RSS

Categorie archief: media

Waan

De waan van de dag laten binnenkomen en er zijn gedachten mee vullen is een noodzaak voor velen want ze doen wat die waan wil, n.l. hun dag, hun leegte opvullen; ter compensatie van het ontbreken van iets dat er wél toe zou moeten doen. Sportwedstrijden, zangconcours, spelletjes, politiek gekrakeel zijn wanen van de dag. Ze leveren spanning op en soms emoties van mee supporteren. Ze doen ons vaak positioneren terwijl dit niet nodig zou moeten zijn. Het zich dagelijks vullen met de waan van de dag (waarvan de media en twitteraars de koks zijn) leidt tot polarisatie-momenten. Als men veel van die momenten na mekaar plaatst, polariseert een samenleving. Er is teveel media. Er zijn teveel nieuwsitems. Daardoor ontglipt een structuur en ontbreekt een diepte. We houden ons niet meer voldoende bezig met uitdieping. Elk topic zou moeten behandeld worden alsof men een maand of een jaar verder is. Pas dan kan men de essentie, maar al te vaak de overbodigheid ervan inschatten. Zoals de facebook- of instagramsurfer verslaafd is aan prikkels, is de waan-van-de-dag adept slachtoffer van een positioneringsdrift. En neemt daardoor de hoffelijkheid en tolerantie af.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 23 december 2018 in filosofie, maatschappij, media

 

Schermen

Schermtijd.
Ooit betekende dit: de tijd dat men spendeert om de techniek van het schermen onder de knie te krijgen. Schermen is ideaal omwille het voetenspel, de reflexen van armen, het nauwkeurig uithalen, de oog- hand-coördinatie, de soepelheid van de pols en het cultiveren van fair-play.
Vandaag betekent het: rollen met de ogen, oefenen van de glimlach, zenuwachtig repetitief op en neer bewegen met de wijsvinger en zo lang mogelijk op een stoel blijven zitten.
Vooruitgang.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 23 december 2018 in humor, maatschappij, media

 

Framing

– Framing is toch onwetenschappelijk, papa?
– Absoluut. Het is de triomf van de onderbuikbevestiging.
– Mag je dan je guts, je intuïtie niet volgen?
– Ik laat er me door inpalmen… Maar ik analyseer wel vooraleer te communiceren.
– Waarom zijn mensen behoeftig aan triomf? En liefst na een strijd?
– Komt door de beloning. Hoe euforischer, hoe beter. Maar niet alle mensen zijn zo. Misschien is het een uiting van een primitief stadium van zelfbewustzijn.
– Zo kijkt men naar ons… elders in de kosmos …
– Zij vinden ons een zootje amateurs. Would-Be’s.
– Als ik me nu laat invriezen en ontwaak over 5000 jaar…
– Gaan ze je onmiddellijk terug invriezen of op sterk water zetten. Te kijk als een paleontologisch specimen.
– Zijn politieke discussies overgoten met dit soort overwhelming driften?
– Ik vrees van wel. En wanneer de nuance zich opdringt en men een problematiek niet in kampen kan benaderen, laat staan beslechten, ontstaat de behoefte aan framing.
– Quotes, oneliners, tweets… die vooral heel veel willen verbergen.
– Wat niet geweten mag worden, wat niet tot het geweten toegelaten wordt… daarover zwijgt men.
– Wittgenstein voor gevorderden?
– Of voor primitieven.
– Politieke partijen zijn in een wereld waarin het individu de complexheid kan vatten, redelijk ophitsend en dwingend…
– Het zijn tankers die met korte wendingen, in de vorm van boodschappen, hopen te scoren. Vliegen afvangen. Steken uitdelen. Triomferen.
– En de mist in gaan…

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 24 mei 2016 in maatschappij, media

 

De stilte van het sterven

-Papa, waarom tweette je “Als ze Luc De Vos en Fabiola tegelijk begraven besparen we op geld en op mediagezeik (pardon: verslaggeving).”
-De media maken heiligen van mensen die vooreerst in privé-kring begraven (of verbrand) moeten worden. En verder  is het wel intriest om onderhuids de sentimentaliteit te laten botvieren terwijl De Vos en Fabiola iconen zijn van het Verborgene.
-Bedoel je dat zij gevierd worden terwijl ze in zich verschrikkelijke geheimen herbergen?
-Zoiets ja. De Vos stierf door een alcoholvergiftiging, die hij opliep omdat hij relationeel in de knoop zat. Getrokken uit de introverte Vlaamse klei kon hij niet om met zijn gevoelsleven. Zijn dood is een verkapte zelfdoding. Op zich zijn volste recht. En een mens heeft het recht ‘zwak’ te zijn en te falen. Meer zelfs: de ontkenning van dit recht (zwak zijn is een schande volgens de Vlaamse moraal)  leidde tot zijn dood. Daardoor krijgt de aanbidding van Jezus de gekruisigde (een romanticus die de goedheid predikte en faalde, en daarom vereerd wordt, niet om de opstand te prediken maar om zich troostend neer te leggen bij het onafwendbare) parallellen met de aanbidding van De Vos, de zichzelf slachtofferende melancholieke introverte gevoelspiekeraar. In plaats van de nepliefde, de door afgunst en dwang geleide kleineringen die menig oervlaamse gezinsrelaties kenmerken, open te gooien, te ontspitten en De Vos’ dood te zien als een mogelijkheid dat beerputje dat in menig modern Vlaams huishouden onwelriekend toert, en door Hugo Claus veelvuldig beschreven werd, uit te mesten, houdt men het deksel dicht en zet men de media in om collectief te jammeren.
-Geldt dat ook voor Fabiola?
-Wie een leven leidt zonder risico op inkomensverlies, dus een uiterst comfortabel leven, ook op gevoelsvlak, en het dan klaarspeelt een publieke functie (in de schaduw) dermate in te vullen dat de rode draad in haar handelingen er een van intolerantie is jegens al wie een beetje spontaan en vrijdenkend is, waarbij ze waarden verdedigt die ze alleen toestaat als het gebeurt op de door haar opgelegde wijze, zo iemand versterkt de rottende grondtoon van een dubbele moraal.
-Huichelen is geen deugd.
-Nee, en gekunsteld glimlachen is een uiting van misprijzen.  Ook hier zal met haar begrafenis opnieuw een perceptie opgetrokken worden die vooral tot doel heeft al wie zichzelf in de spiegel bekijkt en zich afvraagt: wie heeft de oprechtste moraal? te laten zwijgen. Elke appel, hoe zuur ook, moet opgeblonken worden, in het licht  van het geloof in een beter hiernamaals (de Grote Troost om onrechtvaardigheid te slikken) en het uitdragen van holle waarden. Zo is liefde een werkwoord en geen romantische idylle. Mislukken hoort bij het spel, en dat past niet in het kraam van deze dame die  haar man zover kreeg geen abortuswet te tekenen (een daad een dictator waardig), en de kinderen van zijn echtscheidende broer op te eisen.  Dit soort mensen wil het liefst van al het privé-leven van elk ander mens van a tot z beheersen. Want zij, en enkel zij, weten wat het goede en juiste is. Dixit Herman Liebaers.
-Dus respect van hun  kant uit, is maar een façade, en geen levenshouding?
-Zo is het.
-Maar moeten we dan geen respect hebben voor de doden?
-Sorry, maar mensen hebben lang genoeg geleefd om respect af te dwingen. Het is niet omdat Fabiola er niet meer is, dat we plots zelf moeten beginnen huichelen. Of men leeft in de publieke spotlights en wordt afgerekend tijdens het leven  en ook na het sterven, of men leeft in de coulissen en dan weten enkel zij die het moeten weten, wanneer je sterft.
-Mag ik nu nog een nummer van Gorki opleggen?
-Natuurlijk. Je moet je elke artistieke uiting eigen maken. Jij bepaalt wat een muzikant voor je betekent. Jij, en niemand anders. Zeker niet de media, noch de zgn. collectieve goegemeente, noch de notabelen. Dat is waarom ik mijn verontwaardiging tweette over het mediagezeik. Het collectieve brainwashen. Het vullen van de hersenpan van menig burger. Niet enkel de agenda van datgene waarmee mensen zich moeten bezig houden, wordt door de media opgelegd. Door het bespelen van de gevoelen en het zwijgen over de kadrering legt men ook op wat en hoe wij moeten denken.
-Zullen we dan eerst om alle mediagewoel weg te bannen, samen naar het geraas van de rups luisteren, papa. En dan naar Gorki?

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 6 december 2014 in communicatie, maatschappij, media

 

Poubelle

20140513_182631 20140513_182641

 

 

 

 

 

 

 

Het lot van een opgefokte duivelsgekte

 

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 22 mei 2014 in art, foto, humor, maatschappij, media

 

Kanon

‘-Papa, wat moet er gebeuren opdat jij naar ‘Wouters versus Waes’ zou kijken?
-Eenvoudig mijn zoon: ze laten die twee het tegen mekaar opnemen live in Kiev.
-Dan zou je kijken? En welke proeven moeten ze dan afleggen?
-Sluipschuttertje spelen. En brandbommetjes smijten. Wie het meeste slachtoffertjes maakt, wint.
-Het lijkt wel een game.
-Playstation en Wii zijn voor pussies, jongen.
-Riot Pussies?
-Wel, Wouters kan Pussy spelen en Waes de Kozak, met als attribuut een zweepje.
-Geen riot-gun?
-Nee, het mag niet te snel gedaan zijn.
-We kunnen ze misschien in loopgraven steken. Wist je trouwens, papa, dat 14% van de scholieren niet weet wanneer de eerste wereldoorlog eindigde?
-Die andere 86% denken dat dit in 1918 was. Maar de eerste wereldoorlog eindigde toen Jules Cesar Vercingetorix een pandoering gaf. Toen moest Jezus nog geboren worden. En voor de Nederlanders was 14-18 minder erg dan de treingijzeling door Molukkers. ’t Is maar hoe je het bekijkt. De oorlogen in 1815, 1848 en 1870 waren ook wereldoorlogen en als je het nationalisme als belangrijkste oorzaak ziet voor dergelijke oorlogen, dan is WO l nog steeds niet afgelopen.
-Is het daarom papa dat in ons taalgebruik zoveel woorden voorkomen die aan oorlogen doen denken?
-Waaraan denk je dan zoal?
-‘Wauters versus Waes’: ze noemen het een kijkcijferkanon.
-Dat is omdat ze met dat programma naar de hersenen schieten van de doorsnee Vlaming.
-En treffen ze raak?
-Zolang die doorsnee Vlaming van zichzelf zegt dat ie Vlaming is, en doorsnee, zolang zullen ze raak blijven schieten, jongen.
-Dus papa, zoals je gisteren zei: cocooning zorgt ervoor dat alle mensen zich terugplooien op zichzelf, zoals in loopgraven. En tv moedigt die cocooning aan. Zouden we dan niet beter af zijn indien ze die Vlaamse tv-zenders sluiten?
-Misschien wel, maar helaas heeft de Vlaming ook leren twitteren. Het gevolg is dat ik je nu straks ga leren met een katapult al die verhakkelde brouwsels van 140 tekens uit de lucht te schieten.
-Tof. Het leven is een grote kermis.
-Wacht tot de broccoli op tafel staat…’

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 20 februari 2014 in geschiedenis, humor, maatschappij, media

 

Arte

Papa, mag ik zappen?
Non.
Maar je kijkt naar het nieuws op Arte. We wonen niet eens in Arte-land.
Ik wel. En jij ook.
Maar er zijn toch ook nieuwsuitzendingen op Vlaamse zenders.
Vlaams? Nieuws? Zenden?
…?
Gezien op Arte-News: in Istanbul pikken jonge mensen het niet langer dat de regering hen verbiedt samen te wonen als ze niet getrouwd zijn.
Doet Erdogan dat?
Yep. Het wordt tijd dat iemand hem doodschiet.
Maar je mag toch geen mensen doodschieten.
Nee, maar die man mag geen controleurs zenden die in je slaapkamer komen kijken of je seks hebt zonder gehuwd samen te wonen. En daardoor worden er geen kamers meer verhuurd aan koppels die niet getrouwd zijn.
Schandalig.
Daarom moet Erdogan verdwijnen. Hij is een moraalfascist. Zou iemand er iets op tegen hebben gehad Hitler na de Kristalnacht geliquideerd te hebben?

Nog gehoord op Arte: in Tunesië zeggen zij die gestemd hebben op de Islamisten openlijk dat ze zich vergist hebben. Mensen willen eten en vrijheid.
Oef.
En eet nu je spinazie op.
Ik lust dat niet.
Zal ik Erdogan bellen?
Grom grom.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 13 november 2013 in humor, media

 

Decadentie

Papa, wat betekent ‘decadentie’?
Een cultuur is decadent, mijn zoon, wanneer je naar een nieuwsuitzending luistert en de eerste 5 minuten leutert men vol enthousiasme over een primitieve menselijke bezigheid, te weten voetbal, en de mogelijke verhuis van een ploegje naar een stadion dat enkele tientallen kilometer verder ligt.
Dus is Vlaanderen decadent?
Ik merk met blijdschap dat je weet wat retorische vragen zijn, mijn zoon.
En is Wallonië ook decadent?
Daar opent men het nieuws met speurders die met de dood bedreigd worden, en met klimatologen die duiding geven bij orkanen.
En maakt dat dan een verschil?
Ik zat vandaag aan tafel met een tweetalige dertiger die marketing studeerde en in een reclamebureau werkt en fulmineerde tegen de aandeelhouders en zich afvroeg hoe men kon consuminderen. Hij verwees daarbij steeds naar Franstalige media.
Dus is er nog licht aan het eind van de tunnel?
Geen nood mijn zoon. Ik heb voor jou nog een lading TNT achter de hand om de tunnel op te blazen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 22 mei 2013 in geschiedenis, humor, media

 

10 miles en 1 minuut stilte

“Waarom heb jij de 10 miles niet meegelopen, papa?”
Ten eerste, mijn zoon, hou ik niet van asfalt. Het is gewoon oerdom je knieën kapot te lopen op harde ondergrond. Een loper moet zijn zoals zijn geest: soepel en veerkrachtig. (lees: https://yilli.wordpress.com/2006/12/26/vijf-dingen-over-mezelf/)
Ten tweede hou ik niet van zoveel volk.
En ten derde zou ik bij aanvang een minuut stilte hebben gehouden voor Boston. En een uur voor Syrië. En een kwartier voor alle Alzheimerpatiënten. En 5 minuten voor al wie door de crisis werkloos werd. En een half uur voor de alleenstaande ouder die niet meer kan rond komen. En 13 minuten tegen alle hypocrisie van stilstaan voor media-hypes.
Uiteindelijk, mijn zoon, zou ik niet gestart hebben, en zouden ze mij meegenomen hebben als “verdacht individu”.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 23 april 2013 in humor, maatschappij, media

 

Schaalvergroting

-nota zonder pointe-

Vermits de mens slechts enkele seconden op deze planeet zal vertoeven, kosmologisch gesproken,
Vermits dinosaurussen en andere alles behalve fijnbesnaarde gedrochten veel langer op deze planeet zullen hebben vertoefd dan wij,
Vermits het uiterst pretentieus is te denken dat leven op andere planeten wezenlijk van ons leven verschilt, en wij dus allesbehalve uniek zijn op kosmische schaal,
Vermits er miljarden planeten van het aarde-type zijn,
Hoeven wij ons niet druk te maken om het gegeven dat de verkoop van de whisky, ondanks de crisis, niet gedaald is;
En evenmin om een Top Gear-presentator die een foto op Twitter plaatste van een muis die het leven liet tijdens de opnames;
En ook van het feit dat Sven Nys pas morgen zijn toekomstplannen zal toelichten, zal men elders in de kosmos niet wakker liggen.
Maar dat het Vaticaan klaagt over roddels in de pers…

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 23 februari 2013 in humor, media

 

Zwart

Dit zwarte beeld (of een wit beeld) is alles wat ik als eindredacteur zou plaatsen. De foto’s van het busongeluk zijn onnodig, bieden geen meerwaarde, voeden de sensatiezucht, en tonen onvoldoende respect voor de nabestaanden. Het zou fijn zijn moest men nu zwijgen. En enkel nog vermelden wat de oorzaak was. En verder een lijntje bij de begrafenis van de slachtoffers. Sereniteit aub. En geen beelden van ouders aan de schoolpoorten. Doe dat niet. We weten wat we moeten weten. We huilen in onszelf. We moeten dat echt niet uitgemolken hebben. En kom niet af met collectieve catharsis. Zwart. Of wit, omdat het leven verder gaat. Om onze droefheid weg te mediteren.

Toen ik op de radio de eerste zin van het nieuws hoorde: “Reporter X staat aan de tunnel. Wat is het voor een tunnel?” heb ik onmiddellijk gezapt naar een zender met muziek. “Als er nog iets gebeurt dan melden we het onmiddellijk.” Het is gebeurd. En het is om stil van te worden. Stilte… is iets anders dan versoaping.

