RSS

Categorie archief: art

De nar en de suppoost

Ze snappen het niet. Degene die -vaak vervuld van afgunst- zich keren tegen cultuurinvesteringen.
Iedereen moet eten. Dus slagers, bakkers, groenteboeren (die allemaal lijden onder de concurrentie van grootwarenhuizen) hebben duizenden potentiële klanten in hun eigen gemeente. Kunstenaars (podiumkunsten, plastische kunsten, etc) hebben duizenden ‘klanten’ in het hele land. Hoe dat komt? Door de opvoeding. Door de dwaasheid van die mix tussen ideologie, conservatisme, identiteit en de angst zichzelf te verliezen. Daardoor wagen velen zich niet aan het moeilijke avontuur kunsten te ontrafelen; langzaam tot zich te nemen; die ‘taal’ te leren spreken.
Er zijn kunstenaars die foeteren op de subsidies omdat zij er geen krijgen. Dat is jammer, want het zou fijn zijn moesten ze minstens geholpen worden voor weinig geld te kunnen exposeren. Ze moeten dus niet omwille van de schaarste aan middelen afgunstig worden, maar die schaarste aanklagen.
En nee, het geld moet echt niet van de overheid alleen komen. Er moet veel meer gesponsord worden door privébedrijven en -personen. Maar ook daar lopen heel wat macho-barbaren rond die liever voetbal sponsoren dan subtiele, moeilijke kunstuitingen.
Al wie op niveau creatief bezig is, zou hier een halftijds inkomen uit moeten kunnen halen. En daarnaast ingezet worden in de samenleving (bv. in het onderwijs) om de bakens te verzetten, zodat morgen in de media gepalaverd wordt niet over de voetbalwedstrijden van het voorbije weekend, maar over al die romans, essays, gedichten, voorstellingen, installaties, etc. die er te zien en te beluisteren vallen. De dag dat de gesprekken bij de slager niet gaan over het falen van Anderlecht maar over de adaptatie van Shakespeare door auteur X met acteurs Y en Z, leven we in een andere beschaving. Eentje die begrijpt dat identiteit vloeibaar is. Dat je reist en doolt en kunst inademt om gedeeltelijk jezelf te herontdekken. Dat onze verlangens geen manifestaties zijn van onze vrije wil, maar het product van een mix van biochemische processen, culturele invloeden, de impact van ouders en leerkrachten en media. En dat wij dus een constructie zijn en dat we echt niet al onze gevoelens moeten opvolgen en inwilligen, want het zijn al te vaak koekoekseieren in ons wezen gedropt. Het ‘zelf’ is een verzinsel. Zo ook zijn meningen losse flodders die we best asap herschrijven, aftoetsen, hertimmeren en bijschaven. In plaats van de hielen in de grond te zetten en op de borst kloppend tweetend een standpunt in te nemen en op anderen in te hakken, waarmee we tegelijk een muur rond onszelf optrekken. In onze gedachten spookt een olibrius, een wijsneus, die doet alsof wij weten wat goed voor ons en die onze eigen kleine waarheid fabriceert. Maar het is onze eigen spindokter, zoals ook regeringen en bedrijven spindokters hebben die volksliederen, brands, vlaggen , optochten, symbolen en helden fabriceren en als propaganda installeren. Wie niet beseft dat hij zijn eigen museum voor de enige werkelijkheid aanneemt, is verworden tot suppoost van zijn eigen bestaan.
Daar dient kunst voor. Om jezelf heruit te vinden. Om je zekerheden af te toetsten. Om te evolueren, dag na dag, pagina na pagina, facebookpost na facebookpost.
Het zijn bange mensen die niet durven op tafel slaan en eisen dat de budgetten van privé en overheid voor cultuur honderdmaal groter moeten zijn (vanuit een bildungsperspectief) dan die voor transport en leger. Bang dat wat in hen huist, door die kunsten, zou ontluiken en zij in de spiegel kijkend zichzelf zouden beginnen uitlachen.
Wie zichzelf ziet als koning heeft de nar voorgoed opgesloten en zal al wie of wat rondom alsnog met de koning lacht, liefst censureren en dus subsidiedood maken.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 15 november 2019 in art, cultuur, maatschappij, onderwijs

 
Afbeelding

Space

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 28 mei 2017 in art, foto

 
Galerij

Sehnsucht

Deze diashow vereist JavaScript.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 21 mei 2017 in art

 
Galerij

Some art

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 17 oktober 2016 in art

 
Galerij

Art Brussels 2016

Deze diashow vereist JavaScript.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 25 april 2016 in art

 

Words

Luc Tuymans treedt op als curator en wordt geïnterviewd -> http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/cultuur%2Ben%2Bmedia/kunsten/1.2423900

