RSS

Maandelijks archief: juli 2006

Als ie maar geen allochtoon wordt, ze schoppen ’em misschien halfdood.

Stel: je vraagt je af of Ronaldinho en Kim Clijsters belangrijker / even belangrijk / onbelangrijker zijn dan pakweg Rene Magritte of LP Boon.
Appelen met citroenen vergelijkend? Absoluut niet. Dit is een verhaal over clangevoel en dus ook over waarden en inzichten. (Op de achtergrond inspireert een musicerende Boudewijn de Groot. Elk mens heeft recht op zwakke momenten)

Sportliefhebbers en pubers houden van het simplistische kiezen tussen (hun) favorieten en de tegenstanders. De clan Clijsters tegen de clan Henin. De tribu Ronaldinho tegen de soldaten uit Frankrijk. (Annemans versus Verhofstadt).
Na verloop van tijd gaan supporters het esthetische van de sport en de schoonheid van de strategie, als belangrijk ervaren. De adrenaline-opstoot die leidt tot favoritisme en fanatieke vormen kan aannemen (tot en met uitsluiting van wie als groep niet-gewenst is) ebt langzaam weg en nuancering komt in de plaats. Maar niet bij iedereen gebeurt dit (even snel). Juichen als de eigen held wint, werkt verslavend en geeft een goed gevoel. Hormonen determineren m.a.w. het clangevoel.
Hooligans zijn op eenzelfde manier verslaafd aan de kick van agressie en de spanning opgepakt te kunnen worden. Het is de apotheose van het wij-gevoel dat poogt te triomferen over het bedachtzaam redenerende individu, dat zich nochtans ook in hen schuilhoudt.

Media-intermezzo 1: een buspassagier vraagt (weliswaar manu militari) een groep ruziemakende jongeren het rustiger aan te doen. En de clan richt zich tot de oudere autochtoon. En motten ‘em af. Clockwork Orange is onder ons.

Er komen andere tijden, zong Boudewijn. Vormelijk anders, maar niet inhoudelijk. Wél complexer, en daarom storen radicale daden want die verwijzen naar een te simplistische opdeling in go(e)d en kwaad. Zover zijn we gelukkig al.

Voor een walvis is ethiek van een onovertrefbare onbeschaamdheid en overtolligheid (in de zin van irrelevant). The Survival of the fittest (de meest aangepaste kan zich handhaven) voldoet als wet in Oceaanland. Maar wij, met vaste grond onder de voeten, zijn tot meer inzichten in staat dan vissen…

Nee, dit zijn geen verwijten, en niks hiërarchische classificatie. Dit is geen pleidooi voor (maar ook niet tegen) elitarisme. Het is eerder een vaststelling: intellectuele capaciteiten om de eigen driften in te tomen, is niet aan iedereen gegeven. Een maatschappij met diverse stromingen (snelheden van ontwikkelingen) heeft steeds bestaan binnen de homo sapiens-cultuur.
(Malaparte vanop Capri; Celine vanuit de Parijse vierde wereld: een wrede waarheid penden ze neer.
Maar Boon en Magritte, die dachten er anders over.)

Hey Tante Julia. We zijn ouder en blijven piano spelen en smelten voor je borsten.

Gewoon even door-redeneren, toch zo leuk in een supersonisch media-universum waar bytes de voltooiing lijken van een kosmische constante: evolutie door acceleratie.
Om inzicht te krijgen moet men stilstaan temidden de stromende tijd om de zich opvolgende feiten en gebeurtenissen niet langer als een versnelling op het eigen leven laten inwerken.
Ik neem géén Stella als ik de tijd stop. Ik volg de media even niet. Ik probeer inzicht te krijgen.

Media-intermezzo 2: Mondjesmaat, als een scheet in publiek, werd de identiteit van de daders in de media vrijgegeven (er zijn immers verkiezingen op komst dus ligt de manier waarop men communiceert erg gevoelig). Antwerpenaars zijn het. Allicht, het is hun bustraject. Met moslim-ouders. Dus allochtonen. We hadden het kunnen weten, gniffelen velen.

Het was wachten tot men zich in de media vragen stelde over de opvoedingspatronen van deze jongeren.
Maar we wéten wat er aan de hand is. Onze universitaire en andere onderzoekscentra hebben de meeste problemen in kaart gebracht en doen ook voorstellen om oplossingen te vinden.
We begrijpen het proces: zij weten het niet, ze zien geen oplossing, ze beseffen dat ze losers zullen worden. En hun ouders noch leerkrachten kunnen hen hierbij helpen. Een leven tussen twee culturen.
Verdomde werkelijkheid.