Wat is de meerwaarde naasten van slachtoffers te filmen? Ik zou niet willen dat ik -zelfs vanop 10 meter afstand- gefilmd wordt. De enige beelden die ik aanvaard zijn een interview met degene die een officiële persconferentie houdt. En -onder ons- je kan dat evengoed in 1 zin samenvatten, zonder beeld. TV is vaak radio met de verplichting beelden erop te kleven.
Ik denk dat veel mensen aangezogen worden naar dit “spektakel” en dat ze uiteraard (zeker als niet-betrokkene) hun geest (en ook wel een beetje hun gevoelens) willen vullen met dit “event”. Maar zoiets kan je pervers noemen. En daar mag je volgens mij niet aan toegeven. Een kettingroker zal ook willen roken, maar moet je hem daarom een pakje onder de neus duwen? Juist niet, zou ik zeggen.

Dus nee, we mogen niet toegeven aan die mensen die geen seconde willen missen van deze tragedie. We mogen hun voyeurisme en de ramptoerist in hen niet voeden. Misschien is er zelfs een beetje stiekem gesublimeerd leedvermaak of gejubel omdat men zelf vrij is van dit leed.

We zijn allemaal wat beter af met begrip voor onze medemens. Maar deze tragedie, dit busongeval, is toch een zeer eenvoudig iets: hartverscheurend, genadeloos, des levens… Met  méér beelden, méér reporters ter plekke beseffen we toch niks meer en creëren we niet meer begrip. Dat men aub verder zoveel mogelijk zwijgt over “het verdere verloop” (ik word bijna misselijk als ik die woorden hoor).

Ik denk ook aan de vrienden en familie van de slachtoffers… Zij willen evenmin dat men alles blijft uitsmeren, extra newsflashes, weeral beelden… voor die mensen is het bijna sadistisch dit te moeten ondergaan.
Het is dan ook uit begrip voor hen dat ik dit schrijf.

Binnen een jaar -als er zouden zijn die er mee instemmen- ouders interviewen over wat er deze dagen in hen omging; dat is ethisch nog te verantwoorden en dat leert ons veel meer, want intussen hebben ze veel meer meegemaakt en (moeten) verwerken en dus dan pas bevat die informatie meerwaarde.

In afwachting zit ik tevergeefs te wachten op de eerste zender die het ongeval sec omroept, gevolgd door: “Uit respect voor al wie betrokken is, én wie behoefte heeft aan stilte, berichten wij niet verder. Sturen geen reporters ter plaatse. Voeren wij geen lesje crisiscommunicatie op. U weet wat u moet weten.”
Geloof me, er zijn mensen die zonder sensatie kunnen.

Overigens, eergister zijn er door bombardementen kinderen om het leven gekomen in Gaza. Daarnet stierven er door honger en uitputting in X. Ik ben daar evenzeer van onder de indruk en voel me evenzeer machteloos. En ik leef mee met die ouders, ook al drukken ze zich in een taal uit die ik niet spreek. Tenzij de taal van menselijke verbondenheid en leed omwille van een gestorven geliefde. Misschien zou men de kinderen van Gaza iets meer mediatijd moeten geven (los van het politieke aspect). Want wat er deze ochtend gebeurde in een Zwitserse tunnel, is een gevolg van brute pech. Quasi onmogelijk om te verwerken. Kinderen die sterven van honger, dorst of door oorlogsgeweld… is geen brute pech, maar georganiseerde geweldpleging of verzuim tot hulp. En ook quasi onmogelijk om te verwerken en volstrekt onaanvaardbaar.

Is dat dan het besluit dat men moet trekken: wanneer je slachtoffer bent van pech, dan krijg je een hele dag media-aandacht. Maar ben je het slachtoffer van verzuim of haat, dan volstaan luttele seconden. Nochtans kan men met het tonen van conflicten en ellende bekeken uit het standpunt van onschuldige slachtoffers een dimensie toevoegen.

De media hebben een verantwoordelijke rol te vervullen. En ze zijn niet goed bezig.

 
8 reacties

Geplaatst door op 14 maart 2012 in maatschappij, media

 

“Ik heb een relatie”

Kan men relaties bezitten? Kan men zeggen (zoals dit op Facebook bon ton is): ik heb een relatie met X?

Het probleem ligt hem in de twee woordjes “ik heb“. Een stuk(je) van jezelf heeft een relatie met (een stukje) van iemand anders. Of, laat ons bescheiden blijven, oefent zich in het hebben van relaties. Maar wie is die ik?

We zijn tegelijk in ons bestaan kind, gepassioneerde, hobbyist, dromer, liggen overhoop met onszelf, zijn overdreven verwachtingsvol jegens de ander,  zijn eventueel mama of papa, wellicht  collega -ondergeschikt jegens de ene, superieure van een ander, etc. Steeds spelen we een rolletje. Ons ik is dus gefragmenteerd.

Daarnaast stel je bij jezelf vast dat  een stuk van jezelf een relatie met jezelf heeft aangegaan (noem het eigenliefde of gezond narcisme). En een (klein?) stukje van jezelf is heel alleen, kan misnoegd zijn over wat de rest van jezelf uitspookt (dit kan in extreme vorm tot zelfhaat leiden) maar is ook in staat om te exploreren, je te verrassen, te dichten of te schilderen. Het is de vreemde in jezelf.

Dus als je zegt “ik heb een relatie”, definieer dan eerst welk stuk van jezelf een relatie heeft, en hoe de andere delen hier tegenover staan.

En dan dat “hebben“. Je hebt geen relatie zoals je een theepot bezit. Relaties zijn osmoses. Soms zit je in een achtbaan (met twee). Dan weer in een schuifaf of een slazwierder. Soms stroom je leeg in de ander; dan weer verword je samen tot een symbiose die je voordien niet voor mogelijk dacht. Maar bezitten…?

Nee… bezit is stagnatie. Alleen een dode ster bezit voor altijd haar relatie: kil en uitdovend. Wat schijnt dat kabbelt en fluctueert. Waardoor je na enkele jaren in wezen een totaal andere relatie hebt (met dezelfde persoon). Want beiden zijn ook anders geworden.

En dat geeft Facebook niet weer, noch in de tijdslijn, noch in statusupdates. Hoe zou het ook: Facebookowner Zuckerberg wil een mensensoort zonder privacy. Daarmee doodt hij impliciet elke relatie van het individu met zichzelf, en met de vreemde in zichzelf. Je komt dus niet veel te weten wanneer iemand zegt: ik heb een relatie met…. En wat dien je te verstaan onder een statusupdate m.b.t. relaties?

Loslaten die boel. Veel te complex (en daarom té schoon) om in één zinnetje samen te vatten.

Ofwel uitdiepen. En dan krijg je zoiets als: “De vader in X heeft een lat-relatie met zijn oudste dochter. De geliefde in X heeft een innigere relatie met de moeder van zijn dochter. De homunculus in X lig overhoop met de vader in X.”

En Face-book wordt dan op zijn minst Faces-trilogy.

 
1 reactie

Geplaatst door op 20 februari 2012 in filosofie, media, psycho

 

Shared Value als antwoord op de petitie “Facebook, Apple en censuur”.

Facebook en Google zijn Amerikaanse privé-bedrijven. Zij hebben het recht vanuit die hoedanigheid te bepalen hoe hun producten gebruikt worden en dus het recht content te censureren. Zoals een forummaster een onlinediscussie mag censureren wanneer er beledigingen geuit worden.

Caudron en co (zie http://tinyurl.com/69ab9cf) hebben echter ook gelijk te wijzen op de gevaren van die censuur (om puriteinse redenen, om politieke redenen, whatever). Dit is overigens al langer een probleem, want zowat alle burgers geven stukken van hun privacy af aan Google en Facebook (in ruil voor gratis gebruik), zonder vaak te beseffen wat de negatieve gevolgen kunnen zijn. Door deze producten te gebruiken geeft eenieder impliciet toestemming de regels te kennen en na te leven. De verantwoordelijkheid ligt dus bij de gebruiker, maar tegelijk kan men vaststellen dat vele gebruikers niet beseffen wat de spelregels zijn.

De hamvraag is dus: ga je vanuit een supranationale entiteit (bv. de UNO) Facebook en Google (en enkele andere spelers) als “publiek domein” verklaren en zo eventuele censuur tegengaan (en gebruiksregels zelf aanpassen). Dat is de enige manier waarop privé-initiatieven (die gratis en vrijblijvend door miljoenen mensen gebruikt worden) verplicht kunnen worden zich te schikken naar regels.

Ofwel laat je betalen voor die diensten, al kan je dan ook nog steeds regels opleggen (zie bv. de regels waaraan banken zich moeten onderwerpen).

Ofwel (en dat is de liberale logica van Van Braekel op http://lvb.net/item/8912) bouwt men in Europa een “eigen” zoekrobot en sociaal network en worden de spelregels bepaald door de Europese Unie. Met als nadeel dat heel wat mensen op meerdere platformen actief zullen moeten/willen zijn.

Dit verhaal (dat er al lang zat aan te komen natuurlijk) toont heel mooi hoe onhoudbaar een “zuiver” marktdenken is geworden. Google en Facebook zijn van “ons”, d.w.z. van alle gebruikers. En niet meer van hun oprichters + aandeelhouders (die verdienen er wel veel geld mee). De logica van de evolutie in het hele onlinegebeuren is dus dat gebruikers zelf willen bepalen wat mogelijk is. Zoals consumenten ook mee willen bepalen hoe hun cola smaakt (maar helaas niet mee kunnen bepalen voor welke prijs dat product om de markt komt).

Mij lijkt dit een gezonde logica. Iedereen is vrij initiatieven te nemen en business op te starten, maar moet zich wel plooien naar de wil van de vele gebruikers. Ik noem dat een humaan en creatief evenwicht tussen egoïstisch eigenbelang en collectief nut.

M.a.w. de gebruikers bepalen zelf wat ze gecensureerd willen zien. De UNO (of een internationale ethische commissie) bepaalt de bovengrens (bv. materiaal van pedoseksuele geaardheid kan niet).

In de praktijk zal je sowieso overheden hebben (Iran, China, Moslimlanden,…) die meer zullen censureren.

Deze discussie is voor mij identiek aan de discussie over de grondstoffen. Wie mag bepalen wat er met de petroleumvoorraden gebeurt? De landen die toevallig op de oliebronnen zitten? Gelet op het feit dat de hele wereldeconomie draait op olie (vervang olie door Facebook of Google) kan het eigenbelang van één natie of een privé-bedrijf niet primeren op de belangen van een stuk van de wereldbevolking. Die vraag zal zich op vele vlakken stellen. Het antwoord is geen onbeteugelde vrije markt, maar ook geen indijken van initiatieven. Er is een derde weg. In ruil voor het feit dat de aandeelhouders (want daar hebben we het over) een stuk van de winsten behouden, bepaalt een supranationaal orgaan de spelregels (dus bv. wat het aanbod (en de prijs) zal zijn).

Obama beseft dit en ook delen van het bedrijfsleven begrijpen dat. Vandaar dat CEO’er Immelt aan het hoofd staat van de ‘Council on Jobs and Competitiveness’. Doel is te groeien op basis van ‘shared value’: het generen van economische waarde tezamen met maatschappelijke waarde. Maatschappelijke vooruitgang gaat aldus hand in hand met zakelijke successen. Winst is dus niet langer het einddoel.Als dit doordringt in de hoofden van aandeelhouders, moet het ook mogelijk zijn Facebook, Apple, Google en co te doen beseffen dat ze de spelregels niet zelf mogen bepalen.

 

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 9 februari 2011 in cultuur, economie, maatschappij, media, politics, technologie

 

VRT en de overbodigheid van VTM

De VRT moet bezuinigen omdat ze de markt vervalsen. Aan het woord zijn politici die de “aandeelhouders” zijn van VRT en die “hun” omroep willen verzwakken, om de concurrenten (de privé-omroepen en hun achterliggende aandeelhouders) meer kansen te geven om (meer) winsten te maken. Alsof Pepsi zich zou verzwakken met de bedoeling van Coca sterker te maken.

De VRT-politici gebruiken echter een ander argument, n.l. dat sterke concurrentie (dus een sterke VTM) leidt tot een goeie VRT. Misschien klopte die logica na decennia BRT-monopolie, maar inmiddels is duidelijk dat VRT méér kwaliteit biedt dan bv. VTM. Wat mij echter irriteert is de achterliggende gedachte dat VTM als voorbeeld moet dienen, als stok, als waardemeter voor VRT. Dit is dus de zoveelste ideologisch fanatieke (en historisch achterhaalde) uiting van het marktdenken. Denkt men nu echt dat de makers van kwaliteitsprogramma’s zich richten naar de producten van commerciële zenders? Hou zou bv. het VRT-nieuws positief beïnvloed kunnen worden door de VTM-nieuwsdienst? Het tegendeel is waar. Hoe meer een openbare omroep zich vandaag richt op commerciële zenders, hoe zwakker de programma’s en de duiding.

Deze achterhaalde logica impliceert dat iedereen in overheidsdienst (een overheidsambtenaar, een leerkracht, een politieinspecteur) best geconfronteerd wordt met concurrentie om optimaal te renderen. Ik vind dit een schandelijke, ronduit vernederende logica. Ik ken tientallen leerkrachten en ambtenaren die even performant zijn als mensen in privébedrijven, en dit zonder dat ze concurrentie hebben, noch uitzicht op loonsverhoging of bonussen. Ze halen hun motivatie uit zichzelf en uit de meerwaarde van hun job. Zo ook kan een overheidszender performant en vernieuwend zijn zonder concurrentie te hebben.

M.a.w. er is geen inhoudelijk argument om in Vlaanderen een commerciële zender te steunen (tenzij werkgelegenheid, maar dat is een argument dat ook gebruikt werd om zieltogende industrieën in leven te houden i.p.v. reconversie en herscholing aan te moedigen). Als de reclame-inkomsten onvoldoende zijn dan moeten VTM en anderen de tering naar de nering zetten. Dat is de logica van het door hen gepromote economische systeem. Een pleidooi om de VRT te verzwakken om zo meer geld te hebben voor privé-zenders is feitelijk een oproep tot verkapte subsidies.

En laat ons de marktlogica nu eens even doortrekken: wanneer adverteerders (in de vorm van sponsoring bv.) verkiezen geld te geven aan VRT-programma’s omdat ze zo beter hun doelgroep bereiken, waarom zouden de VRT-politici-aandeelhouders dan hier tegen ingaan? Zo ontnemen ze andere sectoren de kans optimaal te communiceren.

Uiteindelijk stelt zich dus de vraag of VTM als commercieel product überhaupt nog nodig is. Hun rol als benchmarker is uitgespeeld; ze zijn een afkalvende cash-cow en er dienen zich (b.v. via internet) andere opportuniteiten (en dus werkgelegenheid!) aan voor productiehuizen.
En dan heb ik het natuurlijk nog niet gehad over de vermenging tussen politieke families en bv. de aandeelhouders van VMM.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 20 april 2010 in economie, media

 

Spiegeltje, spiegeltje, wie kijkt er daar over mijn schouder mee

Extreme moslims verhinderden in Antwerpen een lezing van Benno Barnard. De media besteedden er uitgebreid aandacht aan. Een reflexie over fanatieke gelovigen.

Moslimfascisme counter je vooreerst van binnenin de moslimgemeenschap. Deze moslimexperten (http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=G42OC8TN) hebben dat begrepen. Daarnaast counter je met juridische en politionele middelen diegenen die de vrijheden van onze maatschappij misbruiken terwijl je meer dialogen opstart met de moslimgemeenschap, moslima aan het woord laat die zich ontvoogd hebben en het is in die context dat men verboden op hoofddoeken moet zien: als een middel om moslimextremisme in te dijken.

De meeste moslims in West-Europa zitten tussen twee culturen in. Enerzijds de oude waarden en tradities (die in hun land van herkomst geëvolueerd zijn, maar hier veel minder) die hen een sociaal lichaam geven waarin ze zich veilig voelen en vooral geen vragen dienen te stellen over het hoe en waarom van hun zijn (waardoor ook pedagogie een quasi onbestaand begrip is binnen hun leefgemeenschap) en anderzijds de waarden van het Verlichtingsdenken waarmee zij het even moeilijk hebben als de katholieken in de jaren 50-70 van vorige eeuw. Het is wandelen op een smalle koord om aan deze bevolkingsgroep duidelijk te maken dat zij hun geloof kunnen belijden, maar dat ze dat niet op een door extremisten gestoelde leest mogen doen. Wat dus ontbreekt zijn vrijdenkers en gematigde gelovigen die uitgroeien tot een grotere autoriteit voor de moslimgezinnen dan de extremisten die heel sluw alles op een hoopje gooien en al heel snel het wij-tegen-hen gevoel bespelen. Dat gevoel wordt ook aangewakkerd bij Vlamingen door extremisten als het Vlaams Belang maar ook (deels ongewild) door de gedrevenheid (op het randje van fanatisme) van Benno Barnard.

