RSS

Auteursarchief: yilli

Wensen

-Papa, wat wenste jij jezelf toe in het begin van 2020?

-Ik wenste me een jaar toe waarin ik het volgende kon zijn: Argeloos aanstootgevend. Clownesk canoniek. Dromerig duister. Eerbiedig eigenwijs. Flierefluitend fenomenaal. Gruwelijk gezond. Herderlijk honderduit. Inspirerend indringend. Jodelend Jeremieterig. Kunstig woordenkokend. Liefhebbend lenig.

-En papa? Heeft 2020 dit allemaal mogelijk gemaakt?

-Doe niet zo behapbaar betweterig.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 31 december 2020 in Geen categorie

 

Het treklipje

In 1962 werd het treklipje uitgevonden. Om een blikje bier te openen. Aanvankelijk gesloten plaatjes; daarna ringvormig waar je met je dikke vinger in kan. Ideaal om je aan te snijden. Sommige consumenten verkiezen het oprolbare deksel van pilcharblikken. Hoe het ook zij: het symboliseert onze wegwerpcultuur. Maar het is ook handig. Tenzij het afbreekt. Dan moet je beroep doen op een blikopener. Telkens ik mijn blikopener uit de lade haal, voel ik hem glunderen. Met minachtende blik kijkt hij dan naar het afgebroken treklipje. En ik moet zeggen: het heeft wel iets om na 1 draai aan de blikopener het te openen blik in de lucht te houden en dan het deksel verder draaiend aan de blikopener, te openen. Stijl- en risicovol een blik openen: het zou een Olympische discipline moeten worden. Een wereldkampioenschap treklipjes-sleuren kan ook natuurlijk.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 31 december 2020 in Geen categorie

 

Dialoog, wandelend met een asielzoeker door Antwerpen.

-Kijk, op die politiecombi staat geschreven: Trek de Lijn.

-Dat is een onderdeel van een campagne om geen coke te snuiven én tegelijk met de wagen te rijden.

De asielzoeker kijkt naar een foldertje dat hij net gekregen heeft van De Lijn.

– O, als ik tram neem, ik mag snuiven?

-Heu… eigenlijk wel, ja.

-Trams speciaal voor coke-snuivers?

-Dat nu ook weer niet.

-Nederlands niet makkelijk.

-Het is een taal met dubbele bodems.

-Ik naar hier gekomen in dubbele bodem van camion.

-Dat is … niet zonder risico’s. Er was geen andere manier om naar hier te vluchten?

-Ik zat in kamp in Turkije en ik moest wachten. Altijd maar wachten.

-Ja, ze hielden je aan het lijntje.

-Heu… ikke niet weten dat ik lijntje moest trekken. Ikke terug gaan met coke?

-Heu nee. Dat moet je niet doen. Probeer een lijn te trekken onder je verleden.

-En dan mijn verleden opsnuiven?

-Soms is dat het beste dat je kan doen. En met een schone lei beginnen.

-Een lei… is een lijn?

-Die nog niet getrokken is.

-….

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 31 december 2020 in Geen categorie

 

You did it!

(De laatstejaarsstudenten vroegen me een tekstje te schrijven om in het magazine te plaatsen dat ze overhandigd krijgen bij hun diploma uitreiking. Dit is ‘em.)

Geloof ze niet, zij die zeggen dat hun studententijd de mooiste periode uit hun leven is.

Alsof een loopbaan, collega’s op de werkvloer, kinderen, verantwoordelijkheid nemen,… geen heerlijke intense ervaringen zijn. Alsof met kennis van zaken verfijnde wijnen proeven, culturen vergelijken, steden wijk per wijk afstruinen je ado-volwassentijd niet doet verbleken tot naïef komen piepen in de ware wereld.

Akkoord, het ging er woest aan toe in 2020. Of misschien is het woord ‘ralenti’ beter van toepassing. Het leek wel leven in een box. Starend naar een scherm. Waar een pratend hoofd wijsheden kakelt.

Je had net begrepen dat je geen individu bent maar een Slashie. En dan leggen ze twee-derde van je passies stil. Soms gedraag je je als onderdeel van een zwerm. En die zwerm stopte met zoemen maar niet met zoomen. Op andere momenten waag je het een buitenbeetje te zijn; met een aparte smaak of een verontwaardiging die je uit, terwijl anderen rondom je mooi in de pas lopen. En plots wordt alles mainstream.

Je belangrijkste lichaamsdeel is de vinger waarmee je scrollend doorheen je digitale tijdlijnen walst. Verslaafd aan wat komen kan. Verslaving is des mensen. Het is een trucje van de natuur om zeker te zijn dat bepaalde handelingen zullen gebeuren (denk maar aan het geautomatiseerde ademhalen waarmee we onze verslaving aan stikstof-zuurstof draaiende houden). Je ademt bytes en je virtuele persoonlijkheid is de framing waarmee je getuigt van wat de succesmomenten zijn in je leven.

Hoeveel foto’s van stranden, wandelingen in bergen, feestjes, concerten, parasols, cocktails… zullen er de volgende jaren op je wall te zien zijn? Veel. In 2020 voelde je je overgeleverd aan de ‘aan-huis- geleverde-dozen-cultuur’. Covid leerde je echter ook out-of-the box denken.

Met het ervaren van een lockdown (nu weet je wat het is als kippen opgehokt te zijn) begint er een spirituele reis in je leven. Wat evident leek (mekaar aanraken, close bij mekaar zijn, een selfie nemen met zeven gezichten in 1 kader) was plots niet meer mogelijk. Sehnsucht is je deel. De weemoedige verzuchting naar die intense fysieke momenten. Een rijk en troostrijk gevoel.