-Papa, die meneer zegt: “Het is een beeld dat zich fysiek poneert binnen de ruimte en in die zin toegankelijk is.” Wat bedoelt hij daarmee?
-Dat zijn zo van die zinnen die je ook kan omdraaien.
-O ja, hoe dat dan?
-“Het is een fysieke ruimte die zich als beeld toegankelijk poneert.”
-Heu…
-Stel dat we een lege ruimte zouden exposeren. Dan kunnen we zeggen: “het is de ruimte die zich poneert door fysiek toegankelijk te zijn.”
-Allicht papa, want die ruimte is dan leeg.
-Voilà. In se zegt die meneer dat als je in een ruimte iets neerzet, het aanwezig is en daardoor zal men er naar kijken. Alleen als het onzichtbaar is, dringt het zich niet op.
-Maar de mensen komen toch juist kijken naar dat beeld… Is dat dan wel opdringerig? Het is toch gewenst.
-Klopt. Maar de interviewer was al blij dat hij niet moest repliceren, laat staan duiden.
-Maar wat bedoelt die andere meneer dan, papa met: “Wat je hier ziet is enerzijds de jas van mijn grootvader en een giletje van mijn grootmoeder… Dit zijn kledingstukken van mijn grootouders die ik sublimeer en abstraheer naar artefacten… De inboedel van hun huis zal museaal geplaatst worden en zullen heel specifieke elementen uit die woning als sculpturale voorstellingen gebracht worden.”
-Wel, ik zou gezegd hebben: “Dus ik stel de woonst van mijn overleden grootouders voor u open en tegelijk hang ik in een museum enkele kledingstukken van hen. Daardoor breek ik de link tussen hun oorspronkelijke zijnstoestand (opgevouwen in een kast liggen, badend in de geur van sunlightzeep) en breek die open naar de museale ruimte waar ze plots eenzaam aan een haakje de toeschouwer confronteren met de afwezigheid van de dragers van deze kledingstukken.
-Heu… en daarmee bedoel je?
-Oma en opa zijn dood en ik laat u in hun biotoop rondwandelen en hang hun kledij aan een witte muur om mijn verdriet te uiten, om hen te eren, om te wijzen op details die zo bij hen passen en in mijn geheugen blijven hangen. Waardoor ze eigenlijk virtueel verder leven. En daardoor kan elke bezoeker zich ook eigen dierbaren in hun kledij voor de geest halen.
-Maar die eerste meneer, papa, die zei dan weer: “Het abstracte zit in de totale verschuiving en de displacement van die elementen. Men komt in een quasi museale context; men zal geïsoleerd worden en een totaal veranderingsproces ondergaan. Ook door de objecten op een andere hoogte te hangen bekomt men een heel andere levensvatbaarheid van dingen die eigenlijk zeer banaal zijn.”
-Kijk, als je twee kledingstukken aan een haakje hangt, dan heb je vier opties: je hangt ze even hoog; je hangt het een hoger dan het ander; je hangt het ander hoger dan het een of je hangt ze op mekaar. Elke keuze is moeilijk, maar heeft gevolgen in de wijze waarop wij er naar kijken want de gulden snede bepaalt hoe esthetisch en gewennig het geheel zal overkomen.
-Maar als ze dood zijn, waarom laat je die kledingstukken dan niet op een hoopje op de grond liggen.
-Dat zou niet respectvol zijn.
-Waarom niet? Die meneer had ze toch ook naar het containerpark kunnen brengen of naar Spullenhulp.
-Maar dan zou het geen kunstige daad zijn geweest.
-Moet ik dan later jouw broek aan een haakje exposeren?
-Nee, een leeg haakje volstaat.
-Heu…
-Met eronder de woorden: “Papa poneerde zich talig op facebook door de inboedel van zijn brains gewillig toegankelijk in woorden te gieten waardoor het gewone denken van de bevriende postlezer lichtjes uit evenwicht werd gebracht en een cognitieve displacement feitelijk werd.”
-Weet je papa, ik hang gewoon twee haakjes naast mekaar en ik schrijf eronder: “mama en papa”.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 26 augustus 2015 in art, humor

 

Really?

Zwijgen is als fonische puurheid uitgegroeid tot een ode aan het abstract luisteren: wat je hoort is wat je hoort.

Alleen wie dit als een harde noot ziet, die gekraakt dient te worden, ervaart de parodie ervan.

Veel meer dan een ingetogen, binnensmondse schaterlach, weerklinkt het ontbreken van klanken als een verhaallijn die de mogelijke band met bestaande klankkleuren teniet doet en tegelijk elke muzak-design functie in vraag stelt.

11136634_10205587155910846_4046032317399783606_n

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 23 mei 2015 in art, humor

 
Galerij

Street Art Erriadh (Djerba) “Djerbahood”

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 19 april 2015 in art

 
Galerij

Skylights

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 24 maart 2015 in art, foto, natuur

 
Afbeelding

De Dali-asperge

20150323_180812

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 24 maart 2015 in art, foto, humor

 
Galerij

Citadel’arte Diest

Deze diashow vereist JavaScript.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 8 december 2014 in art

 
Galerij

Musée d’Art moderne et contemporain MAMCS à Strasbourg

Deze diashow vereist JavaScript.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 17 augustus 2014 in art

 

Poubelle

20140513_182631 20140513_182641

 

 

 

 

 

 

 

Het lot van een opgefokte duivelsgekte

 

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 22 mei 2014 in art, foto, humor, maatschappij, media

 
Galerij

Blue

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 22 mei 2014 in art, foto

 
Galerij

Arty pictures

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 10 mei 2014 in art, foto

 
Afbeelding

Gecensureerde selfie

20140403_115109

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 10 mei 2014 in art, foto

 
Galerij

Licht

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 10 mei 2014 in art, foto

 

Alignement

Deze diashow vereist JavaScript.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 7 februari 2014 in art

 
Galerij

Exposition Mudam Luxembourg

Deze diashow vereist JavaScript.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 12 januari 2014 in art

 
Galerij

Alignement

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 12 januari 2014 in art, foto, poëzie

 
Galerij

Mudam Luxembourg

Deze diashow vereist JavaScript.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 28 april 2013 in art

 
Galerij

Wiels. Art contemporain.