De strijd tegen moslimfascisme is belangrijk en men moet nu maar eens op de gaspedaal duwen, maar tegelijk moet er méér aandacht gaan naar dialoog, discussie, omarming, inkapseling van traditionele moslimgezinnen door onze gedachten en structuren. En media. Want uit de moslimgemeenschap (op zich een verwerpelijke term omdat men mensen vast pint op 1 eigenschap; ik ben atheïst maar ik ben nog 100 andere dingen en ik duld niet dat iemand mij vast pint) komen veel te weinig boodschappen die positief zijn en die als dusdanig ook in de media belicht worden. Het succes van een (onwetenschappelijk, Jambersiaans) programma als “In Godsnaam” moet eerst gezocht worden in het voyeurisme van de doorsnee Vlaming (bij uitbreiding West-Europeaan) en net dat kan aangewend worden om op eenzelfde wijze moslimgezinnen die achter de hoek wonen op de buis en in de kranten te brengen; op soapniveau, waarna ook die gezinnen zelf deze programma’s bekijken en een spiegel voorgehouden krijgen.

Want daar ligt uiteindelijk de oplossing: spiegel je aan hoe de anderen je zien, en je relativeert en bevraagt je zelf, zonder jezelf verlaten te voelen (eenzaamheid doorworstelen is niet iedereen gegeven!). Alleen schieten de media te kort in hun spiegelfunctie van het alledaagse m.b.t. andere gemeenschappen. Terwijl ook de moslimgemeenschap via hun intermediairs en via het onderwijs verplicht moet worden om onze media (en cultuuruitingen in bredere zin) tot de hunne te maken.

Als uitsmijter: een Engelse website van moslims die zich onder andere bezighoudt met het heropvoeden van Britse moslims. http://www.quilliamfoundation.org/ “The world’s first counter-extremism think tank. Located in London, our founders are former leading ideologues of UK-based extremist Islamist organizations. Quilliam stands for religious freedom, human rights, democracy and developing a Muslim identity at home in, and with the West.” Voor wanneer een Vlaamse afdeling?

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 3 april 2010 in maatschappij, media, religie

 

Wacko & imago

Ik hou niet van topsport maar ik wil wel even wijzen op een paradox. Als men Tom Boonen niet naar de Ronde laat gaan omdat hij het imago schaadt van de topsport (en die van de Tour in het bijzonder) wat dan te denken over Michael Jackson die aanbeden wordt door miljoenen, een begrafenis zal krijgen die grootser is dan die van Lady Di en alle Engelse koningen samen, maar die wel een toonbeeld is van hoe het niet moet…

Wacko Jacko was verslaafd aan pijnstillers, spilzuchtig, had het brein van een zestienjarige, schreef teksten zonder inhoud, maakte na 1983 niks meer dat de moeite was, wist met zijn seksualiteit geen blijf, begreep niet hoe men met mediaheisa kon omgaan, traumatiseerde zijn kinderen en wedijverde met de obsolete drang van Franse en Britse hovelingen er zo bleek mogelijk uit te zien.

Vandaag kan men enkel eren wat de man in de periode tussen 1979 en 1983 gepresteerd heeft. Vijf nummers die de tand des tijd zullen overleven. Intussen schaadt zijn imago en levenswandel de popwereld en het beeld dat men van een rockmuzikant kan hebben; schaadt hij alle normen op het vlak van opvoeden (wie noemt zijn zoon nu Prince Michael I) en heeft hij tienduizenden fans te kakken gezet.

De man zou best in alle stilte om twee uur ’s nachts op een obscuur kerkhof begraven moeten worden terwijl men voor de zombies een clip van hem op groot scherm afspeelt. Dat was zijn wereld. Helaas is hij erin geslaagd zich als levende reeds tot bleke dode te laten uitroepen.

Als Boonen omwille imagoproblemen niet naar de tour mag, mogen bezielde artiesten (hoe groot of klein hun talent ook weze) dan niet eisen dat men Michael Jackson voorgoed uit de media haalt en enkel terugbrengt tot wat ie was: een natuurtalent dat op het juiste moment de juiste pasjes zetten op een serie versnelde discotonen. Wie de muziek van Prince beluistert, weet dat deze dreumes meer betekent heeft voor de rockmuziek dan Wacko.

Jacksons aanbidding wacht hopelijk hetzelfde lot als de beloning die de Amerikanen op het hoofd gezet hebben van Al Qaeda-leider Abu Ayyub al-Masri: in 2006 bedroeg die 5 miljoen dollar; in 2007 1 miljoen dollar; en in 2008 nog slechts 100 000 dollar en wie weet zullen ze hem morgen quasi onbelangrijk vinden.

 
1 reactie

Geplaatst door op 30 juni 2009 in media

 

Tommeke Tommeke Tommeke toch

zakEen topsporter legt maanden na mekaar de pees erop en leeft als een geheelonthouder. Dat leidt tot sportieve successen. Waarna hij zich laat gaan, als de pijl die door de maanden opgespannen pees, de volle vrijheid krijgt en de nacht inzoeft. Hij vergeet even wat imago betekent en de impact van zijn doen op zijn extra-sportieve verplichtingen. Hij zuipt en snuift.

Topsporters zijn een onderdeel van een marketingmachine. Als toprenners niet met de pedalen bezig zijn, draven ze op als ordinaire BV’s. Sponsors weten dat BV’s gebruiken als marketingtool niet ongevaarlijk is. Ze kunnen immers de pedalen verliezen. Er dat kan indirect leiden tot een terugval in de verkoop. Maar wordt Quick Step laminaat plots minder gegeerd? De wijze waarop ze met het voorval Boonen omgaan kan hen een zacht, menswaardig imago opleveren. En dan is het dagelijks vermelden van hun brand alleen maar extra publicity geweest.

Momentje, zijn de supporters dan niet boos? Nee, eerder ontgoocheld maar begripvol. Enkele keren coke snuiven is toch ongevaarlijk. En ze vergeven meteen zijn gezuip. Want Boonen zonder fietstalent zou misschien wel een notoir comazuiper kunnen zijn. En wat dan nog? Want de doorsnee supporter/huisvader speelt zelf de joviale pintenverdeler op communiefeesten. Of in de stamkroeg. Ne vent moet ge zijn, en dat bewijst ge door een zware kop te krijgen van ’t drinken. Boonen is het prototype van de mannen-onder-mekaar cultuur. En dat ge dan na een avondje zuipen een friet steekt, een patéke eet of een lijntje snuift, it’s all fucking out of control. En zo willen ze zijn. Zo lallen ze hun weekend door, de Vlaamse Quick-Step- supporters.

Dat is buiten de waard gerekend van de sportjournalist, de boekskes en de beeldbuispenetratie. Die kauwen en herkauwen en voegen desnoods een lijntje toe. Met hun vragen maken ze een statement. Door hun defaitistische verwijtende en tegelijk licht zalvende houding beïnvloeden ze de verhaallijnen. Ze maken van burgers ballonnen op de golven van de CIM-cijfers. Publicity rules the media. Gevaarlijk boeiend. Net als het snuiven van coke na een halve marathon te hebben gelopen.

Na de Planckaerts en de Pfaffs (beiden terend op hun vergane glorie) zitten we nu al te kijken naar de Boonens. Zoveel boeiender, het volgen van de privé- en businessentourage van een actieve kampioen. Maar wat wil men bereiken met deze vaudeville? Is men soms bang om ethisch fout te zitten? Wil men daarom occasioneel cokegebruik in privésfeer aanklagen? Weet dan: niet de coke maar de topsport is onethisch. Het afbeulen van catwalkgirls, het fotoshoppen van BV’s, het binnengluren bij ex-voetballers en wielrenners, die toegeven gepakt te hebben: daar is men een lijn te ver gegaan. De Leeuw pakte ook. En deed zijn bestellingen in codetaal. Waw: Dallas nearby. Maar de impact was veel kleiner. Men dekte het voorval toe, want deden niet alle renners het… Men wil doping vergeven maar van genot buiten competitie (zonder gevolg voor de sportieve prestaties) maakt men een zaak.

Boonen aan de schandpaal nagelen zou nodig zijn om een voorbeeld te stellen aan de jeugd. Deze vetbetaalde volksjongen met één talent en een publiek leven dient zich correcter te gedragen dan politici, zakenlui, filmsterren en andere tv-kastpersonaliteiten. Hij moet rechtzetten wat LDD, Vlaams Belang en zwartverdieners beschadigen: de ethisch correcte houding. Een genuanceerde pedagogische benadering doet hier niet ter zake. This is real soap. In prime time. En iedereen heeft er iets over te vertellen, wat van de fictieve soapseries niet eens gezegd kan worden.

Waarom willen Vlamingen zich zalven met sporters van eigen bodem die wereldtop zijn? Er zijn natuurlijk niet veel sporten die op dat niveau meedraaien. Veldrijden kan je bezwaarlijk als voorbeeld stellen: als sport ontsproot ze uit Vlaamse klei- en zandgrond en bleef quasi een interne aangelegenheid. Het voetbal (die andere toogsport bij uitstek) is afhankelijk van externe financiers. Als die er zijn, dan kunnen redelijk kwaliteitsvolle buitenlandse spelers aangekocht worden en valt er soms nog iets te beleven dat men spektakel kan nomen. Maar “van ons” is die sport al lang niet meer.

De zaak Boonen legt het failliet bloot van het volknationalisme, de tribuuncultuur, het wij-gevoel… en het normenbesef. De Michael Phelps van Vlaanderen is niet het toonbeeld dat men als summum wil doorgeven aan de jeugd. Ik ben Boonen dankbaar want hij doorprikt de leugen van de superheldcultuur, een gevaarlijke drug waaraan heel wat jongeren ten onder gaan. Het is onaanvaardbaar hoe men ziekelijke lichamelijke afbeuling als summum van karaktervol in het leven staan vereerd. Flagellisme wordt aanbeden. Tot de oppergod zich niet langer toont als onfeilbaar en juist laat aanvoelen dat bovenmenselijke prestaties niet des mensen zijn zonder dat men zich tegoed doet aan bacchanale activiteiten. Dan schrikt de Vlaamse publieke opinie van de drug die ze zelf gebaard heeft. Een rad voor de ogen draaien, oude stachanovistische waarden als voorbeeld in het vaandel dragen, dat mag. Maar realistisch zijn, de mythe doorprikken, dat mag niet.

AVV – VVK? De topsporter van eigen bodem is een moderne Christusfiguur: door te lijden wordt hij de beste en kan hij vereerd worden. Is dat de Vlaamse ziel? Een mens zou de Waalse volksaanbidding voor Michel Dardenne nog gaan appreciëren. Walen lachen ten minste nog met zichzelf…

 
1 reactie

Geplaatst door op 12 mei 2009 in maatschappij, media, sport

 

“Belgische film” bestaat niet

Want er zijn Vlaamse films die gepromoot en bekeken worden in Vlaanderen (maar amper in Wallonië)  en er zijn Waalse films die in Walenland (en Brussel) bekeken en gepromoot worden maar in Vlaanderen amper in de zalen lopen. De culturele rijkdom van België (dat wat Gunther Grass nu net zo apprecieert aan het Belgisch confederalisme, n.l. de culturele swap, de mix, de verrijking van Franse en Vlaamse cultuuruitingen), is bv. in de filmprogrammatie quasi onbestaande. Niet voor de freaks, die vinden hun gading en gaan desnoods wel 60 km verder naar een bioscoop, maar het brede publiek krijgt maar de helft van het aanbod voorgeschoteld. Idem wat betreft tv-uitzendingen: RTBF ligt verderweg dan El Jazeera. Of theaterprodukties uit Wallonië halen de Vlaamse schouwburgen niet . Culturele verarming, veroorzaakt door een nieuwe kerktorenmentaliteit die het resultaat is van enerzijds de VTM- en RTL-cultuur, en anderzijds het opportunistische creatiefloze barbarendom van middelmatige politici en partijdictaten.

Zie ook Jan Goossens in De Morgen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 9 maart 2009 in art, maatschappij, media

 

π, oftewel Politiek Incorrecte Ironie

Ik heb recentelijke een koe geïnterviewd. Dat viel aanvankelijk niet mee. Zo’n beest babbelt nogal moeilijk. Maar uiteindelijk vlotte het wel. Tot ik een kritische vraag stelde (waarom ook niet? Het gebeurt quasi niet meer dat journalisten in interviews kritische vragen stellen. Meeste interviews dienen om de interviewer én de geïnterviewde positief in beeld te laten komen, dus op te hemelen).

Ik vroeg de koe hoe het kwam dat ze altijd als een stofzuiger met haar kop tegen de grond zit en gras knabbelt terwijl- eens ze zich zou oprichten- de wereld potdorie honderd keer mooier en boeiender is. Ik kreeg als antwoord dat ik wat respectvoller diende te zijn want Darwin zou iets over het hoofd hebben gezien, n.l. dat er mensen zijn die niet afstammen van de gezamenlijke voorouder van mens en aap. (Trouwens, de mens zou het product zijn van de kruising tussen twee mensapen. Dus een soort mislukte bastaard die toevallig de meeste aangepaste eigenschappen had op dat moment, te weten snel aanleren. Maar dit terzijde).

“Dus er zijn mensen die afstammen van andere dieren dan de aapachtige? Van welke dan?”, vroeg ik.“Van grazers.” “Wie dat dan?” De koe keek me aan. “Moslims.”

Moslims zijn de nazaten van de gemeenschappelijke voorouder tussen grazers en een mensensoort. Vandaar dat moslims zich vandaag nog elke dag vijfmaal op de grond werpen en bidden, terwijl ze de grond voor zich met hun mond aftasten. Dat kan kloppen, want de eerste moskeeën werden in openlucht, op een grasveld, opgericht. En wat bleek? Na enkele weken was al het gras verdwenen; opgevreten. Dus is men begonnen met het leggen van tapijten. Soms zie je gaten in die tapijten. Het werk van fanatieke moslims die hun graasinstinct niet onder controle kregen.

Meteen wordt ook verklaarbaar hoe een vruchtbare streek veranderde tot woestijngebied, de Sahara.

En dat doet denken aan het fenomeen van de zuidelijke winden die elke zomer kilo’s fijn zand uit de Sahara tot in onze contreien brengen. ’s Ochtends merk je dan dat je wagen helemaal onder het Saharazand ligt. Toen ik voorbije zomer in een Marokkaanse wijk in Antwerpen was, bleek die ochtend zowat elke geparkeerde wagen een licht goud kleurtje te hebben. Onmiddellijk begonnen tientallen Magrebijnen de wagens af te stoffen. Ook mijn wagen. Nu kan ik hulpvaardigheid zeker appreciëren maar ik vroeg me natuurlijk wel af- ecologisch als ik ben- wat mijn medemensen gingen doen met het verzamelde stof. Toch niet in de goot kappen met het risico dat de riolen verstoppen… Dus volgde ik een medeburger die met een emmer boordevol gevuld Saharazand naar de berm van de autostrade stapte. En tot mijn verbazing kapte hij het zand niet weg. Nee, hij plantte elk zandkorreltje in de grond; Toen ik hem vroeg waarom hij dat deed, antwoordde de man dat uit elk korreltje een Marokkaan of Turk zal groeien.

Meteen begreep ik de slogan waarmee Dewinter en Annemans in juni aan de verkiezingen zullen deelnemen. Voor wie niet op de hoogte is: het Vlaams Belang weigert nog langer racistische praat te verkopen. Zij stellen dat zij enkel nog slogans zullen gebruiken die wetenschappelijk onderbouwd zijn. Zij pakken dus de komende verkiezingen uit met de slogan: De Sahara rukt op. Volgens sommigen een onschuldige slogan, maar in het licht van voorgaande toch duidelijke een statement. De knabbelaars komen, was een alternatief, maar omdat knaagdieren niet zo in de markt liggen werd er dus een door Frank Deboosere goedgekeurde vaststelling naar voren geschoven. Die gasten weten verdomd Göbbeliaans goed wat communiceren is.

(voorgaande gekheid op een stokje -na het bekijken van wat stand-up comedy- kan niet opboksen tegen wat hier allemaal te lezen staat.

Wie wél ernstige zinnige dingen wil lezen verwijs ik naar Lucas Catherine over islamofobie en het Huis van de Arabische kunst).

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 1 februari 2009 in media

 

Gooi God buiten

God bless America. Het hangt  stilletjesaan m’n strot uit. Stupid Americans, denk ik dan. Why the fuck you need this… Ze zijn nog ver van de Boliviaanse president Morales die God uit de grondwet weert.

Kan me overigens niet ontdoen van de indruk dat dhr. Obama, moest hij een blanke kerel zijn, zich eerder arrogant en autoritair zou opstellen. Sociale achtergrond en huidskleur kunnen iemand solidair en minder egocentrisch maken.  Maar diep in de man zit misschien een kille killer…

Gehoord op de radio: een Nederlandse activiste die in de States voor Obama campgane voerde en hem driemaal ontmoette, stelde vast dat hij prachtig kon speechen maar eens hij geen tekst had en men hem een vraag stelde (en hij dus spontaan moest antwoorden) begon hij elke zin met … euh… Alsof hij onzeker was. Verontrustend.

nogodEn nu we het toch over God hebben: leuke campagne (die controverse opriep) in Engeland: There’s probably no god!