En elke Vlaming waant zich in hun ogen kampioen. Als zakenman, Flandrien, vastbenoemd bureaucraat, media-artiest… allemaal zitten ze op een troon en lijken nooit tussen twee stoelen te vallen. Het succes van de Ace.
Media en reclame mogen niet leiden tot een vervormd beeld van ons bestaan. Nochtans wordt daar het beeld gebeiteld dat vele jongeren van de samenleving krijgen. Het is niet allemaal glitter en fun, daarbuiten, achter de muren van plezier en de kastelen vol zwoele fashion. Uit reclame mag geen nijd ontstaan, want niets belet dan nog het oproepen van haatgevoelens.

Voltooiing, ontplooiing, verschoning, hoop en verandering in positieve zin… zij die tussen de plooien vallen, willen het ook! Dus geef hen – onder dwang – nieuwe kansen.
Want ze wonen hier en ze zijn van hier. (sic!)

Ze lachen en kaarten en slaan en veinzen en huilen en dreigen en gaan te ver. Ze flippen en exalteren.
Wanneer de politie de straat doorzoekt waarin ze wonen, ontstaat er een solidariteit tussen de maghrebijnse jongeren. Ze verdedigen hun Ronaldinho’s. Clangedachte. Samen sterk genoeg om te kunnen winnen? Uiteindelijk zullen ze een Magritte worden; omdat wij versus hen zal vervagen.

Ze zullen tot inzicht komen. En hun gemeenschap zal zich daar mee moeten bezighouden. In de eerste plaats. Maar wie zijn hun woordvoerders? De imams? Nee toch. Maar wie dan wel? Misschien vinden we een antwoord via de Israëlische filosoof Avishai Margalit en zijn twee slogans (handig voor de komende gemeenteraadsverkiezingen): Voice en Exit.
Met Exit bedoelt hij dat de dominante cultuur respect moet opbrengen voor andere culturen, maar tegelijkertijd voorzieningen moet treffen voor dissidenten uit die andere culturen om weg te kunnen lopen. Akkoord, het is misschien schandelijk dat zoveel allochtone vrouwen in blijf-van-mijn-lijf huizen zitten; het is vanuit een moreel standpunt het bewijs van een macho-barbaarsheid van allochtone mannen. Margalit zegt: dat morele oordeel is juist, maar brengt je niet ver. Creëer veel meer blijf-van-mijn-lijf huizen, maak ze toegankelijker en luxer en aantrekkelijker, waardoor nog meer vrouwen in staat en bereid zijn weg te lopen. De gevluchte vrouwen zijn een teken van onderdrukking, maar net zo goed een begin van zelfbevrijding.
Met Voice gaat het ongeveer net zo. In de dominante cultuur is de vrijheid van meningsuiting onbetwistbaar. Je kunt niet voorkomen dat men dan lelijke dingen zegt over andere culturen. Maar zorg ervoor dat de minderheden de mogelijkheid krijgen zich te verweren. Je stem laten horen kan niet alleen eens in de vier of zes jaar, er moeten gelegenheden komen waar de allochtonen aldoor kunnen debatteren. Niet in de beslotenheid van de moskeeën, maar in het openbaar, op televisie, op podia in de steden, theaters en platformen waar opgeleide allochtonen kritisch, intelligent en emancipatoir de ontwikkelingen in de wereld kunnen beschouwen en duiden en… bespotten.
Waar allochtonen behoefte aan hebben zijn plekken voor weerwoord, waardoor de moskee wordt waarvoor die bedoeld is: een plaats om te bidden, meer niet. De imam verliest zijn macht, de academische en artistieke sprekers winnen aan invloed en de allochtonen krijgen het nu permanent, in plaats van eens in de vier of zes jaar: een stem.
Die stem kan dan mee bepalen wat er met de 6 van Antwerpen moet gebeuren.
En wat te denken over de ouders die telgen uit hun kroost niet meer kunnen afremmen bij het plegen van een moord…?

Kinderen hebben is een kunst, een vak, een levenstaak, en niet iedereen die de verzuchting vormt tot kinderen-hebben, is voldoende ontwikkeld/gewapend om de consequenties ervan op een maatschappelijk opbouwende wijze te ervaren. Laat staan zichzelf en het opvoedingspatroon te wijzigen.
Pleit ik ervoor een examen af te leggen alvorens men zich waagt aan procreatie? (Orwell is back). De Antwerpse schepen van Veiligheid houdt het voorlopig bij een verplichte cursus pedagogie voor ouders die hun kinderen niet meer in de hand hebben.