Deze diashow vereist JavaScript.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 28 april 2013 in art

 
Galerij

Sam Dillemans – portretten

Deze diashow vereist JavaScript.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 21 april 2013 in art

 
Galerij

Moments crépusculaires

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 21 januari 2013 in art, natuur, poëzie

 

Expositie Manifest Aanwezig kasteel Oud-Rekem 2012

Deze diashow vereist JavaScript.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 28 augustus 2012 in art

 

Frankfurt

The beauty of a placebo

Deze diashow vereist JavaScript.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 22 juli 2012 in art, cultuur, vakantie

 

Documenta XIII Kassel

Deze diashow vereist JavaScript.

Also worth looking and listening at…

Namedropping: Maria Martins, Vann Nath, Goshka Macuga, Llyn Foulkes, Kader Attia, Fiona Hall, Omer Fast, Chiurai,, Isrvan Csakany en William Kentridge.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 22 juli 2012 in art, cultuur

 

Kunst in Haspengouw

Deze diashow vereist JavaScript.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 28 mei 2012 in art

 

Thumos

Thumos. Bij de oude Grieken stond deze term voor het verlangen naar erkenning, als individu. Het is de kracht waarmee men verbeten doorzet, de held wordt op het slachtveld. Thumos drijft een mens concurrentieel te zijn en zichzelf als individu op de kaart te zetten.

Thumos kan je vandaag vatten onder de hype term Egobranding.
Maar met het ouder worden gebruikt men die levensenergie om te creëren, om passievol de poëzie en de volheid van het eenmalige bestaan te ervaren. Thumos wijst er ons op hoe wij tegelijk trots en schaamtevol kunnen zijn op de Mens. Leven tussen spirit, ratio en emotie.

Deze diashow vereist JavaScript.

Dit werk drukt de ambivalente aspecten uit van thumos. O.a. door de ruwe oppervlakken waaruit zachte, tedere vormen ontstaan. Een powerfull werk en tegelijk een broze materiaalkeuze. Een imposante verschijning als symbool voor de hoogmoedige en fragiele mens.

Samen met een twintigtal andere werken te bekijken in het Kasteeldomein Terbiest te St-Truiden van donderdag 17 mei tot en met 3 juni 2012 van 14u tot 17u.

Opening op woensdag 16 mei om 18uur.

 
1 reactie

Geplaatst door op 14 mei 2012 in art

 

Let there be light

Deze diashow vereist JavaScript.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 5 mei 2012 in art, impressie, poëzie

 

Zielevoedsel

“Il y a des belles choses qui ont plus d’éclats quand elles demeurent imparfaite que quand elles sont trop achevées.” La Rochefoucauld

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 29 december 2011 in art, music, poëzie

 

Een witte dag

Deze diashow vereist JavaScript.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 19 december 2011 in art, natuur, poëzie, vakantie

 

Model Tableau Vivant – Skylight One Hanson

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 9 december 2011 in art

 

Expositie Rita van Even

Guitig. Warm. Zelfzeker. Zo zitten ze en kijken je aan, de beelden van Rita van Even. Nee, dit zijn geen godinnen, noch mannequins of supervrouwen. Daarvoor is het levenspalet van de kunstenares te rijk, te eigenzinnig ook. Met clichés geraak je niet ver wanneer je in de wereld van deze mollige, uit klei of brons opgetrokken dames vertoeft. Het voelt er veilig aan. De beelden kunnen je zo beginnen koesteren. Hun expressieve borsten zijn als een  warme haard waar het goed snoezelen is. Hun blik verraadt présence. Moeders die weten waar ze  voor staan, maar wel ontvankelijk zijn.

In afwachting in actie te schieten (sommigen geven de indruk uit Breughels De dans der Bruid gestapt te zijn of zich klaar te maken om een pavane van Purcell aan te vatten) mediteren en verstillen ze, waardoor ook de bezoeker tot contemplatie overgaat. Onderhuids kriebelt de actie maar momentaan is er een rust. Toch wil je weten wat ze even voordien deden en dat ze zo dadelijk de beentjes zullen uitzwaaien, staat vast. Hun gedachten lijken wijdheid te bevatten al staat bij  sommigen de blik op onwezenlijk. Occasioneel pruilt een verwrongen mond.

Nee, dit zijn geen emoties die dik in de verf gezet zijn. Dit is het vrouwelijke leven in zijn subtiliteit.

Rita van Even stelt ook een reeks mannenhoofden tentoon. Prachtig opgesteld kijken ze je vrank aan. Het lijken koppensnellers, door de tand des tijd getekende koppen, venten zonder body. En ook hier is er een tedere toets die de kijker doet verstillen. En sympathie krijgen.

