RSS

Categorie archief: economie

Civilization

Doorgedreven Tax cut en het opgeven van Net Neutrality. Wie het plaatje niet ziet: Amerikaanse conservatieven (extreme liberals als het op belastingen aankomt) willen dat zijzelf (het zijn miljonairs of miljardairs) en hun rijke achterban nog meer overhouden (tax cut) én ze rentabiliseren alles wat geld kan opleveren ten koste van het algemeen belang (o.a. opgeven Net Neutrality). Uit naam van ‘the markets will take care’. Hun houding is dus: pers eruit wat eruit te halen valt. Petroleum. Steenkool. Just go on till the end; Data en bytes: privatiseer alles. En hou zoveel mogelijk winst voor jezelf.
Dit is de zoveelste hold-up op de beschaving. Althans, als men onder beschaving verstaat een systeem waarbij iedereen de vrijheid krijgt ongeacht zijn/haar inkomen beschikking te hebben over kennis, onderwijs, media en uiteraard redelijk comfortabele woonst en nutsvoorzieningen.
Hebzucht is in charge.
En het uitreiken van een eredoctoraat (door de KULeuven) aan een EU-commissaris die megaboetes oplegt aan o.a. Google, is zelfs geen doekje voor het bloeden. De dame in kwestie kwam laconiek vertellen dat concurrentie zeer belangrijk is voor de consument. Het opgeven van Net Neutrality gebeurt nu net uit naam van de zogezegde belangen van de gebruiker. Concurrentie is een garantie? Onzin. Ofwel maken kartels afspraken (en verdelen de koek); ofwel is er een monopolie maar het heffen van boetes maakt ons niet vrijer van Google of Facebook. Enkel strikte en strenge overheidsregels (en bv. een Europese Google of Facebook) kunnen de commercialisering van kennis en kunde afblokken. De spelregels moeten gewijzigd worden. En dat is iets anders dan boetes opleggen. Concurrentie als motor is nefast geworden voor planeet en burger. Er dienen krijtlijnen uitgetekend waarbinnen concurrentie kan plaatsvinden. En dan nog. Waarom moet er in alles concurrentie zijn? Voorzie voldoende keuze. Waarom zouden huisartsen tegen mekaar op moeten concurreren en hun prijs verlagen (om meer patiënten te lokken) of juist verhogen (in ruil voor goede begeleiding)? Elke huisarts moet eenzelfde kwaliteit leveren voor eenzelfde tarief. Dat werkt. Pas dat toe op eender elke sector. Verdeel bv. alle zonnepanelen-aanvragen onder alle bedrijfjes die panelen plaatsen. Zorg dat ze allemaal goeie kwaliteit afleveren. Iedereen tevreden. En voorzie een grote pot voor innovatie, research en slow science. In se is het dat wat de Chinese overheid gerealiseerd heeft. Helaas in een politieke dictatuur, maar zij hebben de bakens uitgezet en hebben de normen vastgelegd; Met reuzenschreden worden ecologische en welzijnsproblemen aangepakt. Wat zich in de VS afspeelt is net het tegenovergestelde. Geen visie, geen krijtlijnen, tenzij pak wat je kan pakken.Afkalving van de middenklasse. Verpaupering. En slecht onderwijs. Zo suicideren beschavingen zich.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 24 november 2017 in economie, maatschappij, politiek

 

Disruptie

-Disruptie.
-Is dat wanneer een bank haar klanten vraagt alles zelf te doen en dan de helft van de kantoren kan sluiten?
-Yep.
-En de helft van de werknemers aan de deur zet.
-Yep.
-Zullen we straks op restaurant gaan?
-En zelf koken?
-Hebben ze enkel nog kelners en afwassers nodig.
-En een Visa-kaart betaalbakje.
-Maar hoe ethisch waardevol is een maatschappelijk systeem waarin bedrijven terecht herstructureren maar enkel aan de belangen van hun aandeelhouders denken?
-Eerst even terecht wijzen: de aandeelhouders hebben het over hun banken. Niet andersom. Vandaar dat ethiek geen rol speelt.
-Maar als het dat wel zou doen?
-Dan zouden bedrijven als hoogste goed de werkgelegenheid én de tevredenheid van personeel en klanten hebben.
-En hoe zou disruptie dan verlopen?
-Geld dat naar aandeelhouders gaat, wordt dan gestoken in reconversie.
-Dus in het betalen van de opleidingen voor de ontslagen werknemers.
-Ja, en in het uitbetalen van de werkloosheidsuitkeringen. Want daar moet de volledige maatschappij niet voor opdragen.
-Dus in se zouden het de aandeelhouders moeten zijn die ethischer worden. En spontaan hun inkomsten afstaan.
-Een soort van disruptie-taks.
-Maar taks klinkt zo negatief.
-Boost. Een disruptie-boost.
-Aandeelhouders betalen een vrijwillig opgelegde disruptieboost die het vliegwiel vormt waarmee degene die uit de boot vallen een nieuwe start nemen.
-Al kan je natuurlijk ook met z’n allen een aandeel nemen in NewB. Een bank die een spaarkas is en met de winsten enkel ethische projecten financiert.
-Lijkt me meteen ook een leuke naam voor een restaurant. New Bisrupt.
-Koken voor mekaar.
-En de aandeelhouders van ING komen de afwas doen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 3 oktober 2016 in economie, humor, maatschappij

 

Angst

Waar komt de werklustethiek vandaan? Waarom moet er zo nodig zo intensief, zo verpletterd worden gewerkt en geconsumeerd om weer te werken en meer te werken?
De geest van het kapitalisme (volgens Max Scheler) is de angst. Angst voor het onzekere, angst dat niet alles in de wereld onder controle is ten gunste van wat in de toekomst met het zelfzuchtige zelf zal gebeuren. Daarom moeten mensen onder autoritaire dwang (een arbeidsmoraal; een systeem dat inkomen enkel garandeert mits er ook gewerkt wordt) gehandeld worden i.p.v. bv. te denken, te reflecteren. Diepe angst en ook grenzeloze vrees voor het onzekere. Vandaar dus de blinde gehoorzaamheid aan de arbeidsmoraal en het niets ontziende competitieve handelen dat leidt tot het zelfzuchtige ik dat zich gerechtvaardigd weet in een samenleving met anderen die ook trouw moeten zijn aan de arbeidsmoraal en -wanneer die anderen niet voldoende opbrengen- deze zal uitschakelen, terzijde schuiven, ontslaan, negeren.
Vandaar ook de onverbiddelijke houding van de conservatieve liberals (à la NVA) die genotsmiddelen afdoen als verdovende middelen. Verdovend in de betekenis van: niet langer in staat zijn om hard te werken. Vandaar ook het aanvaarden van sociaal alcoholgebruik omdat de impact hiervan veel kleiner is op de hersenen. En daarom ook de dagelijkse portie (ja, pijnig uzelf even om naar zenders als één, VTM en Vier te kijken met producten van eigen bodem, zoals Komen Eten) waar constant alcohol genuttigd wordt en dit in combinatie met een moraal die gebaseerd is op een schuldgevoel dat met trots overwonnen wordt. Wie drinkt in tv-series of wie grappen maakt over drinken, toont dat hij er in geslaagd is de arbeidsethiek te overwinnen. En zal rond zich heel veel medeplichtigen vinden. Want velen zien genot als einddoel voor al dat gezwoeg. Daar ligt de grens van een Vlaamse samenleving die nog altijd onderhuids baadt in een aflaten-politiek. Wie echter zijn hersenen intenser laat beïnvloeden (door opium, wiet, lsd, mushrooms…) plaatst zich buiten de heimelijke cirkel van knipogende zondaars en begint zich vragen te stellen over het nut van een arbeidsmoraal en een samenleving uitsluitend gebaseerd op reciprociteit, te weten als gij zoveel uren werkt, krijgt ge in ruil een inkomen. Een samenleving die jonge mensen wenst te kneden. Op hun 6e moeten ze ophouden rond te rennen als kleuter maar dienen ze stil te zitten en vanaf dan worden hun hersenen volgepeperd met zogenaamde kennis. Een schools proces dat uiteindelijk zal culmineren in bacheloropleidingen waarbij ze skills aangeleerd krijgen die hen in staat zullen stellen quasi naadloos functioneel mee te draaien in het economisch bestel. Ondernemers worden vandaag bevraagd opdat de opleidingen technisch en inhoudelijk aangepast zouden worden. Maar nergens is er nog een instantie die zich de vraag stelt of de noden van dit economisch bestel wel wenselijk zijn; laat staan dat men onderwijs ziet als een persoonlijkheidsbildung.
De joint mag dan sociaal doorgegeven worden, de inhaleerder plaatst zich onmiddellijk in de taboezone omdat hij het risico loopt zich te openen voor inzichten die niet stroken met de geldende arbeidsmoraal. Wie de achilleshiel blootlegt van een samenleving, zal geconfronteerd worden met banvloeken, verbodsbepalingen en uiteindelijk repressie.
Wie in navolging van Kropotkins gift economy, een coöperatief handelen met als basis de asymmetrie voorstelt, zal asap het etiket ‘verdediger van profitariaat’ opgekleefd krijgen.
Het liberalisme van de NVA is een “vrij-zijn-van”-liberalisme. Wie de moraal aanvaardt, en voldoende inkomen heeft, kan zich bij momenten onttrekken van de maatschappelijke plichten en in een vrijzone een gevoel van autonomie bekomen waarbij naar hartenlust geconsumeerd kan worden. Echter, wat gedaan met de “vrijheid-tot-de-ander”? Vrij zijn betekent beseffen dat men onvrij is, o.a. door een opgelegde moraal. Vrij zijn tot zichzelf behelst het inzicht in eigen beperkingen. Daardoor kan men makkelijker het conflict met de ander aangaan, want die ander worstelt evenzeer met onvrijheden. Uiteindelijk is de “vrijheid-tot” een opstap naar mutuele verstandhouding, naar een levensmodel waarbij zoveel mogelijk vrijheden aan mekaar geschonken worden. Pas dan is er sprake van oprechte achting voor de ander.
Xenos staat in het Oudgrieks zowel voor vreemdeling als voor gastvriend, genoot. Zeus, de Griekse oppergod, is de beschermer van de zwervers. Hij is steun voor wie hulpeloos is en de patroon van de vreemdeling die om gastvrijheid verzoekt. Hij straft wie in zijn hoogmode, geringschatting of onachtzaamheid de vreemdeling het onderdak en het gastmaal weigert.
De vreemdeling in het Vlaanderen anno 2015 is zowel de islamitische asielzoekers, de economisch vluchteling als de volbloed Vlaming die zich onttrekken wil aan de werklustethiek. Ze worden bekeken als een gevaar. Ze boezemen vrees in. Ze moetend an ook zo weinig mogelijk zichzelf kunnen zijn en zich asap aanpassen. Of oprotten.
De vrees voor een islamisering van sommige wijken en de wens zich niet te willen aanpassen aan halal-verzuchtingen is terecht. De beste manier om de vreemdeling te laïciseren en europeaniseren is hem mee aan tafel te nemen, als genoot. En hem zo te beïnvloeden. En alras zal hij veel meer blijken te zijn dan dat ene etiketje waarmee hij in een verdomdhoekje gedrukt wordt. Zo ook zal men door dialoog en respect de waarde van zij die zich aan de ratrace willen ontrokken, kunnen begrijpen. En wellicht leren appreciëren. De angst om zelf niet te willen veranderen en zich vast te klampen aan de moraal van een meerderheid, is de oorzaak van intolerantie. Ondergedompeld worden in een dialoog met het andere is de beste, en goedkoopste therapie om die angst te overwinnen. Strenge regels uitvaardigen en zondebokken creëren is een andere manier. Daarmee voedt men echter ongenoegen en het conflictmodel.
Misschien is het tijd om de roman “Kaputt” van Curzio Malaparte (zich afspelend in de tweede wereldoorlog) opnieuw te lezen. Met ditmaal in het achterhoofd dat “de Duitsers” vervangen dienen te worden door fanatiekelingen (gelovigen, rechtsnationalisten, populisten…).
“Is het waar dat de Duitsers zo verschrikkelijk wreed zijn?” “Hun wreedheid berust op angst, antwoordde ik. Ze zijn ziek van angst. Het is een “krankes Volk”.
En na een lange stilte vroeg hij me of het waar was dat de Duitsers zo bloeddorstig en vernielzuchtig waren. “Ze zijn bang” antwoordde ik. Ze zijn bang voor alles en iedereen, ze moorden en vernielen uit angst. Niet dat ze de dood vrezen: geen enkele Duitser, man, vrouw, grijsaard, noch kind vreest de dood. En ze zijn evenmin bang voor pijn. Maar ze zijn bang voor alles wat leeft, wat buiten hen leeft en ook voor alles wat van hen verschilt. De kwaal waaraan ze lijden is geheimzinnig. Ze zijn bovenal bang voor zwakke wezens, voor weerlozen, voor zieken, vrouwen en kinderen. Ze zijn bang voor ouderen van dagen. Hun angst heeft altijd een diep medelijden in mij opgewekt. Als Europa medelijden met hen had, zouden de Duitsers misschien van hun verschrikkelijke kwaal genezen.”