We moeten niet naïef zijn. Het proces zal in fasen verlopen. Eerst moeten we het probleem zien te stabiliseren. Hoe? Met luxe!
Luxe maakt mensen tolerant. Want het ontneemt een dosis hebzucht. Immers, we hebben in een luxueuze maatschappij véél genot en ervaren regelmatig vlagen van geluk. En dan zijn we rijp voor de schoonheid van het concurrentieloze à la Magritte. Luxe als inburgeringsstrategie. Het werkt langs twee kanten: zij voelen zich geïntegreerd, en de bange blanke beseft dat hij zijn levenspeil kan behouden. Want dat is natuurlijk de basis van xenofobie en intolerantie.

Anabel. We kaarten. We lachen. We hebben mekaar gevonden. Inoubliable.
Het is hier dat de ramen van Magritte op uitkijken. Het kennen van vrede en welvaart doet ons slapen en wegdromen in kunst. Daarvoor bestaan wij.

Zij, zij zoeken nog. Ze schuimen de straten af. Als soldaten. Maar al te lang in hetzelfde vaarwater. Ze walsen op de stroom in hun wijk, in hun media, in ons aller steden. Bij nacht drinken ze het Vlaamse bier. En voelen zich van hier. Maar misschien willen ze even stilstaan. En op het droge fietsen, ter plekke. En even rondom zich zingend: “Als ie maar geen allochtoon wordt, ze schoppen ‘em misschien halfdood.”
Dus gingen ze zelf wat lijf-trappen. Misschien daarom dat ze niet ophielden met te meppen en stampen? Zootje oncontroleerbare bruten.
Beboeten met lijfstraffen?
Sluit ze op. In ieders belang.

Autoritaire medeburgers hebben nood aan een houvast en zoeken die in regels die steeds en fanatiek consequent nageleefd dienen te worden. Zij pleiten voor uitsluiting, opsluiting en wijzen met de vinger. En als plots die regels wegvallen of genuanceerd worden, zijn deze medeburgers radeloos, ontheemd, verdwaasd en verweesd.
(De neanderthaler-idioot is onder ons. Het zijn wijzelf.)

Media-intermezzo 3: Probatie of strenge straf? Het dilemma. Verhofstadt pakt Annemans in snelheid. De wet Lejeune mag niet altijd en op iedereen toepasbaar zijn.
Alsof ze dat al niet was. Gelukkig maar, want genuanceerdheid is een must.
De premier valt het VB dus langs rechts aan en zet ze in de wind. Dit valt (toevallig?) samen met de mini-rel rond de bij een Amerikaanse firma aangekochte foto’s waarop Franstalige medeburgers pronken (het VB is duidelijk kosmopolitisch als het om productiekostenbesparing gaat). En al likt het VB enkele wonden… het incident zal snel vergeten zijn door hun kiezers.

Laat het onaanvaardbaar overlijden niet nutteloos geweest zijn. Laat er geen wraak op groeien, want de daad van de gestorvene was vervuld van goeie intenties.

Wat deden overigens de andere inzittenden?

Meester Prikkebeen, het steekt zulke vragen. Waar waren de andere buspassagiers?
Slaap zacht tot de rook om onze hoofden is verdwenen, moeten ze gedacht hebben. We kerven nochtans samen de geschiedenis van ons heden.

Vaarwel en tot ziens, het werd een busreis naar nowhere. Met vleugels van papier…

Onze wapens zijn uit letters gemaakt. Onze vuisten zijn de bezinning en de kalmte. Wij vechten zonder te slaan, zonder te vernietigen. Wij beïnvloeden met de betrachting behulpzaam te zijn. Naïef op de vlucht voor het dictaat van de fittest (Darwin, Clijsters en de Ace) openen wij de vensters van Magrittes wereld: er is plaats genoeg om Anders te zijn en toch Samen te leven. Wij zijn niet voor of tegen andere groepen; wij beslissen niet op leven en dood over de levens van anderen.

Tenzij we ze tot culinair voedsel nuttigen, prevelen de oceaanbewoners… Veronderstellend dat ze kunnen prevelen.

Ze werden gegrepen, de 6 van Antwerpen, en men brengt ze op het publieke forum. Hun catwalk leidt tot het schavot. Maak er a.u.b. een voorbeeld van en geen afrekening.

Verdomde mensheid. Een peloton dat in gescheiden groepjes door het leven fietst. Kromgebogen. Zichzelf een weg banend. Sommigen verslagen. Failliet nog voor het begon. Kut voor die Marokkaantjes.

