RSS

Maandelijks archief: juli 2017

Mot(t)o

-Wat is jouw motto, papa?
-Un homme de qualité, ça ne travaille pas.
-En daarom laat je Afrikaanse kindjes met hun blote handjes de grondstoffen van je iphone uit de grond halen?
-We mogen inderdaad ons pollekes kussen dat zij dit doen, al zou men ze beter handschoenen geven.
-Of een basisinkomen voor hun ouders en onderwijs voor hen?
-We leven in een transitieperiode. Blanke slachtoffers van aardbevingen die hun vakantie moeten onderbreken zijn essentiëler dan zwarte boeren die hun vee door de droogte zien sterven en met hun hebbe en houwe naar een stad trekken.
-Hoe lang zal dat nog zo zijn?
-Tot we terug in de Griekse polis leven.
-Met dubbel zoveel slaven als vrije mannen die hun tijd vulden met leuteren en filosoferen?
-De slaven zijn de robots, de AI-toepassingen. Iedere mens zal kunnen leuteren en zich amuseren. Met mate.
-En in afwachting…
-Drijven de lijkjes op zee, keuteren kleuterhandjes in afvalbergen, kalft de middenklasse in de States verder af en staat Instagram vol genotsbeelden.
-Tijd voor een nieuwe beeldenstorm?
-Mensen hebben illusies nodig. Of dat nu de maagden in een hiernamaals of duizend likes zijn.
-Mag het iets reëler zijn?
-Oké. Switch off. Maar de werkelijkheid wordt er niet onmiddellijk rooskleuriger door.
-Zou je niet beter een ander motto nemen?
-Of een moto. Kan ik eender welke illusie tegemoet racen.
-Vergeet je oogkleppen niet.

Advertenties
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 31 juli 2017 in filosofie, humor, maatschappij

 

Timing

-Ik was je nog vergeten te zeggen dat men gisteren twee nieuwe muggensoorten ontdekt heeft in de grotten van Han. Fantastisch toch?
-Het is drie uur ’s nachts en deze mug is al eeuwen gekend en houdt mij al een half uur wakker. Dus kun je haar aub doodmeppen?
Toen besloot ik om de ontdekking van een nachtvlinder pas de dag erop mee te delen

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 31 juli 2017 in humor, natuur

 

Dilemma

Ik mep een vlieg. Ze is groggy en verliest twee pootjes. Ik neem haar vast en deponeer haar in de gootsteen, verdrink haar en spoel haar door.
Dit alles in 2 seconden 3 tienden.
Verdien ik een erelidmaatschap van Gaīa of het verzameld oeuvre van De Sade?

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 31 juli 2017 in humor

 

Babyboomers

-De babyboomers, papa, zijn die zo genoemd omdat ze veel kinderen hebben?.
-Integendeel: ze deden het aantal baby’s net niet boomen. Dankzij pil en condoom leefden en copuleerden ze in volle vrijheid.
-Dat is dus de Flower power-generatie?
-Ja, wat hen kenmerkt is inderdaad de levensloop van een flower. Snel in bloei en dan lang droog en verslenst wachtend tot het steeltje knapt.
-Maar ze gaven toch alle power aan de natuur?
-Zeker. Ze dieselden er op los, kriskras doorheen weidse velden. Sabbelden cadmium. Strooiden pesticiden. Bouwden reactoren. Vonden tractoren en andere reuzemachines uit. En hypeten zichzelf en de economie.
-Oei.
-Niks oei. Ze zijn de voltooiing van het mercantiele boomende consumptisme. Ze zijn de eerste collectieve narcistische generatie.
-Teren zij op hun verleden?
-Ja, en op hun pensioen. Maar de paradox is dat hun geschiedenis enkel hun eigen levensperiode omvat.
-Voor de Instagrammers van vandaag is dat herkenbaar.
-Zeker. Zij zijn de digitale nazaten van de babyboomers.
-Maar het is toch fijn te leven te midden je eigen spiegelbeelden, je eigen verwezenlijkingen en je eigen kleine ditjes en datjes en verder de wereld te zien als een theatrale opvoering, die hoogstens om een meninkje vraagt.
-Tuurlijk. Carpe diem.
-We genieten ons kapot.
-Leven is oscilleren tussen zinvolle nietsdoenderij en stressvolle zelfverwezenlijking.
-Dat leerden de babyboomers ons?
-En dat moeten we behouden willen we het kunnen overtreffen.
-En heb jij dat kunnen overtreffen?
-…
-Vertroebelt je zelfbeeld? Zal ik je spiegel zemen?
-Misschien had ik ook beter een condoom gebruikt…