 
1 reactie

Geplaatst door op 20 september 2015 in cultuur, economie, maatschappij, onderwijs, politiek

 

Hoop

“Diepgaande transitie gaat gepaard met veel verbeelding, durf en toelaten van het niet-kennen en niet-weten. Diepgaande transitie gaat gepaard met het loslaten van het gekende pad in hoe we omgaan met macht, kennis en uiteraard geld. Daar waar ons oude systeem nog lang gekenmerkt werd door groei, individualisme en profilering, is er ook in onze sector vandaag een voelbare behoefte aan meer authenticiteit, loyaliteit, commons, versobering en vooral verbinding.” Barbara Raes
yilli3
 Toegepast op een samenleving is de hamvraag natuurlijk: hoe bekom je dat? En hoe vul je die termen in?
Authenticiteit? Een marketingterm die hoogstens kan betekenen dat men oude wijn op een nieuwe manier serveert (wat oké is). M.a.w. om Jean-Luc Godard te citeren: “It’s not where you take things from – it’s where you take them to,”. In een mix kan je bezwaarlijk van authenticiteit praten. Je kan het als waarachtigheid definiëren maar hoe oprecht en geloofwaardig zijn poses? Bestaat er (om Oscar Wilde te parafraseren) iets anders dan imago? En dat imago doorprikken, onthult toch ook een diepere ‘authentieke’ laag. Is dit dan een pleidooi om de opsmuk weg te laten? De wereld wordt er daardoor niet per se aangenamer door. Bovendien zijn mensen het product van vele factoren (die ze niet in de hand hebben) en bv. de racist is echt wel ‘authentiek’ bezig, maar willen we dat horen? Zonder introspectie en relativering lijkt het me een inhoudsloos begrip.


Loyaliteit is het halfzusje van opportunisme. Zonder absolute betrokkenheid en engagement kan je nooit uitsluiten dat iemand deloyaal zal zijn. Zelfs liefde blijkt niet altijd voldoende sterk om loyaliteit te garanderen. Maar ik kan wel leven met veiligheid. Samen projecten realiseren en niet angstig moeten zijn dat men ‘verraden’ wordt, dat zou al een fijne stap voorwaarts zijn. Op een werkvloer heersen al te vaak achterklap en concurrentie-naijver. Men zal de omstandigheden moeten aanpassen anders blijven die de kop opsteken.


Commons vertrekt vanuit een religieuze ervaring. Waarbij religie niets te maken heeft met een geloof maar wel met betrokkenheid. Als diersoort op een klein planeetje waaraan geen ontsnappen mogelijk is en met een spirituele ervaring die ons tegelijk nietig maakt, moet het mogelijk zijn testosteronverslaafden tot bezinning te brengen. Zonder vertrouwen echter zullen mensen hun eigenbelang en hun conservatisme niet achterwege laten. En vertrouwen in wat anderen als alternatief voorstellen, krijg je pas als je kan aanvoelen dat het een kans op slagen heeft. Daarvoor is visie nodig. Niet gestoeld op idealisme noch opportunisme maar op cijfers (haalbaarheid, stappenplan) en op een finaliteit die uiteindelijk de mens centraal stelt en een levenskwaliteit kan garanderen voor elke aardling. Zo niet zal men enkel met het mes op de keel tot ‘commons’ komen.


Versobering begint bij de opvoeding. Recycleer wat afgedankt wordt en ontdek hoe je met creativiteit veel kan hergebruiken. Dat schenkt voldoening zodat de behoefte om passief te consumeren afneemt. Het is in wezen een neurologisch spel: genot dat getriggerd wordt door het ondergaan van steeds nieuwe ervaringen en aankopen, moet vervangen worden door eenzelfde genotservaring maar dan gebaseerd op het zelf creëren en aanwenden van wat men kent. Een economie die bewust om de x-tijd nieuwe producten wil laten aanschaffen is uiteraard misdadig geworden, maar de aanbidding van groei is een ziektesymptoom. Er moeten nieuwe modellen uitgerold worden.


Verbinding: voor het eerst in de geschiedenis van de mensheid is de meerderheid der mensen geletterd. Dankzij internet kan ruimte overbrugd worden. Dat proces is pas begonnen. Peer to peer initiatieven; jonge generaties die opgroeien met contacten op duizenden kilometers afstand en samen initiatieven nemen… het is hoopvol. Als we nu nog wat miljarden spaarcenten in dergelijke projecten zouden steken -en dus ja, een nieuwe vorm van collectivisme uitwerken, niet dirigistisch geleid- dan komen we er wel. Maar het wordt wel een periode waar reddingsboeien niet meer uitgesmeten zullen worden.

 
1 reactie

Geplaatst door op 13 september 2014 in ecologie, economie, innovatie, maatschappij

 

It’s the economy, stupid.

‘Zonder een solide globale vraag’, concludeerde Mario Draghi, de voorzitter van de Europese Centrale Bank, ‘lopen we het risico dat de structurele werkloosheid verder stijgt.’
Wie dus deze logica volgt, moet op de interne markten de consumptie aanzwengelen of minstens op peil houden. Dat doe je door de middenklasse voldoende financiële armslag (koopkracht) te geven en ook de onderste sociale lagen toe te laten te consumeren.
Wat doet de Franse regering van president Hollande? Wat doet de Vlaamse regering? Wat stellen de federale onderhandelaars voor? De koopkracht van lagere en middenklasse aantasten.
Nu moet ik er ook aan toevoegen dat het groeimodel (dat door Draghi even intens aanbeden wordt als de koran voor IS-militanten) passé is. Bovendien moeten we eerder consuminderen of minstens slimsumeren (verstandiger consumeren, bv. door de locavoor in ons wakker maken). Zelfs als de ecologische voerafdruk minder dramatisch zou zijn dan de angstpsychologen van Greenpeace ed. voorschrijven, en zelfs als de aarde minder snel zou opwarmen en het allemaal wel meevalt met de co2 uitstoot, dan nog moet je geen groene strijder zijn om te vatten dat 9 tot 12 miljard mensen die hetzelfde consumptieniveau hebben als de Vlaamse babyboomer geen haalbare kaart is. En producten maken die snel stuk gaan (cfr de printers) om ze dan te moeten vervangen en zo de economie te stimuleren is niet enkel ethisch onaanvaardbaar maar ecologisch dwaas.
Herverdeling van de arbeidstijd (een fulltime job = 4 werkdagen). Herverdeling van de rijkdom (een sociale zekerheid, een bestaansinkomen en dit alles betaald door de winsten op aandelen en niet door de midden- en lagere klasse): dit is het enige ethisch aanvaardbare antwoord dat meteen ook de economie op ecologisch verantwoorde wijze draaiende houdt. En ten dienste stelt van de mens.

60% van alle landen kunnen vrij snel bankroet gaan.
Waarom?
Omdat ze veel schulden hebben.
Of exacter: omdat ze enorm (schandalig) veel interest moeten betalen.
Dat is dus allesbehalve eerlijk.
Kunnen we die landen niet gewoon failliet laten gaan. Ja, waarom niet?
Waarom kunnen banken wel failliet gaan; of net niet door op te splitsen in een gezonde bank en een bad bank.
Zouden we dan geen Bad Spanje of een Bad Belgium kunnen in het leven roepen? Waar men met oude franken betaalt.
Als een bedrijf failliet gaat, dan moeten de loontrekkenden elders een job vinden.
M.a.w. als en land failliet gaat, dan moeten we een alternatief hebben. Voor al die inwoners. Als een land failliet is, kan er dan geen nieuw land opstaan dat gewoon ander geld de wereld inpompt (digitaal).
Dat is toch geen probleem. We maken ze lid van de UNO. Wereldburgers.

Er is natuurlijk nog een andere manier om dit op te lossen: de schuldeiser niet terugbetalen.
Ja maar, de Belgische banken zijn ook een stukje eigenaars van die staatsschuld. Dus snijden sommige Belgen in hun eigen vingers.
Klopt, maar in het verleden hebben ze er wel aan verdiend.
Bovendien: de staatsschuld is het grootste exportproduct van de EU (jawel!) en dus zijn het niet de Europeanen maar de Amerikanen en Chinezen (en deels de Canadezen en Australiërs) de dupe van het niet terugbetalen (zeg maar: het voorgoed onbestaande verklaren door met een verse lei te beginnen) van alle schulden.
Is dat oneerlijk? Niet echt. Want de schuldeisers kregen veel te hoge interesten én betaalden veel te weinig belasting. Voor hen is de wereld 1 groot land waar ze de beste locatie uitpikken.
Laat ons dan alle staatsschuld verbeurd verklaren en met een propere lei herbeginnen.
Het is overigens altijd beter weinigen met veel incasseringsvermogen te laten pijn lijden, dan velen met heel weinig buffer. Als 1% 40% van alle rijkdom bezit… waarom dan de crisis niet op hen afwentelen?

10621971_10154513846340328_1294514486_nHoe komt het dat er steeds meer consumenten zijn en er tegelijk een verarming plaats vindt in de rijke delen van de wereld? Hoe meer er gekocht wordt, hoe beter het toch zou moeten gaan met de welstand?
Antwoord: omdat zij die aan het hoofd staan van de productieprocessen gebruik maken van goedkopere arbeidskrachten en de winsten niet meer investeren in de landen van oorsprong. En net dat was de basis waarop het oude liberalisme van de marktdenkers Smith en Ricardo op dreef. De vruchten van de winst moesten volgens hen opnieuw lokaal geïnvesteerd worden zodat iedereen er van kon genieten.
Het is dus omdat enkele duizenden weigeren te herinvesteren en/of te herverdelen in de regio’s waar ze de producten verkopen, dat er daar verarming ontstaat.
Tegelijk ontstaat er elders een groeiende middenklasse. Die zelf ook meer gaat consumeren, zodat de daling van de consumptie door de verarming van de Amerikaanse en Europese middenklasse opgevangen wordt.
Maar als die duizend bedrijfsleiders de hele wereld zien als 1 country, en vlot geld en dus rijkdom overhevelen zoals het hen het beste uitkomt, waarom moet elk land(je) dan op zichzelf het maar zien te beredderen met de inkomsten die de mensen op hun grondgebied genereren? Want juist dat leidt tot verarming (trapsgewijze bezuinigingen).
M.a.w. natiestaten zijn niet meer geschikt om rijkdom vast te houden in een geglobaliseerde economie.
Waarom maken media zich dan druk over Vlaamse verkiezingen? Waarom wordt het Europees parlement niet bezet door miljoenen Europese burgers die alle begrotingen van alle Europees landen bij mekaar willen gegooid zien en op basis daarvan een herverdeling gebeurt. Waarom eisen de Europese burgers niet dat alle winsten die hier gemaakt werden en weer weg vloeien uit Europa in kaart worden gebracht en opgeëist?
En waarom wordt er geen Wereldbank policy gevoerd die de huishoudings- en begrotingspolitiek gevoerd door landen of regio’s, toepast op de hele planeet en dus de belastingparadijzen leeg plukt en de winsten op aandelen in de begroting van de planeet Aarde steekt?
Het is wel heel naïef te denken dat er elders in de kosmos niet dergelijke ontwikkelingen gebeurden. Het is echt niet zo dat de gijzeling van de ontwikkeling en het welbehagen van miljarden mensen door enkele duizenden kapitaalkrachtigen (die zich beroepen op een Darwiniaanse logica en hun hebzucht natuurlijk vinden) de norm is in de kosmos. Het is gewoon een nog niet opgeloste aberratie van de conflicterende neuronenwerking in de hersenen van de homo sapiens sapiens.
Misschien is het dat wat meneer Jezus C. voor ogen had toen hij zijn waan-neurose uitte en zich zag als de afgezant van een planeet waar een en ander beter bestierd wordt. Misschien is hij wel bijzonder boos dat men de armen ten hemel heft en het lijden en de onmogelijkheid tot harmonie probeert te slikken door troostend het beeld van een gekruisigde loser te aanbidden. De homo sapiens sapiens vindt het blijkbaar aangenamer niet zelf de dupe ze zijn en heeft daarom een collectieve sympathie met 1 gehangene als symbolische troost uitgedacht i.p.v. resoluut een langetermijnvisie door te duwen.

Efficiency, sustainability and preservation are the enemies of our economic system.
Economisch gesproken zijn kankers en terroristen een zegen.
Ziektes zorgen ervoor dat er geïnvesteerd wordt in onderzoek en producten die mensen soms hun hele leven lang moeten nemen. Indien geen enkele mens ongezond zou zijn, zou een van de meest winstgevende economische sectoren instorten.
Aanslagen, territoriumdrift leidend tot schermutselingen, bewapening en grensoorlogen zijn ideaal om een veiligheidsindustrie, de wapenproductie en een mediacarrousel in leven te houden. Vreedzame mensen is wel het laatste dat de wapenlobby wil.
Consumptiegoederen die decennia meegaan zijn een ramp voor de economie. Doe-het-zelvers die in staat zouden zijn de levensduurte van hun goederen te rekken, zijn contraproductief.
Van alle mensen zijn zwervers wellicht nog het meest verwerpelijk vanuit winst-oogpunt. Vandaar dat ze een dubbele vloek zijn in een winkelstraat.

Milton Friedman: “Wanneer een elektriciteitsmaatschappij de elektriciteit afsluit bij iemand die dit niet kan betalen, en die persoon gebruikt kaarslicht en daardoor brandt zijn huis af… dan is dit niet de schuld van de elektriciteitsmaatschappij maar van alle andere mensen die het vertikten met charity de arme man te steunen.”