 
1 reactie

Geplaatst door op 23 januari 2009 in communicatie, media

 

Over populisme

Als we het pleidooi van David Van Reybrouck en de reacties op zijn tekst, ontdoen van hun emotionele lading, kunnen we het volgende vaststellen:

1. Rechts populisme is een verdoken elitarisme en gebruikt volkse mensen door zowel hun gevoelens als een aantal ingepeperde waarden als rechtvaardigheid en arbeidsethiek te bespelen, waardoor ze kunnen afgeven op politieke sjoemelaars en luie (migranten)profiteurs. En dat lucht op voor wie zich gefrustreerd en/of angstig voelt. Populisme heeft dus een therapeutisch effect.

2. Linkse intellectuelen zijn evenzeer elitair (al was het maar omdat ze logisch verstandelijker zijn) en hebben de laatste 30 jaar de markteconomie aanvaard en zijn dus enkel nog centrum-links, m.a.w. ze aanvaarden het liberalisme maar willen er de scherpe kantjes vanaf ronden en zijn dus bv. anti-Thatcherianen omdat deze openlijk geen mededogen tonen met wie sociaal uit de boot valt (ik haal Thatcher aan omdat  haar adepten zowel tot de clan Bush behoren als morgen tot de New Conservatives in Engeland. Let wel: deze conservatieven zijn allesbehalve anti-promiscue, maar wel bijzonder cynisch).

3. Als men een markteconomie en de hebzucht en het wellustige in elke mens wil laten gedijen en dit tegelijk wil verzoenen met een sociale dimensie, een mededogen voor de zwakkeren, zal men een maatschappij hebben die gebaseerd is op conflictmodellen en steeds uiterst complexe oplossingen  moeten brouwen.  Links-populisten (à la Stevaert of Bos) doen dit en menen echt wat ze vertellen; rechts-populisten gebruiken  (misbruiken) de inborst en de angst van de volksmens om zelf aanzien, politieke macht en een luxueus leventje te leiden.

4. Alle machtbhebbers staan voor de keuze: waarden doorduwen of capituleren voor het genot van een comfortabel leven. Dit laatste verantwoorden ze door zich superieur te voelen.

5. Oplossingen kunnen wél eenvoudig zijn. Maar dan moet men opteren om een economisch systeem te introduceren dat niet toegeeft aan hebzucht. Dit is de hamvraag, zowel voor socialisten, ecologisten, buddhisten als zij die naar het evangelie wensen te leven. Als mens leven we amper (afhankelijk van ons inkomen en onze omgeving) 50 tot 90 jaar. Waarom niet eerst (en enkel) aan onszelf en onze intimi denken, en de rest kan stikken… Dit is een biologisch gegeven waar bovenop een cultureel sausje wordt gegoten. In tijden van economische overvloed (golden sixties) leidde dat tot altruïsme. Maar wat voor de ene tijden van overvloed waren, was voor velen onder de gekoloniseerden een tijd van schaarste. Vandaag speelt de logica van de communicerende vaten: er ontstaan middenklassen in alle regio’s van de wereld, maar daardoor verarmen  sommige groepen in Europa. En die groepen zijn  angstig omdat hun kinderen het minder luxueus leven zullen kunnen leiden. En dat is de voedingsbodem voor populisme. Paradox: tegelijk is er méér democratie, meer uitingsvrijheid, méér rechtsstaat, méér veiligheid dan ooit voorheen in Europa. En toch voelen velen zich angstig.

6. Oplossing: een systeem dat én veiligheid, inkomen, redelijke welstand garandeert, evenals vrijheid, expressie en tolerantie. Dubbele vraag: kan zo’n systeem met een markteconomie? Kan zo’n systeem met een partijdemocratie? Ik denk het niet. We moeten de lont van de hebzucht uit de Darwiniaanse economie halen door een bestaanszekerheid (inkomen, werk) te verzekeren, en tegelijk ondernemingszin (initiatief nemen op alle niveaus van onze activiteiten) aan te moedigen. En we moeten de beroepspolitiek vervangen door bekwame (nooit vastbenoembare) ambtenaren die door academici, journalisten, middengroepen en anderen terecht worden gewezen en op de vingers worden getikt. Het overgrote deel van onze ambtenaren zijn hoogopgeleid en zij kennen de problematiek van nabij, zonder eigenbelang, zonder een achterban te moeten dienen. Een moderne maatschappij laten leiden door beroepspolitici is achterhaald. De leiding vervangen door een elitaire groep zakenlui, militairen, notabelen, is al evenzeer te mijden. We staan voor een crisis van het regime, niet dat van België, maar dat van het Gezag. We hebben te weinig bekwame mensen die ook effectief de kans krijgen belangeloos macht uitoefenen. En elk woord in deze zin is essentieel!

7. Aan alle Vlaams-nationalisten: als ik me niet in het Nederlands kan uitdrukken omdat de Ander me niet begrijpt, voel ik me echt niet minderwaardig door een andere taal te spreken. Maar ik begrijp wel dat sommigen niet kunnen aanvaarden dat de Ander weigert Nederlands te leren uit een vorm van elitarisme. Weet echter dat bv. de meeste Walen zich echt niet superieur voelen aan Vlamingen. Ze hebben meestal spijt dat ze zich niet meer ingezet hebben om bv. Nederlands te leren.  Maar de taal van Voltaire opent (opende) nu eenmaal numeriek meer poorten dan de taal van Vondel, dus weze het hen vergeven. Iets anders is de hautaine houding van nationalistische francofielen. En die halen meestal de media. Omdat journalisten hen zendtijd geven.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 26 augustus 2008 in maatschappij, media

 

Gecensureerde Vaderliefde in Bordeaux

Kroonprinsen laten zich filmen terwijl ze hun dochter in de armen nemen (en maken daarmee het statement een moderne vader te zijn). Wanneer vaders zich echter (artistiek) laten fotograferen terwijl ze naakt zijn en even liefdevol hun kind vastnemen, dan censureert men omwille van het spook der pedofilie. Onaanvaardbaar uit naam van de vrije meningsuiting maar vooral ook triestig omdat men niet mag toegeven aan het nepargument dat foto’s als deze indruisen tegen de goede smaak. Wie zich beroept op de publieke opinie is bezig op dictatoriale wijze eigen waarden en ongemakken op te leggen.

Lees het artikel op ParisArt.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 6 juni 2008 in maatschappij, media

 

Behoort de Kama Sutra door Open Venster bekeken tot de Zeven Hoofdzonden?

Of ben ik nu een Dwarskijker?

U begrijpt me niet? Lees dan even De privatisering van taal en traditie (publicatie van MO) en besef dat alles langzaamaan gepatenteerd wordt. Dus als ik morgen een blog publiceer met als titel “Ooit” en deze patenteer, dan kan niemand nog het woord “ooit” in een titel gebruiken. Nooit meer ooit.

Beste moneymakers: taal en termen behoren tot het collectieve, dus zijn ze van iedereen. Als bedrijven (of magazines) baselines verzinnen en aan branding doen (wat zoveel wil zeggen dat ze hun baseline in onze hersens branden), dan hebben ze achteraf niet het recht om te verbieden dat derden die baseline gebruiken voor andere doeleinden. Zeker wanneer ze zelf de baseline, titel of slogan zijn gaan halen uit andere werken waar toevallig geen auteursrechten op bestaan. Zoals de werken van Proust of de Amerikaanse grondwet.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 30 mei 2008 in economie, innovatie, media, taal

 

Traces du sacré

Multidisciplinary exhibitionCentre Pompidou du 7/5 au 11/8.

A visual exploration of one of the most pressing issues of our time.

Following what has come to be called “the disenchantment of the world,” a significant strain of modern art has found its roots in the turmoil attendant upon the loss of conventional religious belief, a terrain that continues to nourish the development of contemporary forms. Remaining, in a thoroughly secularised world, the profane vehicle of an ineluctable need to rise above the quotidian.

 

V2 Day op 25 april 2008

V2 Day on 25 April is the first step to giving back to the Italians the capacity to be of sound mind. Information must be separated from economic and political interests.

Meer op Beppe Grillo’s blog. Hier alvast een voorsmaakje.

Seven TV channels and three newspapers

citta_V2-day.jpg
click the image

In Italy, it’s disinformation that gives commands, decides and provides order. Seven TV channels and three newspapers have been substituted for democracy. Everything you don’t know is true. What you know is what the System wants. There’s no need for the Police or for special laws to live in a regime. It’s enough to control the information. The media are the first objective in any coup d’état.
Italy no longer knows anything. It no longer manages to judge. It is schizophrenic. Reality and the information it receives are two different things, in opposition. It’s a boxer in a confused state, who can no longer stay on his feet, with his assistant at the corner of the ring shouting to him that everything’s OK. Not to be or to know? This is the dilemma.

We are not in control of our lives because we don’t know. Seven TV channels and three newspapers. RAI1, RAI2, RAI3, Canale 5, Italia1, Rete4, La7, il Corriere della Sera, la Repubblica, la Stampa. Our government, our Parliament, our eyes are them. The magnificent 10. The names of the directors are important, but up to a certain point. Riotta, Mazza, Giordano, Liguori, Fede, Piroso. To whom do they respond, these gentlemen? Whose interests do they represent?
Prodi has put there the penguin Riotta and Fini, “one morning, a terrible morning”, he gifted the desk of the Tg2 to Mazza. The journalists of the public TV News are press officers, hacks (at times Vaseline-users), Regime employees.
Canale 5, Italia1 and Rete4 are propaganda tools of Testa d’Asfalto. They have a double function: to make him make billions of Euro with the advertising that comes through Publitalia and maintain the Italians in an assisted coma. The psycho nano is a State concessionaire. The TV frequencies on which he broadcasts, are ours. The current account, the news and the conflict of interests, however, are only his. La7 belongs to Telecom Italia, a megaphone of the industrial interests of its shareholders. Benetton for example. Telefonica another example.
Paolo Mieli is the expression of the good salon of il Corriere della Sera. An assorted group of companies that ranges from Pirelli to Mediobanca, from Intesa San Paolo to the Tod. The bosses of the Corriere are called Confindustria and ABI. Geronzi, Passera, Tronchetti, Della Valle. La Repubblica is part of Engineer Carlo De Benedetti’s (industrialist, financier) Espresso group. La Stampa is part of the Fiat group. It’s a daily newspaper, inspired by Luca Cordero di Montezemolo.
Summary: parties, Berlusconi, Confindustria and ABI possess information. If they want to, they can make us believe anything. And they make us believe anything. V2 Day on 25 April is the first step to giving back to the Italians the capacity to be of sound mind. Information must be separated from economic and political interests.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 9 april 2008 in economie, maatschappij, media, politiek

 

Migrant in eigen land

Historici waarschuwen ons steeds weer: ken je verleden vooraleer je in de toekomst te begeven.

Waarom? Het verleden is toch fundamenteel anders. Hadden de Romeinen een oliecrisis? Kon Keizer Karel onlinevirussen tegenhouden? Reed Napoleon 30 per uur voor een school?

Ja, in zekere zin wel.

En hebben ze het er goed vanaf gebracht? Niet echt. Dus waarom dan naar het verleden kijken als er geen benchmarkers te detecteren vallen.

Overigens, paradoxaal is dat historici zich in hun leefruimte omringd hebben met elementen uit een ver verleden. Totdat een fles wijn op tafel komt, dan blijkt ze van verleden jaar te zijn. Redelijk hedendaags, niet?

Maar soms moet je dus het verre verleden drinken wil je de toekomst smaakvol betreden.

Akkoord, er zijn altijd rijken en armen geweest. Maar soms was er (g)een middenklasse. Dat zijn degenen die nu reflexie uiten.

En de armen hebben quasi altijd gelijk als ze hun rampspoed aanklagen. En we voelen met hen mee. En we eisen dat ze structureel uit hun ellende gehaald worden.

En de vooruitgang van de minstbedeelden (maar vooral het ontstaan van numerieke grotere groepen in staat om geld te spenderen in de zich ontwikkelende economieën) leidt tot verarming van de West-Europese middenklasse.

Het antwoord van de post-yuppies luidt: opportuniteiten dienen opgezocht te worden en benut. Steeds weer.

L’histoire se répète.

En wat is het alternatief? Sowieso initiatief; ontwikkeling en ondernemerschap.

Op alle vlakken? Want als alles de hele tijd wijzigt, krijg je een uitfiltering, op darwiniaanse basis. En dat willen we niet, de dictatuur van een natuurlogica.

De helft van de bevolking in de meeste grote steden zal uit zogenaamde migranten bestaan. Zogenaamd, want ze zullen een boeiende mix betekenen van niet-Europese mensbeelden en een consumptiecultuur die voor een grote middengroep amusante momenten oplevert.

Hun sociale integratie zal bestaan uit het aanwenden van de talenten die opborrelen uit deze varianten.

Als we het moeilijk hebben met Waalse allochtonen die onze taal niet machtig zijn, dan staan we ronduit argwanig tegenover migranten en vluchtelingen. De behoefte paal en perk te stellen en te regulariseren bestiert de politieke arena waar binnen een aantal krijtlijnen gestreden wordt. De uitkomst is niet altijd voorspelbaar; de krijtlijnen zijn dat wel.

De integratie van diverse geloofsuitingen gaat een sociale integratie vooraf.

Jammer, denk ik dan. Want het aanboren van een weefsel dat gestoeld is op inhoudelijke dogma’s heeft aanvankelijk een versterking van dat weefsel tot gevolg. Terwijl integratie wil zeggen desatomisering van de eigen fijnmazige cultuur.

Het westers denken is dus grofmazig, maar ook elitair. Wie meer weet, kan meer doorzien. Wie veel doorziet, weet ook. En heeft kans op succes.

Allochtonen opnemen in de zuilen die onze beschaving dragen. Feitelijk zijn ze het al; ideologisch wringt het.

Maar er zijn vele voorbeelden van individuen en groepen die mekaar frequenteren en voor wie er geen clivage bestaat. Zijn dit de wereldburgers? Niet per se. Het zijn lieden die genieten van vrijheid en het daarom anderen ook gunnen.

Taal speelt een belangrijke rol in de migrantenproblematiek. Indien België net als Frankrijk of Nederland 1 landstaal zou hebben, dan zou er geen gediscussieer zijn tussen Vlaams en Waals België.

Maar België bestaat uit Friesland (Vlaanderen), Corsica (Wallonië) en Paridam (Brussel, als samentrekking van Parijs en Amsterdam).

Waarmee ik stel dat in kleine landen diverse gemeenschappen zich al snel als minderheden opstellen. België bestaat enkel uit minderheden. Vandaar dat Nederlanders (die enkel Friezen kennen als gemeenschap die wenst af te scheiden – in Frankrijk zijn Bretoenen en Corsicanen de minderheden) nog steeds zoiets als een Belgische identiteit ervaren. Vlamingen zijn indeed meer gelijkend qua mentaliteit op Walen dan op Nederlanders.

So be it.

Verder is zowat iedereen die op dit territorium zijn mosterd haalt, een underdog. De Vlaming is ook niet-Ollander. De Waal is niet-Fransman. Beiden leven wel met een erfenis die hen respectievelijk bindt met Nederland en Frankrijk. En de Brusselaar is noch Amsterdammer, noch Parijzenaar maar een potpourri qua komaf, gecombineerd met een minderwaardigheidscomplex. De Europese aanwezigheid in Brussel is niets anders dan het dagelijkse bewijs van de onmondigheid van Brusselaars en Belgen. Het Brussels gewest en sommige gemeenten plukken de economische vruchten van de EU- en NATO-aanwezigheid (ten koste van minder begoede bewoners), maar dat geeft hen helemaal nog geen culturele identiteit. De rijkdom van Brussel ligt ‘em in de (numeriek) weinige culturele actors die zich binden in artistieke gezelschappen, muzikale groepen en culinair eclecticisme. De rest is consumptie. Of denkt men nu echt dat de begoede Brusselaar die gaat eten in Matonge plots een persoonlijkheidsverrijking doormaakt? Plots een Afro-Belg wordt? Plots internationalistisch zal gaan handelen (wat dat dan ook mogen betekenen)? Nee, dus. Brussel heeft amper een eigenheid waarmee het zich van Vlaanderen of Wallonië kan onderscheiden. Tenzij een groter cultureel en gastronomisch consumptieaanbod.

Asielzoekers bijten hun tanden stuk op België. En zeker wanneer ze proberen Nederlands te praten. En toch zijn er die erin slagen hun kinderen Nederlands te laten spreken en schrijven. Schandelijk wanneer deze mensen na zo’n gigantische inspanning de deur worden gewezen.