Wie zit er aan de stadspoort en speelt voor de kinderen van de stad? Wie zet, als het iets zou uithalen, alle prinsen, meneren presidenten en zakenlui in hun hemd? En wie brengt er na de prille lente ook een zomer?
Er wordt al voldoende opgeroepen. Wij houden het bij: zijn we te min als soort om iedere bewoner een haatloos bestaan te geven?

Advertenties
 
1 reactie

Geplaatst door op 1 juli 2006 in antropologie, media, politiek

 

De Boliviaanse weg

De Boliviaanse president Evo Morales heeft het leger ingezet om de gas- en olie-industrie van zijn land te nationaliseren. Weldra volgen ook de mijn- en de bosbouw.
De Franse president Mitterand voerde in 1982 na de verkiezingsoverwinning van “La Gauche” eveneens een reeks nationalisaties door. Achteraf verliet de Kommunistische Partij de regering en werden de nationalisaties teruggedraaid.
Toch is de situatie vandaag anders. In een wereldeconomie waar de energiebronnen fundamenteel zijn om miljarden mensen te voorzien in hun dagelijkse behoeften, is het van cruciaal belang dat men de distributie en de prijzen van de grondstoffen onder controle heeft.
Misschien is een nationalisatie om het eigen volk te verbeteren, een egoïstische reflex. Maar laat ons het Boliviaanse volk de opbrengsten gunnen van wat er in en boven hun bodem zit.

Anderzijds is het niet langer houdbaar dat degenen die toevallig met hun achterste op een gas-, water of aardoliebel zitten, ook mogen bepalen wie ze zal ontginnen; wat de prijs ervan is en wat er met de winsten zal gebeuren…
In een gemondialiseerde economie behoren alle grondstoffen eenieder toe. Dus de sjeiks kunnen het niet maken dat wanneer ze hun renstal willen uitbreiden, ze even de prijs per vat aardolie de hoogte injagen. Het is aan de UNO om de energiereserves van deze aardkloot te beheren en de prijzen vast te leggen.
Dat dit kan gebeuren met PPS-constructies spreekt voor zich.
Morales biedt dan ook de mogelijkheid aan privé-bedrijven om samen met de overheid de gas te ontginnen. Doch onder duidelijke voorwaarden, waarbij het gros der winsten naar grote delen van de bevolking zal gaan. Althans, dat mogen we hopen. Buitenlandse bedrijven die de voorraden exploiteren, worden voortaan beschouwd als onderaannemer van de staat en krijgen zes maanden de tijd om zich aan die nieuwe situatie aan te passen. Als ze dat niet zien zitten, moeten ze vertrekken.

Sceptici en volbloed adepten van de vrije markt staan op hun achterste poten en hinniken dat het communisme terug is. Ze vergeten welke ellendige levensomstandigheden hun onvrije marktsysteem heeft opgeleverd. De privatisering – of kapitalisering zoals dat in Bolivia genoemd wordt- van de gasvoorraden en de ontmanteling van het nationale bedrijf YPFB, was een uitverkoop, zo stelt het Boliviaanse onderzoekscentrum CEDIB. Multinationals zijn hierdoor, met de steun van de Boliviaanse oligarchie, schatrijk geworden, mede dankzij de verzwakte en uitgeholde staat. Het is dus niet dankzij, maar ondanks het marktdenken dat er welvaart is. Een markt gaat haar eigen weg, en dat is zelden die van het algemeen belang.

De pas gestorven econoom Galbraith was een pleitbezorger voor staatstussenkomst in de economie. Morales zou van hem het voordeel van de twijfel krijgen.
Temeer daar de Boliviaanse president uitpakt met een radicaal Anti-armoedeplan in de hoop de werkloosheid te bestrijden en de ongelijkheid in het land terug te dringen. Hij voorziet ook meer publieke diensten als schoolmaaltijden en een betere toegang tot drinkbaar water. Morales investeert maar liefst zeven miljard dollar, geld dat afkomstig is uit de recente nationalisering, internationale leningen en investeringen van buitenaf. “Belofte maakt schuld” en dat lijkt de oude cocaboer goed te snappen. Sinds zijn aantreden in januari lanceerde hij een reeks van actieplannen om de kloof tussen arm en rijk te dichten. Zo kondigde hij een belastingverlaging aan voor de publieke sector; met de nationalisering van de gasreserves kan hij één en ander betalen.

A suivre.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 1 juli 2006 in politiek

 
  • Archief

  • juli 2006
    M D W D V Z Z
    « Jun   Aug »
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  •