M.a.w. wat belet om de wereld (aarde) te zien als 1 grote pot van waaruit geen geld kan ontsnappen. En als er dus mensen geld nodig hebben, dan nemen we dat van degene die er teveel hebben. Verplichte naastenliefde. Dat heeft een naam. Solidariteit.
En dat kan van derden zijn. Dat kan ook van het bedrijf zijn dat geen elektriciteit meer wil leveren. Als ze hun product niet gratis willen geven, dan kunnen ze bv. investeren in die man. Hem herscholen. Zodat ie een job heeft. Of hem een job aanbieden.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 30 augustus 2014 in economie, ethiek, maatschappij

 

Bilderberg rules

De toekomst van de EU en daarin België wordt niet beslecht in Europa, noch in het Europees, Federaal, Vlaams, Waals of Brussels parlement, noch in het stemhokje. Maar wel op de Bilderbergconferenties waar men Europa (de EU) uittekent, i.f.v. de wereldcrisis en de mondialisering.
Zij zetten de lijnen uit en plaatsen hun pionnen. Op het voorplan of achter de schermen. Zo kozen ze voor Hollande en zitten de Bilderbergboys in zijn regering.
Deze planeet heeft dus een wereldregering (en dat is niet de UNO). Ze bestaat uit oligarchen (Rockefeller, Kissinger, de haute finance,…). En u mag in hun zandbak spelen, discussiëren en argumenteren.
De wereldcrisis (gestart in 2008) was het gevolg van het failliet van enkele topbanken. Vertegenwoordigers van deze haute finance zitten in de Bilderberg-groep. Er waren 2 opties: of men verteert de crisis over een periode van 20 à 30 jaar, waarbij men niet snijdt in de sociale voorzieningen, de welzijnsstaat recht houdt maar de 0-groei als norm aanhoudt waardoor aandelen eerder dalen dan stijgen. Goed voor zowat de hele bevolking, behalve voor de rijken die hun toename zien veranderen in een “negatieve groei“. Dus optie 2: de korte pijn. De Grieken en Portugezen kennen er alles van; Nederland, België zijn nu aan de beurt. Door het snijden in de welzijnsstaat (en dus de verarming van miljoenen) kan men wellicht binnen 2 jaar opnieuw meer groei optekenen in bepaalde sectoren. Dat is dus uiteindelijk de strategie die men koos. Het belang van een oligarchische elite staat voorop.

Hoe krijgt men dat verkocht? Niet moeilijk: 90% van de media zijn in privé-handen; de grote CEO’s van de mediaconcerns (heu… op wereldvlak hé, niet deze uit het voorschootje kleine Vlaanderen) zitten in de Bilderberggroep. Beetje bij beetje wordt de publieke opinie bewerkt. En tegelijk worden de Bilderbergpionnen geplaatst (Amerikaanse en Europese topbankiers worden eerste ministers en voeren de bezuinigingen door. Goldman Sachs rules the world uit naam van Bilderberg.).

Het is in dat verhaal dat bv. BDW zich inschrijft. Het verhaal van de kleine garnaal die naar de pijpen danst van de Oligarchen. Maar voor “zijn volk” de pijn zo zacht mogelijk wil houden en dat kan door de transfers naar Wallonië door te snijden.
Slaap zacht. Of beter: doe alsof uw mening belangrijk is.
😉

Ter info: Bilderberg in Rome

 

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 29 november 2012 in economie, politiek

 

Adam Smith

Adam Smith geloofde dat Engelse bedrijfsleiders voldoende natiebewustzijn hadden om geen goedkope producten te laten maken in Portugal en ze dan in te voeren, waardoor er in Engeland werkloosheid zou ontstaan.
Zo niet, dan zou het marktmechanisme instorten.

Nou… CEO’s leiden geen nationaal verankerde bedrijven en aandeelhouders leven in een geglobaliseerde wereld.
Smith zijn conclusie is dus profetisch correct.
Conclusion: we need another system.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 21 augustus 2012 in economie, maatschappij

 

De cobra en de bankier

Het cobra-effect en de perverse logica van bonussen. Eenvoudig gesteld: een overheid beslist premies te geven voor elke cobra die gevangen wordt, want die beestjes ben je nu eenmaal  liever kwijt dan rijk. Gevolg: het aantal cobra’s daalt drastisch en de brave burgers strijken hun premies op. Tot er plots meer cobra’s blijken te zijn dan voor aanvang van het premiestelsel. De reden: minder brave burgers kweken in het geheim cobra’s omwille van de premies.

Bankiers en bedrijfsleiders krijgen bovenop hun riante salaris bonussen omdat ze op die manier extra betrokkenheid aan de dag leggen. Op zich is dat reeds een perversheid. Want leerkrachten of politieagenten of verplegend personeel krijgen een loon. En moeten ook betrokken zijn. Velen zijn dat ook. Maar zij krijgen nooit een bonus. Terecht, want je wordt toch beloond met een salaris. Dat moet toch volstaan? Ja, behalve voor bedrijfsleiders. Pervers, toch?

Maar het kan nog straffer. Bankiers krijgen extra bonussen wanneer ze geld inzetten. Ongeacht het resultaat. Dus ook als het niets oplevert. En wanneer ze opstappen, krijgen ze een oprotpremie. Gevolg: bankiers gaan gretig gebruik maken van het cobra-effect. Het opzet hen bonussen te geven zodat ze zich gaan engageren en de bank en de investeringen als de hunne  gaan beschouwen, waardoor ze goed werk (en dus ook voorzichtig werk!) afleveren, leggen ze naast zich neer. Ze gaan enkel nog voor de premies. Dus nemen ze gigantische risico’s. Als het mislukt, dan hebben ze én de bonussen, en de oprotpremie. Bankiers kweken m.a.w. risicovolle cobra’s om ze dan te verzilveren. En trekken zich verder niks aan van de gevolgen van de cobraplaag.

Pervers, maar dat zei ik al.

(“Bier, brood en biljartballen” van Bart Haeck bevat vele van dit soort inzichten. Zie en beluister ook http://www.radio1.be/programmas/interne-keuken/economie-voor-beginners.)

 
1 reactie

Geplaatst door op 24 maart 2012 in economie, maatschappij

 

Pensioenen? Niks generatieconflict.

Het is bevreemdend (en ook beangstigend) dat men van de pensioenproblematiek een generatieconflict maakt.

Elke generatie bevat een meerderheid aan mensen die net wel de eindjes aan mekaar kan knopen, soms wat extra leuks kan doen en verder de eerste speelbal is van crisissen, bedrijfssluitingen en bezuinigingen op uitkeringen.

Het pensioenprobleem ligt ‘em in het ontbreken van verantwoordelijkheidszin bij de Zuckerbergs en Gates’en van dit landje (let op de leeftijd), de topambtenaren die jarenlang lineaire indexaanpassingen kregen wat gewoon absurd is en nu een extreem hoog pensioen verwachten en zij die in de golden sixties mee dreven op opwaartse conjunctuur, opportunistisch inpikten op diverse hypes maar vandaag niet willen dat men aan hun riante pensioenen of opbrengsten komt. Het gaat om numeriek eerder weinig mensen. Maar het gaat wel om meer dan symboolbedragen.

Wat mij bedroeft is dus het ontbreken van extra solidariteit, binnen en overheen de generaties.  Wat mij ontgoochelt is dat de spirit van revolte en idealisme die de babyboomers kenmerkte, niet geleid heeft tot solidariteitsmechanismen binnen hun eigen generatie. Zij hadden het voorbeeld kunnen geven door een grote gemeenschappelijke pensioenpot te maken en te herverdelen, en daarmee een poging te wagen een einde te maken aan de angst zwaar te moeten inboeten aan levenskwaliteit eens men stopt met werken. Onderhuids zit daar misschien de wrangheid van menig jeugdige werkende mens.

Het gelijkheidsbeginsel waarmee sedert de jaren 60 zowat alle jongeren werden opgevoed, leidde tot hoge verwachtingen. Generatie na generatie pompen ouders, maar vooral onderwijzend personeel, de kids en studenten in dat eerlijkheid en rechtvaardigheid geen loze begrippen zijn, maar waarden die men desnoods mag koesteren.

Hadden de babyboomers het waar kunnen maken, om naast de joie de vie, de seksuele bevrijding, de absolute vrijheid van meningsuiting (drie schitterende verworvenheden) niet in de val van de marketing te vallen, dan hadden ze misschien meer mededogen kunnen laten spelen in de pensionering van hun generatie, en van de erop volgenden.

Maar zijn de generaties na hen dan altijd consequent egaliserend geweest?

Is het misschien des mensen, wanneer de euro aan de lippen staat, eerst aan eigen zeel te denken?

Hoe het ook zij: een herverdeling dringt zich op. Steeds meer. Zo niet zal een meerderheid van gepensioneerden zal verplicht worden met minder middelen alsnog een actief leven te leiden. En procentueel zal dit wellicht toenemen naar de volgende generaties toe. Een kaasschaafaanpak is ter zake ronduit onethisch.

En als men het cynisch wil beredeneren: tevreden consumerende senioren zijn een voordeel voor de economie. Dus moet het uit zijn met bonussen en dienen aandeelhouders die de voorbije 30 jaar potverterend rijk werden, diep in hun buidel te tasten en een rectificatie te verrichten (en dat geldt ook voor alle politici). Hoe meer zij bijdragen, hoe minder de bezuinigingen op het collectieve weegt.

En als dit allemaal utopisch is, kibbel gerust verder.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 22 december 2011 in antropologie, economie, maatschappij, onderwijs, politiek

 

Afval

Er zit meer in u. Dat is wat ik zeg tegen degenen die zich gedumpt weten op school. En erna. Soms is het moeilijk om zich te onttrekken aan de peergroup. Of peppen ze mekaar op om uiteindelijk te weinig inspanningen te leveren. Er ligt uiteraard een stukje verantwoordelijkheid bij elk individu. En er zijn opportuniteiten die men moet grijpen. Maar dat is allemaal al gekend.

We kunnen dat  opvangen, door ouders en zgn. Belgische allochtonen die wel degelijk hun studies geïnteresseerd doorlopen hebben, erin te betrekken.

Het is bevreemdend hoe “functioneel utilitair” men jonge mensen ziet als radertjes die opgeleid moeten worden om in een economie mee te draaien.

Gaan we dan niet voorbij aan een studie over het maatschappelijk nut van onze arbeid. De vuilnisophaler staat op 1. Jawel. En de bankdirecteur quasi op de laatste plaats.

Maatschappelijk nut. Misschien eerst die term introduceren en alle opleidingen, alle beroepen evenwaardig benoemen en propageren. En wat mij betreft ook verlonen!

Zie http://www.neweconomics.org/publications/bit-rich , zie ook http://www.taxworld.be/taxworld/vuilnisophaler-maatschappelijk-veel-meer-waard-dan-accountant.html?LangType=2067 en http://elskeytsman.wordpress.com/2009/12/14/taxtalk-vuilnisophaler-maatschappelijk-veel-meer-waard-dan-accountant/ —

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 18 december 2011 in economie, maatschappij, onderwijs

 

Destroy

Het verhaal is redelijk eenvoudig: je keldert beurskoersen (op basis van “gevoelens” als wantrouwen, onzekerheid), waardoor bedrijven personeel ontslaan en goedkoper kunnen produceren en daardoor weer meer winsten maken, terwijl jij intussen hun waardeloze aandelen opkoopt en ze dan weer met veel winst verkoopt.

Die logica gaat ook op voor overheden. Je laat -als bank en als investeerder- de ratings verlagen van overheden (je netwerk inzetten, noemen ze zoiets, in dit geval Standard and Poors), waardoor de overheden -net zoals bedrijven die hun koersen zien kelderen- mensen ontslaan en ontvetten (lees: de verzorgingsstaat ontmantelen). Terwijl verdienen banken en speculanten aan de hoge interesten die de overheden moeten betalen voor leningen. Eens de overheid weer gezond is, passeren banken en speculanten weer langs de kassa want de overheden lenen opnieuw, ditmaal om te investeren in nieuwe projecten.

Er is nog een derde parallel, deze van de Dick Cheney-clan (incluis Bush) en het Amerikaans militair complex. Cheney laat bv. in Irak alle logistieke installaties (bruggen ed.) bombarderen, die dan na de oorlog weer (o.a. met EU-geld) opgebouwd worden, en de aanbestedingen gaan naar… de Dick Cheney-firma’s.
Basislogica: als je onvoldoende winst kan maken, omdat je systeem inherent aan het kapseizen is, vernietig dan een stuk van wat bestaat. Zo gebeurde in Duitsland: eerst een oorlogsindustrie onder Hitler, dan de wederopbouw. Zo gebeurde opnieuw het voorbije decennium in Duitsland: bedrijven danken massaal af of sluiten afdelingen, om dan opnieuw mensen voor een veel lager loon in dienst te nemen, waardoor ze een concurrentievoordeel hebben, maar ook een groeiende armoede (zie de analyses van Gunter Walraff).

Altijd opnieuw is de basislogica: vernietig, ten koste van menselijk geluk, en ga dan weer winsten maken ten koste van de sociale verworvenheden.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 8 december 2011 in economie, maatschappij

 

Loon naar werken?