Cynisch dat de minister der Uitwijzingen plots ervoor pleit wie zich nuttig kan maken als asielzoekers door een knelpuntberoep in te vullen, mag blijven.

Humanisme stopt bij het economisch marktdenken. Wij leven niet om onszelf of om ons te ontplooien; wij staan ten dienste van economie, winst en marktprincipes. Voor Vlag en Vaderland wordt vervangen door Voor Markt en Aandeelhouders.

En dus lijdt (met gestipte ij, al mag u het vervangen door het correcte ‘leidt’) dit tot utilitair opportunistisch humanisme. Wees onze gast, zolang er werk is. Maar kijk, plots blijven migranten hier hangen en maken hun kinderen weldra de helft uit van de meeste Europese grootsteden. Oei.

Multiculturaliteit wil in Belgische context zeggen dat men veel smaken heeft om achter de kiezen te steken. Maar niet dat men mensen kweekt die diverse culturele eigenschappen verenigen. Bijvoorbeeld door andere culturen te consumeren door hun muziek te beluisteren en hun voedsel achter de kiezen te steken.

Moslims in Vlaanderen. Degene die zich manifesteren op de publieke scène zijn qua uiterlijk migrant, maar cultureel zijn ze westers. Ze geloven wellicht in “iets” (zoals de helft van de Belgen beweert nog in iets te geloven) en ze frequenteren de erediensten (zoals een klein deel van de Belgen communiefeesten en soms een zondagsdienst mee pikken), maar niemand kan hard maken aan een ander dat ze kunnen bewijzen dat hun geloof op meer steunt dan het willen geloven (dus onwetenschappelijk aanvaarden) dat er misschien iets is. Laat staan dat ze kunnen aantonen dat dit “iets” zich überhaupt met hen of met ons zou bezighouden.

Vergeten we dus het geloof en kijken naar de sociale netwerken. Naar inter-familiale en vriendschappelijke verbondenheid. Naar ideologische filières. En zie wat er dan leeft.

En wat merken we?

Er zijn culturele verschillen die niet vatbaar zijn om gladgestreken te worden.

De migrantenzoons en dochters voelden zich slachtoffer en waren boos op hun ouders omdat deze zich niet verzetten tegen onrecht en tweederangsburgerschap.

In die slachtofferrol vullen christenen en moslims mekaar aan. Echter, het christendom is ontstaan als underdog en slachtoffersideologie. En bespeelt dat nog steeds in de symboliek van de gekruisigde. Voor Vlamingen die de Verlichting niet gekend hebben (en er zijn er heel wat!) is het christendom een soelaas, een zekerheid. Zij kunnen er fanatiek in gehuisvest worden. Net als de moslims zich in 1 grote gemeenschap samenklitten. Maar moslims zijn geen underdogs. Zij zijn eerder imperialistisch ingesteld. Net als protestanten en calvinisten de wereld wilden veroveren (tot en met ene George W Bush), is de moslimcultuur gefrustreerd wanneer ze de underdog moeten spelen.

We zitten dus in Vlaanderen met Rooms-katholieken die vol medelijden zijn (en ook van anderen barmhartigheid verwachten) en moslims die tegen hun zin in een slachtofferrol zitten.

Net zoals migranten naast Vlamingen leven, leven Vlamingen naast Walen in België. Wij zijn migrant in eigen land. Of beter, we hebben geen eigen land.

De migrant die op tv wordt opgevoerd is geen migrant meer maar gedraagt zich als een Belg. De migrant uit de tv-series in de jaren 90 was wel een vreemde en werd bespot. Vandaag zijn er op de buis nog steeds klassieke migranten te zien, maar we dringen hun gezin nooit binnen. We tonen enkel aangepaste migranten die carrière maken en plots evengoed de klassieken van de literatuur blijken te kennen. We voeren ze op omdat ze een lekker anders smakend sausje hebben, niet omdat ze anders zijn. Degene die anders zijn, zitten nog steeds in hun getto.

Vlamingen krijgen dus nooit een culturele schok voorgeschoteld waarvan ze kunnen proeven en zich ermee vergelijken.

En voor de meeste Vlamingen zijn de Walen evengoed allochtonen.

België is niet meer omdat zijn inwoners geen Belgen meer zijn. Zo eenvoudig is dat.

Alleen jammer dat die rijkdom om diverse culturen te kennen, verloren gaat.

Alleen jammer dat nationalisten met vlaggen zwaaien en een verleden opdissen dat irrelevant is, en meestal romantisch opgefokt werd.

Alleen jammer dat velen zich wentelen in de cultuur die door de media (en dat zijn de eigen media, zelden deze van een andere gemeenschap) voorgeschoteld wordt.

Natuurlijk zijn de Belgische noblesse en beau monde geen reden om België te eren.

Natuurlijk is België uit de huiskamers verdwenen na de opkomst van de Vlaamse privé-zenders.

Natuurlijk is dit verleden een ver verleden voor wie vandaag opgroeit. En dus een pleidooi om deze inzichten (en de objectieve geschiedenislessen) levendig te houden.

Alleen: wie is er nog geïnteresseerd? Waarom zouden 15-jarigen überhaupt geïnteresseerd zijn in een Belgische identiteit? Zij zijn migrant zonder vreemdeling te zijn. Zij zijn burger zonder natie. Ze zwaaien… op het internet, en niet met vaandels. Ze zijn even ontheemd als de migrant, maar die laatste zou ofwel liefst geïntegreerd worden, ofwel een cultuur-van-afkomst willen beleven -ook al is die deels fictief-, terwijl de nieuwe generatie van ontmoeting naar ontmoeting leeft en zichzelf noch vanuit een geschiedenis, noch vanuit een natie, noch vanuit een gemeenschap profileert. De moderne migrant is een consument die kiest uit merken en producten. En niet uit staten. Hij haalt zijn schouders op wanneer men de wording van zijn natie uit de doeken doet. Dot be is even weinig relevant als albert.be of leterme.be of peeters.be. Hun verleden begint op het moment dat het internet sluit, omdat de laptop wordt uitgeschakeld. Hun verleden ligt opgeslagen in de gelezen berichten van hun gsm. Wie enkel in het heden leeft, behoeft geen verleden. En geen gemeenschap die bij de geboorte als een identiteitskaart opgedrongen werd.

Het ontbreken van geschiedenisbewustzijn maakt openheid mogelijk, omdat men zich niet meer als groep gaat profileren tegenover anderen. Migranten worden naasten die getaxeerd worden op hun handelen, niet op hun komaf.

Bizar besef.

 
1 reactie

Geplaatst door op 6 april 2008 in geschiedenis, maatschappij, media

 

Wat is er vandaag actueel in …

Tunesië? Melbourne? Peru? Taiwan? Have a look!

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 6 april 2008 in media

 

NetNeutrality

Het is niet omdat een bedrijf een kabeltje legt waarlangs wij communiceren en ons toegang verschaft tot het internet, dat wij moeten toestaan dat dit bedrijf bepaalt of en voor welke prijs wij het internet kunnen gebruiken.

 
1 reactie

Geplaatst door op 7 maart 2008 in economie, maatschappij, media, technologie

 

Paljassen

Moe. Beu. Om het defaitisme als norm te installeren.

Ter plekke wouwelende media:
Van Camp versus Thevissen;
Het ontbloten van de kroon;
Kartels, tactiek en blackberry’s:
Echternach lijkt een spurtende processie.

Messen in ruggen,
mensen ongemeend glimlachend,
Egogegalm.

Bof la Belgique, poeha la Flandre.
Vive l’Europe. Vive l’humanité. Moe. Beu.

Zwarte gaten, reuzekikkers, poëzie
De kracht van kleur en contour
Al de rest lijkt tijdverlies,

(on hold)

Energie. Rust. Visie.

 
1 reactie

Geplaatst door op 22 februari 2008 in bio, media, poëzie, taal

 

Spindoctoringlessen voor Yves Leterme

In journalistenland vult men de columns met speculaties over een politieke crisis van het Belgische systeem. De huidige formateur, de tweetalige Yves, won de verkiezingen met de belofte België verder te ontmantelen, en ziet zich nu geplaatst voor het dilemma dat een Waals non kan leiden tot de splitsing van België- en dat is niet wat de CD&V wenst. Naar analogie met de Amerikaanse spindoctors zou onze Yves volgende 10-stappenstrategie kunnen volgen om alsnog… Belgenland te redden (en daarmee zijn eigen kartel op te blazen- iets wat o.a. bepleit wordt door oud-premier Martens).
1. Zeg dat België niet ontmanteld mag worden want het opgeven van het koninkrijk zal leiden tot een ramp. (Angst is altijd een goed motief om een campagne te beginnen)
2. Zeg dat onze bondgenoten in de Europese Unie vol verwachting het verdere bestaan van België volgen. (Je beroepen op verwachtingen van anderen doet jezelf sterker lijken en suggereert een beloning achteraf)
3. Zeg dat een opnafhankelijk Wallonië en een onafhankelijk Vlaanderen tot een oorlog zal leiden om Brussel. (Maak de angst concreet; haal er professoren van de Militaire Academie bij die een bloedig scenario uitbeelden)
4. Zeg dat een échte Belg zijn land niet vergooit en zich nooit zal overgeven aan interne twisten. (Het bespelen van zuiverheid en patriottisme is noodzakelijk want elk separatisme beroept zich op nationalisme, dus dien je dit te overtroeven door te beklemtonen dat de burgers veel te danken hebben aan het koninkrijk terwijl de toekomst van een gesplitst land bijzonder onzeker is)
5. Zeg dat je een goede huisvader bent die niet wegloopt voor de problemen. (Doe alsof je gevoelig wordt, laat uitschijnen dat je dit alles niet voor jezelf doet maar voor alle Belgen waardoor je opofferingsgezind lijkt en gebruik in de beelden zoveel mogelijk blije kindergezichten)
6. Begin zelf een mediaoorlog tegen separatisten door enkel hun agressieve statements opnieuw en opnieuw te bekritiseren en hen af te schilderen als onverdraagzamen. (Probeer te bewijzen dat jij gelijk hebt door het vertoog van je tegenstander te vervormen)
7. Organiseer massademonstraties van verontruste Belgen die duidelijk wél weten waarvoor ze op straat komen (En dit stel je tegenover het negatieve van de (onzekere) separatisten)
8. Zeg dat jij degene bent die rationeel beslissingen neemt en zich niet laat leiden door de valse hoop en drieste gevoelens van de anderen. (Claim het monopolie op het gezond verstand te hebben)
9. Laat de adellijke familieleden zien terwijl ze druk aan het werk zijn met handjes schudden, bedrijven, hospitalen en overstroomde gebieden te bezoeken. (Geef het gevoel dat jij hen aan het werk zet en dat zij er voor alle burgers zijn)
10. Laat scouts en royalistische gezinnen homeparty’s organiseren met de steun van de Koning Boudewijnstichting onder het mom “breng de culturen dichter bij mekaar” . (Zo creëer je free publicity en meer media-aandacht én je bereikt de burger in zijn woonomgeving)

11. Zorg ervoor dat niemand dit stappenplan doorziet.
En zorg ervoor dat niemand deze videobeelden bekijkt.

 
1 reactie

Geplaatst door op 7 augustus 2007 in media, politiek

 

De identiteit voorbij (L’Union dérobé)

Vlaanderen roept haar eigen onafhankelijkheid uit. Men zou voor minder het verloop van een voorgeprogrammeerde televisieavond onderbreken. Na de fake (Ceci pourrait ne pas être une fiction) en onaangekondigde (dat maakt het natuurlijk sterker) nieuwsuitzending op RTBF (tussen haakjes: de enige zender in dit land die in haar naam nog naar dit koninkrijkje verwijst) stond politiek België op zijn achterste poten. Nochtans was het programma zelf een mélange van engagement (provoceer een publiek debat), angst (weeral een zekerheid die verdwijnen zal), droefheid (was het vroeger niet beter?) en een snuifje satire. Emotionele opwinding was ditmaal de vorm waarin de verslavende profileringdrang van het politieke establishment zich toonde. Hormonale opstoten waren de katalysator voor een gefingeerde verontwaardiging. Het gekakel en het opbod begon. En daar word ik dus moe van. En ik zal u kort uitleggen waarom.

Speakers Corner

België is ontstaan tijdens de uitvoering van “De Stomme van Portici” waarin de honger aangeklaagd werd (nu ja, aangeklaagd…) en een deel van het publiek het halfrond verliet en een opstand predikte (ik populariseer even gemakshalve). Vandaag zijn we eerder getuige van een vaudeville, en enkel componisten à la Mozart zijn in staat om daarin het dramatische niveau van een opera te leggen. De lieden die in dit land de diverse parlementaire halfronden bevolken komen niet tot aan de enkels van Wolfie en hadden er beter aan gedaan zich van de stomme te houden.

Blijkbaar heeft men in Belgenland behoefte aan een bune van waarop het startschot gegeven wordt. Soms mondt dit uit in een volkstoeloop (zogenaamde pré-revolutionaire omwentelingen die opduiken wanneer de financiële perikelen van velen de spuigaten uitlopen en tot wanhoop leiden), soms leidt het tot een collectieve bezinning (de reacties op de ongemakken van Boudewijn toen hij ambtshalve op morele gronden, weigerde de abortuswet te ondertekenen) of komt de geloofwaardigheid van de instellingen in het gedrang en spreekt men van een identiteitscrisis van het regime (de Witte Marsen).

Vandaag is het podium van de Munt vervangen door een beeldscherm van waaruit iemand of meerderen een oproep doen. TV-reportages zijn het equivalent van Speakers Corner (Londen). Maar met een miljoen toehoorders.

Is de heisa naar aanleiding van een fictieve nieuwsuitzending meer dan poppenkast voor volwassenen? Ik noem het eerder een staaltje van Virtuele Realiteit. Politici zijn, net als wijzelf, avatars geworden die een gespleten leven leiden en voor de camera’s andere standpunten innemen dan erachter. Dus waarom zou men die virtuele wereld niet doortrekken met een programma dat tegelijk de kracht van een docusoap heeft (zolang er op het scherm niet vermeld werd dat het fictie was, waanden vele kijkers zich in een extra nieuwsuitzending), én tegelijk is het quasi het tegenovergestelde van een docusoap, n.l. pure (onwaarschijnlijke) fictie. Immers, er staan ons geen Joegoslavische maar eerder Tsjechoslowaakse scenario’s te wachten bij een splitsing van België. Maar zover denken de meeste medeburgers niet. Ze laten zich liever lange tijd meedrijven op een emotionele impact. Wat hun goed recht is. Voorlopig toch nog.

Deze uitzending deed wat weinig kunst nog vermag: tienduizenden een emotie bezorgen! En laat me toe fijntjes op te merken dat er quasi nergens sprake was van satire: niemand werd door het slijk gehaald. Achteraf, ja, dan hebben de politici zichzelf belachelijk gemaakt. Zij hebben hun eigen satire gebracht, laat dat duidelijk zijn.
Verhofstadt likte de hielen van Albert II en de Brusselse beau monde. Dit vergroot zijn kansen op het premierschap van België, t.o.v. een semi-Flamingant als Leterme. Die laatste beheerst zijn talen wel beter dan de tandem Guy en Noël.
Al werden m.i. De Winter, De Wever en de onafhankelijkheid van Vlaanderen belachelijk gemaakt door hun epigonen zichzelf te laten zijn. Kunnen de makers niet aan doen, nee toch? Hier werd het wél ongetrukeerde docusoap.

TV is dus een pracht van een medium, net als Speakers Corn een tribune voor aan de (on)waarschijnlijkheid grenzende epistels, als aanzet tot reflexie en afbakening van identiteit. Zo’n impact kan enkel door bevlogen mensen bekomen worden.

De doorsnee Vlaming (en in mindere mate ook de Waal – vermits ik 20 jaar in Walenland woon, weet ik waarover ik het heb, poch ik dan aanstellerig) wenst echter niet dat tv hem of haar aanzet tot reflexie. Dat privé mini-bioscoopschermpje is een multimediaal ganzenbord, dat dient tot vertier, amusement en spelletjes. Een vijftal jaren geleden riep ene Rob Vanoudenhoven (tv-presentator van een “komisch” zondagavondprogramma) op om naar de Elisabethzaal van Antwerpen te komen en er het programma van die avond live bij te wonen. Na 1 uur bleek niet enkel de zaal bomvol te zitten, maar stond het volledige Astridplein (Centraal station) vol volk. Dat mag, dat wordt zelfs geapprecieerd, en is dus zogenaamd nuttig en aanvaardbaar gebruik van tv. Zielig, toch? Zoiets noemt men in geschiedenisboeken decadentie. En decadentie is de laatste fase van een beschaving, remember
(maar wie is er nog om zich iets te herinneren in een instant reday-made cultuur waar diepgang en verleden afgedaan worden als onnuttig en dépassé?).

