wat weinig kunst nog vermag: tienduizenden een emotie bezorgen! En laat me toe fijntjes op te merken dat er quasi nergens sprake was van satire: niemand werd door het slijk gehaald. Achteraf, ja, dan hebben de politici zichzelf belachelijk gemaakt. Zij hebben hun eigen satire gebracht, laat dat duidelijk zijn.
Verhofstadt likte de hielen van Albert II en de Brusselse beau monde. Dit vergroot zijn kansen op het premierschap van België, t.o.v. een semi-Flamingant als Leterme. Die laatste beheerst zijn talen wel beter dan de tandem Guy en Noël.
Al werden m.i. De Winter, De Wever en de onafhankelijkheid van Vlaanderen belachelijk gemaakt door hun epigonen zichzelf te laten zijn. Kunnen de makers niet aan doen, nee toch? Hier werd het wél ongetrukeerde docusoap.

TV is dus een pracht van een medium, net als Speakers Corn een tribune voor aan de (on)waarschijnlijkheid grenzende epistels, als aanzet tot reflexie en afbakening van identiteit. Zo’n impact kan enkel door bevlogen mensen bekomen worden.

De doorsnee Vlaming (en in mindere mate ook de Waal – vermits ik 20 jaar in Walenland woon, weet ik waarover ik het heb, poch ik dan aanstellerig) wenst echter niet dat tv hem of haar aanzet tot reflexie. Dat privé mini-bioscoopschermpje is een multimediaal ganzenbord, dat dient tot vertier, amusement en spelletjes. Een vijftal jaren geleden riep ene Rob Vanoudenhoven (tv-presentator van een “komisch” zondagavondprogramma) op om naar de Elisabethzaal van Antwerpen te komen en er het programma van die avond live bij te wonen. Na 1 uur bleek niet enkel de zaal bomvol te zitten, maar stond het volledige Astridplein (Centraal station) vol volk. Dat mag, dat wordt zelfs geapprecieerd, en is dus zogenaamd nuttig en aanvaardbaar gebruik van tv. Zielig, toch? Zoiets noemt men in geschiedenisboeken decadentie. En decadentie is de laatste fase van een beschaving, remember
(maar wie is er nog om zich iets te herinneren in een instant reday-made cultuur waar diepgang en verleden afgedaan worden als onnuttig en dépassé?).

(heb ik me toch weer even laten gaan)

Een loopgrachtenstaat

Een grap was het, en journalisten mogen dit soort uitzendingen wél maken. Ik zie het om te beginnen als een wraak van de media tegenover de luchtbel rond De Decker. Jean-Marie erin en er weer uit. Is dat geen grap met als protagonist iemand die nog nooit 1 euro belastinggeld in de hoedanigheid van minister heeft uitgegeven (en gelukkig maar, denk ik dan). Een lokale vaudeville op Vlaams niveau, die echter uitvergroot werd tot net geen staatszaak! En dat begrip is dus nu ook van toepassing op de RTBF-uitzending. Waarom? Omdat politici in de media willen komen omwille hun (niet-)handelen. Hadden ze hun mond gehouden en eens hard gelachen en de uitzending afgedaan als studentikoos knip- en plakwerk, een melange van feiten en fictie, een goed ridderverhaal à la Robin Hood of Jaws dat niet strookt met de waarheid en net als vele andere moderne fabels door wetenschappers naar de prullenmand worden verwezen, maar tegelijk wel een publiek kunnen boeien door de gevoelsmatige spanningsboog…, eenieder was er beter door geworden. Maar nee, ze moesten zonodig hun tongspieren laten rollen.

En dus gebruikten we met ons allen deze identiteitsbevraging om een mening te ventileren en ons hart te luchten (begrijp: onze emoties de vrije loop te laten) om dan positie in te nemen. Stellingenoorlog. De West-Vlaamse loopgrachten. De overstroomde Ijzervlakte. Yves uit Ypres (al mag je dat nu ook al niet meer zeggen: gemeenten op Vlaamse bodem dienen nog enkel met hun Vlaamse naam benoemd te worden).

Er kwam een politieke reactie van Yves en uit angst buiten spel te staan in de onderhandelingen, eiste Elio (als minister-president van de Waalse Raad) het vergroten van (Franstalig) Brussel.

