RSS

Categorie archief: media

Framing

– Framing is toch onwetenschappelijk, papa?
– Absoluut. Het is de triomf van de onderbuikbevestiging.
– Mag je dan je guts, je intuïtie niet volgen?
– Ik laat er me door inpalmen… Maar ik analyseer wel vooraleer te communiceren.
– Waarom zijn mensen behoeftig aan triomf? En liefst na een strijd?
– Komt door de beloning. Hoe euforischer, hoe beter. Maar niet alle mensen zijn zo. Misschien is het een uiting van een primitief stadium van zelfbewustzijn.
– Zo kijkt men naar ons… elders in de kosmos …
– Zij vinden ons een zootje amateurs. Would-Be’s.
– Als ik me nu laat invriezen en ontwaak over 5000 jaar…
– Gaan ze je onmiddellijk terug invriezen of op sterk water zetten. Te kijk als een paleontologisch specimen.
– Zijn politieke discussies overgoten met dit soort overwhelming driften?
– Ik vrees van wel. En wanneer de nuance zich opdringt en men een problematiek niet in kampen kan benaderen, laat staan beslechten, ontstaat de behoefte aan framing.
– Quotes, oneliners, tweets… die vooral heel veel willen verbergen.
– Wat niet geweten mag worden, wat niet tot het geweten toegelaten wordt… daarover zwijgt men.
– Wittgenstein voor gevorderden?
– Of voor primitieven.
– Politieke partijen zijn in een wereld waarin het individu de complexheid kan vatten, redelijk ophitsend en dwingend…
– Het zijn tankers die met korte wendingen, in de vorm van boodschappen, hopen te scoren. Vliegen afvangen. Steken uitdelen. Triomferen.
– En de mist in gaan…

Advertenties
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 24 mei 2016 in maatschappij, media

 

De stilte van het sterven

-Papa, waarom tweette je “Als ze Luc De Vos en Fabiola tegelijk begraven besparen we op geld en op mediagezeik (pardon: verslaggeving).”
-De media maken heiligen van mensen die vooreerst in privé-kring begraven (of verbrand) moeten worden. En verder  is het wel intriest om onderhuids de sentimentaliteit te laten botvieren terwijl De Vos en Fabiola iconen zijn van het Verborgene.
-Bedoel je dat zij gevierd worden terwijl ze in zich verschrikkelijke geheimen herbergen?
-Zoiets ja. De Vos stierf door een alcoholvergiftiging, die hij opliep omdat hij relationeel in de knoop zat. Getrokken uit de introverte Vlaamse klei kon hij niet om met zijn gevoelsleven. Zijn dood is een verkapte zelfdoding. Op zich zijn volste recht. En een mens heeft het recht ‘zwak’ te zijn en te falen. Meer zelfs: de ontkenning van dit recht (zwak zijn is een schande volgens de Vlaamse moraal)  leidde tot zijn dood. Daardoor krijgt de aanbidding van Jezus de gekruisigde (een romanticus die de goedheid predikte en faalde, en daarom vereerd wordt, niet om de opstand te prediken maar om zich troostend neer te leggen bij het onafwendbare) parallellen met de aanbidding van De Vos, de zichzelf slachtofferende melancholieke introverte gevoelspiekeraar. In plaats van de nepliefde, de door afgunst en dwang geleide kleineringen die menig oervlaamse gezinsrelaties kenmerken, open te gooien, te ontspitten en De Vos’ dood te zien als een mogelijkheid dat beerputje dat in menig modern Vlaams huishouden onwelriekend toert, en door Hugo Claus veelvuldig beschreven werd, uit te mesten, houdt men het deksel dicht en zet men de media in om collectief te jammeren.
-Geldt dat ook voor Fabiola?
-Wie een leven leidt zonder risico op inkomensverlies, dus een uiterst comfortabel leven, ook op gevoelsvlak, en het dan klaarspeelt een publieke functie (in de schaduw) dermate in te vullen dat de rode draad in haar handelingen er een van intolerantie is jegens al wie een beetje spontaan en vrijdenkend is, waarbij ze waarden verdedigt die ze alleen toestaat als het gebeurt op de door haar opgelegde wijze, zo iemand versterkt de rottende grondtoon van een dubbele moraal.
-Huichelen is geen deugd.
-Nee, en gekunsteld glimlachen is een uiting van misprijzen.  Ook hier zal met haar begrafenis opnieuw een perceptie opgetrokken worden die vooral tot doel heeft al wie zichzelf in de spiegel bekijkt en zich afvraagt: wie heeft de oprechtste moraal? te laten zwijgen. Elke appel, hoe zuur ook, moet opgeblonken worden, in het licht  van het geloof in een beter hiernamaals (de Grote Troost om onrechtvaardigheid te slikken) en het uitdragen van holle waarden. Zo is liefde een werkwoord en geen romantische idylle. Mislukken hoort bij het spel, en dat past niet in het kraam van deze dame die  haar man zover kreeg geen abortuswet te tekenen (een daad een dictator waardig), en de kinderen van zijn echtscheidende broer op te eisen.  Dit soort mensen wil het liefst van al het privé-leven van elk ander mens van a tot z beheersen. Want zij, en enkel zij, weten wat het goede en juiste is. Dixit Herman Liebaers.
-Dus respect van hun  kant uit, is maar een façade, en geen levenshouding?
-Zo is het.
-Maar moeten we dan geen respect hebben voor de doden?
-Sorry, maar mensen hebben lang genoeg geleefd om respect af te dwingen. Het is niet omdat Fabiola er niet meer is, dat we plots zelf moeten beginnen huichelen. Of men leeft in de publieke spotlights en wordt afgerekend tijdens het leven  en ook na het sterven, of men leeft in de coulissen en dan weten enkel zij die het moeten weten, wanneer je sterft.
-Mag ik nu nog een nummer van Gorki opleggen?
-Natuurlijk. Je moet je elke artistieke uiting eigen maken. Jij bepaalt wat een muzikant voor je betekent. Jij, en niemand anders. Zeker niet de media, noch de zgn. collectieve goegemeente, noch de notabelen. Dat is waarom ik mijn verontwaardiging tweette over het mediagezeik. Het collectieve brainwashen. Het vullen van de hersenpan van menig burger. Niet enkel de agenda van datgene waarmee mensen zich moeten bezig houden, wordt door de media opgelegd. Door het bespelen van de gevoelen en het zwijgen over de kadrering legt men ook op wat en hoe wij moeten denken.
-Zullen we dan eerst om alle mediagewoel weg te bannen, samen naar het geraas van de rups luisteren, papa. En dan naar Gorki?

