RSS

Maandelijks archief: april 2005

Waarom zouden de werken van Panamarenko in België moeten blijven?

Veilingen van kunstwerken leiden ertoe dat het patrimonium van een natie afbrokkelt. So what? Mijn patrimonium zit ‘em in mijn hoofd en omvat werken van kunstenaars uit de hele wereld; zij allen skulpteren mee mijn persoonlijkheid en ik hoef dus echt niet in Vlaanderen Vlaamse kunst te kunnen bekijken om mezelf een identiteit te geven.

Bovendien klagen bewindslui dat Vlaanderen/België onvoldoende gekend is in het buitenland. Laat dus de werken van Panamarenko aub aangekocht worden door buitenlanders. Zo komen niet-Vlamingen die de werken niet kennen, ermee in aanraking.

En de volgende generaties Vlamingen dan? Die zullen zich dienen te verplaatsen om de werken te kunnen bekijken… Ja, als ze het origineel willen zien. Maar als je de studenten van diverse kunstacademies aan het werk zet om exacte replica te maken van bv. Panamarenko’s werken, dan kan je voorgoed in Vlaamse musea werken van geveilde Vlaamse artiesten tentoonstellen. En nee, er is echt géén meerwaarde aan een bolide of een onderzeeër door het meester/kind zelve gemaakt, of door een groep studenten op ware grootte 100% nauwkeurig nagebouwd.
En ja, voor Jan Fabre’s oeuvre geldt dit des te meer, want die maakt zijn monumentale werken niet eens zelf, dus kan men er gerust een kopietje van laten bouwen. Ik zou zelfs opperen dat bij een volgende subsidieronde men verplicht aan dit soort kunstenaars om telkens minstens twee identieke exemplaren te maken van een werk: eentje dat men “het originele werk” noemt (zeg maar; het allereerste exemplaar van de allereerste druk), en een ander dat men “schenkt” aan de overheid.

En laat ze dan hun eigen exemplaren gerust veilen. De kopie geeft uiteindelijk eenzelfde sensatie, en daar is het in de eerste plaats om te doen.

Advertenties
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 29 april 2005 in art

 

Grapjes moeten kunnen!

We lazen op (bronvermelding) vrtnieuws.net van vrijdag 22/4/2005 het volg(h)ende (citaat): Google kan niet lachen met hoehel.be
Het Amerikaanse internetbedrijf Google kan niet lachen met de Vlaamse parodie-website http://www.hoehel.be. Vorige week kreeg de man achter de site opnieuw een aanmaning om de site van het net te halen. “’t Es e graptje”, zegt webmaster Joachim Verplancke. Vorig jaar ontving de West-Vlaming enkele aanmaningen in het Engels om de site van het net te halen. Nu kreeg hij een Nederlandstalige aanmaning.Voorlopig gaat Verplancke niet in op de vraag van Google. “De website is zuiver ludiek en helemaal niet commercieel”, verdedigt hij zich.”

Of zijn parodie-site grappig is, moet ieder voor zich beoordelen, maar zijn site is duidelijk niet-commercieel en linkt zowaar door naar de officiële Nederlandstalige Googlesite.
De Googleboys zijn dus aberrant chagrijnig en onaanvaardbaar hautain wanneer ze Verplancke een proces willen aandoen. PARODIEEN DIE NIET KWETSEND ZIJN EN GEEN COMMERCIELE DOELEN HEBBEN MOETEN KUNNEN! Als Google zich wil profileren in Vlaanderenland, moet het aanvaarden dat het Vlaamse rituelen (zoals parodieën) ondergaat.

Google, handen af van hoehel.be! Uit naam van het recht op vrije meningsuiting. Of krijgen we de Googleboys nu ook als de inquisitoren die uitmaken wat blasfemisch is… Benedictus XVI heeft er een zootje aanhangers bij.

Bezoek hoehel.be

 
1 reactie

Geplaatst door op 22 april 2005 in communicatie, taal

 

Dark Mouvement

Dark movement:
The bitterness of a fruity walk
The speed of the night.

