RSS

Categorie archief: art

De nar en de suppoost

Ze snappen het niet. Degene die -vaak vervuld van afgunst- zich keren tegen cultuurinvesteringen.
Iedereen moet eten. Dus slagers, bakkers, groenteboeren (die allemaal lijden onder de concurrentie van grootwarenhuizen) hebben duizenden potentiële klanten in hun eigen gemeente. Kunstenaars (podiumkunsten, plastische kunsten, etc) hebben duizenden ‘klanten’ in het hele land. Hoe dat komt? Door de opvoeding. Door de dwaasheid van die mix tussen ideologie, conservatisme, identiteit en de angst zichzelf te verliezen. Daardoor wagen velen zich niet aan het moeilijke avontuur kunsten te ontrafelen; langzaam tot zich te nemen; die ‘taal’ te leren spreken.
Er zijn kunstenaars die foeteren op de subsidies omdat zij er geen krijgen. Dat is jammer, want het zou fijn zijn moesten ze minstens geholpen worden voor weinig geld te kunnen exposeren. Ze moeten dus niet omwille van de schaarste aan middelen afgunstig worden, maar die schaarste aanklagen.
En nee, het geld moet echt niet van de overheid alleen komen. Er moet veel meer gesponsord worden door privébedrijven en -personen. Maar ook daar lopen heel wat macho-barbaren rond die liever voetbal sponsoren dan subtiele, moeilijke kunstuitingen.
Al wie op niveau creatief bezig is, zou hier een halftijds inkomen uit moeten kunnen halen. En daarnaast ingezet worden in de samenleving (bv. in het onderwijs) om de bakens te verzetten, zodat morgen in de media gepalaverd wordt niet over de voetbalwedstrijden van het voorbije weekend, maar over al die romans, essays, gedichten, voorstellingen, installaties, etc. die er te zien en te beluisteren vallen. De dag dat de gesprekken bij de slager niet gaan over het falen van Anderlecht maar over de adaptatie van Shakespeare door auteur X met acteurs Y en Z, leven we in een andere beschaving. Eentje die begrijpt dat identiteit vloeibaar is. Dat je reist en doolt en kunst inademt om gedeeltelijk jezelf te herontdekken. Dat onze verlangens geen manifestaties zijn van onze vrije wil, maar het product van een mix van biochemische processen, culturele invloeden, de impact van ouders en leerkrachten en media. En dat wij dus een constructie zijn en dat we echt niet al onze gevoelens moeten opvolgen en inwilligen, want het zijn al te vaak koekoekseieren in ons wezen gedropt. Het ‘zelf’ is een verzinsel. Zo ook zijn meningen losse flodders die we best asap herschrijven, aftoetsen, hertimmeren en bijschaven. In plaats van de hielen in de grond te zetten en op de borst kloppend tweetend een standpunt in te nemen en op anderen in te hakken, waarmee we tegelijk een muur rond onszelf optrekken. In onze gedachten spookt een olibrius, een wijsneus, die doet alsof wij weten wat goed voor ons en die onze eigen kleine waarheid fabriceert. Maar het is onze eigen spindokter, zoals ook regeringen en bedrijven spindokters hebben die volksliederen, brands, vlaggen , optochten, symbolen en helden fabriceren en als propaganda installeren. Wie niet beseft dat hij zijn eigen museum voor de enige werkelijkheid aanneemt, is verworden tot suppoost van zijn eigen bestaan.
Daar dient kunst voor. Om jezelf heruit te vinden. Om je zekerheden af te toetsten. Om te evolueren, dag na dag, pagina na pagina, facebookpost na facebookpost.
Het zijn bange mensen die niet durven op tafel slaan en eisen dat de budgetten van privé en overheid voor cultuur honderdmaal groter moeten zijn (vanuit een bildungsperspectief) dan die voor transport en leger. Bang dat wat in hen huist, door die kunsten, zou ontluiken en zij in de spiegel kijkend zichzelf zouden beginnen uitlachen.
Wie zichzelf ziet als koning heeft de nar voorgoed opgesloten en zal al wie of wat rondom alsnog met de koning lacht, liefst censureren en dus subsidiedood maken.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 15 november 2019 in art, cultuur, maatschappij, onderwijs

 
Afbeelding

Space

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 28 mei 2017 in art, foto

 
Galerij

Sehnsucht

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 21 mei 2017 in art

 
Galerij

Some art

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 17 oktober 2016 in art

 
Galerij

Art Brussels 2016

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 25 april 2016 in art

 

Words

Luc Tuymans treedt op als curator en wordt geïnterviewd -> http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/cultuur%2Ben%2Bmedia/kunsten/1.2423900