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 23 juli 2017 in filosofie, humor, maatschappij, politiek

 

La chute

En passant waargenomen. Languit op het trottoir. Met de rug naar de rijweg. Een been in de goot, een blote voet in een plas en een zwarte schoen zo’n halve meter verder. Naast haar een zwarte gelakte wandelstok en rond haar drie kleine uitpuilende semi-lederen handtassen.
Ik passeerde in de verlaten straat met verse pistolets. Even moesten mijn hersenen wennen aan het beeld. Dit is geen aanval in Aleppo of Mosul. Dit is ook geen rechtkrabbelende dame. Dit is een senior die gevallen is en hier misschien al een poosje ligt.
Rechtsomkeer gemaakt. De dame bleek weggestapt uit het nabije home. Ik hielp haar recht en zette haar op een vensterbank. Of ik haar zoon kon bellen. Ze kende het nummer uit haar hoofd. Toen ik hem aan de lijn had gaf ik mijn gsm aan haar en ze vroeg hem om haar te komen halen. Waarom? Omdat ze op weg was naar haar vader. Papa is dood, werd er geantwoord. Kom mij dan halen, zei ze. Ga terug naar het home, zei haar zoon. Ze duwde de gsm boos van zich af. Ik zei tegen de man dat ik haar gevonden had op straat en of hij tot hier kon komen. Hij zei niks maar legde onmiddellijk in.
Ik heb haar naar het home gebracht. Ze had een opmerkelijk oog voor detail: ze vond het oranje van mijn wagen fris en toen ik in één keer 180 graden draaide voor de ingang van het home, zodat haar portier aan de voorgevelzijde kwam te staan, zei ze: dat kunnen andere auto’s niet, in 1keer draaien.
Het duurde even voor de verzorgsters van het home begrepen dat de dame was weggelopen. En mijn vraag me even te helpen haar naar binnen te begeleiden, kwam niet gelegen qua tijdschema.
Maar eens men begreep dat men de routine moest doorbreken, kwam alles in orde. De senior is terug home. Haar kwetsuren vallen mee. De handtassen zijn veilig en ik werd overladen met bedankjes.
De straat was opnieuw leeg. De pistolets smaakten toch iets anders.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 22 juli 2017 in educatie, maatschappij

 

Vrije gedachten?

De gedachten zijn vrij. Is dit een zinvolle uitspraak? Neen. En wel om twee redenen.

Vooreerst is het een absurde uitspraak want uiteraard kan je altijd denken wat je wil. Niemand kan (vooralsnog) je hersengolven beïnvloeden en dus kan je ook in een dictatuur er het jouwe van denken. Ook als mainstream-media brainwashen, kan je er eigen gedachten op na houden. Wanneer Erdogan boekenwinkels en uitgeverijen sluit, en de kritische pers muilkorft, dan nog kan jij kritische gedachten in je zelf formuleren. Maar de kans dat je ze in de publieke arena kan uiten, wordt miniem. De ‘kunst’ bestaat er dus in eigen gedachten te blijven communiceren.

Maar zijn gedachten wel eigen? Neen. Onze gedachten zijn de koekoekseieren van anderen die we zelf uitbroeden, waardoor we getuigen zijn van de inzichten die we zelf krijgen door het lezen aanschouwen en aanhoren van wat anderen te vertellen hebben, gekoppeld aan de eigen levenservaringen. Wij zijn dus geen eigenaar van onze eigen gedachten omdat ze het product zijn van onze hersenwerking en het resultaat zijn van de zaden van anderen. We zijn dus niet vrij in de zin dat we autonoom denken. We zijn steeds beïnvloed en dus zijn onze gedachten producten die zich enkel uiten in ons denken. Wie al eens mediteert, weet hoe onmogelijk het is gedachtenvrij te zijn. Maar wat passeert en wat ons innerlijk stemmetje ons meedeelt, komt niet vanuit onze eigen wil. Gedachten gaan hun eigen gang!

