RSS

Categorie archief: economie

Disruptie

-Disruptie.
-Is dat wanneer een bank haar klanten vraagt alles zelf te doen en dan de helft van de kantoren kan sluiten?
-Yep.
-En de helft van de werknemers aan de deur zet.
-Yep.
-Zullen we straks op restaurant gaan?
-En zelf koken?
-Hebben ze enkel nog kelners en afwassers nodig.
-En een Visa-kaart betaalbakje.
-Maar hoe ethisch waardevol is een maatschappelijk systeem waarin bedrijven terecht herstructureren maar enkel aan de belangen van hun aandeelhouders denken?
-Eerst even terecht wijzen: de aandeelhouders hebben het over hun banken. Niet andersom. Vandaar dat ethiek geen rol speelt.
-Maar als het dat wel zou doen?
-Dan zouden bedrijven als hoogste goed de werkgelegenheid én de tevredenheid van personeel en klanten hebben.
-En hoe zou disruptie dan verlopen?
-Geld dat naar aandeelhouders gaat, wordt dan gestoken in reconversie.
-Dus in het betalen van de opleidingen voor de ontslagen werknemers.
-Ja, en in het uitbetalen van de werkloosheidsuitkeringen. Want daar moet de volledige maatschappij niet voor opdragen.
-Dus in se zouden het de aandeelhouders moeten zijn die ethischer worden. En spontaan hun inkomsten afstaan.
-Een soort van disruptie-taks.
-Maar taks klinkt zo negatief.
-Boost. Een disruptie-boost.
-Aandeelhouders betalen een vrijwillig opgelegde disruptieboost die het vliegwiel vormt waarmee degene die uit de boot vallen een nieuwe start nemen.
-Al kan je natuurlijk ook met z’n allen een aandeel nemen in NewB. Een bank die een spaarkas is en met de winsten enkel ethische projecten financiert.
-Lijkt me meteen ook een leuke naam voor een restaurant. New Bisrupt.
-Koken voor mekaar.
-En de aandeelhouders van ING komen de afwas doen.

Advertenties
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 3 oktober 2016 in economie, humor, maatschappij

 

