RSS

Maandelijks archief: december 2012

Legoletters

Inzicht middels woorden is een ingebouwde drug. Gezond en gratis.

Geluk is het tot zich nemen van een hapklaar boek, een inspirerende tekst, een letterspielerei.

26 lettertjes, de legoblokjes van de homo sapiens. Meer moet dat niet zijn.

Advertenties
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 30 december 2012 in psycho, taal

 

Vlaming?

“Waarom mogen we pakweg Michael R. Roskam niet zonder politieke recuperatiebedoelingen Vlaams noemen? Of Berlinde De Bruyckere? Of dEUS? Door een onverenigbaarheid te creëren tussen ‘Belgisch’ en ‘Vlaams’, onttrek je veel kleur aan de veelvormige Vlaamse samenleving van vandaag.” stelt Bart Eeckhout in De Morgen.

Een antwoord (ik schrijf niet: het antwoord) is dat die kunstenaars zich misschien zelf absoluut niet Vlaams (willen) noemen. En indien zij zich wel Vlaams noemen, dan is mijn volgende vraag: wat bedoelen ze er mee? Al heel snel zal dan blijken dat wat omschreven wordt als “Vlaams” een equivalent heeft in alle omringende landen. Meer zelfs, grotendeels ook terug te vinden zal zijn in de persoonlijkheidsmozaïek van vele mensen in andere continenten.
De hamvraag is: waarom moet je mensen een etiket op kleven, gebaseerd op taal en grondgebied? Eens je het hebt over “cultuur” dan kan je niet anders dan mensen opdelen in zij die gedichten lezen, zij die gedichten schrijven en lezen en zij die geen gedichten lezen. Of zij die hun wagen pimpen, zij die dat niet doen maar wel tof vinden, zij die dat belachelijk vinden en zij die hun schouders ophalen. En dus dan bestaat er -cultureel gesproken- geen Vlaamse identiteit.

Het is dus m.i. fout toe te geven aan groepsdenken, want je hebt het over identiteiten en eigenschappen die helemaal niet gedefinieerd  werden.
Je kan dat naar een symbolisch niveau overhevelen, en dan krijg je een religieuze ervaring. Vrijmetselaars kappen bv. allemaal aan hun ruwe steen en metselen hun persoonlijkheid. Maar ze doen dat op eigen wijze, vandaar dat het ‘vrije’ metselaars zijn. Geen enkele wil zijn of haar werk- of denkwijze opleggen. Ze respecteren dus de wijze waarom anderen aan zichzelf werken. Er is een dunne rode draad die gemeenschappelijk is. En dus herkend wordt, en tegelijk ook als belangrijk wordt ervaren (n.l. het werken aan je persoonlijkheid, een leven lang).
Bestaat er zo’n draad m.b.t. ‘het Vlaming zijn’? Eenzelfde mediacultuur ondergaan? Nee, want de Canvasluisteraar verschilt gigantisch van de Dag Allemaal-lezer. Kunnen zij zich vinden? Tot op zekere hoogte wel. Maar niet in hun “Vlaming-zijn” of in hun mediaconsumptie. Zelfs niet in hun taalgebruik want de woordenschat van de Canvasluisteraar zal wellicht veel meer woorden tellen. Ze kunnen zich als mens wel vinden in een aantal overlappende mozaïek-elementjes uit hun persoonlijkheid. Bv. omdat ze van poezen houden. Of omdat ze de ziekte van Lyme of de bof in hun omgeving zijn tegengekomen. Of omdat ze het beu zijn door nachtlawaai uit hun slaap te worden gehaald.
Maar daarover kan je me miljarden andere planeetbewoners ook keuvelen.

De enige reden waarom er een Vlaamse identiteit bestaat, is omdat het de laatste strohalm is tegen de “materiële verarming” die er wellicht aankomt omwille van het einde van het koloniale rijk en de groeiende rijkdom van middenklassen in landen die voorheen goedkope leveranciers waren en daarmee onze rijkdom ondersteunden. De logica van populisten is zeer eenvoudig: deel enkel met zij die dezelfde taal spreken en op hetzelfde grondgebied wonden, en niet met anderen die je amper nog kent (de “vreemden”.). En je kan zo meer rijkdom in je eigen regio houden. En de pletwals van de mondialisering misschien beter doorstaan.

Niemand gelooft dat Bart de Wever met plezier wil samenleven met bv. Stefan Hertmans. Als je als volwassene de Leeuw van Vlaanderen  verdedigt, en als je 10 keer The Good, the Bad and the Ugly hebt gezien, dan sta je wellicht niet open voor Ingeborg Bachmann of Peter Verhelst, zoals de Eddy Wally fan niet openstaat voor de atonale muziek van Webern. Het gaat hier om hersentraining en persoonlijkheidstypering. Bart de Wever is een veel romantischere persoon, die snel middels een wij versus de anderen-sfeer een warm gevoel wil ervaren en liefst niet teveel complexe situaties voorgeschoteld wil krijgen. Een tragikomisch pathetisch mens. Hertmans leeft temidden een catch22-wereld en bouwt flarden van schoonheid naast en ondanks de te ondergane tragedie van het haalbare idealisme dat nooit  reëel zal zijn.
Natuurlijk kunnen hoffelijkheid en tolerantie ervoor zorgen dat die twee uren met mekaar kunnen keuvelen. Dat is niet het probleem. Het probleem ligt in de oneliners en statements, die via de media de wereld worden ingeslingerd en op het gemoed werken van vele medeburgers,waarvan een groot deel het liefst kant en klare brokken wil ontvangen zodat ze zichzelf kunnen positioneren pro of contra, mee eens of niet mee eens.
Democratie kan niet werken wanneer het overgrote deel van haar burgers denkt zoals voetbalsupporters: mijn ploeg versus de anderen.