De kunstenares waagde zich ook aan enkele schilderijen. En het mag gezegd: het contrast wit-zwart en de dikke verflagen, haast reuze-pointillage, geven een cachet dat doet denken aan de werken van Chris Ofili. Afrika is niet ver af. Maar misschien zijn het eerder oerbeelden…

Nog tot 28 september in De Oude Barrier, Luikersteenweg 773 te Hasselt-Wimmertingen. Parallel loopt ook de schilderijenexpositie van Left Hand Georges. Meer info www.galeriedeoudebarrier.be

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 13 september 2011 in art

 

De blinde muur

Jan De Cock werd uitgenodigd een artistiek concept te ontwikkelen op een reeks blinde muren rondom een rotonde.
Dit zou zijn conceptuele uitleg kunnen zijn:  “Maar het kunstwerk staat er al.  Het is een kwestie van het te ontwaren. Ik wil de mensen leren kijken. Bekijk de blinde muur en je ziet het voor je opdoemen. Het is rococo, ontdaan van alle franjes. Het is een sculptuur waarvan de vijfde dimensie geplet zit tussen de gesublimeerde tijd. Ik leer de passanten cadreren. Vanuit hun achteruitkijkspiegel kruisen heden en toekomst zich binnen de contouren van mijn visionaire kadering. Het is geen muur, maar een filosofische vraagstelling die zich als een met onzichtbare inkt geschreven graffiti openbaart. Het is de naaktheid van de vorm. En het geclaxoneer is niets anders dan de ovatie van het publiek voor zoveel schoonheid.”

 
1 reactie

Geplaatst door op 23 april 2011 in art, filosofie, humor

 

Licht uit

licht haar bij in het dichten van haar kloof
laat haar schuifelen stap per stap
tast haar huid, haar loof
zo bloot zo zwart zo knap
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 9 februari 2011 in art, poëzie

 

Het zwarte jasje

Stel dat ik elke dag hetzelfde zwarte jasje zou dragen. Dan nog ben ik steeds anders gekleed. Want het jasje oogt nooit hetzelfde. Het licht is immers elke dag (en vaak op vele momenten van 1 dag) anders. En het jasje reflecteert. En absorbeert het omringende licht. Wie de werkelijkheid ziet naast het jasje, ziet dan ook steeds een ander contrast.
Jasjes bestaan nooit op zich zelf. In het bijzijn van mijn zwart jasje wordt de bedelaar Mens, vervelt de bankier in zijn maatpak tot inspiratieloze huid, glimlacht de profvoetballer stomdronken en voelt de bakkerin fierheid opkomen omdat ik als Dichter naast Prousts madeleinekoekjes het de moeite vind bij haar mijn dagelijks brood te halen.

Dankzij mijn zwarte vestje krijgt de wereld Kleur.

Zeg ik minzaam gezeten in het zwarte licht van mijn eigen schaduw.

 

 

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 24 november 2010 in art

 

Liefde

One of the Best Pictures 2010 van National Geographic.

 

 
1 reactie

Geplaatst door op 23 november 2010 in art, reizen

 

Vijf dagen op altitude 378

Leven te midden oranje gloed. Ardeense bossen ondergedompeld in een verfbad van oker, ros, rood en geel. Bladeren die participeren aan het herfstdefilé. Een catwalk, in vol ornaat, de ultieme pracht alvorens de dood het overneemt. Zoals een ster op het einde van haar leven explodeert en als supernovawolk kleur geeft aan het firmament.

Het wild met rust gelaten. Ze stressen al voldoende door de drijfjachten. Het blijft een paradox. Moet het zwijn stressloos sterven door kansloos neergeschoten te worden vanuit een mirador?  Of moet het een kans krijgen te ontsnappen maar wel enkele uren extreem gestresseerd opgejaagd worden?

Als eerbetoon aan de woudbewoners, twee strofen uit het Troostgedicht voor  Rik Lanckrock van Staf de Wilde.

treur niet , de dood zal komen

om te troosten, hij neemt jouw geheugen

over, de schoonste van je dromen

en voegt ze bij zijn boeken

waarmee de goden zich verheugen

laten we geduldig wezen

en  vertrouwen op de tijd

we zullen worden nagelezen

door de stenen ogen van de eeuwigheid.

  • Vijf dagen zonder internet. Love it. Eindelijk tijd om een reeks interessante teksten die ik van het web plukte, tot mij te nemen.
  • Te beginnen met Stefan Beyst ver(r)assende analyse van Michaël Borremans’ artistieke oeuvre.

Enkele flarden uit het 20 pagina’s tellende essay, getiteld: Spartelen in het sadomasochistische universum. Te lezen op http://d-sites.net/nederlands/kunstenaars.htm

Over heimwee:

“Na het hemelbestormende schoonschipmaken van het modernisme dat weinig nieuws wist op te bouwen – het epifenomeen van de blijkbaar evenzeer opgegeven strijd tegen het wereldwijd triomferende kapitalisme met de bijbehorende nationalistische en religieuze restauratie – steekt blijkbaar ten allen kante heimwee de kop op: denk slechts aan figuren als Odd Nerdrum, Thierry De Cordier, Luc Tuymans en Michael Borremans, om nog maar te zwijgen van Wim Delvoye met zijn gotische toren. De recyclage van verleden stijlen is inzake kunst wat inzake gemeenschapsgevoel de terugkeer is van de goden en het nationalisme – beide exemplarisch verenigd in de muziek van Arvo Pärt (waarop Jan Hoet ten grave wil worden gedragen).