Shall we fill the bridge?
Gapping through air
We are wheel of energy.

Beware of our naughty talks.
The front door is above
As the sky above the sea.

She is the tuff wind
Silent in the view of my sight
Sneezing as a bird on the gloves.

She is beside me as a turning wheel
As we float away from the bitterness.
There are limits to what we can see

There are no limits to what life can mean.
Stop the light of the deep blue
Breakfast is a sign of hope.

———————————————
Schilderij: Rudolf Boogerman (Raboo) uit de Lost Corners-serie
Tekst: Yilli

More of this

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 19 april 2005 in poëzie

 

Mij zult u er niet tussen vinden

Voor wie er zin in heeft

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 17 april 2005 in media

 

VISIONAIR BELGIE: Kritisch Filosofisch webmagazine

Over democratie:
“Is een zekere intolerantie nuttig voor de kwaliteit van de democratie, zodat het intellect in scherpe vorm blijft? De filosoof Herbert Marcuse. constateerde het al in zijn “One-Dimensional Man”: teveel ‘Verlichting’ werkt averechts en eindigt in de horizontale kakelcultuur van een ondraaglijk-lichte, gemediatiseerde samenleving waar iedereen wel voortdurend aan het woord is, maar niemand nog wat te zeggen heeft. Of, zoals Andy Warhol het uitdrukte: ‘Leve de televisie, nu is iedereen vijf minuten beroemd’. De paradox van de vrije meningsuiting is, dat ze onbelangrijk wordt indien ze volledig vrij is, en pas essentieel is als ze beknot wordt. Een schifting dringt zich dus op…”

Over de Moslmimcultuur:
“Een “Arabische Academie voor Wetenschap” bijvoorbeeld –géén “Koranschool”-, waar de individuatie in een haast organisch proces ontstaat, en waar onvermijdelijk, op een dag, ook dissidentie en contestatie aan de orde zijn. Niet alleen tegenover de anderen, maar ook tegenover het eigen wereldbeeld. De Westerse “decadentie” dus, maar dan als terapie. Het zou mooi zijn, een Voltaire in de moskee…”

Meer knipogen en doordenkers op Visionair België.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 17 april 2005 in maatschappij, religie

 

White power

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 12 april 2005 in art

 

Raad van Bestuur van Yilli

De raad van bestuur van Yilli kwam laatstleden samen.
De aandeelhouders hadden zich verzameld bij hoogdringendheid. Niet dat er druk op de ketel zat, maar zonder gefingeerde pressie zouden een aantal onder hen zich zeer moeilijk blijven gedragen, op het onhandelbare af. Er hing bijwijlen brutaliteit in de lucht. En dat was onaanvaardbaar.

En de verzuchtingen zogen de moleculen uit de hersentoetsingen


Wie zit er zoal aan tafel?

De broodverdiener. Een redelijk arrogante kerel die zich gedraagt als een begrotingsminister en regelmatig achteroverleunt terwijl hij met het hoofd schudt; een beweging die zowel kan betekenen: hoe is het mogelijk, als: dat zal niet lukken, daar hebben we geen geld voor. Deze loonarbeider vindt er een groot plezier in de anderen aan tafel aan te zetten hun wensen te uiten, om ze dan genadeloos onderuit te halen als het aankomt op de realisatie ervan. Hij camoufleert bepaalde angsten, zoals de angst in het rood te moeten gaan op financieel vlak. Hij staat er borg voor dat dit niet zal gebeuren. En daarmee sluit ie een aantal deuren…

De Bourgondiër is links van hem gezeten. En tackelt onze broodheer door erop te wijzen dat een bepaalde vorm van genot absoluut wél aan de bak moet komen. Zoniet zal er geen zelfgenoegzaamheid zijn. Tot drie maanden geleden zou hij vervolgens aan een sigaar gesleurd hebben. Wegens het te hoge clichégehalte is hij daar vanaf gestapt.