Dit is dus een mening. De mijne? Wellicht wel, maar ik verkondig al decennia dat “ik word gedacht”, ik vertel wat door mij heen komt op basis van vele invloeden. Iemand zou dit allemaal gedacht kunnen hebben. Iemand (toevallig ik) schrijf dit op. Het behoort tot het collectieve gedachtengoed. Misschien is dat een manier om de clashende confrontatiepolitiek te counteren. Jezelf en je zgn. “eigen ” gedachten relativeren.

 
1 reactie

Geplaatst door op 30 december 2012 in maatschappij

 

Een toedracht

1.

De eerste ochtend heerste ruimte
in stilte.

Onder een trillend gezang
werd de woelende aarde
van rillend ei tot Lichaam
tot Levensbel.

De nacht verlichtte de nieuwe krachten
van ontbotte knoppen,
het gejuich van bengelse benen.

2.

Verbeeld ik
een schip dat de aarde draagt
en met gebroken boeglippen
de zure zon drinkt.

Als voorgeboorte
golden de diepe geuren
van het openscheuren van aarde.

Wij lagen zwaar te slapen.

3.

Op de tast werd aan de nacht
het vlees onttrokken
dat gestalte werd.

Ons lijf.

Eerst kwam de huid
onder het ritmisch trillen
van kuiten en van klieren
& de lont zat in de kont.

Daarna pas kwam het fluiten van de mond
& de aan spraak te wijten raadsels.

4.

Hakend in de takken der schijn
bleken bivalente machten
hiërogliefen
gebrouwd uit duizend tere gedachten.

& de rook van verdwenen botten
als van bibberende aardaders
werd geslagen tot gedoofde kraters.

Dit weze ons brandend lot…

5.

Gezeten in de zon
denk ik aan de draaiing
van de aarde-

wat moet zij al moe zijn
zonder verpozen
zonder het zelf te hebben verkozen.

Pulserend leven
het hart
waarop wij mensen toeren.

6.

Schreeuwen spreeuwen
van de daken van de bomen
dat de kersen lekker zijn?

Of zijn ze enkel rood en sappig…

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 28 december 2012 in poëzie

 

The Kings speech

BDW of Albert? Vergelijken met jaren 30 (en vooral -mag het even- de verschillen beklemtonen)? Ach, wat een steriele”discussie” vol ingetoomde emoties.
En het is nochtans erg eenvoudig. Democratische instellingen die regionaal of nationaal ageren maar niet in staat zijn supranationale oplossingen uit te werken, veroorzaken frustratie en ongeloof. En zijn dus passé. Dicht bij de burger staan om praktische administratieve aangelegenheden te regelen is een zaak; de economie dusdanig hervormen dat men een humaan bestaan kan vrijwaren, kan enkel nog op wereldvlak.
Bevolkingsgroepen die laag geschoold zijn, willen zekerheid en krijgen het tegenovergestelde. Zij zijn de (heterogene) groep die opgevangen en “bespeeld” moet worden, zo niet worden ze overgeleverd aan populisten. En je kan hen geen ongelijk geven. Want als de centrumpolitici (de beschaafde kaste) geen oplossingen kunnen aanreiken, waarom dan niet -als laaggeschoolde- geloof hechten (geloof, dus een laatste strohalm grijpen) aan zij die simplistisch uit de hoek komen.
Weimar (een republiek, dit ter zijde) slaagde er niet in een antwoord te formuleren op de crisis. Daar begint het probleem en dat moet in de kiem aangepakt worden. Obama toonde hoe dit kan: deur aan deur. Vragen aan de laaggeschoolden wat hun probleem is. En oplossingen aanreiken of minstens begrip vragen. Hen verplichten gebruik te maken van hun rechten (die ze vaak niet eens kennen) en hen verplichten gebruik te maken van de opportunities.
Gramsci herlezen en de hegemonie-strategie van BDW en Annemans doorprikken mag ook, maar je kan hen beter roepende in de woestijn laten worden.
O ja, en dan is er nog iets: de geschoolde burger als individualist en -o paradox- het gebrek aan individualisering bij de hoger geschoolden. Het Ego dat zichzelf een ‘Ik’ toedicht maar wezenlijk niks anders is dan een koker volgepropte mainstream gedachten; geplukt uit de betere chique media en bon-ton quotes. Een mix van gastropornografie, filodelicatesses en massage-ethiek. De zelfgenoegzame verzuchting naar een serene decadentie als opperste levensdoel. Daarmee kan je het orkest op de Titanic een publiek geven. Maar de ijsschots is op drift, en ook als ze tijdig smelt zal de middenklasse het water aan de lippen ervaren.
Best dus maar belletje trek gaan doen in die achtergestelde wijken. Vergeet je iPad niet en trek je Lidl-outfit aan.
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 28 december 2012 in maatschappij

 

bodylove

haar stem: een viaduct
tussen twee niemandslanden.

losjes spelen mijn vingers Bach
in de bosjes rond haar tepel

& in de baren van haar gerijpt voelen
ontraadsel ik haar lichaam: huis van bloed.

in haar vocht,
in haar warme holte
voed ik mijn gedachten –

stoot ik.
eens het vlees gekleefd
draagt de spin geen masker.

 
1 reactie

Geplaatst door op 11 december 2012 in poëzie

 
  • Archief

  • december 2012
    M D W D V Z Z
    « Nov   Jan »
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  •