Solvay- prof en corporate governance specialist Eric De Keuleneer stelt  dat elke vergoeding in een organisatie of bedrijf die meer dan 25 keer hoger is dan de laagste (niet de gemiddelde),  onwenselijk en ethisch niet te verantwoorden is. Laat staan dat er dan nog bonussen bovenop komen.

Filosofisch kan je echter nog een pak verder gaan.
De grootte van een loon (en zeker van een bonus) wordt zogezegd bepaald door de verdienste van een persoon in relatie tot het nut van een job. Waarbij men zonder meer een hiërarchie oplegt die stelt dat langer studeren recht geeft op meer loon én dat functies met meer loon ook nuttigere jobs zijn. Dit op zich is ronduit discriminatoir.
Nemen we een poetsvrouw m/v als voorbeeld die geboren wordt met een kleiner intellectueel vermogen, althans volgens de normen van het bestaande onderwijssysteem (probleem om bv. logisch/abstract te redeneren). Deze persoon slaagt er dus niet in ASO te voleindigen. Zij zit in het watervalsysteem. Neem nu dat zij/hij ook nog eens in een arbeidersmilieu vertoeft, een wereld zonder veel connecties met professioneel succesvolle personen. (een studie wees trouwens uit dat kinderen uit arbeidersgezinnen die universitaire diploma’s bezitten, minder kans maken op geslaagde carrières omwille van het ontberen van de nodige netwerken). Dus naast een biologisch gegeven (kleiner logisch vermogen, minder taalgevoelig, etc.) is er een sociale omgeving die eerder tot een terugplooien op zichzelf leidt, het ontbreken van assertiviteit, misschien zelfs een minderwaardigheidscomplex. Deze persoon vindt werk als poetsvrouw, en wordt binnen onze bedrijfscultuurlogica dan ook weinig betaald. M.a.w. zo iemand is driemaal de dupe in onze samenleving. 1. Onvoldoende intelligent. 2. Gesloten milieu. 3. Weinig inkomen.
Kan zij daar aan doen? M.a.w. is zij verantwoordelijk voor haar situatie? Nee. En toch wordt ze 3x gestraft. Onaanvaardbaar. Maar tegelijk toont het aan dat het onaanvaardbaar is, want onrechtvaardig, om iemand die wél talenten en intellect bezit, wel assertief is en netwerken bezit en gebruikt, véél loon te betalen. Het is immers diens verdienste niet. Dus de enige rechtvaardigheid is deze waarbij men eenieder die zich inzet naar vermogen (d.w.z. naar eigen kunnen) evenveel betaalt. Een bankdirecteur mag dus niet meer verdienen dan een poetsvrouw wanneer zij beiden op redelijke wijze zich ten volle inzetten. Overtreffen zij zich (bv. 12 uur poetsen op 1 dag) dan verdienen zij meer betaald te worden. Maar onmiddellijk stekt zich de vraag waarom iemand verplicht zou moeten worden zich te overtreffen.

Tevens wil ik er op wijzen dat er studies verschenen waarin men beroepen indeelde naar maatschappelijk nut. Bovenaan stond de vuilnisophaler, onderaan de bankdirecteur. Say no more.

Ten slotte: wat met iemand die “lui” is. Die niet de kracht wil opbrengen om te vechten, zich in te zetten. Er zijn inderdaad mensen die het ontbreekt aan doorzettingsvermogen. Wat blijkt uit neurologische analyses: doorzettingsvermogen is een gave. Dus er zijn mensen wiens genotszone sterker is dan hun wilskracht (om onaangename taken te verrichten). Daar valt aan te werken, maar dat vraagt tijd. Ook daar zie je dus dat “luiheid” vaak een hersenpatroon is, soms aangeboren, soms aangeleerd, maar ook dan stelt zich de ethische vraag of men zo iemand wel mag straffen door hem minder te belonen. Oplossing zou kunnen zijn een therapie toe te passen in de hoop dat de circuits zich wijzigen. Bij jonge mensen zien we vaak dat gestimuleerd worden helpt. Waarbij de stimulans zowel intrinsiek kan zijn (een aangenamere leer- of jobervaring) als buiten de arbeid kan liggen (een beloning en zicht op een zelfstandig leven).
Op basis van deze analyse kunnen directeuren nooit hoge lonen ontvangen. Zij dragen  verantwoordelijkheden, maar zij hebben er het talent voor, dus is het geen extra verdienste, dus dienen ze er niet méér voor betaald te worden. En dus zijn bonussen überhaupt af te wijzen.
Een en ander stoelt op het parecon-principe.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 9 april 2011 in economie, ethiek, filosofie, maatschappij

 

Shared Value als antwoord op de petitie “Facebook, Apple en censuur”.

Facebook en Google zijn Amerikaanse privé-bedrijven. Zij hebben het recht vanuit die hoedanigheid te bepalen hoe hun producten gebruikt worden en dus het recht content te censureren. Zoals een forummaster een onlinediscussie mag censureren wanneer er beledigingen geuit worden.

Caudron en co (zie http://tinyurl.com/69ab9cf) hebben echter ook gelijk te wijzen op de gevaren van die censuur (om puriteinse redenen, om politieke redenen, whatever). Dit is overigens al langer een probleem, want zowat alle burgers geven stukken van hun privacy af aan Google en Facebook (in ruil voor gratis gebruik), zonder vaak te beseffen wat de negatieve gevolgen kunnen zijn. Door deze producten te gebruiken geeft eenieder impliciet toestemming de regels te kennen en na te leven. De verantwoordelijkheid ligt dus bij de gebruiker, maar tegelijk kan men vaststellen dat vele gebruikers niet beseffen wat de spelregels zijn.

De hamvraag is dus: ga je vanuit een supranationale entiteit (bv. de UNO) Facebook en Google (en enkele andere spelers) als “publiek domein” verklaren en zo eventuele censuur tegengaan (en gebruiksregels zelf aanpassen). Dat is de enige manier waarop privé-initiatieven (die gratis en vrijblijvend door miljoenen mensen gebruikt worden) verplicht kunnen worden zich te schikken naar regels.

Ofwel laat je betalen voor die diensten, al kan je dan ook nog steeds regels opleggen (zie bv. de regels waaraan banken zich moeten onderwerpen).

Ofwel (en dat is de liberale logica van Van Braekel op http://lvb.net/item/8912) bouwt men in Europa een “eigen” zoekrobot en sociaal network en worden de spelregels bepaald door de Europese Unie. Met als nadeel dat heel wat mensen op meerdere platformen actief zullen moeten/willen zijn.

Dit verhaal (dat er al lang zat aan te komen natuurlijk) toont heel mooi hoe onhoudbaar een “zuiver” marktdenken is geworden. Google en Facebook zijn van “ons”, d.w.z. van alle gebruikers. En niet meer van hun oprichters + aandeelhouders (die verdienen er wel veel geld mee). De logica van de evolutie in het hele onlinegebeuren is dus dat gebruikers zelf willen bepalen wat mogelijk is. Zoals consumenten ook mee willen bepalen hoe hun cola smaakt (maar helaas niet mee kunnen bepalen voor welke prijs dat product om de markt komt).

Mij lijkt dit een gezonde logica. Iedereen is vrij initiatieven te nemen en business op te starten, maar moet zich wel plooien naar de wil van de vele gebruikers. Ik noem dat een humaan en creatief evenwicht tussen egoïstisch eigenbelang en collectief nut.

M.a.w. de gebruikers bepalen zelf wat ze gecensureerd willen zien. De UNO (of een internationale ethische commissie) bepaalt de bovengrens (bv. materiaal van pedoseksuele geaardheid kan niet).

In de praktijk zal je sowieso overheden hebben (Iran, China, Moslimlanden,…) die meer zullen censureren.

Deze discussie is voor mij identiek aan de discussie over de grondstoffen. Wie mag bepalen wat er met de petroleumvoorraden gebeurt? De landen die toevallig op de oliebronnen zitten? Gelet op het feit dat de hele wereldeconomie draait op olie (vervang olie door Facebook of Google) kan het eigenbelang van één natie of een privé-bedrijf niet primeren op de belangen van een stuk van de wereldbevolking. Die vraag zal zich op vele vlakken stellen. Het antwoord is geen onbeteugelde vrije markt, maar ook geen indijken van initiatieven. Er is een derde weg. In ruil voor het feit dat de aandeelhouders (want daar hebben we het over) een stuk van de winsten behouden, bepaalt een supranationaal orgaan de spelregels (dus bv. wat het aanbod (en de prijs) zal zijn).

Obama beseft dit en ook delen van het bedrijfsleven begrijpen dat. Vandaar dat CEO’er Immelt aan het hoofd staat van de ‘Council on Jobs and Competitiveness’. Doel is te groeien op basis van ‘shared value’: het generen van economische waarde tezamen met maatschappelijke waarde. Maatschappelijke vooruitgang gaat aldus hand in hand met zakelijke successen. Winst is dus niet langer het einddoel.Als dit doordringt in de hoofden van aandeelhouders, moet het ook mogelijk zijn Facebook, Apple, Google en co te doen beseffen dat ze de spelregels niet zelf mogen bepalen.

 

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 9 februari 2011 in cultuur, economie, maatschappij, media, politics, technologie

 

Are we living in the end of times?

Slavoj Zizek, philosopher and cultural critic on the collapse of society and the failure of capitalism.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 14 november 2010 in cultuur, economie, filosofie, maatschappij

 

Arm België?

In een artikel op EconoShock (blog van Geert Noels) wordt melding gemaakt van België als een land met te weinig miljonairs. M.a.w. de crisis (vnl. de staatsschuld) oplossen door vermogensbelasting te heffen, heeft weinig zin want 1. er zijn te weinig rijken in dit land en 2. zij pakken natuurlijk onmiddellijk hun biezen. http://www.econoshock.be/2010/poor-belgium/comment-page-1/#comment-78543

Uit dit alles blijkt m.i. de overbodigheid van het Vlaamse, Waalse, Brusselse en Belgische niveau (en model) om de economie voldoende te beïnvloeden, laat staan beheren. Zelfs op Europese schaal kan men kapitaalstromen niet controleren. Als je met z’n allen op deze planeet (of je nu individu, regio, staat of statenbond bent) onderhevig bent aan schommelingen op wereldvlak (en dat is vandaag het geval) dan ben je op je eilandje altijd hopeloos aan het spartelen. Wie een wereldeconomie in bepaalde banen wil leiden, moet wereldwijd vat hebben op bv. kapitaal, grondstoffen enz.

Zolang mensen met veel geld hun geld kunnen wegtrekken en dus a-sociaal zijn, kan je het roer niet omgooien. Eens te meer bewijst dit de demagogie van nationale verkiezingen. Creëer een wereldspeler die aan alle bankrekeningen aan kan, en je hebt het middel om globaal rijkdom te herverdelen. Wie in een rijke regio opgroeit (en dat is niet uw verdienste, beste lezer, net zomin dat het de schuld is van anderen dat ze opgroeien in een arme regio) die beseft natuurlijk dat hij bv. sociale bijdragen op Europese schaal of wereldschaal moet leveren; die beseft dat er communicerende vaten zijn en dus herverdeling van rijkdom. Velen wensen dus geen wereldwijde aanpak. Zij denken enkel aan zichzelf. Zij zoeken de gebieden op met meeste winstmogelijkheden. Uiteindelijk zijn zij darwiniaans: trek uw plan en pech voor wie dat niet kan.

Wie vandaag zegt dat de hele bevolking moet inleveren opdat het morgen beter zou zijn, die maakt een voorspelling die absoluut niet hard te maken is. Immers, in deze contreien is ook de voorsprong op het vlak van knowhow geen troef meer. Er zijn -om even te duiden- numeriek evenveel hoogbegaafde Indiërs als de totale som van alle Amerikanen die hogere studies volgen. M.a.w. de enige toekomst voor de westerse bevolking ligt ‘em in het op poten zetten van een globaal economisch systeem waarbij iedere regio verplicht betrokken wordt in productie en innovatie. Zoniet vallen wij uit de boot, want wie wil investeren zal morgen in Indië en China niet enkel producten laten maken maar ze ook laten ontwikkelen; uitvinden en verbeteren. De knowhow aldaar is quasi even groot als bij ons en de lonen liggen lager. Say no more.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 25 juni 2010 in economie, politics

 

VRT en de overbodigheid van VTM

De VRT moet bezuinigen omdat ze de markt vervalsen. Aan het woord zijn politici die de “aandeelhouders” zijn van VRT en die “hun” omroep willen verzwakken, om de concurrenten (de privé-omroepen en hun achterliggende aandeelhouders) meer kansen te geven om (meer) winsten te maken. Alsof Pepsi zich zou verzwakken met de bedoeling van Coca sterker te maken.

De VRT-politici gebruiken echter een ander argument, n.l. dat sterke concurrentie (dus een sterke VTM) leidt tot een goeie VRT. Misschien klopte die logica na decennia BRT-monopolie, maar inmiddels is duidelijk dat VRT méér kwaliteit biedt dan bv. VTM. Wat mij echter irriteert is de achterliggende gedachte dat VTM als voorbeeld moet dienen, als stok, als waardemeter voor VRT. Dit is dus de zoveelste ideologisch fanatieke (en historisch achterhaalde) uiting van het marktdenken. Denkt men nu echt dat de makers van kwaliteitsprogramma’s zich richten naar de producten van commerciële zenders? Hou zou bv. het VRT-nieuws positief beïnvloed kunnen worden door de VTM-nieuwsdienst? Het tegendeel is waar. Hoe meer een openbare omroep zich vandaag richt op commerciële zenders, hoe zwakker de programma’s en de duiding.