Het lichaam, een vrouwelijke slang, lacht schertsend: “Zuiplap”, sist ze, “er is meer dan het behagen van je zintuigen”.

De bohémien-kunstenaar voegt er beamend aan toe: “Ja, lijfelijk genot maakt dat je ook van binnen opwarmt”.

De reiziger-poëet steekt zijn wijsvinger op (het directieve kan alle kanten uit) en maakt de anderen attent op de eenmaligheid van het bestaan en de ongelofelijke verrijking die elk nieuw doorkruist landschap en elk nieuwe bezochte stad wel zijn. Reizen en ontdekken dienen de hoofdbekommernissen te zijn van het wezen Yilli.

De minnaar vraagt zich af of diepte ervaren, op lichamelijk, zintuiglijk en beminnelijk vlak niet opweegt tegen de behoefte steeds nieuwe geuren en kleuren te willen opzoeken.

De vader-pedagoog nuanceert; er is een tijd voor alles en er zijn leerprocessen die we door moeten en die echt niet altijd aangenaam zijn om te doorspartelen.

De wetenschapster-filosofe maakt een synthese en treedt de huisvader bij door te stellen dat alle opties waardevol zijn en dat er dus gekozen zal moeten worden waarbij men sowieso ook verliest.

De huisman vraagt of iedereen in een fase is waarin ie de glazen opnieuw volgegoten wil weten…

Gelach, gegrinnik. De broodverdiener steekt zijn glas de hoogte in. “Verdien ik het, of niet… om vol te tanken…”

De filosofe is de dichter net iets te vlug af. “Zie je, de broodverdiener zijn beeldspraak blijft economisch gedetermineerd. Niks poëzie”.

En onze hersenen worden in hun creativiteit beïnvloed door de media die hun tijdsdimensie willen opdringen…

De poëet kijkt de filosofe aan met een blik die amper nog minachting verbergt. Alsof hij het alleenrecht claimt om het woord poëzie over de lippen te mogen rollen.

In stilte bedenkt de Bourgondiër: hoe vreemd toch, dat poëten het alleenrecht opeisen van hun evidentie. Elke job heeft recht op een eigen hegemonisch vocabularium, moet je maar denken.

De pedagoog beaamt. Etiketten zijn ook al niet meer gebonden aan een semantische benadering. Het zijn niet de poëten die over poëzie moeten praten… ze zouden het woord zelf nooit in de mond mogen nemen…ze zouden enkel een portie inleving van een toestand bij de lezende, kijkenden of luisterende teweeg moeten brengen, zonder duiding. Act, don’t talk about it.

De reiziger kan zich met dat leitmotiv best verzoenen.
De broodverdiener vraagt hardop of de reiziger dat ook kan met de kostprijs die aan zo’n levenswandel vasthangt.
En de huisvader wil weten waarom de kinderen geen even belangrijke financiële prioriteit zijn.

De filosofe beklemtoont de noodzaak aan overvloed. Als er van alles genoeg is, dan komt eenieder aan zijn trekken.

Of zijn we voldoende creatief en ingenomen en ervan overtuigd onze eigen ritmes te volgen…

Of denken we misschien dat we met Yilli er ooit in zullen slagen in deze periode van schaarste het bestaande dusdanig te verdelen dat eenieder zich tevreden zal voelen?

Het lichaam lacht. Als we maar bewegen. En sensatie voelen. Dan zijn we tevreden en kunnen we elke situatie aan.

Laat ons dansen… suggereerde de minnaar. En het lichaam was al vertrokken…

En zo geschiedde het dat deze raad van bestuur van Yilli uitmondde in een dansfestijn waarbij de vader-pedagoog de vloer aanveegde met de huisman en de poëet een paringsdans deed met de filosofe.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 9 april 2005 in bio, filosofie

 
  • Archief

  • april 2005
    M D W D V Z Z
    « Mrt   Mei »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930  
  •