Ja, langs Franstalige zijde staan er drie verschillende overheidsorganen tegenover de Vlaamse Regering. Een Waalse Raad die territoriaal gebonden is; een Gemeenschap die ook in Brussel actief is en met verve de culturele identiteit beklemtoont van een samenleving die een permanente ader heeft met Parijs (en dat is nog altijd een hogere divisie dan Amsterdam, waar sommige Vlamingen hun mosterd halen, al brengen die Ollanders, concubine zijnde van Londen en vazal van de Noord-Amerikaanse consumptiementaliteit, een Angelsaksische touche aan ons Bourgondisch levenspatroon) en Brussel. Deze derde macht van het Francofone Front is op zich ook weer opgesplitst in een Brusselse Gewestregering, veel te veel burgemeesters en dus een stukje van de Franstalige Gemeenschap die bevoegd is voor de meeste essentiële verzuchtingen en behoeften van mensen (taal, ontspanning, onderwijs,…).

En wat zegt de Waal in mijn gemeente? Dat de Vlamingen verdomd rijker zijn. En als ze tegen hen in het strijdveld moeten komen, merken ze een ingesteldheid waarbij sneller op de bal wordt gespeeld en de inzet overtuigender overkomt. Onderhuids wroet een minderwaardigheidsgevoel bij de landgenoot die beseft dat zijn media en zijn taal zuidwaarts, eerder dan noordwaarts is ingeplant en dat men daarom beter aparte wegen gaat, maar met zoveel mogelijk financiële middelen. En dus stippelen de Franstalige krachten een eigen weg uit waarbij ze zo opportunistisch mogelijk handelen en zoveel als kan willen binnen rijven. Dat hebben ze alvast geleerd van de Vlamingen.

Wiens geluk (dat van de Vlaming) ‘em niet enkel ligt in het economisch gegeven dat hij materieel gesproken rijker is en momenteel een voorsprong heeft (spiritueel zou ik niet op hem willen inzetten); maar ook in de verdeeldheid van de Franstalige overheden. Elk moet op zijn terrein vechten tegen een Vlaamse gesprekspartner, die vanuit een octopus-dynamiek zich meet met drie aparte overgroeide homunculi die elk uiteindelijk aan zichzelf zal denken, compromissen sluit en zonder scrupules een andere Franstalige overheid in de kou laat staan, in ruil zelf meer te bekomen van die verdomd machtige Flamands.

Waar in het verleden de federale overheid (regering en parlement) de motor van de staatshervorming was, zijn het vandaag de gewesten die onderling de krijtlijnen uitzetten.

Verhofstadt staat er middenin. Als vertegenwoordiger van de Belgische belangen. Noch Vlaams, noch Waals. Gespleten, en daarom zichzelf op de voorgrond manifesterend.

Besluit: door de te complexe staatsstructuur van België, is er niemand die nog de touwtjes in handen heeft. Op zich misschien een dam tegen een autoritair regime, maar als iedereen wanneer het hem of haar uitkomt trekt aan de touwtjes die binnen handbereik hangen… dan krijg je al snel een onontwarbaar kluwen waar niemand nog een touw aan kan vast knopen.

Terwijl

Volkswagen Vorst. Daar had de directie de touwtjes wél stevig in handen. Hoe ging het er aan toe? In Duitsland zei men: we manipuleren even de publieke opinie, door te simuleren dat de boel dicht gaat. En dan komen we met menselijkheid boven en nemen en beetje gas terug en engageren ons om een gedeelte van het personeel in dienst te houden, maar tegen voor ons betere voorwaarden. Wij bepalen verdamd toch wel wat we aan wie uitbetalen en wat daar tegenover staat. We bekomen minder loon te moeten uitbetalen en meer gepresteerde uren in de plaats te krijgen. Schön nicht…

Zo krijgt men herstructureringen (die pijn doen en gezinnen het mes op de keel zetten) in de strot geduwd van de vakbonden. En die dienen als toemaatje te beseffen dat de slogan die een derde van hun aangeslotenen beroert, luidt: take the money and run. Wie tot de 1500 werknemers behoort aan wie een royale oprotpremie wordt uitbetaald, én tegelijk reeds uitzicht heeft op ander werk aan betere voorwaarden dan degene die VW wil geven, waant zich de grote winnaar en voelt zich eventjes net zo rijk als ene Laurent, snob van Koninklijke bloede, zij het met een bloedend imago.