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 6 december 2014 in communicatie, maatschappij, media

 

Poubelle

20140513_182631 20140513_182641

 

 

 

 

 

 

 

Het lot van een opgefokte duivelsgekte

 

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 22 mei 2014 in art, foto, humor, maatschappij, media

 

Kanon

‘-Papa, wat moet er gebeuren opdat jij naar ‘Wouters versus Waes’ zou kijken?
-Eenvoudig mijn zoon: ze laten die twee het tegen mekaar opnemen live in Kiev.
-Dan zou je kijken? En welke proeven moeten ze dan afleggen?
-Sluipschuttertje spelen. En brandbommetjes smijten. Wie het meeste slachtoffertjes maakt, wint.
-Het lijkt wel een game.
-Playstation en Wii zijn voor pussies, jongen.
-Riot Pussies?
-Wel, Wouters kan Pussy spelen en Waes de Kozak, met als attribuut een zweepje.
-Geen riot-gun?
-Nee, het mag niet te snel gedaan zijn.
-We kunnen ze misschien in loopgraven steken. Wist je trouwens, papa, dat 14% van de scholieren niet weet wanneer de eerste wereldoorlog eindigde?
-Die andere 86% denken dat dit in 1918 was. Maar de eerste wereldoorlog eindigde toen Jules Cesar Vercingetorix een pandoering gaf. Toen moest Jezus nog geboren worden. En voor de Nederlanders was 14-18 minder erg dan de treingijzeling door Molukkers. ’t Is maar hoe je het bekijkt. De oorlogen in 1815, 1848 en 1870 waren ook wereldoorlogen en als je het nationalisme als belangrijkste oorzaak ziet voor dergelijke oorlogen, dan is WO l nog steeds niet afgelopen.
-Is het daarom papa dat in ons taalgebruik zoveel woorden voorkomen die aan oorlogen doen denken?
-Waaraan denk je dan zoal?
-‘Wauters versus Waes’: ze noemen het een kijkcijferkanon.
-Dat is omdat ze met dat programma naar de hersenen schieten van de doorsnee Vlaming.
-En treffen ze raak?
-Zolang die doorsnee Vlaming van zichzelf zegt dat ie Vlaming is, en doorsnee, zolang zullen ze raak blijven schieten, jongen.
-Dus papa, zoals je gisteren zei: cocooning zorgt ervoor dat alle mensen zich terugplooien op zichzelf, zoals in loopgraven. En tv moedigt die cocooning aan. Zouden we dan niet beter af zijn indien ze die Vlaamse tv-zenders sluiten?
-Misschien wel, maar helaas heeft de Vlaming ook leren twitteren. Het gevolg is dat ik je nu straks ga leren met een katapult al die verhakkelde brouwsels van 140 tekens uit de lucht te schieten.
-Tof. Het leven is een grote kermis.
-Wacht tot de broccoli op tafel staat…’

