RSS

Maandelijks archief: januari 2005

Cosmic Bushmen

Thebe Medupe grew up in a poor South African village near Mafikeng, about four hours north-west of Johannesburg. He went on to gain a doctorate in astrophysics at the University of Cape Town.

In 1998 he was approached by film makers from Cape Town who wanted to make a documentary on traditional African knowledge of the night sky.

What made him choose the Bushmen and the Dogon?

“The aim was to film living societies that still depend on stars in their daily lives. The Dogon were especially good for this because their culture has changed little in the past few hundred years. The same with the Bushmen, who are Africa’s oldest people.”

What did they tell him?

“The Bushmen have many stories. For example, they believe the Milky Way was made by a Bushman girl who wished for a little light and threw wood ashes into the sky. She created different coloured stars by throwing different coloured burning roots into the air.
There’s another one about two of the stars of the Southern Cross, Alpha and Gamma Crucis. It goes like this. The creator had two sons called Khanka and Khoma. One day the two boys went hunting with a family of lions, but the treacherous lions ate the boys. In his anger and despair, the creator made fire and hid it in a meteor disguised as an eland’s horn. The creator called down the meteor and it hit the lion and killed it. His heart was calmed and there was fire for everyone. Khanka and Khoma are Alpha Crucis and Gamma Crucis.”

The Bushmen have many other stories. For example, that seven daughters of the sky god (Pleiades) were married to a hunter. One evening the hunter went hunting the zebras (the three stars of Orion’s Belt). He was such a bad hunter that his arrow missed, and because he was afraid of the nearby lion (Betelgeuse) he left the arrow where it lay (now known as Orion’s sword). The unlucky hunter was too embarrassed to go back home to his wives because he did not have meat to bring to them, so he stays out there in the cold as the star called Aldebaran.

More Astronomy and the legacy of apartheid

Advertenties
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 13 januari 2005 in antropologie, filosofie, kosmos

 

Een tsunami van medelijden

De vloedgolf die Zuid-Oost Azië trof werd gevolgd door een nog grotere golf van stortingen op diverse rekeningen van hulporganisaties. Westerse overheden maken plostklaps middelen vrij die ze voorheen enkel wensten te besteden aan binnenlandse aangelegenheden, en de media zien hun komkommerweek tussen kerst en oudjaar een vervolg kennen doordat ze ingezet worden in live-shows.

150 000 doden waren er verleden zomer in Frankrijk, als gevolg van de hitte. De geur van lijken hing in zowat elke stad. Geen euro werd ingezamelend; geen journalist was te bespeuren.

Vijf jaar geleden riepen wetenschappers op om verklikkingssystemen voor tsunami’s te installeren in arme delen van de wereld. Geen overheid noch NGO zamelde geld in om een systeem te plaatsen dat vandaag misschien 100 000 levens zou hebben gered. Nu het kalf (en 150 000 homo sapiens) verzopen zijn, breekt de (waters)nood de wet des egoïsme en blijkt men binnen het jaar een systeem te kunnen installeren.

De brave burgers die vandaag in hun beurs tasten, vergeten te spugen naar al die regeringen (de USA op kop) die nog geen 0,2 % van hun BNP aan ontwikkelingshulp geven. De Belgische ministers van de voorbije 20 jaar zouden verplicht moeten worden samen uit eigen zak vijf miljoen euro neer te leggen om hun slecht geweten af te kopen.(*)

Hoe vaak moeten we het blijven herhalen: alleen structurele maatregelen, gebaseerd op een sociale visie, zullen regio’s helpen op humane wijze zich te ontwikkelen. Met medelijden bouw je geen wereld op; je koopt er enkel eigen aflaten mee en voedt de meest hongerigen, terwijl je ze beter zou leren (op momenten dat er geen overstromingen zijn) in opstand te komen tegen hun corrupte regimes en een eigen ontwikkeling mogelijk te maken door hen middelen en knowhow ter beschikking te stellen.

Katholiek Europa en protestants Amerika helpen zielige moslims in het grootste moslimland ter wereld. Kan nog van pas komen, zullen sommigen denken.

Humanisme heeft diverse gezichten. Humanitaire hulp is er het minst belangrijke facet van. Mogen we dat toch nog es even hardop zeggen. En mogen we u ook de volgende maanden en jaren laten stilstaan, als de cameraploegen weigeren naar de wederopbouw te gaan kijken, als de winsten niet meer te rapen vallen en de politieke graadmeter elders gevoed wordt. Gelukkig zijn we niet de enige die randbemerkingen maken.

Op een persconferentie naar aanleiding van de zeebeving haalde Jan Laurits Egeland (47) zich de woede van de Amerikaanse president op de hals. De Noor beschuldigde een groep rijke landen ervan “gierig” te zijn. Hij doelde op welvarende landen die geen 0,2 % van hun BNP vrijmaken voor ontwikkelingshulp. Daar vallen de Verenigde Staten onder. Om gehoor te vinden in het wereldje van de machtspolitiek horen vlijmscherpe woorden er nu eenmaal bij, zo lijkt zijn stelregel. Jan Egeland is binnen de Verenigde Naties de man die de hulpverlening coördineert. Hij is al jarenlang de stille kracht achter vredesinitiatieven in heel de wereld. Sinds de zeebeving in Zuid-Oost-Azië haalt de VN-coördinator voor noodhulp vaak de beeldbuis. Hij staat bekend als een vurige activist en een harde noot, die zelfs politici als George W. Bush niet kunnen kraken. (Bron: De Standaard van 7/1/2005).

Lees ook: Résonances du tsunami

(*) Akkoord, de 0,7%-norm is voor België een fetisj geworden omdat “men” het geld niet opkrijgt op het departement van Ontwikkelingshulp. En dat is het gevolg van enerzijds versnippering (overheden werken amper samen als het dure projecten betreft,

waardoor er geen dure projecten komen want elke overheid apart kan zo’n project niet financieren… en dan krijgt “men” het geld niet op) en anderzijds is er de corruptie die maakt dat middelen niet ter plekke komen, wat dan een excuus blijkt om niet te handelen. Zou het niet evident zijn om in zo’n gevallen extra te investeren in teams van de overheid (naast de NGO’s) die ter plekke opereren en erop toezien dat de middelen toekomen en bv. ook de opleidingen verzorgen. Het is met ontwikkelingshulp als met inclusief onderwijs: zet een autist in een gewone klas, en zonder er een pedagoog naast te zetten, staat de klas binnen de kortste keren op stelten. Le suivi is belangrijker dan het opzetten. Wedden dat 0,7% te weinig is?

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 8 januari 2005 in ethiek, filosofie, maatschappij, media

 
  • Archief

  • januari 2005
    M D W D V Z Z
    « Dec   Feb »
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  •