Deze achterhaalde logica impliceert dat iedereen in overheidsdienst (een overheidsambtenaar, een leerkracht, een politieinspecteur) best geconfronteerd wordt met concurrentie om optimaal te renderen. Ik vind dit een schandelijke, ronduit vernederende logica. Ik ken tientallen leerkrachten en ambtenaren die even performant zijn als mensen in privébedrijven, en dit zonder dat ze concurrentie hebben, noch uitzicht op loonsverhoging of bonussen. Ze halen hun motivatie uit zichzelf en uit de meerwaarde van hun job. Zo ook kan een overheidszender performant en vernieuwend zijn zonder concurrentie te hebben.

M.a.w. er is geen inhoudelijk argument om in Vlaanderen een commerciële zender te steunen (tenzij werkgelegenheid, maar dat is een argument dat ook gebruikt werd om zieltogende industrieën in leven te houden i.p.v. reconversie en herscholing aan te moedigen). Als de reclame-inkomsten onvoldoende zijn dan moeten VTM en anderen de tering naar de nering zetten. Dat is de logica van het door hen gepromote economische systeem. Een pleidooi om de VRT te verzwakken om zo meer geld te hebben voor privé-zenders is feitelijk een oproep tot verkapte subsidies.

En laat ons de marktlogica nu eens even doortrekken: wanneer adverteerders (in de vorm van sponsoring bv.) verkiezen geld te geven aan VRT-programma’s omdat ze zo beter hun doelgroep bereiken, waarom zouden de VRT-politici-aandeelhouders dan hier tegen ingaan? Zo ontnemen ze andere sectoren de kans optimaal te communiceren.

Uiteindelijk stelt zich dus de vraag of VTM als commercieel product überhaupt nog nodig is. Hun rol als benchmarker is uitgespeeld; ze zijn een afkalvende cash-cow en er dienen zich (b.v. via internet) andere opportuniteiten (en dus werkgelegenheid!) aan voor productiehuizen.
En dan heb ik het natuurlijk nog niet gehad over de vermenging tussen politieke families en bv. de aandeelhouders van VMM.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 20 april 2010 in economie, media

 

Kopenhagen: de start van het klimaatkolonialisme

Dat Kopenhagen op een sisser zou uitdraaien, was voorspelbaar. Althans, een sisser voor wie de problemen ten gevolge van de opwarming wil anticiperen. Wie zegt “het zal mijn tijd wel hebben” vindt dat natuurlijk positief. Rijke landen kopen het eigen geweten af door geld te geven aan de derde wereld. VS en China doen een kleine inspanning maar weten dat ze genoeg kapitaalreserves hebben tot 2050 om de problemen door de opwarming in eigen land op te vangen. Dat intussen culturen zullen verdwijnen is wezenlijk een  variante van een onrechtvaardigheid die reeds eeuwen bestaat. In feite is er nu een nieuw tijdperk in het kolonialisme ingetreden: klimaatkolonialisme. Na slavernij en het leegroven van de grondstoffen (in Laken vieren ze Leopold II “dankzij” wie België een industrieel en rijk land werd), kwam er in 1960 – wat dus nog maar 50 jaar geleden is!- het neokolonialisme gekoppeld aan globalisering wat niets anders is dan zeggen: jullie mogen meedoen maar door de enorme (kennis en kunnen)handicap en het IMF dat de spelregels oplegt, betekenden de ontwikkelingslanden geen gevaar voor de rijkdom van het westen. Pas nadat China en Indië groeiden en concurrerende intelligentia hebben, worden ze ernstig genomen, en dus mee het bad in getrokken. Het klimaatkolonialisme is niks anders dan een extra laag van lijden -indirect veroorzaakte door de westerse productie- en consumptiewijze- die zich bovenop de reeds bestaande economische ongelijkheid nestelt. In Bangladesh zijn er reeds overstromingen decennia lang maar geen geld om dijken te bouwen. Nu zullen de overstromingen drastischer, vaker en dramatischer zijn. Dat is maar 1 voorbeeld. Vervang overstroming bv. door méér droogte en grotere sterfte van de veestapel in bepaalde delen van Afrika en je hebt een uitvergroting van problemen die nu reeds bestaan. En het zijn de geïndustrialiseerde landen die de oorzaak zijn van deze uitvergoting.

Maar als de emissie niet teruggedrongen wordt, zal de aarde tegen 2050 méér dan 2 graden opgewarmd zijn. En dat is ook nefast voor de rijke landen. Ik voorspel dat tegen dan de economie serieus vertraagd wereldwijd. Gevolg: minder co2-uitstoot en de ontwikkeling op massale schaal van alternatieve energieconsumptie. Dus we doen verder zoals we reeds enkele decennia gewoon zijn tot we tegen de muur lopen. Met een tijdelijke verarming van Europa tot gevolg: enkel de rijke middenklasse van vandaag zal nog een verarmde middenklasse zijn. Het opwarmingsprobleem zal uiteindelijk gestabiliseerd geraken. Tegen 2100. Intussen zullen miljoenen mensen omkomen.  En miljoenen anderen een minder kwaliteitsvol leven hebben.

En de Zenne? Die zal leeggevist zijn. Door al wie in zijn dagelijkse proteïnen moet voorzien.


Voor een aantal links zie onderaan http://tinyurl.com/ye5sqzm

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 19 december 2009 in economie, maatschappij, politiek

 

Over Kopenhagen, het klimaat en de mens

Van Rome naar Kopenhagen

Het rapport van de Club van Rome met als ondertitel “De grenzen aan de groei” werkt sinds de publicatie in 1972 op de groei-ideologen als een rode lap op een stier (zeker op de bull van Wall Street). In de eerste plaats omdat het eraan herinnert dat louter mathematisch voortdurende, laat staan exponentiële groei op een per definitie eindige planeet niet mogelijk is. Bovendien blijken de voorspellingen over de uitputting van grondstoffen vandaag vrij accuraat te zijn geweest. De schattingen voor de piek in de olieproductie lagen rond het jaar 2000. Die peak-oil is imminent, indien al niet bereikt. Mits een correctie voor de eerste olieschok en de daaropvolgende recessie was de voorspelling van de Club van Rome nogal akelig exact. Geen enkele vorm van productiviteitswinst of vermindering van de energie-intensiteit per eenheid BNP kan het gegeven van de eindigheid der voorraden ongedaan maken. Op = op. En voor iets op geraakt, creëert het schaarste. En dus prijzen die de pan uitswingen. Enkel de financiële en economische crisis hebben de olieprijsexplosie van 2008 voorlopig kunnen stoppen.

Steenkool is vandaag nog altijd de belangrijkste energiebron. Wat dat betreft is er sinds de industriële revolutie niet veel veranderd. De steenkoolvoorraden verbranden kan wel nog een eeuw doorgaan. Daarin schuilt het grootste gevaar voor de opwarming want steenkool heeft een veel hogere CO2-uitstoot dan olie, zowel bij winning als verbruik. Naarmate de olievoorraden slinken zal men nog meer terugvallen op steenkool. Landen als China, Australië of de VS halen vandaag het leeuwendeel van hun energie uit steenkool. Niet toevallig zijn het de afgevaardigden uit de kolenstaten in het Amerikaans congres die iedere wet ter reductie van broeikasgassen tegenhouden. Zij dreigen daardoor de Kopenhagenconferentie te doen mislukken, ondanks de overtuiging van Obama, geadviseerd door o.a. topwetenschapper John Holdren van Harvard, dat het vijf voor twaalf is.

Het laatste IPCC-rapport heeft alle twijfel weggenomen over de oorzaak van het versterkte broeikaseffect dat de planeet doet opwarmen: de door de mens geproduceerde broeikasgassen. Voornamelijk door het massaal verbranden van fossiele brandstoffen sinds de industriële revolutie, met een exponentiële toename in de afgelopen 50 jaar; een toename die voort duurt tot op vandaag. Gezien de wereldwijd nog groeiende energiehonger zal zonder drastische maatregelen de broeikasgasconcentratie die nu reeds alarmerend hoog is, verder stijgen.

Ecologisch negationisme

Negationisme is een term die gebruikt wordt voor wie bv. de Holocaust ontkent. Negationisme kan echter ook slaan op het ontkennen van vaststaande wetenschappelijke feiten vanuit ideologische, economische of andere belangen, wanneer dit potentieel een misdaad tegen de mensheid impliceert. De campagne van milieuorganisaties waarbij de wereldleiders afgebeeld worden zoals ze d’er binnen 30 jaar zullen uitzien en ze zich verontschuldigen omdat ze niks (of onvoldoende) deden en zo verantwoordelijk zijn voor humane catastrofes, is een duidelijke uiting van het wijzen op de gevaren van klimaatnegationisme.

Wij kunnen in dit bestek niet het abc van het belangrijke broeikaseffect -dat zorgt voor een leefbare temperatuur op aarde- omstandig uitleggen. Feit is dat de klimaatwetenschappers het wel degelijk eens zijn over het antropogeen versterkte broeikaseffect ofte man made global warming.  Men probeert nu enkel nog de modellen te verfijnen. De hockeystickcurve die een vrijwel exacte reconstructie is van het temperatuurverloop van het laatste millennium op basis van het broeikasgasmodel, werd onlangs nog herbevestigd in Scientific American en wordt door de hele wetenschappelijke gemeenschap als een verworvenheid beschouwd. Alle historische temperatuurschommelingen met hun gekende oorzaken zijn erop terug te vinden. Het ontkennen van het antropogeen (door mensen) versterkte broeikaseffect is dus een vorm van negationisme en wordt wellicht ooit bestraft.

 

Inconvenient

De CO2-concentratie is de laatste 50 jaar met bijna 40% toegenomen en ligt daarmee hoger dan een miljoen jaar geleden. Zij bereikt dit jaar een nieuw record (390ppm) en stijgt verder met 2ppm per jaar. De gemiddelde temperatuur van het afgelopen decennium is de hoogste van de laatste 150 jaar. De warmste 10 jaren door de mens ooit gemeten doen zich voor in de laatste 12 jaar. De gemiddelde temperatuur op aarde ligt nu 0,7°C hoger dan voor de industriële revolutie. Met de huidige CO2 concentratie van 390 ppm is de kans groot dat de gevaarlijke drempel van 2°C opwarming al bereikt wordt. Zonder drastisch ingrijpen voorspellen recente studies een opwarming van 4 tot 7 graden. De modellen van de klimaatwetenschap zijn zeer accuraat voor de planeet als geheel, want geven een bijna 100% reconstructie van het gekende temperatuurverloop van het laatste millennium. Wie om wat voor reden dan ook het dreigende gevaar voor het leven op aarde ontkent neemt dus een zware verantwoordelijkheid op zich. Of, zoals het in “6 graden” van M. Lynas staat: “It is very difficult to get a man to understand something when his salary depends on his not understanding it”.

Het beperken van de broeikasgassen zal (quasi) niemand geld opbrengen. Tenzij men massaal investeert in alternatieve duurzame energiebronnen. Zowel Al Gore als bv. Thomas Leysen beseffen dat een groene economie ook business kan zijn. Maar kleine, geïsoleerde initiatieven zijn onvoldoende. Dit betekent dus dat de politiek richting moet geven aan de ondernemers. Beiden houden echter vast aan het huidige economisch groeifetisjisme. Het valt dus te voorspellen dat onze politieke en sociaal-economische leiders de moed niet zullen opbrengen het roer om te gooien. Het ontbreekt hen bovendien ook aan steun van de publieke opinie. Want het rijke westen (en de rijken in ontwikkelingslanden) zullen hun levenswijze moeten veranderen. Vandaag verbruikt de gemiddelde Amerikaan 25 ton, de Europeaan 12 ton en de Indiër 1,4 ton. De CO2-uitstoot van de grootste vervuilers moet tegen 2050 met meer dan 90% verminderd worden om te komen tot één ton per wereldburger (vandaar dat Al Gore het dus had over “An Inconvenient Truth”). Alleen zo is er een kans dat de temperatuurstijging beperkt wordt tot twee graden. Voorbij dit tipping point (dus een hogere temperatuur) gaat de opwarming zichzelf versterken en wordt de aarde op relatief korte termijn onbewoonbaar (op een aantal plekken rond de poolcirkels na).