Over SM:

“Historietaferelen plachten groot te zijn, niet zozeer omwille van het aantal figuren, dan wel vanwege het belang van het onderwerp. Sadistische voorstellingen neigen er daarentegen toe zich aan het daglicht te onttrekken, net zoals de gebaren van Borremans’ figuren. Dat maakt Caravaggio’s ‘Onthoofding van Johannes de doper’ zo gênant, niet anders dan de levensgrote porno van Jeff Koons – en omgekeerd: Goya’s Desastres zo overtuigend. Wellicht vandaar de paradox dat de kleine tekeningen veel monumentaler werken dan de versies die zijn uitvergroot op doek, terwijl de beeldhouwwerken of beeldschermen die op de tekeningen tot reuzengrote proporties zijn opgeblazen wel degelijk overtuigen.

Over vakmanschap:

“Inzake het eigenlijke vakmanschap van de kunstenaar – het maken van eigentijdse beelden in een daartoe zelf geschapen taal – laat Borremans het dus eigenlijk afweten.”

“Niet zozeer de intrinsieke kwaliteiten van zijn werk, eerder de manier waarop in dit schilderen zalf, bliksemafleider en dekmantel zijn verdicht maakt dus de geheime charme en het ontsluierde raadsel uit van het werk van Borremans.”

“Borremans stelt onomwonden: ‘Ik wilde hedendaagse, authentieke beelden maken, en die uitvoeren in technieken en via media van vroeger.’ (Vanderstraeten) Daarmee lijkt hij ervan uit te gaan dat die technieken tijdloos zijn. Daarbij ziet hij over het hoofd dat zijn soort toets is ontwikkeld in een heel andere inhoudelijk context: die van zelfverzekerde verheerlijking van hemel en hof – of van de wereld onder het hemelbed – waar de toets eerder resoneerde met de inhoud dan er de ontkenning van te zijn. Het is alleen maar de combinatie met het sadisme dat door diezelfde toets wordt toegedekt, dat deze gedateerde vorm van schilderen een schijn van nieuwheid verleent. Zo redt niet alleen de toets het sadisme, maar omgekeerd het sadisme ook de toets – het volstaat om zich deze schilderijen voor te stellen met een niet-problematische inhoud – denk slechts aan figuren als James Avati (Laureyns) – om zich daarvan te vergewissen.”

  • Ook het inzicht waard, deze vaststelling uit een actuele aftoetsing van Paul Scheffer, Het land van aankomst.

De allochtonen uit Azië en Afrika kwamen de voorbije eeuwen niet uit ellende naar Europa of de Nieuwe Wereld, maar wensten te investeren, zoals ook vandaag een hele groep, gemeenschap of familie investeert in één iemand die dan in Europa studeert of er werkt en geld terugzendt, of nadien terugkeert en zijn knowhow meeneemt. Maar de blanken werden iets te radicaal en begonnen slaven uit te voeren. Ze dachten dat de zwarten en Aziaten werk zochten, maar zij waren KMO’ers  die wensten uit te groeien tot grote bedrijfsleiders. Net als…de blanken. In dat opzicht is slavernij en kolonialisme niet zozeer het vergaren van goedkope arbeidskrachten, maar het uitschakelen van concurrerende ondernemers.

Immanente suprematie. Immanente droefheid.

  • Geen tv deze vijf dagen. Wel radio. Enkele gesproken weetjes:

Rokers mogen Nederland terug doempen in ruimtes kleiner dan 70m². Domme maateenheid, denk ik dan, want de kubieke meters zijn belangrijk! En sowieso onbegrijpelijk dat mensen samenhokken in doempige ruimtes en zich dubbel verzieken.

De Leeuw van MGM vraagt het faillissement aan. Vier miljard doller schulden. Wat zouden de kroonjuwelen James Bond, The Lord of the Ring en  Ben Hur daar van denken? Dat ze ingezet zullen worden om alsnog een overnemer te vinden. En wat als de Leeuw van Vlaanderen op een dag (na dertig jaar onafhankelijkheid bv.) het faillissement zou moeten aanvragen? Wie is dan de Vlaamse James Bond van dienst? Toch niet BDW? Welke kroonjuwelen of andere ringen bezit Vlaanderen? Misschien moeten ze Brugge als onderpand geven. En heeft Ambiorix dezelfde uitstraling als Ben Hur?

Dweeno Zappa, zoon van een muzikaal genie, speelt het repertoire van zijn vader. Moet toch een dubbel gevoel zijn, heel je leven “zoon van” blijven…

Laatavondprogramma’s op de radio gaan soms dieper in op een aantal zaken. Dan is er eindelijk tijd om mensen aan het woord te laten. Zoals een aantal jong-volwassenen. Wat houdt hen bezig? Waarom zoeken jonge mensen zoveel duidelijkheid? En zekerheid. Op zo’n jonge leeftijd. Toen ik adovolwassene was, snakte ik enkel naar onregelmaat, het ongewisse, het avontuur. Het leven als een vlakke loopbaan… tjonge tjonge… wie wil dat nu? Of neem zo’n term als “verkeringstijd”. Een veertiger had het erover. “Toen mijn vrouw en ik in verkeringstijd waren… Verloofd dus…” Mijn vrouw en ik zijn altijd in verkeringstijd. Gehuwd of niet. Met of zonder kids. Wat is er nu poëtisch aan een rechtlijnige huwelijkscarrière…

  • Sociali-zen. Hoort ook bij vertoeven in Ardennenland. Doorzakken bij L&L. Doorpraten over relatietherapie. Hechtingsdrift. Verlatingsangst. Love it. Smullen geblazen, dat gepsychologiseer, bediscussieer…

Aansluitend aan het lezen:

  • Eric Rosseel: Gedwongen copulatie. Natuur en Cultuur in de Evolutionaire Psychologie. Met als kernbegrip de GPA’s (geëvolueerde psychologische adaptatie). Boeiender en actueler dan Darwin! Later meer.
  • Over evolutie aansluitend dit artikel: “Camouflage or Moral Monkeys?” van Peter Railton op de site van The Stone.