(heb ik me toch weer even laten gaan)

Een loopgrachtenstaat

Een grap was het, en journalisten mogen dit soort uitzendingen wél maken. Ik zie het om te beginnen als een wraak van de media tegenover de luchtbel rond De Decker. Jean-Marie erin en er weer uit. Is dat geen grap met als protagonist iemand die nog nooit 1 euro belastinggeld in de hoedanigheid van minister heeft uitgegeven (en gelukkig maar, denk ik dan). Een lokale vaudeville op Vlaams niveau, die echter uitvergroot werd tot net geen staatszaak! En dat begrip is dus nu ook van toepassing op de RTBF-uitzending. Waarom? Omdat politici in de media willen komen omwille hun (niet-)handelen. Hadden ze hun mond gehouden en eens hard gelachen en de uitzending afgedaan als studentikoos knip- en plakwerk, een melange van feiten en fictie, een goed ridderverhaal à la Robin Hood of Jaws dat niet strookt met de waarheid en net als vele andere moderne fabels door wetenschappers naar de prullenmand worden verwezen, maar tegelijk wel een publiek kunnen boeien door de gevoelsmatige spanningsboog…, eenieder was er beter door geworden. Maar nee, ze moesten zonodig hun tongspieren laten rollen.

En dus gebruikten we met ons allen deze identiteitsbevraging om een mening te ventileren en ons hart te luchten (begrijp: onze emoties de vrije loop te laten) om dan positie in te nemen. Stellingenoorlog. De West-Vlaamse loopgrachten. De overstroomde Ijzervlakte. Yves uit Ypres (al mag je dat nu ook al niet meer zeggen: gemeenten op Vlaamse bodem dienen nog enkel met hun Vlaamse naam benoemd te worden).

Er kwam een politieke reactie van Yves en uit angst buiten spel te staan in de onderhandelingen, eiste Elio (als minister-president van de Waalse Raad) het vergroten van (Franstalig) Brussel.

Ja, langs Franstalige zijde staan er drie verschillende overheidsorganen tegenover de Vlaamse Regering. Een Waalse Raad die territoriaal gebonden is; een Gemeenschap die ook in Brussel actief is en met verve de culturele identiteit beklemtoont van een samenleving die een permanente ader heeft met Parijs (en dat is nog altijd een hogere divisie dan Amsterdam, waar sommige Vlamingen hun mosterd halen, al brengen die Ollanders, concubine zijnde van Londen en vazal van de Noord-Amerikaanse consumptiementaliteit, een Angelsaksische touche aan ons Bourgondisch levenspatroon) en Brussel. Deze derde macht van het Francofone Front is op zich ook weer opgesplitst in een Brusselse Gewestregering, veel te veel burgemeesters en dus een stukje van de Franstalige Gemeenschap die bevoegd is voor de meeste essentiële verzuchtingen en behoeften van mensen (taal, ontspanning, onderwijs,…).

En wat zegt de Waal in mijn gemeente? Dat de Vlamingen verdomd rijker zijn. En als ze tegen hen in het strijdveld moeten komen, merken ze een ingesteldheid waarbij sneller op de bal wordt gespeeld en de inzet overtuigender overkomt. Onderhuids wroet een minderwaardigheidsgevoel bij de landgenoot die beseft dat zijn media en zijn taal zuidwaarts, eerder dan noordwaarts is ingeplant en dat men daarom beter aparte wegen gaat, maar met zoveel mogelijk financiële middelen. En dus stippelen de Franstalige krachten een eigen weg uit waarbij ze zo opportunistisch mogelijk handelen en zoveel als kan willen binnen rijven. Dat hebben ze alvast geleerd van de Vlamingen.

Wiens geluk (dat van de Vlaming) ‘em niet enkel ligt in het economisch gegeven dat hij materieel gesproken rijker is en momenteel een voorsprong heeft (spiritueel zou ik niet op hem willen inzetten); maar ook in de verdeeldheid van de Franstalige overheden. Elk moet op zijn terrein vechten tegen een Vlaamse gesprekspartner, die vanuit een octopus-dynamiek zich meet met drie aparte overgroeide homunculi die elk uiteindelijk aan zichzelf zal denken, compromissen sluit en zonder scrupules een andere Franstalige overheid in de kou laat staan, in ruil zelf meer te bekomen van die verdomd machtige Flamands.

Waar in het verleden de federale overheid (regering en parlement) de motor van de staatshervorming was, zijn het vandaag de gewesten die onderling de krijtlijnen uitzetten.

Verhofstadt staat er middenin. Als vertegenwoordiger van de Belgische belangen. Noch Vlaams, noch Waals. Gespleten, en daarom zichzelf op de voorgrond manifesterend.

Besluit: door de te complexe staatsstructuur van België, is er niemand die nog de touwtjes in handen heeft. Op zich misschien een dam tegen een autoritair regime, maar als iedereen wanneer het hem of haar uitkomt trekt aan de touwtjes die binnen handbereik hangen… dan krijg je al snel een onontwarbaar kluwen waar niemand nog een touw aan kan vast knopen.

Terwijl

Volkswagen Vorst. Daar had de directie de touwtjes wél stevig in handen. Hoe ging het er aan toe? In Duitsland zei men: we manipuleren even de publieke opinie, door te simuleren dat de boel dicht gaat. En dan komen we met menselijkheid boven en nemen en beetje gas terug en engageren ons om een gedeelte van het personeel in dienst te houden, maar tegen voor ons betere voorwaarden. Wij bepalen verdamd toch wel wat we aan wie uitbetalen en wat daar tegenover staat. We bekomen minder loon te moeten uitbetalen en meer gepresteerde uren in de plaats te krijgen. Schön nicht…

Zo krijgt men herstructureringen (die pijn doen en gezinnen het mes op de keel zetten) in de strot geduwd van de vakbonden. En die dienen als toemaatje te beseffen dat de slogan die een derde van hun aangeslotenen beroert, luidt: take the money and run. Wie tot de 1500 werknemers behoort aan wie een royale oprotpremie wordt uitbetaald, én tegelijk reeds uitzicht heeft op ander werk aan betere voorwaarden dan degene die VW wil geven, waant zich de grote winnaar en voelt zich eventjes net zo rijk als ene Laurent, snob van Koninklijke bloede, zij het met een bloedend imago.

Is de strategie van de VW-kapo’s aanvaardbaar? Vanuit humaan perspectief zeker niet. Maar hoe definiëren we humaan? Menselijk, al te menselijk. Goed, dus ook emotioneel en zelfzuchtig en bijwijle verwaand en verwend. En dan weze het hen vergeven. Of toch niet? Wat ons bij de vraag brengt: wie legt er op welke waarden de vertaling zijn van een cynische feitelijkheid? Gisteren nog onaanvaardbaar, vandaag – omdat het werkt en de publieke opinie het slikt – is het voor herhaling vatbaar, zeggen de PDG’s. En dat ze ermee weg komen, hebben we kunnen vaststellen. Tussen haakjes: communicatie was de motor tot succes. Communicatiestrategieën helpen wat voorheen als cynisch werd omschreven, vandaag als onafwendbaar te bestempelen.

En Guy en Noël? En Yves? En Elio? En Joëlle? Ze kwamen niet in het VW-spel voor. Dus roepen ze om het hardst in iets wat geen spel hoeft te zijn: de verdamping van België.

Duiventil

Ik heb van deze vaudeville genoten want ik hou er zelf ook van af en toe recht door zee te gaan en mezelf en anderen een spiegel voor te houden. Nooit boosaardig, soms pikant en liefst snedig. De mediamakers van de overheidszender in Wallonië-Brussel zijn zonder meer adrem en ademen energie uit. Il faut le faire.

België is een duiventil geworden. Een duiventil zijn we. Alleen omdat onze hersenen het ons opleggen, is het bij momenten stil. En luistert de rups naar het razen van onze slaap. Maar dan blaffen de honden. En beginnen we weer te soezen in dagdromen waarin we wakker warm lopen voor het sociale spel mens te zijn. Beter dan ganzenbord spelen of kastje kijken. Maar o zo vermoeiend. Ter plekke willen blijven en toch vooruit gaan. Vernieuwen en toch het oude koesteren.

Alleen een nieuw DADA kan mij nog van een grote DODO houden als ik het onderwerp Belg zijn aansnijd.

Tiens, la Belgique, n’est elle pas surrealiste? Kunst was het, die uitzending. Een performance van een groep journalisten en researchers. Ze weekten meer los dan een betoging op straat. Want ze kwamen tot in de huiskamer. Ze penetreerden in het heiligdom van de individuele privacyvrijheden: de woonkamer. En ze verplichtten elk van de aanwezigen standpunt in te nemen. Getuige en acteur tegelijk. Avatar in een wereld waarin we onszelf loslaten en tegelijk aanschouwen hoe ons alterego het er vanaf brengt. Voor en achter de microfoon hebben we een aangepast jargon.

Vlaanderen was de vijand waarop gefocust werd. Het grootste deel van mijn Waalse kennissen me considèrent étant Flamand. Et pourtant, moi, je ne suis qu’un autre. Ik ben wie men wil dat ik weze, zolang ik ook iemand anders kan zijn. Mijn identiteit zit in de vingers van de achtarmige. Mijn brein probeert zoveel mogelijk het doen en laten van die slingerende draden te volgen, maar in het netwerk waarmee ik hengel, zitten zoveel prikkels dat de armen bij momenten hun eigen gang gaan. En als ze terugkeren, gebeurt het dat zij hun ik vragen te reageren op een situatie waarin zij verzonken zijn. En wanneer het lichaam-brein die toestand fundamenteel belangrijk vindt, wordt het ik opgetrommeld om een mening te ventileren en zonodig een oplossing te vinden.

Maar is dit alles wel de moeite? Hebben we nog de behoefte ons ik te verankeren in een Belg-zijn? Kunnen we volwaardig mens zijn zonder die identiteit? Verdwijnt, na God, ook het Vaderland en de Bodemcultuur uit ons bestaan? Ik denk dat dit proces zich inderdaad aan het voltrekken is. Ene De Gucht –uitgeroepen tot Man van het Jaar door Knack- had het al over de verdamping van België in dat grotere geheel, maar daarom niet minder onontwarbaar: de Europese Unie. En is die verdamping een probleem? Verliezen we de mogelijkheid onszelf een identiteit te geven? Tuurlijk niet. Mijn octopus zal niet langer in Koninklijke gronden kunnen ploeteren, maar kan tegelijk Europese en lokale molshopen maken. Waarom zouden er zonodig tricolore vlaggen moeten wapperen en volksliederen weerklinken? Alvast niet om mijn persoonlijkheid vorm te geven.

Dus vermoei me er niet meer mee. Laat dat gekwaak in de media. Laat de media andere lieden dan Belgische staatslui interviewen en hen om reactie vragen. Of laat de media vaker zelf verhalen verzinnen. Ze wakkeren de geesten aan; ze doen de temperatuur in onze lichamen stijgen en daardoor kunnen we de verwarming lager zetten, wat de Kyotonorm iets haalbaarder maakt.

Ecologisten zijn het, die intello’s van de RTBF. Waren ze op VRT ook maar van dat kaliber…

Al denkt de cineast Luc Dardenne daar anders over (een tv-studio heeft voor hem een symbolische waarde die men niet mag aantasten met fake uitzendingen).

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 17 december 2006 in media, politiek

 

Freya of Tirza?

Freya Freya wat doet ge, wat doet ge…
Het zou haar vader kunnen zijn (whisky in de ene, sigaar in de andere hand, Luc VDBossche als adept van Pol VDBoeynants); roepend als een sportcommentator terwijl zijn dochter bevalt van een Duits (een Mof, denken sommigen; toch nog iets goe aan dat joeng, ging het door Annemans hoofd).
Freya VDB volgde VDLanotte op als hoedster (was ze maar broedster, dan zouden de centjes zich vermenigvuldigen) van de schatkist. Een schat van een vrouw, zoals ze daar de hele dag op die kist zit. Een model voor het land, een groot minister van Begroting. Steeds op zoek naar bouddhistisch evenwicht tussen inkomsten en uitgaven (het evenwicht dat die andere madame, de Waalse Onkelinx, -ook al een omhooggeworpen dochter van een politicus-, maar niet schijnt te vinden). Bevallen is natuurlijk een onevenwicht, want je steekt er een eencellig zaadje in en er komt een heuse kolos van miljoenen moleculen uit. Kon een minister dat maar eens doen met de inkomsten.
Freya is dus schatplichtig aan haar vader en aan het VDB-diktaat dat doorheen de Belgische politiek zindert.
Alleen… ze heeft noch de begroting, noch haar beleid, noch de beeldvorming rond haar persoon in de hand. Geef mij dan maar Tirza. Als minister, bijvoorbeeld. Of als zevende op de lijst bij de gemeenteverkiezingen. Ook goed.
Tirza is het verzonnen kind van ene Grunberg (Nederlands meest overschatte auteur, maar tegelijk wel bijna zo boeiend als Mulisch wanneer hij in de media opduikt).
Tirza bestaat, want ze blogt. Tirza is een marketingconcept. Tirza is een cellobabe, houdt van Choukri, iPod, chocolade, Pink, zwemmen, literatuur (tiens tiens, zou ze Mulisch verkiezen boven Grunberg? Maar daarmee ondergraaft ze haar eigen bestaansreden), wereldreizen (Thaïland is momenteel erg aan te raden, Tirza), mentos, wolkenkrabbers (ik wist er twee grote in New York staan), horror (o, ze heeft de politiek ook al ontdekt. Zou ze er fortuyn in willen maken?), sexy mannen (ze houdt dus niet van Grunberg), aanstekers (Bin Laden?), internet (je houdt niet van internet, je gebruikt internet, zoals je een gazet gebruikt om een kachel aan te maken, Tirza), marlboro (de trophy?), A’dam, Afrika, tofu en bananen (maar liefst niet samen).
Soms heb ik het vermoeden dat alle VDB’s schimmen zijn die enkel virtueel bestaan. Freya is een Vlaamse Tirza, met een verzonnen kind en een lege schatkist.
Ook het Wereldkampioenschap wielrennen is een virtuele gebeurtenissen met sportjournalisten en sportdirecteurs die epo slikken en in een computergame hun personage proberen te laten winnen.
8 oktober is ook zoiets. Virtuele poppenkast met lokale kandidaten die op en neer dansen terwijl achter de schermen de joystick door de partijtenoren wordt vastgehouden.
Tirza maakt veel kans om verkozen te worden, moest ze opkomen.
Tommeke, Tommeke, wat doet ge! Ze allemaal te snel afzijn. Mezelf op het voorplan katapulteren. Ze doen denken dat ik (voor hen) besta.
De Homo Ludens van de toekomst komt zijn bed niet meer uit. Hij is een Avatar die én wereldkampioen wielrennen wordt, én de schatkist bewaakt, én zijn banaan in een cellobabe propt.
Wat kan het leven toch vele facetten hebben.
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 21 september 2006 in media, politiek

 

Ceci n’est pas VDB

Niks fritten, niks Merckx, niks chocolade. België is surrealisme, het surrealisme van VDB.
Eerst was er VDB, vleeshandelaar, burgemeester en premier, met de pijp (“ceci n’est pas un criminel”). Trop was teveel, behalve als het geld opbracht.
Dan was er Frank I, ook al minister, die zowat de hele politieke top desavoueerde door te stellen dat ze verkeerd bezig waren met het pensioenfonds (of was het zijn imago dat hij aan het verzilveren was?).
En nu is er Frank II, de coureur, de man van de eeuwige comeback. Wat heeft hij te zeggen:
Zondag fietste ik in een groepje van twintig. Maar we hadden te veel achterstand op de leiders. Daarom moesten we afstappen. Ik heb een goed gevoel.”
Je wordt dus uit koers genomen omdat je niet mee kunt en de wielersport-an-sich belachelijk maakt (zoals een Nigeriaan die er 5 minuten over doet om 100meter te zwemmen tijdens de Olympische Spelen)… en dan zeg je achteraf: “Ik heb een goed gevoel”. Tja… wat moet je dan al meemaken om een slecht gevoel te hebben…
En Frank VDB gaat verder: “Ik koers nu met de benen van een dertiger, maar met het hoofd van een prille twintiger. Alsof ik alles nog moet bewijzen. Op die manier kan ik nog een jaar of vijf, zes mee.”
Kijk, als het nu nog andersom zou zijn: hij fietst met de rappe benen van een twintiger (dan maakt hij kans op succes) en met het hoofd van een dertiger (dan heeft hij inzicht in de koers en is hij sluw genoeg om bv. de anderen het werk te laten opknappen). Maar nee, Frank gedraagt zich als een onnozele beginneling die geen koerservaring heeft (een prille 20-er dus) en hij heeft de quasi versleten benen van een 30-er. Ceci n’est pas un coureur. Ceci c’est VDB.
Best leuk om in elke generatie mediafiguren een VDB te hebben. Benieuwd wie de volgende zal zijn.
 
2 reacties

Geplaatst door op 18 september 2006 in media, politiek, sport

 

SS-t: Onzin over Grass.