Angst

Waar komt de werklustethiek vandaan? Waarom moet er zo nodig zo intensief, zo verpletterd worden gewerkt en geconsumeerd om weer te werken en meer te werken?
De geest van het kapitalisme (volgens Max Scheler) is de angst. Angst voor het onzekere, angst dat niet alles in de wereld onder controle is ten gunste van wat in de toekomst met het zelfzuchtige zelf zal gebeuren. Daarom moeten mensen onder autoritaire dwang (een arbeidsmoraal; een systeem dat inkomen enkel garandeert mits er ook gewerkt wordt) gehandeld worden i.p.v. bv. te denken, te reflecteren. Diepe angst en ook grenzeloze vrees voor het onzekere. Vandaar dus de blinde gehoorzaamheid aan de arbeidsmoraal en het niets ontziende competitieve handelen dat leidt tot het zelfzuchtige ik dat zich gerechtvaardigd weet in een samenleving met anderen die ook trouw moeten zijn aan de arbeidsmoraal en -wanneer die anderen niet voldoende opbrengen- deze zal uitschakelen, terzijde schuiven, ontslaan, negeren.
Vandaar ook de onverbiddelijke houding van de conservatieve liberals (à la NVA) die genotsmiddelen afdoen als verdovende middelen. Verdovend in de betekenis van: niet langer in staat zijn om hard te werken. Vandaar ook het aanvaarden van sociaal alcoholgebruik omdat de impact hiervan veel kleiner is op de hersenen. En daarom ook de dagelijkse portie (ja, pijnig uzelf even om naar zenders als één, VTM en Vier te kijken met producten van eigen bodem, zoals Komen Eten) waar constant alcohol genuttigd wordt en dit in combinatie met een moraal die gebaseerd is op een schuldgevoel dat met trots overwonnen wordt. Wie drinkt in tv-series of wie grappen maakt over drinken, toont dat hij er in geslaagd is de arbeidsethiek te overwinnen. En zal rond zich heel veel medeplichtigen vinden. Want velen zien genot als einddoel voor al dat gezwoeg. Daar ligt de grens van een Vlaamse samenleving die nog altijd onderhuids baadt in een aflaten-politiek. Wie echter zijn hersenen intenser laat beïnvloeden (door opium, wiet, lsd, mushrooms…) plaatst zich buiten de heimelijke cirkel van knipogende zondaars en begint zich vragen te stellen over het nut van een arbeidsmoraal en een samenleving uitsluitend gebaseerd op reciprociteit, te weten als gij zoveel uren werkt, krijgt ge in ruil een inkomen. Een samenleving die jonge mensen wenst te kneden. Op hun 6e moeten ze ophouden rond te rennen als kleuter maar dienen ze stil te zitten en vanaf dan worden hun hersenen volgepeperd met zogenaamde kennis. Een schools proces dat uiteindelijk zal culmineren in bacheloropleidingen waarbij ze skills aangeleerd krijgen die hen in staat zullen stellen quasi naadloos functioneel mee te draaien in het economisch bestel. Ondernemers worden vandaag bevraagd opdat de opleidingen technisch en inhoudelijk aangepast zouden worden. Maar nergens is er nog een instantie die zich de vraag stelt of de noden van dit economisch bestel wel wenselijk zijn; laat staan dat men onderwijs ziet als een persoonlijkheidsbildung.
De joint mag dan sociaal doorgegeven worden, de inhaleerder plaatst zich onmiddellijk in de taboezone omdat hij het risico loopt zich te openen voor inzichten die niet stroken met de geldende arbeidsmoraal. Wie de achilleshiel blootlegt van een samenleving, zal geconfronteerd worden met banvloeken, verbodsbepalingen en uiteindelijk repressie.
Wie in navolging van Kropotkins gift economy, een coöperatief handelen met als basis de asymmetrie voorstelt, zal asap het etiket ‘verdediger van profitariaat’ opgekleefd krijgen.
Het liberalisme van de NVA is een “vrij-zijn-van”-liberalisme. Wie de moraal aanvaardt, en voldoende inkomen heeft, kan zich bij momenten onttrekken van de maatschappelijke plichten en in een vrijzone een gevoel van autonomie bekomen waarbij naar hartenlust geconsumeerd kan worden. Echter, wat gedaan met de “vrijheid-tot-de-ander”? Vrij zijn betekent beseffen dat men onvrij is, o.a. door een opgelegde moraal. Vrij zijn tot zichzelf behelst het inzicht in eigen beperkingen. Daardoor kan men makkelijker het conflict met de ander aangaan, want die ander worstelt evenzeer met onvrijheden. Uiteindelijk is de “vrijheid-tot” een opstap naar mutuele verstandhouding, naar een levensmodel waarbij zoveel mogelijk vrijheden aan mekaar geschonken worden. Pas dan is er sprake van oprechte achting voor de ander.
Xenos staat in het Oudgrieks zowel voor vreemdeling als voor gastvriend, genoot. Zeus, de Griekse oppergod, is de beschermer van de zwervers. Hij is steun voor wie hulpeloos is en de patroon van de vreemdeling die om gastvrijheid verzoekt. Hij straft wie in zijn hoogmode, geringschatting of onachtzaamheid de vreemdeling het onderdak en het gastmaal weigert.
De vreemdeling in het Vlaanderen anno 2015 is zowel de islamitische asielzoekers, de economisch vluchteling als de volbloed Vlaming die zich onttrekken wil aan de werklustethiek. Ze worden bekeken als een gevaar. Ze boezemen vrees in. Ze moetend an ook zo weinig mogelijk zichzelf kunnen zijn en zich asap aanpassen. Of oprotten.
De vrees voor een islamisering van sommige wijken en de wens zich niet te willen aanpassen aan halal-verzuchtingen is terecht. De beste manier om de vreemdeling te laïciseren en europeaniseren is hem mee aan tafel te nemen, als genoot. En hem zo te beïnvloeden. En alras zal hij veel meer blijken te zijn dan dat ene etiketje waarmee hij in een verdomdhoekje gedrukt wordt. Zo ook zal men door dialoog en respect de waarde van zij die zich aan de ratrace willen ontrokken, kunnen begrijpen. En wellicht leren appreciëren. De angst om zelf niet te willen veranderen en zich vast te klampen aan de moraal van een meerderheid, is de oorzaak van intolerantie. Ondergedompeld worden in een dialoog met het andere is de beste, en goedkoopste therapie om die angst te overwinnen. Strenge regels uitvaardigen en zondebokken creëren is een andere manier. Daarmee voedt men echter ongenoegen en het conflictmodel.
Misschien is het tijd om de roman “Kaputt” van Curzio Malaparte (zich afspelend in de tweede wereldoorlog) opnieuw te lezen. Met ditmaal in het achterhoofd dat “de Duitsers” vervangen dienen te worden door fanatiekelingen (gelovigen, rechtsnationalisten, populisten…).
“Is het waar dat de Duitsers zo verschrikkelijk wreed zijn?” “Hun wreedheid berust op angst, antwoordde ik. Ze zijn ziek van angst. Het is een “krankes Volk”.
En na een lange stilte vroeg hij me of het waar was dat de Duitsers zo bloeddorstig en vernielzuchtig waren. “Ze zijn bang” antwoordde ik. Ze zijn bang voor alles en iedereen, ze moorden en vernielen uit angst. Niet dat ze de dood vrezen: geen enkele Duitser, man, vrouw, grijsaard, noch kind vreest de dood. En ze zijn evenmin bang voor pijn. Maar ze zijn bang voor alles wat leeft, wat buiten hen leeft en ook voor alles wat van hen verschilt. De kwaal waaraan ze lijden is geheimzinnig. Ze zijn bovenal bang voor zwakke wezens, voor weerlozen, voor zieken, vrouwen en kinderen. Ze zijn bang voor ouderen van dagen. Hun angst heeft altijd een diep medelijden in mij opgewekt. Als Europa medelijden met hen had, zouden de Duitsers misschien van hun verschrikkelijke kwaal genezen.”