“Evolution is much more than “the law of the jungle”. Altruism has proven to be an important part of animal behavior. Not only in humans. Unfortunately, many still subscribe to the idea that nature is all “eat or be eaten” and that the human species is the only species with morality. Morality is partially genetic, it does not come from culture alone and certainly not from religion alone. Evolution is one of the most misunderstood concepts of science. Possibly because the theory is very simple to formulate but not that simple to really get your head around.

Reminds me of Carl Sagan’s experiment, in which monkeys were only permitted to eat if they pulled a lever that administered an electric shock to another monkey, the monkeys chose to abstain from food for up to 14 days, even if they didn’t know the monkey being shocked. Sagan wondered how many humans in the same situation would be so selfless.”

“Why would human evolution have selected for such messy, emotionally entangling proximal psychological mechanisms, rather than produce yet more ideally opportunistic vehicles for the transmission of genes — individuals wearing a perfect camouflage of loyalty and reciprocity, but fine-tuned underneath to turn self-sacrifice or cooperation on or off exactly as needed?

Because the same evolutionary processes would also be selecting for improved capacities to detect, pre-empt and defend against such opportunistic tendencies in other individuals — just as evolution cannot produce a perfect immune system, since it is equally busily at work improving the effectiveness of viral invaders. Devotion, loyalty, honesty, empathy, gratitude, and a sense of fairness are credible signs of value as a partner or friend precisely because they are messy and emotionally entangling, and so cannot simply be turned on and off by the individual to capture each marginal advantage.

Why, then, aren’t we better — more honest, more committed, more loyal? There will always be circumstances in which fooling some of the people some of the time is enough; for example, when society is unstable or individuals mobile. So we should expect a capacity for opportunism and betrayal to remain an important part of the mix that makes humans into monkeys worth writing novels about.

Pure altruism would not be favored in natural selection over an impure altruism that conferred benefits and took on burdens and risks more selectively — for “my kind” or “our kind.” This puts us well beyond pure selfishness, but only as far as an impure us-ishness. Worse, us-ish individuals can be a greater threat than purely selfish ones, since they can gang up so effectively against those outside their group. Certainly greater atrocities have been committed in the name of “us vs. them” than “me vs. the world.

Within my own lifetime, I have seen dramatic changes in civil rights, women’s rights and gay rights. That’s just one generation in evolutionary terms. Human culture, not natural selection, accomplished these changes, and yet it was natural selection that gave us the capacities that helped make them possible.

Does thoroughly logical evolutionary thinking force us to the conclusion that our love, loyalty, commitment, empathy, and concern for justice and fairness are always at bottom a mixture of selfish opportunism and us-ish clannishness?

We still must struggle continuously to see to it that our widened empathy is not lost, our sympathies engaged, our understandings enlarged, and our moral principles followed. But the point is that we have done this with our imperfect, partial, us-ish native endowment.

Kant was right to be impressed. In our best moments, we can come surprisingly close to being moral monkeys.”

Lectuur op de salontafel:

  • Knack Boekenbijlage 10, met o.a. een interview met Jonathan Franzen (boeiender dan zijn romans, sorry voor de fans van zijn familieverhalen).
  • Anders zichtbaar. Zingeving en humanisering in de beeldcultuur (red. Johan Swinnen). Eten en drinken voor wie graag reflecteert over kunsten, filosofie en maatschappij. “I’m not bad, I’m just drawn that way”, Jessica Rabbit in Who Framed Roger Rabbit, 1988. Love it.
  • Baudelaire in Cyberspace: dialogen over kunst, wetenschap en digitale cultuur. Een pak interessanter deze dialogen tussen Antoon van den Braembussche & Angelo Vermeulen dan heu… de toch wel wat opgekakelde Ted-talk van de Limburgse globetrotter & kippenfokker Koen Vanmechelen. Je komt er o.a. Plato (de tragedie moet verboden worden want geweld wordt gekopieerd = copycat) versus Aristoteles (tragedies moeten opgevoerd worden want ze reinigen =  catharsis) tegen.

Of de twee laten hun licht schijnen over ons denken als afterthought.

  • Chomsky: tien strategieën om de massa’s te manipuleren.
  • Dirk Verhofstadt over De doofpot van de paus van Geoffrey Robertson.

O ja, ik had natuurlijk wat opdrachten van studenten te verbeteren. En las wat vakliteratuur, waaruit ik dit pluk (marketeer Jonathan Salem Baskin):

  • Consumers are not in control. They are less trusting, less in control, less loyal than ever. And they just had enough of being insulted by time wasting, mind numbing ads. Keep marketing from ruining the credibility of your brand.
  • Brand is not a promise. Promises are never fulfilled. It’s about the here and now. Architect ‘branding’ experiences into real-time experiences. We don’t need to get into the head of our consumers, get into their lives.