Daar is niks mee. Het stelt ons in staat tot zelfspot, een van de hoogste vormen van intelligentie. Jezelf onbenullig vinden is een uiting van zelfreflectie die hybris de juiste plaats geeft. Wanneer dit op zelfironische wijze gebeurt, kan het leiden tot interessante creaties. En wordt het als minder denigrerend aangevoeld voor het zelfbeeld.

Dus de gedachten zijn nooit vrij want ze zijn de resultante van vele andere gedachten en inzichten. Wel kan daardoor voor onszelf een inzicht ontstaan dat we voorheen niet hadden. Denken dat we de eerste zien met dit inzicht zijn is dwaas en hooghartig.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 22 juli 2017 in filosofie

 

Bijltjesdag

Maar vraag wat gij voor uw vaderland kunt doen. Die wijze raad indachtig ging ik naar mijn schuur en nam mijn bijl en haastte me naar de ambtswoning van de Vlaamse minister-president. Toen ik de Nieuwstraat doorstak, werd ik opgemerkt door twee medeburgers van allochtone origine. Ze belden de politie die onmiddellijk het leger verwittigde en bij het betreden van het Martelarenplein hielden twee militairen mij tegen.
-Wat gaat u doen meneer, met die bijl?
-Knopen doorhakken.
-Welke knopen?
-De Gordiaanse knopen van de Vlaamse regering. En de knopen rond het nachtlawaai van de vliegtuigen.
Ze keken mekaar aan. De blanke soldaat fluisterde zijn kompaan van Congolese origine iets in het oor waarop deze laatste me vroeg:
-En zal er dan meer of minder geld in de schatkist zijn, na uw gehak?
-Meer. Zo kan er meer soldij uitgekeerd worden.
-In dat geval, hakt u er maar goed op los meneer.
Ik bedacht dat deze woorden nu net de running gag was ten tijde van de Guldensporenslag waarmee de Vlaamsche beenhouwers mekaar aanporden op de Kortrijkse kouter om zo zoveel mogelijk Franse ridders in de pan te hakken.
Wie overigens een veldslag uit 1302 elk jaar opnieuw eert, moet ook fan zijn van de Brugse Metten. U weet wel: het nachtelijk event waarop honderden met bijlen en messen uitgedoste mannen menig huis binnenvielen en aan de slapenden vroegen of ze ‘des gilden vriend’ waren. Wie niet prompt antwoordde met ‘bij yok gie’ maar eerder vragend en onwetend toekeek, die maakte kennis met de bijl. Of met het mes. De Vlaamse uitgezonden IS-strijders hadden hun mosterd duidelijk gehaald uit de vaderlandse geschiedenis. En ook Erdogan zal ongetwijfeld de Gulen-aanhangers detecteren op de wijze die reeds door de Bruggelingen in 1302 werd ingevoerd. Dat die daar geen patent op genomen hebben…
Ik klopte aan bij minister-president Bourgeois. Mijn bijl rustte op mijn rechterschouder. In afwachting dat de poort zou openzwaaien, draaide ik me om. En schrok. Het hele Martelarenplein stond vol burgers. Op spandoeken las ik: ‘Bijltjesdag is gekomen’. Speech, speech werd er geroepen. Zonder het te beseffen was ik uitgeroepen tot populistisch tribuun. Mijn eenmansactie leek uit te draaien op een nachtmerrie. Toen werd er aan de andere kant van de poort gebeukt. Ik beeldde me in dat Geert Bourgeois probeerde me binnen te laten, maar toen ik gebrul hoorde, werd ik verschrikt wakker.
Oef, het was maar een droom. Waar was ik ook al weer? Juist, in de Pyreneeën. In een berghut. Op een driedaagse wandeltocht. Er werd plots hevig tegen de houten voordeur geduwd. De hengsels trilden. Ik sprong recht en keek door het zijraampje. Een bruine beer stond zijn achterwerk te schuren tegen de deur. Mijn fototoestel, snel. Of zou ik niet beter de bijl van de muur nemen? Soms moet een mens knopen doorhakken: handelen als esthetisch getuige, of daadwerkelijk het verloop der dingen mee bepalen. Toen de hengsels het begaven, wist ik dat ik te laat de knoop had doorgehakt en niet meer bij de bijl kon. Mijn laatste gedachte was: Waar zijn die soldaten als je ze nodig hebt…

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 22 juli 2017 in cultuur, filosofie, humor

 
  • Archief

  • juli 2017
    M D W D V Z Z
    « Jun   Aug »
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  •