 
1 reactie

Geplaatst door op 20 september 2015 in cultuur, economie, maatschappij, onderwijs, politiek

 

Hoop

“Diepgaande transitie gaat gepaard met veel verbeelding, durf en toelaten van het niet-kennen en niet-weten. Diepgaande transitie gaat gepaard met het loslaten van het gekende pad in hoe we omgaan met macht, kennis en uiteraard geld. Daar waar ons oude systeem nog lang gekenmerkt werd door groei, individualisme en profilering, is er ook in onze sector vandaag een voelbare behoefte aan meer authenticiteit, loyaliteit, commons, versobering en vooral verbinding.” Barbara Raes
yilli3
 Toegepast op een samenleving is de hamvraag natuurlijk: hoe bekom je dat? En hoe vul je die termen in?
Authenticiteit? Een marketingterm die hoogstens kan betekenen dat men oude wijn op een nieuwe manier serveert (wat oké is). M.a.w. om Jean-Luc Godard te citeren: “It’s not where you take things from – it’s where you take them to,”. In een mix kan je bezwaarlijk van authenticiteit praten. Je kan het als waarachtigheid definiëren maar hoe oprecht en geloofwaardig zijn poses? Bestaat er (om Oscar Wilde te parafraseren) iets anders dan imago? En dat imago doorprikken, onthult toch ook een diepere ‘authentieke’ laag. Is dit dan een pleidooi om de opsmuk weg te laten? De wereld wordt er daardoor niet per se aangenamer door. Bovendien zijn mensen het product van vele factoren (die ze niet in de hand hebben) en bv. de racist is echt wel ‘authentiek’ bezig, maar willen we dat horen? Zonder introspectie en relativering lijkt het me een inhoudsloos begrip.


Loyaliteit is het halfzusje van opportunisme. Zonder absolute betrokkenheid en engagement kan je nooit uitsluiten dat iemand deloyaal zal zijn. Zelfs liefde blijkt niet altijd voldoende sterk om loyaliteit te garanderen. Maar ik kan wel leven met veiligheid. Samen projecten realiseren en niet angstig moeten zijn dat men ‘verraden’ wordt, dat zou al een fijne stap voorwaarts zijn. Op een werkvloer heersen al te vaak achterklap en concurrentie-naijver. Men zal de omstandigheden moeten aanpassen anders blijven die de kop opsteken.