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 20 februari 2014 in geschiedenis, humor, maatschappij, media

 

Arte

Papa, mag ik zappen?
Non.
Maar je kijkt naar het nieuws op Arte. We wonen niet eens in Arte-land.
Ik wel. En jij ook.
Maar er zijn toch ook nieuwsuitzendingen op Vlaamse zenders.
Vlaams? Nieuws? Zenden?
…?
Gezien op Arte-News: in Istanbul pikken jonge mensen het niet langer dat de regering hen verbiedt samen te wonen als ze niet getrouwd zijn.
Doet Erdogan dat?
Yep. Het wordt tijd dat iemand hem doodschiet.
Maar je mag toch geen mensen doodschieten.
Nee, maar die man mag geen controleurs zenden die in je slaapkamer komen kijken of je seks hebt zonder gehuwd samen te wonen. En daardoor worden er geen kamers meer verhuurd aan koppels die niet getrouwd zijn.
Schandalig.
Daarom moet Erdogan verdwijnen. Hij is een moraalfascist. Zou iemand er iets op tegen hebben gehad Hitler na de Kristalnacht geliquideerd te hebben?

Nog gehoord op Arte: in Tunesië zeggen zij die gestemd hebben op de Islamisten openlijk dat ze zich vergist hebben. Mensen willen eten en vrijheid.
Oef.
En eet nu je spinazie op.
Ik lust dat niet.
Zal ik Erdogan bellen?
Grom grom.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 13 november 2013 in humor, media

 

Decadentie

Papa, wat betekent ‘decadentie’?
Een cultuur is decadent, mijn zoon, wanneer je naar een nieuwsuitzending luistert en de eerste 5 minuten leutert men vol enthousiasme over een primitieve menselijke bezigheid, te weten voetbal, en de mogelijke verhuis van een ploegje naar een stadion dat enkele tientallen kilometer verder ligt.
Dus is Vlaanderen decadent?
Ik merk met blijdschap dat je weet wat retorische vragen zijn, mijn zoon.
En is Wallonië ook decadent?
Daar opent men het nieuws met speurders die met de dood bedreigd worden, en met klimatologen die duiding geven bij orkanen.
En maakt dat dan een verschil?
Ik zat vandaag aan tafel met een tweetalige dertiger die marketing studeerde en in een reclamebureau werkt en fulmineerde tegen de aandeelhouders en zich afvroeg hoe men kon consuminderen. Hij verwees daarbij steeds naar Franstalige media.
Dus is er nog licht aan het eind van de tunnel?
Geen nood mijn zoon. Ik heb voor jou nog een lading TNT achter de hand om de tunnel op te blazen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 22 mei 2013 in geschiedenis, humor, media

 

10 miles en 1 minuut stilte

“Waarom heb jij de 10 miles niet meegelopen, papa?”
Ten eerste, mijn zoon, hou ik niet van asfalt. Het is gewoon oerdom je knieën kapot te lopen op harde ondergrond. Een loper moet zijn zoals zijn geest: soepel en veerkrachtig. (lees: https://yilli.wordpress.com/2006/12/26/vijf-dingen-over-mezelf/)
Ten tweede hou ik niet van zoveel volk.
En ten derde zou ik bij aanvang een minuut stilte hebben gehouden voor Boston. En een uur voor Syrië. En een kwartier voor alle Alzheimerpatiënten. En 5 minuten voor al wie door de crisis werkloos werd. En een half uur voor de alleenstaande ouder die niet meer kan rond komen. En 13 minuten tegen alle hypocrisie van stilstaan voor media-hypes.
Uiteindelijk, mijn zoon, zou ik niet gestart hebben, en zouden ze mij meegenomen hebben als “verdacht individu”.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 23 april 2013 in humor, maatschappij, media

 
  • Archief

  • november 2017
    M D W D V Z Z
    « Okt    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  •