Een leuk besef:

  • Een atheïst heeft dezelfde gevoelens over Jahweh of God als een christen over Wodan of Beëlzebub. Of over het Gouden Kalf. Alle monotheïsten zijn atheïst t.o.v. de meeste goden waarin mensen ooit geloofden of geloven. Alleen atheïsten laten ook die laatste God voor wat ie werkelijk is: fantasie.
  • Podcasts zijn geweldige uitvindingen. Je plukt van het web een debat of interview (beeld of klank, maakt niet uit) en zet het als mp3 op een stick, die je dan in je autoradio inplugt. Als je rijdt, kan je je prima concentreren op menselijke stemmen. Aanraders zijn sommige uitzendingen van Rondas en Trio op Klara (zaterdag- en zondagmiddag). Beluisterde ook een gesprek tussen Adriaan van Dis en Harry Mulisch (“ik wist op mijn 16e dat ik een genie was, maar wist nog niet waarin”. Of een citaat van  Hegel: “Het noodzakelijke realiseert zich altijd toevallig”. Mulisch vindt dat we de wereld moeten re-mythologiseren door wat meer decor te creëren. Niet door een God te her-introduceren. Maar door jezelf (je eigen leven en bezigheden) te mythologiseren.

En ook dvd’s zijn leuke uitvindingen. Gezien, want al lang op het verlanglijstje:

  • Home van Ursula Meier met Isabelle Huppert (flippende huisvrouw) en Olivier Gourmet (verrassende rocker). Een gezin woont aan een autostrade in aanbouw en hebben het er naar hun zin. Helaas voor hen komen plots pletwalsen en pekwagens de bovenste rijlaag vernieuwen, waarna ook vangrails geplaatst en lijnen getrokken worden. Aanvankelijk besluit het gezin (ouders, 2 jongedames en een kid) het lawaai van voorbijsoezende wagens te negeren. Maar wanneer de oudste dochter er met een passant van door is, flipt mama en besluit papa het huis toe te metsen. Waardoor de film een beklemmende wending krijgt. Leuke extra’s op de dvd waarbij je te weten komt dat de film in Bulgarije is opgenomen op een tarmac voor sproeivliegtuigjes, temidden twee piepkleine dorpjes.
  • Claude Chabrol ging Mulisch vooraf dus tijd om nog es iets te herbekijken. Au coeur du mensonge is een liefdesdrama dat zich afspeelt in artistieke middens. Met Jacques Gamblin en Sandrine Bonnaire. Overspel, depressie, zelfmedelijden, mislukkingen en hautain gedrag. Een aangename cocktail al is het verloop voorspelbaar en de regie eerder klassiek. Geen spetterende film, Chabrol qua, maar ook geen brol.

De laatste vlieg in huis heb ik gevangen. Ze zit onder een waterglas. Voorzichtig duw ik een kartonnetje onder het glas, draai alles om en zet het glas in een leeg plastic ijsroombakje, dat ik afsluit. De vlieg is nu klaar om getransporteerd te worden. Ik zet het bakje naast me in de wagen. En rijdt de heuvel af, noordwestwaarts, richting taalgrens.

100 km verder, wachtend aan het enige verkeerslicht dat ik op mijn weg tegenkom, open ik het raam. En open het bakje. De vlieg herwint haar vrijheid. En ontdekt een nieuwe wereld. Go & Fly! Zeg nu nog dat ik inteelt niet tegen ga door de Ardeense vlieg te lossen in de streek van Hannuit.

 

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 6 november 2010 in art, bio, literatuur, vakantie

 

Een leeg museum en lege zalen met witte muren als antwoord op 9/11.

Lege expositiezalen. Niks bijsluiters. Niks titels. Gewoon rondwandelen tussen witte muren.
En dan wat ouwehoeren over: de bezoekers worden geconfronteerd met het Ontbreken. Zij zien zich gespiegeld aan hun verwachtingspatroon en ervaren Leegte. Deze leegte vult hun gedachten met het inzicht dat verlangen en verwachting samen gaan, doch wanneer bruusk een einde wordt gemaakt aan deze hoopvolle zijns-toestand, wordt de bezoeker teruggeslingerd op zichzelf en ontdekt wat ook de kunstenaar ervaart bij aanvang van het creatieve proces, n.l. de zichzelf bevragende worsteling met het witte blad, het witte doek, de witte kale ruimte.