Commons vertrekt vanuit een religieuze ervaring. Waarbij religie niets te maken heeft met een geloof maar wel met betrokkenheid. Als diersoort op een klein planeetje waaraan geen ontsnappen mogelijk is en met een spirituele ervaring die ons tegelijk nietig maakt, moet het mogelijk zijn testosteronverslaafden tot bezinning te brengen. Zonder vertrouwen echter zullen mensen hun eigenbelang en hun conservatisme niet achterwege laten. En vertrouwen in wat anderen als alternatief voorstellen, krijg je pas als je kan aanvoelen dat het een kans op slagen heeft. Daarvoor is visie nodig. Niet gestoeld op idealisme noch opportunisme maar op cijfers (haalbaarheid, stappenplan) en op een finaliteit die uiteindelijk de mens centraal stelt en een levenskwaliteit kan garanderen voor elke aardling. Zo niet zal men enkel met het mes op de keel tot ‘commons’ komen.


Versobering begint bij de opvoeding. Recycleer wat afgedankt wordt en ontdek hoe je met creativiteit veel kan hergebruiken. Dat schenkt voldoening zodat de behoefte om passief te consumeren afneemt. Het is in wezen een neurologisch spel: genot dat getriggerd wordt door het ondergaan van steeds nieuwe ervaringen en aankopen, moet vervangen worden door eenzelfde genotservaring maar dan gebaseerd op het zelf creëren en aanwenden van wat men kent. Een economie die bewust om de x-tijd nieuwe producten wil laten aanschaffen is uiteraard misdadig geworden, maar de aanbidding van groei is een ziektesymptoom. Er moeten nieuwe modellen uitgerold worden.


Verbinding: voor het eerst in de geschiedenis van de mensheid is de meerderheid der mensen geletterd. Dankzij internet kan ruimte overbrugd worden. Dat proces is pas begonnen. Peer to peer initiatieven; jonge generaties die opgroeien met contacten op duizenden kilometers afstand en samen initiatieven nemen… het is hoopvol. Als we nu nog wat miljarden spaarcenten in dergelijke projecten zouden steken -en dus ja, een nieuwe vorm van collectivisme uitwerken, niet dirigistisch geleid- dan komen we er wel. Maar het wordt wel een periode waar reddingsboeien niet meer uitgesmeten zullen worden.

 
1 reactie

Geplaatst door op 13 september 2014 in ecologie, economie, innovatie, maatschappij

 

It’s the economy, stupid.

‘Zonder een solide globale vraag’, concludeerde Mario Draghi, de voorzitter van de Europese Centrale Bank, ‘lopen we het risico dat de structurele werkloosheid verder stijgt.’
Wie dus deze logica volgt, moet op de interne markten de consumptie aanzwengelen of minstens op peil houden. Dat doe je door de middenklasse voldoende financiële armslag (koopkracht) te geven en ook de onderste sociale lagen toe te laten te consumeren.
Wat doet de Franse regering van president Hollande? Wat doet de Vlaamse regering? Wat stellen de federale onderhandelaars voor? De koopkracht van lagere en middenklasse aantasten.
Nu moet ik er ook aan toevoegen dat het groeimodel (dat door Draghi even intens aanbeden wordt als de koran voor IS-militanten) passé is. Bovendien moeten we eerder consuminderen of minstens slimsumeren (verstandiger consumeren, bv. door de locavoor in ons wakker maken). Zelfs als de ecologische voerafdruk minder dramatisch zou zijn dan de angstpsychologen van Greenpeace ed. voorschrijven, en zelfs als de aarde minder snel zou opwarmen en het allemaal wel meevalt met de co2 uitstoot, dan nog moet je geen groene strijder zijn om te vatten dat 9 tot 12 miljard mensen die hetzelfde consumptieniveau hebben als de Vlaamse babyboomer geen haalbare kaart is. En producten maken die snel stuk gaan (cfr de printers) om ze dan te moeten vervangen en zo de economie te stimuleren is niet enkel ethisch onaanvaardbaar maar ecologisch dwaas.
Herverdeling van de arbeidstijd (een fulltime job = 4 werkdagen). Herverdeling van de rijkdom (een sociale zekerheid, een bestaansinkomen en dit alles betaald door de winsten op aandelen en niet door de midden- en lagere klasse): dit is het enige ethisch aanvaardbare antwoord dat meteen ook de economie op ecologisch verantwoorde wijze draaiende houdt. En ten dienste stelt van de mens.