(mijn reacties staan in italic)
De late bekentenis van de bekendste Duitse schrijver heeft tot gemengde reacties geleid. Niemand verwijt Grass het lidmaatschap van de Waffen-SS als zodanig, maar velen nemen het hem kwalijk dat hij er nu pas mee voor de dag komt. De historicus Michael Wolffsohn zei bijvoorbeeld dat Grass’ „moralisierendes Lebenswerk” door de kwestie waardeloos wordt.
Integendeel, het wordt er juist door versterkt. Grass zal het een schandvlek in zijn bestaan noemen (zie verder) en hij begrijpt beter dan wie hoe communicatie en manipulatie hand in hand kunnen gaan en de rationalist in de mens bevangen wordt door sentimentaliteit. Levenslessen zijn steeds mogelijke interpraties van het bestaan, en Grass levert de westerse cultuur een mooi staaltje van de impact van schuldgevoelens, en schaamte omwille gemaakte misstappen. Bovendien dient de privé- beslissing van een zeventienjarige niet a priori wereldkundig te worden gemaakt; we hebben hier sowieso te maken met een minderjarige Grass die zware beslissingen nam (thuis weglopen) en echt niet het breedtezicht van de gerijpte auteur bezat. Mogen publieke figuren de perikelen uit de ontbolsteringsfase voor zich houden? Zeker.

Michael Jürgs, die in 2002 een biografie over Grass publiceerde, zei persoonlijk teleurgesteld te zijn. Volgens Jürgs is er sprake van het „einde van een morele instantie”.
Alles wat Grass schreef en zei blijft overeind. De koekoek die de andere jong uit het gekraakte nest duwt, klinkt als volwassen vogel toch niet ongeloofwaardig…

De conservatieve historicus Arnulf Baring is van mening dat Grass respect verdient voor het feit dat hij er toch nog mee voor de dag is gekomen. Maar ook Baring vraagt zich af waarom Grass niet eerder met de waarheid op de proppen kwam. De historicus Hans-Ulrich Wehler vindt de late bekentenis „heikel, omdat hij voor anderen altijd strenge maatstaven hanteerde”. Wehler noemt het zwijgen „een politiek falen”, omdat Grass zich altijd luidruchtig in het politieke debat heeft gemengd.
De enige vraag die m.i. hier ter zake doet luidt: heeft Grass ooit iemand omwille van diens jeugdige sympathieën met het Nazi-regime, neergesabeld in de publieke arena? Zo ja, dan is hij daar aan het balanceren tussen hypocrisie en modder gooien. Zo nee, give us a break…

De historicus is niet van mening dat de morele autoriteit van Grass is aangetast omdat sommige politieke standpunten, zoals zijn vroegere pleidooien voor toenadering tot Polen, door deze kwestie niet minder relevant worden. Maar ook Wehler erkent dat Grass voor toekomstige discussies beschadigd is. „Mensen zullen vanaf nu elk woord van hem op een goudschaaltje leggen. Ze zullen denken: van hem kunnen we nu niet meer alles geloven.”
Op geen enkele manier komt de geloofwaardigheid van Grass in gevaar. Als ik mezelf een oen vind op bepaalde vlakken, dan mag ik toch ook anderen die er nog minder van bakken, oenen noemen. En dit beargumenteren. Want ik kan hun situatie redelijk inlevend inschatten.
Dat ik zelf een oen ben, hoef ik niet (altijd) te vermelden want filosofie en politiek zijn geen games waarin de adrenaline tot een hanengevecht leidt en men eerroof en smaad als waarden hoog in het vaandel voert.
Hoewel ik nog niet zo zeker ben of dit ook van de politiek gezegd kan worden…
Anyhow: de jonge Grass is een product van een tijd waarin het leger een toevluchtsoord kon zijn. Na jarenlange uitschakeling van publieke oppositie en wanneer nostalgische romantiek (de bloed&bodem van de nazi-ideologie) hand in hand gaat met een overheersende clan die een tribaal gevoel poogt op te roepen waarin de eigen loftrompet quasi permanent de huiskamer inschalt, is het niet altijd makkelijk om als eenling stand te houden.
Dat iemand die op alle mogelijke wijzen intolerantie bestreden heeft en anderen ruimte liet zich te ontplooien, zou mogen worden afgerekend op een ado-misrekening, is ronduit laf en gemeen. Moeten degene die zich publieklijk als moddergooiers zonder gegronde argumenten opstellen, misschien een koekje van eigen deeg krijgen en moeten hun woorden op hun hidden agenda’s en kleine kantjes bekeken worden?

 
1 reactie

Geplaatst door op 14 augustus 2006 in filosofie, geschiedenis, media

 

Als ie maar geen allochtoon wordt, ze schoppen ’em misschien halfdood.

Stel: je vraagt je af of Ronaldinho en Kim Clijsters belangrijker / even belangrijk / onbelangrijker zijn dan pakweg Rene Magritte of LP Boon.
Appelen met citroenen vergelijkend? Absoluut niet. Dit is een verhaal over clangevoel en dus ook over waarden en inzichten. (Op de achtergrond inspireert een musicerende Boudewijn de Groot. Elk mens heeft recht op zwakke momenten)

Sportliefhebbers en pubers houden van het simplistische kiezen tussen (hun) favorieten en de tegenstanders. De clan Clijsters tegen de clan Henin. De tribu Ronaldinho tegen de soldaten uit Frankrijk. (Annemans versus Verhofstadt).
Na verloop van tijd gaan supporters het esthetische van de sport en de schoonheid van de strategie, als belangrijk ervaren. De adrenaline-opstoot die leidt tot favoritisme en fanatieke vormen kan aannemen (tot en met uitsluiting van wie als groep niet-gewenst is) ebt langzaam weg en nuancering komt in de plaats. Maar niet bij iedereen gebeurt dit (even snel). Juichen als de eigen held wint, werkt verslavend en geeft een goed gevoel. Hormonen determineren m.a.w. het clangevoel.
Hooligans zijn op eenzelfde manier verslaafd aan de kick van agressie en de spanning opgepakt te kunnen worden. Het is de apotheose van het wij-gevoel dat poogt te triomferen over het bedachtzaam redenerende individu, dat zich nochtans ook in hen schuilhoudt.

Media-intermezzo 1: een buspassagier vraagt (weliswaar manu militari) een groep ruziemakende jongeren het rustiger aan te doen. En de clan richt zich tot de oudere autochtoon. En motten ‘em af. Clockwork Orange is onder ons.

Er komen andere tijden, zong Boudewijn. Vormelijk anders, maar niet inhoudelijk. Wél complexer, en daarom storen radicale daden want die verwijzen naar een te simplistische opdeling in go(e)d en kwaad. Zover zijn we gelukkig al.

Voor een walvis is ethiek van een onovertrefbare onbeschaamdheid en overtolligheid (in de zin van irrelevant). The Survival of the fittest (de meest aangepaste kan zich handhaven) voldoet als wet in Oceaanland. Maar wij, met vaste grond onder de voeten, zijn tot meer inzichten in staat dan vissen…

Nee, dit zijn geen verwijten, en niks hiërarchische classificatie. Dit is geen pleidooi voor (maar ook niet tegen) elitarisme. Het is eerder een vaststelling: intellectuele capaciteiten om de eigen driften in te tomen, is niet aan iedereen gegeven. Een maatschappij met diverse stromingen (snelheden van ontwikkelingen) heeft steeds bestaan binnen de homo sapiens-cultuur.
(Malaparte vanop Capri; Celine vanuit de Parijse vierde wereld: een wrede waarheid penden ze neer.
Maar Boon en Magritte, die dachten er anders over.)

Hey Tante Julia. We zijn ouder en blijven piano spelen en smelten voor je borsten.

Gewoon even door-redeneren, toch zo leuk in een supersonisch media-universum waar bytes de voltooiing lijken van een kosmische constante: evolutie door acceleratie.
Om inzicht te krijgen moet men stilstaan temidden de stromende tijd om de zich opvolgende feiten en gebeurtenissen niet langer als een versnelling op het eigen leven laten inwerken.
Ik neem géén Stella als ik de tijd stop. Ik volg de media even niet. Ik probeer inzicht te krijgen.

Media-intermezzo 2: Mondjesmaat, als een scheet in publiek, werd de identiteit van de daders in de media vrijgegeven (er zijn immers verkiezingen op komst dus ligt de manier waarop men communiceert erg gevoelig). Antwerpenaars zijn het. Allicht, het is hun bustraject. Met moslim-ouders. Dus allochtonen. We hadden het kunnen weten, gniffelen velen.

Het was wachten tot men zich in de media vragen stelde over de opvoedingspatronen van deze jongeren.
Maar we wéten wat er aan de hand is. Onze universitaire en andere onderzoekscentra hebben de meeste problemen in kaart gebracht en doen ook voorstellen om oplossingen te vinden.
We begrijpen het proces: zij weten het niet, ze zien geen oplossing, ze beseffen dat ze losers zullen worden. En hun ouders noch leerkrachten kunnen hen hierbij helpen. Een leven tussen twee culturen.
Verdomde werkelijkheid.

En elke Vlaming waant zich in hun ogen kampioen. Als zakenman, Flandrien, vastbenoemd bureaucraat, media-artiest… allemaal zitten ze op een troon en lijken nooit tussen twee stoelen te vallen. Het succes van de Ace.
Media en reclame mogen niet leiden tot een vervormd beeld van ons bestaan. Nochtans wordt daar het beeld gebeiteld dat vele jongeren van de samenleving krijgen. Het is niet allemaal glitter en fun, daarbuiten, achter de muren van plezier en de kastelen vol zwoele fashion. Uit reclame mag geen nijd ontstaan, want niets belet dan nog het oproepen van haatgevoelens.

Voltooiing, ontplooiing, verschoning, hoop en verandering in positieve zin… zij die tussen de plooien vallen, willen het ook! Dus geef hen – onder dwang – nieuwe kansen.
Want ze wonen hier en ze zijn van hier. (sic!)

Ze lachen en kaarten en slaan en veinzen en huilen en dreigen en gaan te ver. Ze flippen en exalteren.
Wanneer de politie de straat doorzoekt waarin ze wonen, ontstaat er een solidariteit tussen de maghrebijnse jongeren. Ze verdedigen hun Ronaldinho’s. Clangedachte. Samen sterk genoeg om te kunnen winnen? Uiteindelijk zullen ze een Magritte worden; omdat wij versus hen zal vervagen.

Ze zullen tot inzicht komen. En hun gemeenschap zal zich daar mee moeten bezighouden. In de eerste plaats. Maar wie zijn hun woordvoerders? De imams? Nee toch. Maar wie dan wel? Misschien vinden we een antwoord via de Israëlische filosoof Avishai Margalit en zijn twee slogans (handig voor de komende gemeenteraadsverkiezingen): Voice en Exit.
Met Exit bedoelt hij dat de dominante cultuur respect moet opbrengen voor andere culturen, maar tegelijkertijd voorzieningen moet treffen voor dissidenten uit die andere culturen om weg te kunnen lopen. Akkoord, het is misschien schandelijk dat zoveel allochtone vrouwen in blijf-van-mijn-lijf huizen zitten; het is vanuit een moreel standpunt het bewijs van een macho-barbaarsheid van allochtone mannen. Margalit zegt: dat morele oordeel is juist, maar brengt je niet ver. Creëer veel meer blijf-van-mijn-lijf huizen, maak ze toegankelijker en luxer en aantrekkelijker, waardoor nog meer vrouwen in staat en bereid zijn weg te lopen. De gevluchte vrouwen zijn een teken van onderdrukking, maar net zo goed een begin van zelfbevrijding.
Met Voice gaat het ongeveer net zo. In de dominante cultuur is de vrijheid van meningsuiting onbetwistbaar. Je kunt niet voorkomen dat men dan lelijke dingen zegt over andere culturen. Maar zorg ervoor dat de minderheden de mogelijkheid krijgen zich te verweren. Je stem laten horen kan niet alleen eens in de vier of zes jaar, er moeten gelegenheden komen waar de allochtonen aldoor kunnen debatteren. Niet in de beslotenheid van de moskeeën, maar in het openbaar, op televisie, op podia in de steden, theaters en platformen waar opgeleide allochtonen kritisch, intelligent en emancipatoir de ontwikkelingen in de wereld kunnen beschouwen en duiden en… bespotten.
Waar allochtonen behoefte aan hebben zijn plekken voor weerwoord, waardoor de moskee wordt waarvoor die bedoeld is: een plaats om te bidden, meer niet. De imam verliest zijn macht, de academische en artistieke sprekers winnen aan invloed en de allochtonen krijgen het nu permanent, in plaats van eens in de vier of zes jaar: een stem.
Die stem kan dan mee bepalen wat er met de 6 van Antwerpen moet gebeuren.
En wat te denken over de ouders die telgen uit hun kroost niet meer kunnen afremmen bij het plegen van een moord…?

Kinderen hebben is een kunst, een vak, een levenstaak, en niet iedereen die de verzuchting vormt tot kinderen-hebben, is voldoende ontwikkeld/gewapend om de consequenties ervan op een maatschappelijk opbouwende wijze te ervaren. Laat staan zichzelf en het opvoedingspatroon te wijzigen.
Pleit ik ervoor een examen af te leggen alvorens men zich waagt aan procreatie? (Orwell is back). De Antwerpse schepen van Veiligheid houdt het voorlopig bij een verplichte cursus pedagogie voor ouders die hun kinderen niet meer in de hand hebben.

We moeten niet naïef zijn. Het proces zal in fasen verlopen. Eerst moeten we het probleem zien te stabiliseren. Hoe? Met luxe!
Luxe maakt mensen tolerant. Want het ontneemt een dosis hebzucht. Immers, we hebben in een luxueuze maatschappij véél genot en ervaren regelmatig vlagen van geluk. En dan zijn we rijp voor de schoonheid van het concurrentieloze à la Magritte. Luxe als inburgeringsstrategie. Het werkt langs twee kanten: zij voelen zich geïntegreerd, en de bange blanke beseft dat hij zijn levenspeil kan behouden. Want dat is natuurlijk de basis van xenofobie en intolerantie.

Anabel. We kaarten. We lachen. We hebben mekaar gevonden. Inoubliable.
Het is hier dat de ramen van Magritte op uitkijken. Het kennen van vrede en welvaart doet ons slapen en wegdromen in kunst. Daarvoor bestaan wij.

Zij, zij zoeken nog. Ze schuimen de straten af. Als soldaten. Maar al te lang in hetzelfde vaarwater. Ze walsen op de stroom in hun wijk, in hun media, in ons aller steden. Bij nacht drinken ze het Vlaamse bier. En voelen zich van hier. Maar misschien willen ze even stilstaan. En op het droge fietsen, ter plekke. En even rondom zich zingend: “Als ie maar geen allochtoon wordt, ze schoppen ‘em misschien halfdood.”
Dus gingen ze zelf wat lijf-trappen. Misschien daarom dat ze niet ophielden met te meppen en stampen? Zootje oncontroleerbare bruten.
Beboeten met lijfstraffen?
Sluit ze op. In ieders belang.

Autoritaire medeburgers hebben nood aan een houvast en zoeken die in regels die steeds en fanatiek consequent nageleefd dienen te worden. Zij pleiten voor uitsluiting, opsluiting en wijzen met de vinger. En als plots die regels wegvallen of genuanceerd worden, zijn deze medeburgers radeloos, ontheemd, verdwaasd en verweesd.
(De neanderthaler-idioot is onder ons. Het zijn wijzelf.)

Media-intermezzo 3: Probatie of strenge straf? Het dilemma. Verhofstadt pakt Annemans in snelheid. De wet Lejeune mag niet altijd en op iedereen toepasbaar zijn.
Alsof ze dat al niet was. Gelukkig maar, want genuanceerdheid is een must.
De premier valt het VB dus langs rechts aan en zet ze in de wind. Dit valt (toevallig?) samen met de mini-rel rond de bij een Amerikaanse firma aangekochte foto’s waarop Franstalige medeburgers pronken (het VB is duidelijk kosmopolitisch als het om productiekostenbesparing gaat). En al likt het VB enkele wonden… het incident zal snel vergeten zijn door hun kiezers.

Laat het onaanvaardbaar overlijden niet nutteloos geweest zijn. Laat er geen wraak op groeien, want de daad van de gestorvene was vervuld van goeie intenties.

Wat deden overigens de andere inzittenden?

Meester Prikkebeen, het steekt zulke vragen. Waar waren de andere buspassagiers?
Slaap zacht tot de rook om onze hoofden is verdwenen, moeten ze gedacht hebben. We kerven nochtans samen de geschiedenis van ons heden.

Vaarwel en tot ziens, het werd een busreis naar nowhere. Met vleugels van papier…

Onze wapens zijn uit letters gemaakt. Onze vuisten zijn de bezinning en de kalmte. Wij vechten zonder te slaan, zonder te vernietigen. Wij beïnvloeden met de betrachting behulpzaam te zijn. Naïef op de vlucht voor het dictaat van de fittest (Darwin, Clijsters en de Ace) openen wij de vensters van Magrittes wereld: er is plaats genoeg om Anders te zijn en toch Samen te leven. Wij zijn niet voor of tegen andere groepen; wij beslissen niet op leven en dood over de levens van anderen.

