RSS

Maandelijks archief: december 2010

De tijd trekt een spoor…

Net als de sneeuw
zakt het oude jaar in ons geheugen

hoewel het allemaal niet veel voorstelt zo’n jaarkanteling
vanuit de ruimte gezien draait de aarde gewoon door

wensen we mekaar een gezond lichaam en een spiritueel creatieve en actieve geest.

In 2011 kunnen we ons inspireren om verder het goede te doen

en ons leven te veranderen.

Advertenties
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 31 december 2010 in Geen categorie

 

Klapdeurtjes

In ons hoofd zitten klapdeurtjes die ons toegang geven tot ons geweten. Wanneer we in ons dagelijks handelen vergeten dat er zich in dat geweten zowel ethiek als geaccumuleerde kennis bevindt, dienen we onze daden te besproeien met een frisse gewetenswind die als een inspirerende vruchtbaarheidswee de kracht aandraagt om beloften te maken en trachten te realiseren.

Als die wind een tsunami wordt, moet je hem wel even indijken. De geestdrift van Apollo (o fallus-raket) gecounterd door het vergeten in de Dionysische roes (puur fysisch zorgt het onthouden van alles wat we meemaken tot het doorbranden van onze hersenstoppen).

Het tijdloze beleven (satori, la petite mort (orgasme), bezinning, muziekbeleving, trance, contemplatie…): we lijken wel de ingetogen rust van het grazende onbekommerde hert als nieuwe religie af te kondigen.

Best leuk om met deze gedachten richting 2011 te schuiven.

(over klapdeurtjes zie http://www.yilli.be/columns/hetgeweten.html)

Lees en bekijk ook Peter Sloterdijks Sferen II-400.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 19 december 2010 in filosofie

 

Even de tijd nemen

Tijd is tegelijk lineair, non-lineair en cyclisch. Door mekaar, soms tegelijk, soms in flarden openbaart een tijdservaring zich (aan het individu). Verhalen zijn nodig om te ordenen, maar ze zijn eerder uitzondering. Zelfs terugblikken en een historisch verhaal schrijven is een samenraapsel van losse elementen (subjectieve anekdotes en objectieve feiten, die daarom echter nog geen diepe impact hadden).

Alles is een verhaal, maar het verhaal kan versplinterd zijn, zoals sommige gedichten of stukjes proza “als los zand” aan mekaar hangen, doch -zoals Ezra Pounds werk- het de taak van de lezer wordt zelf een lijn (of een knooppunt, of een veld van kruisende inzichtjes) doorheen het werk te zien.

Cyclische tijd heeft vaak te maken met natuurelementen (seizoenen, oogsten die terugkeren, maancyclus, etc). Ze bieden houvast en collectieve ceremonieën zijn erop geënt (vandaar dat kalenders al heel snel ontstonden).

Is cultuur lineair? Zeker niet in de zin van een perfect geschreven filmscenario op Amerikaanse leest (op zich te afgelakt en doorzichtig, maar de films van Godard of de romans van Bachmann zijn niet altijd aangenaam om te verorberen, vandaar het succes van klassieke verhaalstructuren).

Er is culturele evolutie, maar is die wel “vooruitgang“? Bij elke stap voorwaarts verlies je ook (op zijn minst dat wat voorbij is). En onderga je gevolgen die soms zeer nefast kunnen zijn. Ook daar kan je enkel terugvallen op een individueel begrippenapparaat (wat ik vooruitgang noem, hoeft dat niet te zijn voor een ander). In die zin is geschiedenis ook bij momenten en in flarden cyclisch (daar heb je Mussolini weer, zij het in een moderne versie n.l. Berlusconi). En op andere momenten (bv. op het vlak van wetenschappelijk inzichten) is er vooruitgang qua oplossen van problemen, waardoor weer nieuwe problemen ontstaan.

Overigens, al onze gesprekken-uitwisselingen van gedachten zijn spielereien door/voor een intellectuele elite. Leuk om je dagen mee te vullen. Maar vaak in conflict met bepaalde waarden. Want van zodra je zelfbeschikking, autonomie en vrijheid toevoegt aan de post-instinctieve collectiviteit die de mensheid is, zit je met grote delen van de bevolking die niet anders kunnen dan ondergaan. En elk individu ondergaat ook, waardoor vrijheid een mythe wordt. En dan val je terug op je eigen wil, je eigen goesting, je weerzin… (als motor tot handelen) die ook gedetermineerd zijn.

Wat voor mij overblijft is een samenleving uitbouwen die zoveel mogelijk ruimte laat aan individuele weigering om mee in verplichte “verhalen” te stappen. Met de wijze waarop wij genetisch en qua hersenactiviteiten in mekaar zitten, is er niet veel anders mogelijk, me dunkt.

Tussen haakjes: heel veel moderne denkers die elke houvast aan diggelen slaan, komen zelf zelden (lees: nooit) op de proppen met een collectief levenswaardig en realistisch alternatief. Het antwoord op de vraag: waarom sterf je niet? wordt door Camus ingevuld met zingeving gekoppeld aan de Sisyphusarbeid. Bij een resem post-postmodernen zie ik enkel een sardonisch pervers ijdel triomfantelijk lachje waarbij ze mee deinen op golven waaraan ze geen bijdrage leveren (bv. een Houllebecq (ik hou weliswaar van zijn romans) zoals hij zich voor deed tot in 2008).

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 19 december 2010 in filosofie

 

1+1=1

In het rijgen van liefde

Verdwijnt de gedachte alleen te zijn.

Ik is ook de ander die zich in mij nestelt.


Osmose van identiteiten.

Ik val door het luik van haar kale kelder

En weet dat in dit lijf liefde hijgt.


In de glazen woonst

Waarin onze amorfe lichamen schuilen

Vergeet de waarheid

een niet weerlegde leugen te zijn.

 
2 reacties

Geplaatst door op 19 december 2010 in poëzie

 

Ssssst

Stilte is het ik dat stopt met vragen: wanneer is het stil?

 
1 reactie

Geplaatst door op 16 december 2010 in filosofie, literatuur

 

woordenwoud

 

dichters zijn als wegwijzers

voor wie verloren loopt

in het grote woordenwoud.

 

zij plaatsen komma’s & accolades

& zetten puntjes op de i.



 
3 reacties

Geplaatst door op 1 december 2010 in poëzie

 
  • Archief

  • december 2010
    M D W D V Z Z
    « Nov   Jan »
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031  
  •