60% van alle landen kunnen vrij snel bankroet gaan.
Waarom?
Omdat ze veel schulden hebben.
Of exacter: omdat ze enorm (schandalig) veel interest moeten betalen.
Dat is dus allesbehalve eerlijk.
Kunnen we die landen niet gewoon failliet laten gaan. Ja, waarom niet?
Waarom kunnen banken wel failliet gaan; of net niet door op te splitsen in een gezonde bank en een bad bank.
Zouden we dan geen Bad Spanje of een Bad Belgium kunnen in het leven roepen? Waar men met oude franken betaalt.
Als een bedrijf failliet gaat, dan moeten de loontrekkenden elders een job vinden.
M.a.w. als en land failliet gaat, dan moeten we een alternatief hebben. Voor al die inwoners. Als een land failliet is, kan er dan geen nieuw land opstaan dat gewoon ander geld de wereld inpompt (digitaal).
Dat is toch geen probleem. We maken ze lid van de UNO. Wereldburgers.

Er is natuurlijk nog een andere manier om dit op te lossen: de schuldeiser niet terugbetalen.
Ja maar, de Belgische banken zijn ook een stukje eigenaars van die staatsschuld. Dus snijden sommige Belgen in hun eigen vingers.
Klopt, maar in het verleden hebben ze er wel aan verdiend.
Bovendien: de staatsschuld is het grootste exportproduct van de EU (jawel!) en dus zijn het niet de Europeanen maar de Amerikanen en Chinezen (en deels de Canadezen en Australiërs) de dupe van het niet terugbetalen (zeg maar: het voorgoed onbestaande verklaren door met een verse lei te beginnen) van alle schulden.
Is dat oneerlijk? Niet echt. Want de schuldeisers kregen veel te hoge interesten én betaalden veel te weinig belasting. Voor hen is de wereld 1 groot land waar ze de beste locatie uitpikken.
Laat ons dan alle staatsschuld verbeurd verklaren en met een propere lei herbeginnen.
Het is overigens altijd beter weinigen met veel incasseringsvermogen te laten pijn lijden, dan velen met heel weinig buffer. Als 1% 40% van alle rijkdom bezit… waarom dan de crisis niet op hen afwentelen?

10621971_10154513846340328_1294514486_nHoe komt het dat er steeds meer consumenten zijn en er tegelijk een verarming plaats vindt in de rijke delen van de wereld? Hoe meer er gekocht wordt, hoe beter het toch zou moeten gaan met de welstand?
Antwoord: omdat zij die aan het hoofd staan van de productieprocessen gebruik maken van goedkopere arbeidskrachten en de winsten niet meer investeren in de landen van oorsprong. En net dat was de basis waarop het oude liberalisme van de marktdenkers Smith en Ricardo op dreef. De vruchten van de winst moesten volgens hen opnieuw lokaal geïnvesteerd worden zodat iedereen er van kon genieten.
Het is dus omdat enkele duizenden weigeren te herinvesteren en/of te herverdelen in de regio’s waar ze de producten verkopen, dat er daar verarming ontstaat.
Tegelijk ontstaat er elders een groeiende middenklasse. Die zelf ook meer gaat consumeren, zodat de daling van de consumptie door de verarming van de Amerikaanse en Europese middenklasse opgevangen wordt.
Maar als die duizend bedrijfsleiders de hele wereld zien als 1 country, en vlot geld en dus rijkdom overhevelen zoals het hen het beste uitkomt, waarom moet elk land(je) dan op zichzelf het maar zien te beredderen met de inkomsten die de mensen op hun grondgebied genereren? Want juist dat leidt tot verarming (trapsgewijze bezuinigingen).
M.a.w. natiestaten zijn niet meer geschikt om rijkdom vast te houden in een geglobaliseerde economie.
Waarom maken media zich dan druk over Vlaamse verkiezingen? Waarom wordt het Europees parlement niet bezet door miljoenen Europese burgers die alle begrotingen van alle Europees landen bij mekaar willen gegooid zien en op basis daarvan een herverdeling gebeurt. Waarom eisen de Europese burgers niet dat alle winsten die hier gemaakt werden en weer weg vloeien uit Europa in kaart worden gebracht en opgeëist?
En waarom wordt er geen Wereldbank policy gevoerd die de huishoudings- en begrotingspolitiek gevoerd door landen of regio’s, toepast op de hele planeet en dus de belastingparadijzen leeg plukt en de winsten op aandelen in de begroting van de planeet Aarde steekt?
Het is wel heel naïef te denken dat er elders in de kosmos niet dergelijke ontwikkelingen gebeurden. Het is echt niet zo dat de gijzeling van de ontwikkeling en het welbehagen van miljarden mensen door enkele duizenden kapitaalkrachtigen (die zich beroepen op een Darwiniaanse logica en hun hebzucht natuurlijk vinden) de norm is in de kosmos. Het is gewoon een nog niet opgeloste aberratie van de conflicterende neuronenwerking in de hersenen van de homo sapiens sapiens.
Misschien is het dat wat meneer Jezus C. voor ogen had toen hij zijn waan-neurose uitte en zich zag als de afgezant van een planeet waar een en ander beter bestierd wordt. Misschien is hij wel bijzonder boos dat men de armen ten hemel heft en het lijden en de onmogelijkheid tot harmonie probeert te slikken door troostend het beeld van een gekruisigde loser te aanbidden. De homo sapiens sapiens vindt het blijkbaar aangenamer niet zelf de dupe ze zijn en heeft daarom een collectieve sympathie met 1 gehangene als symbolische troost uitgedacht i.p.v. resoluut een langetermijnvisie door te duwen.