Is de strategie van de VW-kapo’s aanvaardbaar? Vanuit humaan perspectief zeker niet. Maar hoe definiëren we humaan? Menselijk, al te menselijk. Goed, dus ook emotioneel en zelfzuchtig en bijwijle verwaand en verwend. En dan weze het hen vergeven. Of toch niet? Wat ons bij de vraag brengt: wie legt er op welke waarden de vertaling zijn van een cynische feitelijkheid? Gisteren nog onaanvaardbaar, vandaag – omdat het werkt en de publieke opinie het slikt – is het voor herhaling vatbaar, zeggen de PDG’s. En dat ze ermee weg komen, hebben we kunnen vaststellen. Tussen haakjes: communicatie was de motor tot succes. Communicatiestrategieën helpen wat voorheen als cynisch werd omschreven, vandaag als onafwendbaar te bestempelen.

En Guy en Noël? En Yves? En Elio? En Joëlle? Ze kwamen niet in het VW-spel voor. Dus roepen ze om het hardst in iets wat geen spel hoeft te zijn: de verdamping van België.

Duiventil

Ik heb van deze vaudeville genoten want ik hou er zelf ook van af en toe recht door zee te gaan en mezelf en anderen een spiegel voor te houden. Nooit boosaardig, soms pikant en liefst snedig. De mediamakers van de overheidszender in Wallonië-Brussel zijn zonder meer adrem en ademen energie uit. Il faut le faire.

België is een duiventil geworden. Een duiventil zijn we. Alleen omdat onze hersenen het ons opleggen, is het bij momenten stil. En luistert de rups naar het razen van onze slaap. Maar dan blaffen de honden. En beginnen we weer te soezen in dagdromen waarin we wakker warm lopen voor het sociale spel mens te zijn. Beter dan ganzenbord spelen of kastje kijken. Maar o zo vermoeiend. Ter plekke willen blijven en toch vooruit gaan. Vernieuwen en toch het oude koesteren.

Alleen een nieuw DADA kan mij nog van een grote DODO houden als ik het onderwerp Belg zijn aansnijd.

Tiens, la Belgique, n’est elle pas surrealiste? Kunst was het, die uitzending. Een performance van een groep journalisten en researchers. Ze weekten meer los dan een betoging op straat. Want ze kwamen tot in de huiskamer. Ze penetreerden in het heiligdom van de individuele privacyvrijheden: de woonkamer. En ze verplichtten elk van de aanwezigen standpunt in te nemen. Getuige en acteur tegelijk. Avatar in een wereld waarin we onszelf loslaten en tegelijk aanschouwen hoe ons alterego het er vanaf brengt. Voor en achter de microfoon hebben we een aangepast jargon.

Vlaanderen was de vijand waarop gefocust werd. Het grootste deel van mijn Waalse kennissen me considèrent étant Flamand. Et pourtant, moi, je ne suis qu’un autre. Ik ben wie men wil dat ik weze, zolang ik ook iemand anders kan zijn. Mijn identiteit zit in de vingers van de achtarmige. Mijn brein probeert zoveel mogelijk het doen en laten van die slingerende draden te volgen, maar in het netwerk waarmee ik hengel, zitten zoveel prikkels dat de armen bij momenten hun eigen gang gaan. En als ze terugkeren, gebeurt het dat zij hun ik vragen te reageren op een situatie waarin zij verzonken zijn. En wanneer het lichaam-brein die toestand fundamenteel belangrijk vindt, wordt het ik opgetrommeld om een mening te ventileren en zonodig een oplossing te vinden.

Maar is dit alles wel de moeite? Hebben we nog de behoefte ons ik te verankeren in een Belg-zijn? Kunnen we volwaardig mens zijn zonder die identiteit? Verdwijnt, na God, ook het Vaderland en de Bodemcultuur uit ons bestaan? Ik denk dat dit proces zich inderdaad aan het voltrekken is. Ene De Gucht –uitgeroepen tot Man van het Jaar door Knack- had het al over de verdamping van België in dat grotere geheel, maar daarom niet minder onontwarbaar: de Europese Unie. En is die verdamping een probleem? Verliezen we de mogelijkheid onszelf een identiteit te geven? Tuurlijk niet. Mijn octopus zal niet langer in Koninklijke gronden kunnen ploeteren, maar kan tegelijk Europese en lokale molshopen maken. Waarom zouden er zonodig tricolore vlaggen moeten wapperen en volksliederen weerklinken? Alvast niet om mijn persoonlijkheid vorm te geven.