IJsbergen op weg naar Nieuw-Zeeland

Alle ijsmassa’s op het land of op zee smelten in een toenemend tempo af. Het broeikaseffect doet zich vlugger en intensiever voelen dan men in het IPCC rapport van 2007 nog aannam. Het is op basis van dit rapport dat men in Kopenhagen discussieert. In plaats van de doelstellingen te verstrengen, denkt men eerder aan afzwakken. Een meerderheid van de wereldpopulatie denkt nog steeds in termen van economische haalbaarheid. Men vergeet graag dat in een broeikas waar de temperatuur te hoog is opgelopen er geen economie want geen menselijk leven meer mogelijk is. Het laatste IPCC-rapport geeft een vork van een kleine 2 tot een kleine 7 graden, afhankelijk van het uitstootreductiescenario. De meetgegevens en modellen van dit rapport, dat de basis voor de onderhandelingen in Kopenhagen vormt, zijn nu minstens 3 tot 4 jaar oud. Het is ondertussen duidelijk dat de effecten van de verdergaande opwarming zich vlugger en omvangrijker doen gevoelen. De GRACE-satelliet van de NASA heeft recentelijk een verdunning van de Oost-Antarctische ijskap gemeten, wat tot nog toe niet was voorgekomen. Bij een zeespiegelstijging van slechts 40 tot 80cm komen 136 laaggelegen steden in de problemen, waaronder alle grote zeehavens. In het bijzonder New York wordt genoemd als kwetsbaar, ook door toegenomen stormwinden op de Amerikaanse Oostkust. Nederland voorziet nu reeds een investering van 60 miljard euro(!) om overstroming vanuit het Rijnkanaal op te vangen. Door de smeltende Alpengletsjers komt het gevaar evenzeer uit het land als uit de zee. Het smelten van alle ijs ter wereld gaat dus sneller dan voorzien. Als de modellen fout waren, dan gaat het om een onderschatting. Als de zeespiegel met een meter stijgt, mag men opvang voorzien voor de inwoners van o.m. Amsterdam, Antwerpen en Rotterdam. Idem voor New-York, Sjanghai, Londen, Jakarta,… geen waterkering die soelaas biedt. Gevolgen zullen massale migraties zijn. Zowel in het rijke, als in het arme deel van de wereld. Minstens een half miljard mensen die in kustgebieden of delta’s wonen worden klimaatvluchtelingen. En als de opwarming exponentieel doorgaat, kan het smelten van het Groenlandse ijs het waterpeil met 7 meter laten stijgen. Adaptie is dus een illusie bij verdergaande opwarming.

Wat komt er op ons af?

Er resten ons nog enkele jaartjes om het roer drastisch om te gooien. En wat als we niet drastisch ingrijpen? Dan zijn we overgeleverd aan de oncontroleerbare desastreuze gevolgen van wat wij zelf in de afgelopen periode van zogenaamde economische voorspoed in gang hebben gezet. De kosten van het niet elimineren van verbrandingsgassen zijn oneindig. Een zich doorzettend broeikaseffect maakt het menselijk leven en veel van het bestaande andere leven op aarde onmogelijk.

Het is het hedendaagse ongeziene gebruik (maar ook verkwisting!) van schaarse natuurgoederen door het geglobaliseerde ongebreidelde productie- en consumptiegedrag die het probleem veroorzaakt. Naarmate de economie tegen haar ecologische grenzen botst, zal de markt zeker haar werk doen. Levensnoodzakelijke goederen (zoals drinkbaar water) zullen luxegoederen worden. Daarnaast zullen frivoliteiten zoalsq een hond bezitten extra beslast worden. Een straat afspuiten of een wagen poetsen met drinkbaar water zal beboet worden. Dagelijks vlees eten zal een ethisch onaavaardbare luxe worden. De menselijke overmoed die dacht de schaarste definitief te overwinnen zal dan een illusie blijken. Op politiek vlak kunnen dictaturen het gevolg zijn van de wereldwijde chaos die de verdergaande opwarming zal teweegbrengen.

Laten wij dus hopen dat EU-voorzitter Van Rompuy op zijn trips door Europa oog en oor heeft voor het verdrogende Andalusië en de nodige inspiratie heeft opgedaan om het klimaatprobleem te willen aanpakken, mocht hij ooit een rol gaan spelen op het internationale toneel dat niet alleen de volgende weken met de Kopenhagenconferentie, maar ook de maanden en jaren daarna beheerst zal worden door de op handen zijnde planetaire klimaatcatastrofe. Zijn regering noch zijn partij hebben tot nog toe veel blijk gegeven van een terzake erg bezwaard gemoed. Het zou een Christen mens nochtans sieren het rentmeesterschap der aarde ernstig te nemen. België heeft met prof. Van Ypersele van de UCL een vooraanstaand klimatoloog in huis bij wie de toekomstige president zijn oor kan te luisteren leggen. Het zal dan wel een beetje gaan tuiten als hij hoort dat Europa en de meeste van de G20 hun CO2-uitstoot met minstens 45% moeten reduceren tegen 2020 om de absolute gevaardrempel van 2°C opwarming van onze planeet niet te overschrijden.

Wat te doen?

Te realiseren door de rijke industrielanden: 80% CO2-reductie tegen 2050 en 50% wereldwijd. Deze doelstellingen figureren in het laatste IPCC rapport. 40% daarvan verwacht dit rapport te kunnen halen door het toepassen van het afvangen van CO2-gas geproduceerd door steenkoolcentrales. Deze capture and storagetechniek bestaat in wezen nog niet. Staatssecretaris voor Energie en fysicaprofessor Steven Chu noemt kolen dan ook zijn ergste nachtmerrie. Hij geeft toe dat het allesbehalve zeker is dat de C&S techniek zal functioneren. De VS voorziet nu een investeringsprogramma van 3,4 miljard dollar in de hoop binnen een tiental jaar de techniek op punt te hebben. In Nederlands begint Shell met een proefproject voor CO2-opslag. Het gaat hier om niet meer dan een zegge en schrijve het derde project ter wereld. Het reëel inschatten van al de mogelijke problemen en gevaren van deze techniek is dus eigenlijk nog niet begonnen. Indien het ooit doenbaar zou worden alle CO2 van verbrandingsprocessen ondergronds op te vangen, dan zal dit ten vroegste binnen enkele tientallen jaren kunnen. Dat is rijkelijk te laat. De CO2-uitstoot mag pieken ten laatste over vijf jaar, om dan zeer snel te dalen tot bijna nul. Het ontginnen van steenkoolmijnen kan nooit CO2-vrij gebeuren. Steenkool is en blijft bij ongewijzigd beleid nog lang de belangrijkste energieleverancier. Het mikken op het onder de grond steken van verbrandingsgassen om de klimaatramp te vermijden lijkt dus inderdaad erg op struisvogelpolitiek. In dat geval moeten wij dus een andere oplossing zoeken, zo stelt ook Steven Chu. Anders gaan we terug naar het Steenkooltijdperk. De nachtmerrie van Chu zou een voorspellend trekje kunnen hebben.

Het goede nieuws is dat president Obama zich probeert in te schrijven in het breed vooropgestelde broeikasgasreductiepad van minimum 80% tegen 2050 t.o.v. 1990 (= voor de VS 83% t.o.v. 2005). En dat China ook een ernstige inspanning wil leveren. Beide wensen dit ook te doen om reden van economische efficiëntie en energieonafhankelijkheid. Het slechte nieuws is dat het allemaal too little, too late dreigt te worden. De VS zouden de bulk van de reductie pas realiseren tegen het einde van de 40-jarige periode en China zal nog lang ieder jaar meer CO2 produceren. De wereldwijde uitstoot moet pieken (op zijn maximum zijn) in 2015, ten laatste in 2020, om nog een 1 op 2 kans te hebben de temperatuurstijging onder de 2,5°C te houden. Eens daar voorbij weten wij wel dat de temperatuur zelfs bij nuluitstoot nog verder oploopt, maar niet waar het stopt. Met wat dus nu voor ligt in Kopenhagen, kopen wij waarschijnlijk, om met J. Hansen van de NASA te spreken, a ticket for catastrophe.

Is er een drastisch alternatief?

De prioriteit van de 21ste eeuw, in het bijzonder voor de armsten, ligt in het voorkomen van een catastrofale klimaatverandering. De belangrijkste bijdrage daartoe is het elimineren van fossiele brandstoffen als motor van de wereldeconomie. Dit is geen kwestie van financiën maar van productiewijze: een zoveel mogelijk lokale economie van het genoeg met aangepaste technieken (gigantische windmolenparken en collectieve thermische panelen) en respect voor (de beperkingen van) mens en natuur. De meest efficiënte hulp die de hooggeïndustrialiseerde zones kunnen bieden aan de ontwikkeling van rurale gebieden, is het terugschroeven van hun verspillende, schadelijke en vernietigende productie- en consumptiewijze, die vandaag het geglobaliseerde model is geworden. Het verlaten van deze roofbouweconomie is niet alleen materieel noodzakelijk maar ook cultureel wenselijk. De gestresseerde tweeverdienende postmoderne middenklasse wiens levenstijl zes planeten veronderstelt is niet bepaald gelukkig, zelfs meestal niet tevreden. De huidige economie doet permanent de schaarste toenemen, ook de immateriële. Men kickt af in nepspirituele bewegingen. Om een burn-out te vermijden vliegt men verbuilend naar warme oorden om er de batterijen op te laden. En dit omdat de winstmarges voor bedrijven even hoog dienen te blijven (ten voordele van enkele happy few, de grote aandeelhouders) waardoor met minder personeel minstens even hard gepresteerd moet worden. Ethisch en humaan onaanvaardbaar.

Klimaatfundamentalisme als term hanteren voor het ernstig nemen van de bevindingen van de klimaatwetenschap behoort niet tot het gangbare taalgebruik. De huidige hallucinante CO2-concentratie is de hoogste sinds zowat een miljoen jaar, stijgt in een nooit voorgekomen tempo en is vandaag reeds dezelfde als tijdens het plioceen. Kijkt eens hoe de wereld er toen uitzag. Echt geen herbergzaam oord voor 7 miljard mensen…

 

Zon en aardkern

Ten slotte willen we nog wijzen op twee andere fenomenen die de aarde beïnvloeden.

Recentelijk verschenen artikels die de nakende dood van de zon predikten. De zonneactiviteit die zich uitdrukt in het aantal zonnevlekken en de daarmee samenhangende zonneuitbarstingen (massa-ejecties vanuit de chromosfeer), in de druk van de zonnewind en in de radiostraling, kent momenteel blijkbaar een diep minimum. In het begin van de 20e eeuw was er een cyclus met nog meer dagen zonder zonnevlekken. De dood van onze ster wordt dus lichtjes voorbarig aangekondigd. De variatie in energie die de aarde bereikt bedraagt over een zonnecyclus ong. 0,1 % . Volgens een studie van de National Science Foundation in de VS uit 2009, zowat de eerste in zijn soort, heeft de zonneactiviteit mogelijk een licht versterkend effect op bestaande weerpatronen zowel in opwarmende als afkoelende zin. Als men ervan uitgaat dat de licht afgenomen stralingswarmte een afkoelend effect moet hebben, dan zien wij dat desondanks de temperaturen eerder zijn gestegen sinds de vorige activiteitspiek van 2000-2001 (een cyclus bedraagt gemiddeld 11 jaar, dus soms meer of minder).

Andere klimaatwetenschappers hadden al vastgesteld dat de invloed van de variatie in zonnestraling verwaarloosbaar is in vergelijking met de door de mens geproduceerde broeikasgassen, waarvan de concentratie in de atmosfeer sinds het begin van de metingen in 1960 met bijna 40% is toegenomen. Dat klimaatsceptici met een niet steekhoudende, spectaculair geformuleerde voorspelling komen is in de aanloop naar Kopenhagen weer niet toevallig te noemen. Het gedruis van de klimaatontkenners op het web is ondertussen oorverdovend. Tot nader order bevindt zich onder de lawaaimakers geen enkele klimaatwetenschapper. Gelukkig beseft de overgrote meerderheid van alle natuurwetenschappers dat het door de mens versterkte broeikaseffect het waarschijnlijk zwaarste probleem is waarvoor de mensheid zich ooit gesteld zag.

Daarnaast is er wellicht nog een even groot probleem op komst. De aardkern koelt immers af (met 10% de laatste eeuw). Die kern zorgt voor het magnetisch veld. Daarvan zal vermoedelijk in een periode van 100 tot 10.000 jaar de polariteit omkeren (noord wordt zuid, en omgekeerd). En intussen (tijdens deze switch) minder in sterkte aanwezig zijn. Daardoor verkaalt de aarde, dringen dodelijke stralingen binnen en wordt het leven gedecimeerd. Het probleem van de overbevolking is dan opgelost. Maar als die afkoeling effectief ingezet zou zijn, gaat ze exponentieel  verlopen (volgens de één is de kern een ijzerkern, volgens de ander een plutoniumkern). Uiteindelijk wordt de aarde als Mars: een kille kern, een oppervlak met bevroren water, kaalheid en geen leven.

Misschien zitten we wel in een race tussen enerzijds opwarming van het aardoppervlak en anderzijds afkoeling van de aardkern. Sowieso wint de aardkern het. Men had nooit gedacht dat de kern nu reeds zou gaan afkoelen (20 jaar geleden dacht men dat de aardkern nog wel enkele miljarden jaren heet zou blijven. Niet dus.) Men vermoedt dat het definitieve afkoelingsproces begonnen is. Men weet niet hoe snel dit proces zal verlopen. In het slechtste geval wordt de aarde binnen enkele honderden of duizenden jaren onleefbaar.