Efficiency, sustainability and preservation are the enemies of our economic system.
Economisch gesproken zijn kankers en terroristen een zegen.
Ziektes zorgen ervoor dat er geïnvesteerd wordt in onderzoek en producten die mensen soms hun hele leven lang moeten nemen. Indien geen enkele mens ongezond zou zijn, zou een van de meest winstgevende economische sectoren instorten.
Aanslagen, territoriumdrift leidend tot schermutselingen, bewapening en grensoorlogen zijn ideaal om een veiligheidsindustrie, de wapenproductie en een mediacarrousel in leven te houden. Vreedzame mensen is wel het laatste dat de wapenlobby wil.
Consumptiegoederen die decennia meegaan zijn een ramp voor de economie. Doe-het-zelvers die in staat zouden zijn de levensduurte van hun goederen te rekken, zijn contraproductief.
Van alle mensen zijn zwervers wellicht nog het meest verwerpelijk vanuit winst-oogpunt. Vandaar dat ze een dubbele vloek zijn in een winkelstraat.

Milton Friedman: “Wanneer een elektriciteitsmaatschappij de elektriciteit afsluit bij iemand die dit niet kan betalen, en die persoon gebruikt kaarslicht en daardoor brandt zijn huis af… dan is dit niet de schuld van de elektriciteitsmaatschappij maar van alle andere mensen die het vertikten met charity de arme man te steunen.”

M.a.w. wat belet om de wereld (aarde) te zien als 1 grote pot van waaruit geen geld kan ontsnappen. En als er dus mensen geld nodig hebben, dan nemen we dat van degene die er teveel hebben. Verplichte naastenliefde. Dat heeft een naam. Solidariteit.
En dat kan van derden zijn. Dat kan ook van het bedrijf zijn dat geen elektriciteit meer wil leveren. Als ze hun product niet gratis willen geven, dan kunnen ze bv. investeren in die man. Hem herscholen. Zodat ie een job heeft. Of hem een job aanbieden.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 30 augustus 2014 in economie, ethiek, maatschappij

 

Bilderberg rules

De toekomst van de EU en daarin België wordt niet beslecht in Europa, noch in het Europees, Federaal, Vlaams, Waals of Brussels parlement, noch in het stemhokje. Maar wel op de Bilderbergconferenties waar men Europa (de EU) uittekent, i.f.v. de wereldcrisis en de mondialisering.
Zij zetten de lijnen uit en plaatsen hun pionnen. Op het voorplan of achter de schermen. Zo kozen ze voor Hollande en zitten de Bilderbergboys in zijn regering.
Deze planeet heeft dus een wereldregering (en dat is niet de UNO). Ze bestaat uit oligarchen (Rockefeller, Kissinger, de haute finance,…). En u mag in hun zandbak spelen, discussiëren en argumenteren.
De wereldcrisis (gestart in 2008) was het gevolg van het failliet van enkele topbanken. Vertegenwoordigers van deze haute finance zitten in de Bilderberg-groep. Er waren 2 opties: of men verteert de crisis over een periode van 20 à 30 jaar, waarbij men niet snijdt in de sociale voorzieningen, de welzijnsstaat recht houdt maar de 0-groei als norm aanhoudt waardoor aandelen eerder dalen dan stijgen. Goed voor zowat de hele bevolking, behalve voor de rijken die hun toename zien veranderen in een “negatieve groei“. Dus optie 2: de korte pijn. De Grieken en Portugezen kennen er alles van; Nederland, België zijn nu aan de beurt. Door het snijden in de welzijnsstaat (en dus de verarming van miljoenen) kan men wellicht binnen 2 jaar opnieuw meer groei optekenen in bepaalde sectoren. Dat is dus uiteindelijk de strategie die men koos. Het belang van een oligarchische elite staat voorop.