De bezoeker zal zich de vraag stellen: waarom ben ik hier? (en waarom heb ik hier 9 euro voor betaald?). Hij zal zelf de ruimte invullen want dolen in leegte is als nagenieten van een Biafraanse maaltijd of zonnen aan een Pakistaanse overstroomde rivier. Enkel in de waan kan men nog voltooiing vinden. En dat is wat de artiest wil zeggen door niets te exposeren maar toch de bezoeker naar een tentoonstelling te lokken. De kunstenaar verwordt tot charlatan die de goedgelovige virtueel onder de arm neemt maar hem meteen ook een neus opzet. Uit de onduidelijke gemoedstoestand dient de bezoeker over te gaan tot rebellie. Maar omdat er geen werken staan die eventueel uit verontwaardiging stuk geslagen kunnen worden, kan de bezoeker enkel zelf beginnen kribbelen op de muren en zo vindt de grote Ontmaagding plaats, als alternatief voor wat vroeger een Beeldenstorm werd genoemd.
Het Ultieme Statement van de kunstenaar die enkel lege zalen exposeert, is dan ook bijzonder hoopvol en richt zich tot religieuze fanatici die zichzelf en anderen opblazen om in hun hemel een hele reeks uitverkoren maagdelijke dames ter beschikking te krijgen: “kom eerst een bezoek brengen aan de expositie en ontmaagd zoveel gij wilt, zodat uw woede zich sublimeert in een eigen artistieke prestatie en gij niet langer met wrok de wereld aanschouwt.”
Of om het in een quote te zeggen (belangrijk als men gedurende een uur geïnterviewd wordt en uiteindelijk enkel die ene zin uitgezonden wordt): “deze expo is mijn antwoord op 9/11”.

(maar wees eerlijk: zonder al deze uitleg, begrijpt geen kat waarop een lege zaal alsnog het enig plausibele antwoord is op Bin Laden).

 

 

 

 

 

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 30 oktober 2010 in art

 

Expositie in kasteel Oud-Rekem

Deze diashow vereist JavaScript.

Hier bevindt zich het kasteel .

Lucht is tastbaarder dan mijn gedachte is een samenwerking van curator Annemie Van Laethem met het Bonnefantenmuseum.

 
1 reactie

Geplaatst door op 22 augustus 2010 in art

 

Art Brussels 2010

Meer foto’s op yilli.be

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 26 april 2010 in art

 

Zomer 2009

Egyptisch paviljoenIstrië – Biënnale van Venetië – Verbeke Foundation Kemzeke – Verdronken land van Saefthinge: zie de foto’s op http://www.yilli.be/reizenexpos/index.html Jump

 
1 reactie

Geplaatst door op 2 september 2009 in art, bio, reizen

 

An Arty day @ the coast

Impressionante balkenmoskee

Latijns-Amerikaanse gang

Meer foto’s en video-montage

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 14 april 2009 in art

 

Shut up

Tentoonstelling “De Stilte verbeeld” in Borgloon (tot 17 mei). Mijn bijdrage is een installatie met 2 beelden en een hoofdkussen.Shut up. De opgelegde stilte1Shut up. De opgelegde stilte2Shut up. De opgelegde stilte3

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 6 april 2009 in art

 

Kunst met een kwispelstaartje

Meer dan 120 polyester honden werden aan kunstenaars gegeven die er hun ding mee deden. De werken worden in april en mei in het Limburgse tentoongesteld en op 6 juni geveild. Met de opbrengst worden o.a. geleide honden voor mensen met een visuele handicap gekocht en opgeleid. Een initiatief van de Kunstacademie en de Rotary-club Sint-Truiden. Meer details op de website.

Mijn bewerkte hond: 100_3629Dog

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 27 maart 2009 in art

 

De stilte verbeeld

Tentoonstelling in Borgloon van 5 april tot 17 mei. Mét een werk van Yilli: “Shut up” ofte “De opgelegde stilte”.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 22 maart 2009 in art

 

“Belgische film” bestaat niet

Want er zijn Vlaamse films die gepromoot en bekeken worden in Vlaanderen (maar amper in Wallonië)  en er zijn Waalse films die in Walenland (en Brussel) bekeken en gepromoot worden maar in Vlaanderen amper in de zalen lopen. De culturele rijkdom van België (dat wat Gunther Grass nu net zo apprecieert aan het Belgisch confederalisme, n.l. de culturele swap, de mix, de verrijking van Franse en Vlaamse cultuuruitingen), is bv. in de filmprogrammatie quasi onbestaande. Niet voor de freaks, die vinden hun gading en gaan desnoods wel 60 km verder naar een bioscoop, maar het brede publiek krijgt maar de helft van het aanbod voorgeschoteld. Idem wat betreft tv-uitzendingen: RTBF ligt verderweg dan El Jazeera. Of theaterprodukties uit Wallonië halen de Vlaamse schouwburgen niet . Culturele verarming, veroorzaakt door een nieuwe kerktorenmentaliteit die het resultaat is van enerzijds de VTM- en RTL-cultuur, en anderzijds het opportunistische creatiefloze barbarendom van middelmatige politici en partijdictaten.

Zie ook Jan Goossens in De Morgen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 9 maart 2009 in art, maatschappij, media

 

Sprookjes en beelden

Scheveningen, badstad van Den Haag. Beelden aan Zee. Een tentoonstelling van de sculpturen van Tony CRAGG. Indrukwekkend.

De man beschikt over 20 werknemers om zaken als dit te maken: 100_3547

Of dit: 100_3573

Buiten heeft Tom OTTERNESS een reeks beelden gemaakt in het teken van sprookjes.  100_3535

Een aanrader, deze dubbele tentoonstelling!

Meer foto’s van de werken vind je hier.

En de site van het museum Beelden aan zee.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 26 februari 2009 in art

 

A thought to think about

Don’t worry about people stealing an idea. If it’s original, you will have to ram it down their throats.

Howard Aiken, in Robert Slater, Portraits in Silicon (1987)

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 9 december 2008 in art, filosofie

 
  • Archief

  • juli 2020
    M D W D V Z Z
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031  
  •