Ja, wij zijn lucky basterds! In een kosmos vol onleefbare planeten hebben wij het hoogtepunt van de menselijke beschaving meegemaakt. Wij hebben grote lagen van de wereldbevolking laten proeven van dagelijks genot, een eerder gemakzuchtig leven, vrije tijd en diep inzicht hebben in hun eigen wezen. Meer is er niet te halen in deze kosmos. Fantastisch dat we dit ook via het www met mekaar kunnen delen. Je moet maar een koe of een hond zijn. Of een plutoniumkern. Of een wolkje. Of een analfabete Indische jongen uit een krottenwijk…

Dit mag niet tot cynisme leiden, maar tot met volle teugen in het leven staan, poëzie en tederheid op 1; incluis onnozele, hebzuchtige en klootzakkerige mensjes tegen hun kop meppen, want het leven is in het aanschijn van het definitieve sterven van de aarde véél te kort om gedwarsboomd te worden door lieden die denken dat ze onder de Vlaamse kerktoren twee keer per week hun wagen mogen wassen met drinkbaar water, elke dag vlees eten, naar VTM of één kijken en drie honden te vreten geven. En dan zeggen dat ze van niks weten maar ook non-believers zijn op het vlak van de klimaatproblematiek en een kaarsje laten aansteken, want ze geloven net als hun kardinaal in mirakels.

Democratie werkt niet en politici die herverkozen willen worden zijn een slechte tool om het roer in een samenleving om te gooien.

Te veel medeburgers beleven te weinig poëzie; zijn weinig benieuwd naar het wezen van alles en iedereen. Ze betijen, laten zich leiden en lijden voor niks…

Tijd om een gedicht te schrijven. Niet alleen het aardoppervlak of de aardkern is aan afkoeling toe.  🙂

                                    Willy Coomans

Nuttige links:

Welvaart zonder groei? http://www.petertomjones.be/index.php?option=com_frontpage&Itemid=1

Harvard Prof. John Holdren on “Global Climate Disruption: What do we know, what should we do?” http://www.climatesciencewatch.org/index.php/csw/details/holdren_global_climate_disruption/

Comment les riches détruisent le monde : http://www.monde-diplomatique.fr/mav/99/KEMPF/16157

La décroissance, une idée qui chemine sous la récession : http://www.monde-diplomatique.fr/2009/08/DUPIN/17702

Gordon Brown warns of climate catstrophe : http://news.bbc.co.uk/2/hi/uk_news/8313672.stm

We moeten optimistisch blijven: http://www.indymedia.be/nl/node/35506

20 kernbegrippen op een rijtje in Le Monde: http://www.lemonde.fr/le-rechauffement-climatique/article_interactif/2009/12/02/les-vingt-mots-du-rechauffement-climatique_1274201_1270066.html

10 spelers om in de gaten  te houden in Kopenhagen: http://mo.be/index.php?id=63&tx_uwnews_pi2[art_id]=26860&cHash=4f34c6cf65

Klimaatopwarming is een even grote bedreiging als het fascisme: http://www.independent.co.uk/environment/climate-change/climate-change-special-twelve-days-to-save-the-world-1832067.html

Het Plioceen: http://nl.wikipedia.org/wiki/Plioceen

Climate change: Too hot to handle: http://news.scotsman.com/global-warming/Climate-change-Too-hot-to.5867388.jp

Over de uitgelekte e-mails en files van klimatologen: http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2009/11/21/AR2009112102186.html

The Crusade to Deny Global Warming van  Amerikaanse onderzoeksjournalisten: http://www.thestar.com/business/cleanbreak/article/729339–hamilton-why-media-tell-climate-story-poorly

Death Denial: http://www.monbiot.com/archives/2009/11/02/death-denial/ en http://www.macon.com/world/story/926697.html

Alarmerende feiten: http://www.google.com/hostednews/ap/article/ALeqM5hjrkevVWHdM8rWorsC2E8mUvBPzgD9C4NKU80

http://solveclimate.com/blog/20091123/tipping-points-melting-ice-rising-oceans

Verzekeringsondernemingen voelen nattigheid: http://www.bloomberg.com/apps/news?pid=20601086&sid=akRSh6iAiGPs

Wereldwijde actie: http://www.350.org/

Tell people something they know already and they will thank you for it; tell them something new and they will hate you for it: http://www.monbiot.com/

 
1 reactie

Geplaatst door op 6 december 2009 in ecologie, economie, kosmos, maatschappij, natuur, politiek, psycho, science

 

Welkom op de bouwwerf Vlaanderen

Mensen hebben behoefte aan rust. Innerlijke rust geeft een gevoel van tevredenheid. En dan waant men zich gelukkig. De omgeving draagt daar toe bij. Als de omgeving in rust is, dan krijgt het innerlijke ook de kans zich gezapig te vleien en te onttrekken aan woelige gedachten of nerveuze lichamelijke spasmen.

Alles wat leeft in de natuur bouwt zich daarom een hol, een bedje van bladeren, een stekkie voor de nacht. Van konijn tot aardworm, van holebeer tot spin: als landschapsbewoners zijn ze wat blij telkens opnieuw in hun vertrouwde veilige plekkie te kunnen terugkeren. Zonder dat bulldozers of spaden of predators hun woonst omgeploegd hebben. Utilitarisme in functie van gevoelsvrede.

Sommige vogels gaan een stap verder dan het minst noodzakelijke en versieren hun nesten. Iets wat menselijke holbewoners moet zijn opgevallen want zij begonnen de rotsmuren van hun holen te beschilderen met jachttaferelen, handen en symbolen. Later werden matjes geweven en deden boomstammetjes dienst als krukjes en tafeltjes. In het Vlaanderen van vandaag zijn Ikea, Leen Bakker of Alesi onze handlangers in het decoreren van ons hol. Sommige van onze medemensen gedragen zich als een Hyacinth Bucket (spreek uit Bouquet) en behandelen hun woonst als ware het een museum. Elk voorwerp heeft een vaste plek; het interieur werd aan de tijd onttrokken. Men durft er als bezoeker amper iets vastnemen, laat staan het op een andere plek neer te zetten. Uit angst de bewoners uit hun gewone doen te brengen.

Maar die behoefte om te leven in een decor waar alles voor eeuwig vastgelijmd lijkt, is dus blijkbaar bij velen ingebakken in hun natuur en een sine que non om tot innerlijke rust te komen, iets wat -geloof me vrij- onontbeerlijk is wil 2/3 van de bevolking niet geregeld uitbarsten in agressie. Dankzij het klokje op de schoorsteenmantel, de ’s ochtends op de centimeter nagemeten opengeschoven gordijnen of de sanseveria die met wiskundige perfectie in het midden van de tafel troont, zouden heel wat van onze medeburgers constant uit hun gewone doen zijn en de statistieken van geweldplegingen doen pieken. Korte lontjes worden door kleinburgerlijkheid ontstekingsvrij gehouden.

Binnenskamers geldt deze ietwat paradoxale vaststelling. Anders is het gesteld in de buitenwereld.

Trek de deur open en de kranen rijzen boven de gevels, drilboors daveren en betonmolens centrifugeren. Altijd wordt er in elk dorp of stadje in Vlaanderen wel ergens gebroken, geasfalteerd, valt er stof te ruiken of dient men te slalommen door bruin slijk tussen opengebroken dalstenen. Nooit is de buitenwereld af. Nimmer kan men er rust vinden. Altijd wordt er getransformeerd. En dat geeft het gevoel dat men zich moet aanpassen aan een veranderende omgeving. Dat maakt menig mens onzeker, nerveus en dus snel humeurig en intolerant.

De populisten in de politiek teren op dergelijke emoties. Zij pretenderen alle kwaad en ongenoegen uit de buitenwereld te kunnen weren, te beginnen met propere straten, stille pleinen en harmonische steden. Het is leuk te willen geloven in een droom.

In dat perspectief is een beurscrash als een geschenk dat nederdaalt uit de hemel. Hoe minder geld er verhandeld wordt, hoe minder transacties er gebeuren, hoe meer de economie stremt. En dus hoe minder bouwwerven, hoe meer een omgeving als “af” en voltooid wordt ervaren. En dat geeft innerlijke rust, ook als men buiten op straat is.

Zet de economie dus on hold. Stop met verbouwen. Stop met breken. De Hyacinths van deze wereld kunnen al die veranderingen niet aan. Ze snakken naar het stilstaande beeld uit hun jeugd; het dorp of de wijk waar alles elke dag hetzelfde oogde; waar rust heerste en de orde van het eigen hol ook op straat werd doorgetrokken. Alleen bij de tandarts willen ze drilboren horen trillen. Alleen door Saharawinden mag er nog stof op hun wagen neerdwarrelen. Alleen stappen in een drassige weide mag nog vuil schoeisel opleveren.

Geef hen dat. En het populisme zal een voedingsbodem minder hebben. Plan verbouwingen tot in de details, in een perspectief van tien jaar, en begin tegelijk aan alle verbouwingen zodat ze ook weer tegelijk stoppen en er snel jaren na mekaar volledige harmonieuze omgevingsrust heerst.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 25 november 2008 in economie, maatschappij, psycho

 

La Gauche en France en de financiële crisis

Segolène Royal heeft een zeven punten plan. Misschien een tip voor de doodbloedende SPA, de zgn. Vlaams Progressieven en de PS van Di Rupo die enkel met woorden een alternatief voorstelt zonder concreet te zijn.

Considérant qu’il n’était pas possible “d’accorder un quitus au gouvernement”, mais décidée à “l’aider à réussir”, Mme Royal énonce “sept conditions”. Dans l’éventualité où l’Etat serait conduit à prendre des participations dans le capital des banques, elle demande que ces nationalisations partielles” soient pérennisées et non pas transitoires. Elle réclame la constitution d’une “grande banque publique d’investissement” accessible aux PME, ainsi que la mise “sous contrôle des fonds d’investissements, l’abandon du projet de privatisation de La Poste et l’adoption de dispositifs effectifs contre les paradis fiscaux.

Mme Royal insiste aussi pour que soient appliquées “des sanctions” contre les dirigeants des établissements financiers qui “ont contourné les règles” et “se sont indûment enrichis”.

Enfin, ayant répété à des très nombreuses reprises le mot “socialiste”, sans pour autant évoquer le congrès du PS, Mme Royal entend “adresser aux Français une parole structurée, forte, pédagogique”. A quatre semaines du rendez-vous de Reims, il s’agit aussi de répondre tout à la fois au trouble et au besoin de radicalité qu’elle perçoit parmi les militants socialistes.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 16 oktober 2008 in economie, maatschappij

 

Wat te doen?

De wereldwijde financiële crisis is het gevolg van de dolgedraaide traders, gladde jongens met een hoog IQ, gemiddeld 26 jaar jong en een wiskundeknobbel. Zij zijn de krijgers die met een darwinistische  logica bovenop hun reeds loyale loon azen op de bonussen die ontspruiten uit hoge winstpercentages.

Het is nochtans dwaas -zo weten vele natuurvolkeren – om oorlog over te laten aan doldrieste krijgers. En toch krijgen zij carte blanche. Want ze verrijken ook de aandeelhouder. En wie op quick wins uit is, voelt zich door de gladde jongens bediend.

Maar traders zijn ook de vijanden van die aandeelhouders die aandelen zien als een investering op lange termijn. Die zijn er aan voor hun geduld.

Het concept van het aandeelhouderschap is evenmin koosjer. Aandeelhouders zijn de oorzaak van de ratrace zoals we die nu kennen. Wie slapend rijk wil worden verplicht zijn PDG’s of CEO’s te rationaliseren, te delokaliseren wanneer elders meer profijt gehaald kan worden, te snijden in het personeelsbestand en de werkdruk op te voeren. Dit heeft met vooruitgang niets te maken. Dit heeft met culturele verrijking niets van doen. Dit is enkel egocentrisch handelen van en voor een kleine groep.

Economie moet ten dienste staan van de hele bevolking. Dat is dus niet het geval. Nochtans is elke consument een aandeelhouder. Want als de producten van een bedrijf niet meer gekocht worden, kelderen de koersen en kan het bedrijf de deuren sluiten.

De staatstsgaranties aan de banken bewijzen dat een samenleving (en dus ook de economie) behoefte heeft aan zekerheden.

En dat is het sleutelbegrip van mijn betoog. De kapitale fout van ons economische systeem is dat het een goksysteem is waarbij the lucky few het kunnen maken en de rest zich poogt te handhaven. Het sociale zekerheidssysteem na wereldoorlog II leidde tot het gevoel dat huisje-tuintje-pensioen een afgedwongen vaststaand feit was. De angst het slechter te zullen hebben was voorgoed verdwenen. Maar zie: vier decennia later is die zekerheid stukgeslagen. En wie is daar mee gebaat? Niet de kleine aandeelhouder. Dit is dus een nefaste ontwikkeling.

De rol van de staat in het economische proces moet opnieuw groeien. Door bepaalde sectoren van de economie in banen te leiden. Economische groei is een absurd concept dat vaak synoniem is voor meer winst of minstens meer consumptie. Maar consumptie als motor van de rijkdom is -als men het als enige leidraad in een marktdenken introduceert- de motor van een cynisme zonder weerga. En een langzaamaan onaanvaardbare belasting op het milieu.

Neem de groei in de media. Is er kwalitatieve groei? Eerder achteruitgang op intellectueel niveau.

