RSS

Categorie archief: art

Afbeelding

Space

Advertenties
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 28 mei 2017 in art, foto

 
Galerij

Sehnsucht

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 21 mei 2017 in art

 
Galerij

Some art

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 17 oktober 2016 in art

 
Galerij

Art Brussels 2016

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 25 april 2016 in art

 

Words

Luc Tuymans treedt op als curator en wordt geïnterviewd -> http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/cultuur%2Ben%2Bmedia/kunsten/1.2423900

-Papa, die meneer zegt: “Het is een beeld dat zich fysiek poneert binnen de ruimte en in die zin toegankelijk is.” Wat bedoelt hij daarmee?
-Dat zijn zo van die zinnen die je ook kan omdraaien.
-O ja, hoe dat dan?
-“Het is een fysieke ruimte die zich als beeld toegankelijk poneert.”
-Heu…
-Stel dat we een lege ruimte zouden exposeren. Dan kunnen we zeggen: “het is de ruimte die zich poneert door fysiek toegankelijk te zijn.”
-Allicht papa, want die ruimte is dan leeg.
-Voilà. In se zegt die meneer dat als je in een ruimte iets neerzet, het aanwezig is en daardoor zal men er naar kijken. Alleen als het onzichtbaar is, dringt het zich niet op.
-Maar de mensen komen toch juist kijken naar dat beeld… Is dat dan wel opdringerig? Het is toch gewenst.
-Klopt. Maar de interviewer was al blij dat hij niet moest repliceren, laat staan duiden.
-Maar wat bedoelt die andere meneer dan, papa met: “Wat je hier ziet is enerzijds de jas van mijn grootvader en een giletje van mijn grootmoeder… Dit zijn kledingstukken van mijn grootouders die ik sublimeer en abstraheer naar artefacten… De inboedel van hun huis zal museaal geplaatst worden en zullen heel specifieke elementen uit die woning als sculpturale voorstellingen gebracht worden.”
-Wel, ik zou gezegd hebben: “Dus ik stel de woonst van mijn overleden grootouders voor u open en tegelijk hang ik in een museum enkele kledingstukken van hen. Daardoor breek ik de link tussen hun oorspronkelijke zijnstoestand (opgevouwen in een kast liggen, badend in de geur van sunlightzeep) en breek die open naar de museale ruimte waar ze plots eenzaam aan een haakje de toeschouwer confronteren met de afwezigheid van de dragers van deze kledingstukken.
-Heu… en daarmee bedoel je?
-Oma en opa zijn dood en ik laat u in hun biotoop rondwandelen en hang hun kledij aan een witte muur om mijn verdriet te uiten, om hen te eren, om te wijzen op details die zo bij hen passen en in mijn geheugen blijven hangen. Waardoor ze eigenlijk virtueel verder leven. En daardoor kan elke bezoeker zich ook eigen dierbaren in hun kledij voor de geest halen.
-Maar die eerste meneer, papa, die zei dan weer: “Het abstracte zit in de totale verschuiving en de displacement van die elementen. Men komt in een quasi museale context; men zal geïsoleerd worden en een totaal veranderingsproces ondergaan. Ook door de objecten op een andere hoogte te hangen bekomt men een heel andere levensvatbaarheid van dingen die eigenlijk zeer banaal zijn.”
-Kijk, als je twee kledingstukken aan een haakje hangt, dan heb je vier opties: je hangt ze even hoog; je hangt het een hoger dan het ander; je hangt het ander hoger dan het een of je hangt ze op mekaar. Elke keuze is moeilijk, maar heeft gevolgen in de wijze waarop wij er naar kijken want de gulden snede bepaalt hoe esthetisch en gewennig het geheel zal overkomen.
-Maar als ze dood zijn, waarom laat je die kledingstukken dan niet op een hoopje op de grond liggen.
-Dat zou niet respectvol zijn.
-Waarom niet? Die meneer had ze toch ook naar het containerpark kunnen brengen of naar Spullenhulp.
-Maar dan zou het geen kunstige daad zijn geweest.
-Moet ik dan later jouw broek aan een haakje exposeren?
-Nee, een leeg haakje volstaat.
-Heu…
-Met eronder de woorden: “Papa poneerde zich talig op facebook door de inboedel van zijn brains gewillig toegankelijk in woorden te gieten waardoor het gewone denken van de bevriende postlezer lichtjes uit evenwicht werd gebracht en een cognitieve displacement feitelijk werd.”
-Weet je papa, ik hang gewoon twee haakjes naast mekaar en ik schrijf eronder: “mama en papa”.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 26 augustus 2015 in art, humor

 

Really?

Zwijgen is als fonische puurheid uitgegroeid tot een ode aan het abstract luisteren: wat je hoort is wat je hoort.

Alleen wie dit als een harde noot ziet, die gekraakt dient te worden, ervaart de parodie ervan.

Veel meer dan een ingetogen, binnensmondse schaterlach, weerklinkt het ontbreken van klanken als een verhaallijn die de mogelijke band met bestaande klankkleuren teniet doet en tegelijk elke muzak-design functie in vraag stelt.

11136634_10205587155910846_4046032317399783606_n

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 23 mei 2015 in art, humor

 
Galerij

Street Art Erriadh (Djerba) “Djerbahood”

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 19 april 2015 in art

 
  • Archief

  • november 2017
    M D W D V Z Z
    « Okt    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  •