Hoe krijgt men dat verkocht? Niet moeilijk: 90% van de media zijn in privé-handen; de grote CEO’s van de mediaconcerns (heu… op wereldvlak hé, niet deze uit het voorschootje kleine Vlaanderen) zitten in de Bilderberggroep. Beetje bij beetje wordt de publieke opinie bewerkt. En tegelijk worden de Bilderbergpionnen geplaatst (Amerikaanse en Europese topbankiers worden eerste ministers en voeren de bezuinigingen door. Goldman Sachs rules the world uit naam van Bilderberg.).

Het is in dat verhaal dat bv. BDW zich inschrijft. Het verhaal van de kleine garnaal die naar de pijpen danst van de Oligarchen. Maar voor “zijn volk” de pijn zo zacht mogelijk wil houden en dat kan door de transfers naar Wallonië door te snijden.
Slaap zacht. Of beter: doe alsof uw mening belangrijk is.
😉

Ter info: Bilderberg in Rome

 

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 29 november 2012 in economie, politiek

 

Adam Smith

Adam Smith geloofde dat Engelse bedrijfsleiders voldoende natiebewustzijn hadden om geen goedkope producten te laten maken in Portugal en ze dan in te voeren, waardoor er in Engeland werkloosheid zou ontstaan.
Zo niet, dan zou het marktmechanisme instorten.

Nou… CEO’s leiden geen nationaal verankerde bedrijven en aandeelhouders leven in een geglobaliseerde wereld.
Smith zijn conclusie is dus profetisch correct.
Conclusion: we need another system.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 21 augustus 2012 in economie, maatschappij

 

De cobra en de bankier

Het cobra-effect en de perverse logica van bonussen. Eenvoudig gesteld: een overheid beslist premies te geven voor elke cobra die gevangen wordt, want die beestjes ben je nu eenmaal  liever kwijt dan rijk. Gevolg: het aantal cobra’s daalt drastisch en de brave burgers strijken hun premies op. Tot er plots meer cobra’s blijken te zijn dan voor aanvang van het premiestelsel. De reden: minder brave burgers kweken in het geheim cobra’s omwille van de premies.

Bankiers en bedrijfsleiders krijgen bovenop hun riante salaris bonussen omdat ze op die manier extra betrokkenheid aan de dag leggen. Op zich is dat reeds een perversheid. Want leerkrachten of politieagenten of verplegend personeel krijgen een loon. En moeten ook betrokken zijn. Velen zijn dat ook. Maar zij krijgen nooit een bonus. Terecht, want je wordt toch beloond met een salaris. Dat moet toch volstaan? Ja, behalve voor bedrijfsleiders. Pervers, toch?

Maar het kan nog straffer. Bankiers krijgen extra bonussen wanneer ze geld inzetten. Ongeacht het resultaat. Dus ook als het niets oplevert. En wanneer ze opstappen, krijgen ze een oprotpremie. Gevolg: bankiers gaan gretig gebruik maken van het cobra-effect. Het opzet hen bonussen te geven zodat ze zich gaan engageren en de bank en de investeringen als de hunne  gaan beschouwen, waardoor ze goed werk (en dus ook voorzichtig werk!) afleveren, leggen ze naast zich neer. Ze gaan enkel nog voor de premies. Dus nemen ze gigantische risico’s. Als het mislukt, dan hebben ze én de bonussen, en de oprotpremie. Bankiers kweken m.a.w. risicovolle cobra’s om ze dan te verzilveren. En trekken zich verder niks aan van de gevolgen van de cobraplaag.

Pervers, maar dat zei ik al.

(“Bier, brood en biljartballen” van Bart Haeck bevat vele van dit soort inzichten. Zie en beluister ook http://www.radio1.be/programmas/interne-keuken/economie-voor-beginners.)

 
1 reactie

Geplaatst door op 24 maart 2012 in economie, maatschappij

 
  • Archief

  • november 2017
    M D W D V Z Z
    « Okt    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  •