Nemen we Fortis of Dexia als voorbeeld.  De overheid  mag in de reddingsoperaties van de banken  niet enkel een reddende functie hebben (wat alleen maar aanvaardbaar is wanneer de winsten uit het nabije verleden opgetrommeld worden en aan de overheid overgedragen). Banken moeten winst maken. Maar minder dan voorheen geëist werd. Ze kunnen goedkope leningen mogelijk maken voor vele behoeftigen. Met de verplichting deze mensen te dynamiseren middels mesokredieten. Overheidsinvesteringen dienen dus steeds burgers tot actie aan te zetten. Dat is de liberale geest. Modern overheidsmanagement stoelt op een aantal pijlers waarover nagedacht moet worden en in een regeerakkoord moet worden gegoten. Eén van die pijlers is de financiering. Een overheid moet in de sectoren waar grof geld wordt verdiend ook aanwezig zijn. Ze zullen deels de concurrentie vervalsen, maar dat wil enkel zeggen dat ze de pot waaruit anderen vrij mogen grabbelen, iets reduceren. Men moet dit aanvaarden. Als de basis van een solidair uitgebouwde maatschappij die op een aantal vlakken zeker wel een staat van rust nodig heeft. Zo niet krijgt men een duale samenleving en dus een conflictmodel.

Sommige sectoren blijven dus ter plekke trappelen. Zo dienen de energieprijzen aangepast te worden aan het inkomen. De winsten van de overheid als speler in de bankensector kunnen dit spekken. Of de overheid neemt een deel van de winsten van de energieproducenten en herverdeelt middels prijskortingen. Want laat het duidelijk zijn: men zal het ecologische probleem nooit kunnen oplossen als men sectoren als energie en voeding in handen laat van het rauwe marktmechanisme.

Politici slagen er echter niet in het economische systeem in goeie banen te leiden. Partijpolitieke belangen dienen is een achterhaald concept. Beslissingen nemen in functie van de volgende verkiezingen staat haaks op staatsmanschap. Het succes van populisten is een teken aan de wand. Waarom moeten politici überhaupt vechten en discussiëren? De rol van een oppositie is om perfectie te eisen. Maar als ze niet kunnen zeggen hoe, wordt hun discours leeg en arrogant. Zij dienen eerder alternatieven mee uit te werken waardoor hun rol veel positiever wordt.

Partijpolitici zijn zelden genieën. Het zijn professionals met beperkte visie die  uiteindelijk aan de eigen carrière prioritair stellen. Dat maakt hen ongeschikt een samenleving te leiden. Alleen wie niet van verkiezing naar verkiezing huppelt, kan het algemeen belang dienen. En voor continuïteit zorgen. Het zijn dan ook de academici en de ambtenaren die het beleid moeten bepalen. Politieke partijen kunnen, net als vakbonden, patroonsorganisaties, milieubewegingen enz. zetelen in een parlement, zonder beslissingsbevoegdheid. Zij zijn de alarmbel; de staten-generaal van de georganiseerde burgers.

Noem dat voor mijn part verlicht despotisme.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 11 oktober 2008 in ecologie, economie, maatschappij

 

De kleine aandeelhouder

De “kleine” beleggers van Fortis zullen vergoed worden wanneer de overheid winsten maakt met de aandelen die ze hebben in de nieuwe Fortis-BNP Paribas-constructie.

Eerste bedenking: er bestaat niet zoiets als “kleine” beleggers. Iedere belegger zal een vergoeding uitgekeerd krijgen. VLD-voorzitter Somers wist het ons expliciet op de radio te melden, want hij heeft niet enkel -zoals alle andere regeringspartijen- een populistisch discours (de kleine man zal niet in de kou blijven staan), maar dient tegelijk zijn kapitaalkrachtige achterban gerust te stellen, en dus zei hij openlijk dat ofwel iedereen, ofwel niemand vergoed zal worden. Dat Leterme nadien dat laatste verzweeg, is enkel om communicatieve redenen.

Maar dit terzijde. Ik zou toch graag even een tweede bedenking op u los willen laten.

Wie op de beurs speculeert (of beter: anderen laat speculeren in zijn plaats), heeft dat geld niet van doen. In plaats van het op een spaarrekening te zetten, wenst men –inhalig als vele zijn- méér op te strijken en dus eist men van de traders dat ze speculeren, gokken en waanzinnige winsten maken. Zolang dit gebeurt, is er niets aan de hand en aanvaardt men de risico’s. Meer zelfs: de aandeelhouders moedigen, deze gang van zaken aan. Nu echter blijken de traders het boeltje te laten kelderen, en plots wil men niet langer aanvaarden dat er risico’s zijn. Ik vind dit onaanvaardbaar. Het is het gedrag van kinderen die tijdens een potje voetbal als het in hun voordeel is, handspel toestaan, maar als de tegenpartij scoort met de hand het doelpunt afkeuren.

Bovendien moet u deze toestand eens vergelijken met een KMO’er die geld leent, een winkel opent en probeert door vele uren arbeid winsten te maken. Wanneer dit initiatief mislukt door externe omstandigheden (nieuwe concurrenten in de buurt (bv. een grootwarenhuis dat opent), grondstofprijzen die plots duurder worden of klanten die afhaken omdat ze zelf te kampen hebben met inkomstenverlies) dan dient die persoon wel degelijk zijn lening volledig terug te betalen. Ook als hij failliet gaat. Zonder de arbeidsmoraal te willen ophemelen kan ik vaststellen dat ik meer respect heb voor wie onderneemt en de handen zelf uit de mouwen steekt, dan voor wie gladde egocentrische glamourboys van 26 (de traders) in zijn plaats laat speculeren en dan eist om vergoed te worden wanneer de zeepbel doorprikt wordt.

Ten slotte wil ik ook het nep-argument doorprikken als zou de brave huisvader aangemoedigd worden om te beleggen. En daarom vergoed moet worden.
Als ik de reclame bekijk voor wagens en als ik in mijn wagen plaats neem, dan word ik aangemoedigd om het gaspedaal in te drukken.  Wanneer ik dan tegen 70km door een dorpskom raas, moet ik niet proberen de boete te ontlopen met het argument: ik werd aangemoedigd door externe factoren. Ik ben en blijf verantwoordelijk voor mijn eigen gedrag. Dus wie speculeert op de beurs, moet de gevolgen dragen.

De essentie is natuurlijk dat een economie op basis van aandeelhouderschap ridicuul is. Maar dat vergt een diepere analyse en vooral een alternatief model.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 11 oktober 2008 in communicatie, economie, maatschappij

 

Behoort de Kama Sutra door Open Venster bekeken tot de Zeven Hoofdzonden?

Of ben ik nu een Dwarskijker?

U begrijpt me niet? Lees dan even De privatisering van taal en traditie (publicatie van MO) en besef dat alles langzaamaan gepatenteerd wordt. Dus als ik morgen een blog publiceer met als titel “Ooit” en deze patenteer, dan kan niemand nog het woord “ooit” in een titel gebruiken. Nooit meer ooit.

Beste moneymakers: taal en termen behoren tot het collectieve, dus zijn ze van iedereen. Als bedrijven (of magazines) baselines verzinnen en aan branding doen (wat zoveel wil zeggen dat ze hun baseline in onze hersens branden), dan hebben ze achteraf niet het recht om te verbieden dat derden die baseline gebruiken voor andere doeleinden. Zeker wanneer ze zelf de baseline, titel of slogan zijn gaan halen uit andere werken waar toevallig geen auteursrechten op bestaan. Zoals de werken van Proust of de Amerikaanse grondwet.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 30 mei 2008 in economie, innovatie, media, taal

 

Virussen krijgen gezicht

De Roemeense kunstenaar Alex Dragulescu heeft de internetvirussen een gezicht gegeven. De beelden zijn te bekijken op de campagnesite van het computerbeveiligingsbedrijf MessageLabs.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 14 april 2008 in art, communicatie, economie, reclame

 

V2 Day op 25 april 2008

V2 Day on 25 April is the first step to giving back to the Italians the capacity to be of sound mind. Information must be separated from economic and political interests.

Meer op Beppe Grillo’s blog. Hier alvast een voorsmaakje.

Seven TV channels and three newspapers

citta_V2-day.jpg
click the image

In Italy, it’s disinformation that gives commands, decides and provides order. Seven TV channels and three newspapers have been substituted for democracy. Everything you don’t know is true. What you know is what the System wants. There’s no need for the Police or for special laws to live in a regime. It’s enough to control the information. The media are the first objective in any coup d’état.
Italy no longer knows anything. It no longer manages to judge. It is schizophrenic. Reality and the information it receives are two different things, in opposition. It’s a boxer in a confused state, who can no longer stay on his feet, with his assistant at the corner of the ring shouting to him that everything’s OK. Not to be or to know? This is the dilemma.

We are not in control of our lives because we don’t know. Seven TV channels and three newspapers. RAI1, RAI2, RAI3, Canale 5, Italia1, Rete4, La7, il Corriere della Sera, la Repubblica, la Stampa. Our government, our Parliament, our eyes are them. The magnificent 10. The names of the directors are important, but up to a certain point. Riotta, Mazza, Giordano, Liguori, Fede, Piroso. To whom do they respond, these gentlemen? Whose interests do they represent?
Prodi has put there the penguin Riotta and Fini, “one morning, a terrible morning”, he gifted the desk of the Tg2 to Mazza. The journalists of the public TV News are press officers, hacks (at times Vaseline-users), Regime employees.
Canale 5, Italia1 and Rete4 are propaganda tools of Testa d’Asfalto. They have a double function: to make him make billions of Euro with the advertising that comes through Publitalia and maintain the Italians in an assisted coma. The psycho nano is a State concessionaire. The TV frequencies on which he broadcasts, are ours. The current account, the news and the conflict of interests, however, are only his. La7 belongs to Telecom Italia, a megaphone of the industrial interests of its shareholders. Benetton for example. Telefonica another example.
Paolo Mieli is the expression of the good salon of il Corriere della Sera. An assorted group of companies that ranges from Pirelli to Mediobanca, from Intesa San Paolo to the Tod. The bosses of the Corriere are called Confindustria and ABI. Geronzi, Passera, Tronchetti, Della Valle. La Repubblica is part of Engineer Carlo De Benedetti’s (industrialist, financier) Espresso group. La Stampa is part of the Fiat group. It’s a daily newspaper, inspired by Luca Cordero di Montezemolo.
Summary: parties, Berlusconi, Confindustria and ABI possess information. If they want to, they can make us believe anything. And they make us believe anything. V2 Day on 25 April is the first step to giving back to the Italians the capacity to be of sound mind. Information must be separated from economic and political interests.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 9 april 2008 in economie, maatschappij, media, politiek

 

NetNeutrality

Het is niet omdat een bedrijf een kabeltje legt waarlangs wij communiceren en ons toegang verschaft tot het internet, dat wij moeten toestaan dat dit bedrijf bepaalt of en voor welke prijs wij het internet kunnen gebruiken.

 
1 reactie

Geplaatst door op 7 maart 2008 in economie, maatschappij, media, technologie

 

Moet er nog respect zijn?

De superioriteit van ons economisch systeem in een notedop, op 1 dag in de headlines:

Ford to Cut Up to 30,000 Jobs and 14 Plants in Next 6 Years


Nettowinst Ford omhoog met een vijfde

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 23 januari 2006 in economie, maatschappij

 

Het kind als prooi

Voor François Brune (publicist, o.a. in Le Monde Diplomatique) is het kind ten prooi aan de reclame en de consumptie-industrie. En het staat bloot aan een heleboel risico’s.



François Brune:


“Le risque est d’abord celui de la mauvaise santé. Ce n’est d’ailleurs pas un «risque», c’est devenu un «sinistre», celui de l’obésité croissante de nombre d’enfants scotchés à l’écran ou piégés par les autres artifices du marketing. Les chiffres sont là, et seuls des publicitaires de mauvaise foi peuvent nier sur ce point le rôle nocif de la publicité. Mais bien sûr, la somme des messages matraquant ces jeunes «cibles» produit ses effets néfastes à un tout autre niveau, celui du dressage d’un futur consommateur zombie. C’est en effet un modèle uniforme d’individus illusoirement libres que façonnent chez les petits et grands enfants ces publicités qui rythment l’espace médiatique : focalisation de toute l’existence sur le mythe du produit salvateur, qui procure infiniment jouissance et puissance ; schéma d’absorption des choses de la vie et du monde, qu’il faut «croquer à pleines dents», à commencer par les fleurons de l’industrie audiovisuelle (films, feuilletons, émissions «grand public», albums, stars à la mode, etc.) ; stimulation d’une violence des pulsions, nommées «envies», et bientôt érigées en «droits de consommer» que de jeunes tyrans imposeront à leurs proches ; impératif d’une permanente exhibition de soi, «l’identité» ne consistant plus qu’en des signes extérieurs -publicitaires, sportifs ou religieux, par lesquels chacun croit distinguer son «moi je» des autres. Modèle enfin d’un devenir sans cesse en mutation, impossible à maîtriser au sein d’un «monde qui bouge», qui oblige à « changer pour changer » au gré des modes et des événements médiatiques, et engendre une soumission chronique au groupe (jeune ou moins jeune), supposé lui-même toujours en mouvement… Tel est le tableau du «malheur conforme» qui attend nos «jeunes». Nous sommes vraiment aux antipodes de la formation d’un citoyen critique, capable par lui-même de se donner un sens, et de vivre un bonheur solidaire.”

Lees het volledige interview op de site van Communication Sans Frontières.

 
2 reacties

Geplaatst door op 19 november 2004 in communicatie, economie, reclame

 
  • Archief

  • oktober 2021
    M D W D V Z Z
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  •