Dus vermoei me er niet meer mee. Laat dat gekwaak in de media. Laat de media andere lieden dan Belgische staatslui interviewen en hen om reactie vragen. Of laat de media vaker zelf verhalen verzinnen. Ze wakkeren de geesten aan; ze doen de temperatuur in onze lichamen stijgen en daardoor kunnen we de verwarming lager zetten, wat de Kyotonorm iets haalbaarder maakt.

Ecologisten zijn het, die intello’s van de RTBF. Waren ze op VRT ook maar van dat kaliber…

Al denkt de cineast Luc Dardenne daar anders over (een tv-studio heeft voor hem een symbolische waarde die men niet mag aantasten met fake uitzendingen).

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 17 december 2006 in media, politiek

 

Ségolène Royal over het onderwijs

Wie goed luistert merkt dat de Franse presidentskandidate Ségolène Royal véél genuanceerder praat over het onderwijs dan wat in de Vlaamse media verteld wordt.
Ze zegt nl. dat er een perverse situatie is waarbij leerkrachten secundair onderwijs 17 uur per week les geven en ’s avonds bijklussen in privé-scholen die privé-les geven aan scholieren secundair onderwijs. M.a.w. een scholier die niet kan volgen op school, betaalt uit eigen zak bijlessen die aftrekbaar zijn van de belastingen (of krijgt als minderbegoede een beurs, door de overheid betaald om die bijlessen te financieren) terwijl diezelfde leerkracht, vindt Ségolène, toch beter 36 uur op school zou zijn om daar die (gratis) bijlessen te geven.
Uiteraard betekent dit voor de leerkracht meer werken (op school) voor minder geld (zij kunnen niet meer bijklussen).

Het is inderdaad een absurde situatie: het onderwijs slaagt er niet in sommige leerlingen voldoende individueel te omkaderen en dan doet men beroep op privé-les.
Alleen heeft Ségolène het nogal brutaal aangebracht. Een leerkracht die 36 uur op school moet zijn, dient thuis niks meer te doen, zou ik zo zeggen. Ze had dus beter iets gezegd in de trend van: leerkrachten nemen geen (verbeter)werk mee naar huis en kunnen tijdens de week op school hun lessen voorbereiden (in een eigen lokaal?, wat meestal in secundair wél kan). Daarnaast zetten zij zich enkele uren in om individueel bijles te geven, tijdens die 36 uur. De leerkrachten die bijlessen geven tijdens die 36 uur, zouden dan eventueel extra betaald kunnen worden doordat de overheid die beurzen niet meer hoeft uit te keren, noch belastingvermindering dient toe te staan.
Ze heeft het dus niet tactisch aangepakt.

Enfin, ik ben geen leerkracht secundair en ik woon niet in Frankrijk. En ik hoef madame Royal niet tot president van de Republiek te laten verkiezen. Maar als het regent in Parijs, druppelt het in Brussel….

Als ze door deze video geen presidente wordt, dan kan ze zich als troost de gPod, een seksspeeltje uit Japan aanschaffen. Het bevat drie elektromotortjes die worden aangedreven door geluid. De vibrator kan worden aangesloten op een iPod, maar ook worden ingesteld om op een bepaalde stem te reageren, zoals die van de eigenares of haar partner.
Volgens Apple maakt het bedrijfje een inbreuk op de merknaam iPod. De makers ontkennen dit: de naam zou zijn afgeleid van het woord ‘g-spot’ en het Japanse woord voor masturbatie, jii. Apple neemt geen genoegen met die uitleg, en eist dat het bedrijfje de naam van het seksspeeltje wijzigt.(De Standaard Online van 12/11/06)

 
1 reactie

Geplaatst door op 12 november 2006 in onderwijs, politiek

 
  • Archief

  • juli 2020
    M D W D V Z Z
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031  
  •