-Papa, die meneer zegt: “Het is een beeld dat zich fysiek poneert binnen de ruimte en in die zin toegankelijk is.” Wat bedoelt hij daarmee?
-Dat zijn zo van die zinnen die je ook kan omdraaien.
-O ja, hoe dat dan?
-“Het is een fysieke ruimte die zich als beeld toegankelijk poneert.”
-Heu…
-Stel dat we een lege ruimte zouden exposeren. Dan kunnen we zeggen: “het is de ruimte die zich poneert door fysiek toegankelijk te zijn.”
-Allicht papa, want die ruimte is dan leeg.
-Voilà. In se zegt die meneer dat als je in een ruimte iets neerzet, het aanwezig is en daardoor zal men er naar kijken. Alleen als het onzichtbaar is, dringt het zich niet op.
-Maar de mensen komen toch juist kijken naar dat beeld… Is dat dan wel opdringerig? Het is toch gewenst.
-Klopt. Maar de interviewer was al blij dat hij niet moest repliceren, laat staan duiden.
-Maar wat bedoelt die andere meneer dan, papa met: “Wat je hier ziet is enerzijds de jas van mijn grootvader en een giletje van mijn grootmoeder… Dit zijn kledingstukken van mijn grootouders die ik sublimeer en abstraheer naar artefacten… De inboedel van hun huis zal museaal geplaatst worden en zullen heel specifieke elementen uit die woning als sculpturale voorstellingen gebracht worden.”
-Wel, ik zou gezegd hebben: “Dus ik stel de woonst van mijn overleden grootouders voor u open en tegelijk hang ik in een museum enkele kledingstukken van hen. Daardoor breek ik de link tussen hun oorspronkelijke zijnstoestand (opgevouwen in een kast liggen, badend in de geur van sunlightzeep) en breek die open naar de museale ruimte waar ze plots eenzaam aan een haakje de toeschouwer confronteren met de afwezigheid van de dragers van deze kledingstukken.
-Heu… en daarmee bedoel je?
-Oma en opa zijn dood en ik laat u in hun biotoop rondwandelen en hang hun kledij aan een witte muur om mijn verdriet te uiten, om hen te eren, om te wijzen op details die zo bij hen passen en in mijn geheugen blijven hangen. Waardoor ze eigenlijk virtueel verder leven. En daardoor kan elke bezoeker zich ook eigen dierbaren in hun kledij voor de geest halen.
-Maar die eerste meneer, papa, die zei dan weer: “Het abstracte zit in de totale verschuiving en de displacement van die elementen. Men komt in een quasi museale context; men zal geïsoleerd worden en een totaal veranderingsproces ondergaan. Ook door de objecten op een andere hoogte te hangen bekomt men een heel andere levensvatbaarheid van dingen die eigenlijk zeer banaal zijn.”
-Kijk, als je twee kledingstukken aan een haakje hangt, dan heb je vier opties: je hangt ze even hoog; je hangt het een hoger dan het ander; je hangt het ander hoger dan het een of je hangt ze op mekaar. Elke keuze is moeilijk, maar heeft gevolgen in de wijze waarop wij er naar kijken want de gulden snede bepaalt hoe esthetisch en gewennig het geheel zal overkomen.
-Maar als ze dood zijn, waarom laat je die kledingstukken dan niet op een hoopje op de grond liggen.
-Dat zou niet respectvol zijn.
-Waarom niet? Die meneer had ze toch ook naar het containerpark kunnen brengen of naar Spullenhulp.
-Maar dan zou het geen kunstige daad zijn geweest.
-Moet ik dan later jouw broek aan een haakje exposeren?
-Nee, een leeg haakje volstaat.
-Heu…
-Met eronder de woorden: “Papa poneerde zich talig op facebook door de inboedel van zijn brains gewillig toegankelijk in woorden te gieten waardoor het gewone denken van de bevriende postlezer lichtjes uit evenwicht werd gebracht en een cognitieve displacement feitelijk werd.”
-Weet je papa, ik hang gewoon twee haakjes naast mekaar en ik schrijf eronder: “mama en papa”.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 26 augustus 2015 in art, humor

 

Really?

Zwijgen is als fonische puurheid uitgegroeid tot een ode aan het abstract luisteren: wat je hoort is wat je hoort.

Alleen wie dit als een harde noot ziet, die gekraakt dient te worden, ervaart de parodie ervan.

Veel meer dan een ingetogen, binnensmondse schaterlach, weerklinkt het ontbreken van klanken als een verhaallijn die de mogelijke band met bestaande klankkleuren teniet doet en tegelijk elke muzak-design functie in vraag stelt.

11136634_10205587155910846_4046032317399783606_n

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 23 mei 2015 in art, humor

 
  • Archief

  • januari 2020
    M D W D V Z Z
    « nov    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031  
  •