Tenzij we ze tot culinair voedsel nuttigen, prevelen de oceaanbewoners… Veronderstellend dat ze kunnen prevelen.

Ze werden gegrepen, de 6 van Antwerpen, en men brengt ze op het publieke forum. Hun catwalk leidt tot het schavot. Maak er a.u.b. een voorbeeld van en geen afrekening.

Verdomde mensheid. Een peloton dat in gescheiden groepjes door het leven fietst. Kromgebogen. Zichzelf een weg banend. Sommigen verslagen. Failliet nog voor het begon. Kut voor die Marokkaantjes.

Wie zit er aan de stadspoort en speelt voor de kinderen van de stad? Wie zet, als het iets zou uithalen, alle prinsen, meneren presidenten en zakenlui in hun hemd? En wie brengt er na de prille lente ook een zomer?
Er wordt al voldoende opgeroepen. Wij houden het bij: zijn we te min als soort om iedere bewoner een haatloos bestaan te geven?

 
1 reactie

Geplaatst door op 1 juli 2006 in antropologie, media, politiek

 

Joe of de opdringerigheid Pool, Marokkaan of Vlaming te willen zijn

Mag een (onderzoeks)rechter de omschrijving “de dader heeft Noord-Afrikaanse trekken” in de mond nemen? Tuurlijk, want de verdachte is niet van Scandinavische, Indische, Oost-Aziatische, Inca of Inuït-oorsprong. Dus helpt een beschrijving van uiterlijke trekken. En fysionomie verraadt geen fysiologische of culturele trekken. Dus stigmatiseert ook niet.

Het is niet nodig om zich als groep aangevallen te voelen wanneer een verdachte zuiver fysiek getypeerd wordt. Meer zelfs: het is demagogisch om zich als groep te uiten.
Er zijn dan ook geen Polen, geen Magrebijnen en geen Vlamingen die uit naam van een volk of een groep rechten mogen opeisen. Immers, elke collectieve eis om erkenning van een groepsentiteit leidt tot uitsluiting. Helaas, maar zo zit de homo sapiens genetisch in mekaar. Clanvorming heeft deze soort doen overleven, maar ze heeft ook op brutale wijze geleid tot liquidatie van andere, niet minder boeiende cultuuruitingen. Stammentwisten, slachtingen uit naam van God, Allah, Vaderland, Bloed en Bodem. Steeds ging het om collectieve groepen die rechten opeisten en (vooral) anderen rechten ontzegden.

Geen collectieve rechten dus. Noch voor Moslims, noch voor Vlamingen, noch voor Zigeuners.
Wanneer een jongedame wenst een hoofddoek of een djelleba te dragen, dan kan ze als individu beschikken en haar wil uitvoeren. Maar ik hecht geen belang aan statements van het type: “de moslimgemeenschap laat weten dat zij…” of “de jodengemeenschap vindt dat…”.
Absurd is dus het neerleggen van bloemen door een Poolse delegatie aan de gedenksite van Joe. Want de inwoners van de natie Polen zijn evenmin verantwoordelijk voor de daden van lieden die binnen hun staatsgrenzen opgevoed werden en een identiteitskaart in dezelfde taal bezitten, als dat ik verantwoordelijk ben voor het vulgair despotisch gedrag van heren als F. Dewinter. Aberraties zijn het, en ik behoef geen patriottisme om me van hen te distantiëren.

Tuurlijk bloedt mijn hart. Tuurlijk ben ik wanhopig. En razend op de daders. Dat maffiosi mekaar afmaken, ach… let it be. Maar blijf van potentiële volbloeiers als Joe af.
Tranen laten als individu, omdat liefde zich niet laat binden door grenzen, vlaggen of hymnen.
Dat anderen er ook zo over denken, prima. Maar dat ze dat als individu uiten, en niet gebruiken om een of andere collectieve eigenheid te bekrachtigen.

Vreemd toch (hoewel…) dat net al degenen die in de wij-vormen orakelen ook in hun “gemeenschap” racisten en onverdraagzamen tellen.
Ik verfoei nationalisme. En fanatieke groepsdynamiek.
Ik heb een alternatief dat méér vrijheid toelaat. Dus ik mag deze stelling verdedigen.
Individuele rechten, het recht zich te ontplooien, kritisch te zijn, een eigen (on)geloof en stoofpotje te mogen bereiden, daar ga ik voor.

Toch ben ik blij dat (hoewel de daders geen moslims noch magrebijnen zijn –twee begrippen die ook op demagogische wijze als synoniemen worden gebruikt, alsof er geen atheïsten onder de Noord-Afrikanen zijn) een aantal (tot de zgn. migrantengemeenschap behorende) mensen eindelijk op tv kwamen en vrijuit interessante zaken de huiskamers hebben kunnen inslingeren. Meer van dat, alsjeblieft. Laat gedachten stromen en netwerken trillen. Verbind wat te weinig verbonden was. Niet uit naam van groepen maar als conglomeraat van individuen die eenzelfde continent, eenzelfde planeet bewonen. En toevallig op hetzelfde moment eenzelfde mediagemeenschap bevolken.

Al blijft het droevig (en tegelijk hoopvol) vast te moeten stellen dat de (stedelijke) gemeenschap in Marokko, Tunesië en Turkije volop vrouwen en vrouwelijkheid laat instromen in het maatschappelijk weefsel. Terwijl de West-Europese migranten van de eerste generatie als in een stolp leven. Een aquarium, waar de emancipatie geen vat op kreeg, vergelijkbaar met de chassidistische Joden. Zelfs Einsteins relativering heeft geen vat op deze lieden. Jammer. Maar let them be, zolang ze met hun collectieve rechten geen individuele rechten beknotten! Bv. deze van hun eigen dochters of kleinkinderen. Ze mogen verzuchten dat hun schoondochter nog maagd is, maar ze mogen het niet eisen.

& let me be. Ik wens u immers (niet) toe wat ik mezelf (niet) toe wens.

Ik herhaal: fysionomie verraadt geen cultuur. Als statement is dit de sleutel tot tolerantie. Er schuilt geen enkele culpabilisering, noch stigmatisering in het fysiek omschrijven van een potentiële dader. Tenzij men bijbedoelingen heeft of de behoefte voelt zich op de borst te kloppen en een wij-kreet te slaken.
Zelf ben ik een beetje Vlaming, een beetje Bourgondiër, een stukje arrogant en een dosis wijsheid. En nog veel meer. Ik behoef geen groep, noch geloof. Fijn om zo te zijn, believe me. Verlos uzelf van een aantal manische behoeften en principes. Just be.

See you.

 
1 reactie

Geplaatst door op 28 april 2006 in filosofie, media, politiek

 

Finse eerlijkheid

De Finse Formule 1-piloot Kimi Raikkonen krijgt een verkeersboete van 30.000 euro wegens ongeoorloofd transport. Hij vervoerde drie sneeuwscooters. In Finland wordt de boete bepaald door je inkomen. Het gerecht ging uit van een maandsalaris van 150.000 euro.

In België, noch in de ons omringende landen, worden de meeste boetes (en zeker degene die opgelegd worden zonder rechterlijke uitspraak) nooit gekoppeld aan het inkomen en daarom weegt eenzelfde overtreding veel zwaarder door voor minder kapitaalkrachtigen. Die worden dus extra beboet. En de EU-excellenties krabden zich in hun schaamhaar.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 26 december 2005 in humor, media, psycho

 

Het nieuws: de hoofdpunten.

Minister Freya Van den Bossche zat op een bus van De Lijn toen ze via sms vernam dat uit een gesloten asielcentrum twaalf asielzoekers ontsnapt waren. Hoogzwangere Freya zuchtte: waarom noemen ze zoiets ook een gesloten centrum… Ze sms’te de bevoegde collega-minister dat “een baarmoeder voor niet-toeristen met een aanvaardbaar va-et-vient-gehalte” een veel betere benaming zou zijn. Op dat moment zakte de autobus ter hoogte van Zaventem door de grond waardoor Freya’s water brak en de weeën begonnen. Van de pijn wist ze niet meer waar kijken en door het raampje zag ze de twaalf ontsnapte asielzoekers (keurig in voetbalplunje) voorbij rennen. Freya tikte op het glas, maar één van hen riep met Limburgse tongval: “Ik ben Iraniër, ik schud geen handen van vrouwen”. Waarop de buschauffeur onmiddellijk naar zijn gsm greep en de kraamafdeling van de dichtsbijzijnde kliniek belde. Een intelligente camera (zoals die ook in Koksijde staan) filmde de bellende man en dankzij het anti-Kafka beleid van Snelle Vincent Quickieborne kreeg de chauffeur onmiddellijk een afgezwakte superboete van 100 euro wegens gsm’en achter het stuur. Het bedrag werd binnen de minuut van zijn rekening gehaald. Op dat moment kroop Billie uit Freya’s onderbuik. En sprak de historische woorden: “Is dit het beloofde land?”.

Gesprokkeld op vrt-nieuwsnet

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 1 juli 2005 in humor, media

 

Giraffen kijken in Portugal

“Gaan we girafje kijken? Of wil je liever een luiaard zien. Of een neger?” (plausibele conversatie uit 1912).
Ja, laat ons de educatieve tentoonstelling “De Masaai in een nagebouwd dorp in de speeltuin van de grotten van Han” bezoeken (plausibele conversatie uit 1996).
Of beter: beleven we die interactieve tentoonstelling.

De Franse stervoetballer Christian Karembeu weigerde tijdens de triomf van “zijn” natie op de wereldbeker landenploegen (voetbal) om La Marseillaise te zingen en dit omwille van het respect voor zijn voorvader die in 1931 in het Bois de Boulogne ter ere van een koloniale expositie, tentoongesteld werd. Volgens Pascal Blanchard en Olivier Barlet in Le Monde is dit het kenmerk van en reactie op gedragingen die dateren uit het koloniale tijdperk, en die nog steeds actief zijn.

Op subtiele wijze, dan wel. Vandaag hebben we inderdaad de paviljoenen tijdens de wereldexpo waar diverse culturen zich via naties showen. In Hannover pakte Vanuatu uit met een mannenhut, incluis “inboorling”.
We hebben Canvas of National Geographic om het bizarre gedrag van de ander te aanschouwen. En misschien zo in onszelf een glimp onder het beschaafde vernis te vinden van dat “autenthiek” gedrag.
Maar vooral kunnen we anno 2005 met een mobilhome naar het Park der Portugezen rijden en de inboorling in zijn biotoop gadeslaan.
Twee jaar geleden deden we dit aan de Oostkust van Italië en mochten we te gast zijn bij Venetianen. Als dank voor hun gastvrijheid kookten we voor hen postmodern.
Benieuwd of we straks de geheimen van het Sardienengrillen zullen in het oor gefluisterd krijgen. Of heeft iemand misschien via Telenet een reportage gedownload op één van die 125 virtuele zenders waarin de Oezbeekse Gène Bervoets de pikante smaak van in de Taag verdwaalde grilproducten uit de doeken doet? Vooral niet naar me toemailen.

De Ander. Wat houden we van hen. Meer nog dan van onszelf. Zolang ze ons verrassen natuurlijk – en dit bij voorkeur gespeld met twee maal de letter r.

 
1 reactie

Geplaatst door op 29 juni 2005 in media

 

De Vos Reinaerdt op z’n Turks

De Turkse cartoonist Musa Kart is veroordeeld tot een boete van 2800 euro omdat hij premier Erdogan als een kat had afgebeeld. Als reactie liet het wekelijkse humormagazine Penguen de premier in de gedaante van verschillende dieren op de cover afbeelden met als titel “Het Koninkrijk van Tayyip”.
Gevolg: Erdogan eist nu het tienvoudige van bovenvermelde som.
Zouden Erdogan en Google (zie Grapjes moeten kunnen) hetzelfde durven/mogen doen moesten ze lid zijn van de EU?

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 6 mei 2005 in maatschappij, media, politics

 

Mij zult u er niet tussen vinden

Voor wie er zin in heeft

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 17 april 2005 in media

 

Een tsunami van medelijden

De vloedgolf die Zuid-Oost Azië trof werd gevolgd door een nog grotere golf van stortingen op diverse rekeningen van hulporganisaties. Westerse overheden maken plostklaps middelen vrij die ze voorheen enkel wensten te besteden aan binnenlandse aangelegenheden, en de media zien hun komkommerweek tussen kerst en oudjaar een vervolg kennen doordat ze ingezet worden in live-shows.

150 000 doden waren er verleden zomer in Frankrijk, als gevolg van de hitte. De geur van lijken hing in zowat elke stad. Geen euro werd ingezamelend; geen journalist was te bespeuren.

Vijf jaar geleden riepen wetenschappers op om verklikkingssystemen voor tsunami’s te installeren in arme delen van de wereld. Geen overheid noch NGO zamelde geld in om een systeem te plaatsen dat vandaag misschien 100 000 levens zou hebben gered. Nu het kalf (en 150 000 homo sapiens) verzopen zijn, breekt de (waters)nood de wet des egoïsme en blijkt men binnen het jaar een systeem te kunnen installeren.

De brave burgers die vandaag in hun beurs tasten, vergeten te spugen naar al die regeringen (de USA op kop) die nog geen 0,2 % van hun BNP aan ontwikkelingshulp geven. De Belgische ministers van de voorbije 20 jaar zouden verplicht moeten worden samen uit eigen zak vijf miljoen euro neer te leggen om hun slecht geweten af te kopen.(*)

Hoe vaak moeten we het blijven herhalen: alleen structurele maatregelen, gebaseerd op een sociale visie, zullen regio’s helpen op humane wijze zich te ontwikkelen. Met medelijden bouw je geen wereld op; je koopt er enkel eigen aflaten mee en voedt de meest hongerigen, terwijl je ze beter zou leren (op momenten dat er geen overstromingen zijn) in opstand te komen tegen hun corrupte regimes en een eigen ontwikkeling mogelijk te maken door hen middelen en knowhow ter beschikking te stellen.

Katholiek Europa en protestants Amerika helpen zielige moslims in het grootste moslimland ter wereld. Kan nog van pas komen, zullen sommigen denken.

Humanisme heeft diverse gezichten. Humanitaire hulp is er het minst belangrijke facet van. Mogen we dat toch nog es even hardop zeggen. En mogen we u ook de volgende maanden en jaren laten stilstaan, als de cameraploegen weigeren naar de wederopbouw te gaan kijken, als de winsten niet meer te rapen vallen en de politieke graadmeter elders gevoed wordt. Gelukkig zijn we niet de enige die randbemerkingen maken.

Op een persconferentie naar aanleiding van de zeebeving haalde Jan Laurits Egeland (47) zich de woede van de Amerikaanse president op de hals. De Noor beschuldigde een groep rijke landen ervan “gierig” te zijn. Hij doelde op welvarende landen die geen 0,2 % van hun BNP vrijmaken voor ontwikkelingshulp. Daar vallen de Verenigde Staten onder. Om gehoor te vinden in het wereldje van de machtspolitiek horen vlijmscherpe woorden er nu eenmaal bij, zo lijkt zijn stelregel. Jan Egeland is binnen de Verenigde Naties de man die de hulpverlening coördineert. Hij is al jarenlang de stille kracht achter vredesinitiatieven in heel de wereld. Sinds de zeebeving in Zuid-Oost-Azië haalt de VN-coördinator voor noodhulp vaak de beeldbuis. Hij staat bekend als een vurige activist en een harde noot, die zelfs politici als George W. Bush niet kunnen kraken. (Bron: De Standaard van 7/1/2005).

Lees ook: Résonances du tsunami

(*) Akkoord, de 0,7%-norm is voor België een fetisj geworden omdat “men” het geld niet opkrijgt op het departement van Ontwikkelingshulp. En dat is het gevolg van enerzijds versnippering (overheden werken amper samen als het dure projecten betreft,

waardoor er geen dure projecten komen want elke overheid apart kan zo’n project niet financieren… en dan krijgt “men” het geld niet op) en anderzijds is er de corruptie die maakt dat middelen niet ter plekke komen, wat dan een excuus blijkt om niet te handelen. Zou het niet evident zijn om in zo’n gevallen extra te investeren in teams van de overheid (naast de NGO’s) die ter plekke opereren en erop toezien dat de middelen toekomen en bv. ook de opleidingen verzorgen. Het is met ontwikkelingshulp als met inclusief onderwijs: zet een autist in een gewone klas, en zonder er een pedagoog naast te zetten, staat de klas binnen de kortste keren op stelten. Le suivi is belangrijker dan het opzetten. Wedden dat 0,7% te weinig is?

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 8 januari 2005 in ethiek, filosofie, maatschappij, media

 
  • Archief

  • oktober 2021
    M D W D V Z Z
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  •