Weldra zal je tijdlijn opnieuw de vertrouwde beelden bevatten, maar je zal wel regelmatig in een flits herinnerd worden aan een gewoonte die je in coronatijden aannam. Je zal aan je kinderen kunnen spreken over de impact van een pandemie, niet zoals een historicus dit doet over de Spaanse griep of de middeleeuwse pest, maar zoals je overgrootmoeder over ‘de oorlog’ praatte, met concrete anekdotes. Of zoals een journalist die ter plekke was of een antropoloog die middenin een cultuur getuigenis brengt van wat er gebeurde. Covid-19 is een rijkdom geweest voor je, maar je zal dat pas echt goed beseffen eens je de dertig bent gepasseerd. Want dan begin je steeds meer plooien in je geheugen te hebben, en tussen die plooien liggen momenten uit het verleden opgebaard die belangrijk zijn; je eigen monumenten, die je persoonlijkheid hebben vorm gegeven en je tegelijk doen relativeren en dus licht laten schijnen over de drukke bezigheden die op dat moment de jouwe zullen zijn.

Wie slechts 1 maatschappijmodel kent, slechts 1 levenswijze ervaart (consumeren, selfies nemen, citytrips maken, je rolletje spelen in de economie en met je inkomsten huisje-tuintje-partner en kindje spelen) kan moeilijk relativeren en gedraagt zich al te vaak egocentrisch. Of gefrustreerd omdat je planning even in de war wordt gestuurd.

Wat de koude oorlog, het communistische model naast het kapitalistisch marktmodel, voor mijn generatie was, namelijk bestaande systeem waartussen je zou kunnen kiezen, is het Covid-jaar voor jou. Jij kan door Covid nu ook twee samenlevingsmodellen ontdekken. Meer halen uit je leven wil  soms zeggen: stoppen met het gewone. Stoppen met consumeren. Met meedraaien in zwermen, van hype naar hype. Je hebt geleerd op jezelf gericht te zijn. In jezelf ligt o zoveel onontgonnen rijkdom. Je bent begonnen dit op te delven. Dat innerlijke goud werd door corona aangeboord. En ja, soms kan je je daarbij slecht voelen.

Terugblikkend op deze tekst, wanneer je op je veertigste bijvoorbeeld verhuist, misschien een nieuw gezin gaat samenstellen, en bij het opruimen van oude dozen door deze afstudeerpublicatie bladert, wat zal je dan ervaren? Rijkdom. 

Je hebt het bij momenten natuurlijk zwaar gehad. Spijt dat je niet op Pukkelpop kon zijn. Spijt dat je geen oudjaar kon vieren zoals dat hoort als twintiger. Maar dat zijn ervaringen die de generaties voor je nooit hadden. Het normaal werd ontdubbeld. Het a-normale werd even de norm. Wie zich ontredderd voelde, had een zoomsessie, kon whatsappen. Beeld je in dat lockdowns plaatsvinden zonder internet, zonder smartphones. En zonder openbaar vervoer of auto’s, enkel verplaatsingen aan het ritme van paard en kar.

Binnen veertig jaar zit je met een kleinkind op je schoot. Die jou net heeft uitgelegd hoe je hollograms met mekaar laat samenvloeien, want oma-opa (die jij dan bent) snapte er niets van. En voor de zoveelste keer haal je dan herinneringen op over 2020. Het jaar waarin men begreep dat een vleermuis door een civetkat was opgegeten en die kat werd op een openluchtmarkt in China opengesneden door een slager. Je zal dan uitleggen aan je kleinkind wat het verschil is tussen letterlijk en figuurlijk; tussen een virus dat uit Wuhan de wereld bereist en een reclamespotje dat viraal gaat. Je zal uitleggen dat jouw grootouders het nog hadden over een wereldoorlog terwijl je getuige was van de wijze waarop de hele wereldbevolking alles in het werk stelde om ouderen te redden. We are humans. En geen volgers van een Darwiniaanse logica die stelt dat wie niet meer meekan, opgeofferd wordt, zoals de zebra’s hun trage oude soortgenoten opofferen aan de hongerige leeuwen. Maar natuurlijk kan je -als je kleinkind vervelend wordt- zeggen dat Covid hem of haar komt pakken en dan moet het in quarantaine. Wat is dat dan, quarantaine? Dat is alsof je je hele leven in de buik van mama moet zitten en nooit geboren wordt.
Nu ja, zo traumatisch moet het nu ook weer niet worden natuurlijk. 😉
Jij, het kangoeroejong. Hotel mama je buidel. En soms had je daar meer dan genoeg van.
Alleen op je kot? Bij momenten geen pretje.

Een januskop; dat krijg je er van. Voorgoed zal je én vooruit én achteruit kijken. Terugblikken is een rijkdom maar als je jong bent kijk je liever enkel vooruit. Jij bent misschien te snel verplicht geweest te vergelijken; een breuk te moeten verwerken. Een wereld voor- en na covid is voortaan de jouwe. En daar heb je niet voor gekozen. Het leven zit vol momenten waarvoor we niet kiezen maar die we wel moeten verwerken. Jij hebt een Ikea-pakket in de schoot geworpen gekregen. Maar ze zijn vergeten er de handleiding bij te voegen. Die heb jij inmiddels zelf geschreven. Geweldig creatief, toch? Yes, you did it!

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 31 december 2020 in Geen categorie

 

Woorden van het Jaar

-Als we een selfie nemen, ben ik dan jouw knuffelcontact?

Ik kwam haar tegen terwijl ik aan het winkelhieren was. Ze stond te stoeproken bij een frietchinees. Aan hoestschaamte leed ze duidelijk niet. Ik was zo verrast dat ik wel een covidioot leek middenin een fabeltjesfuik. In een ver verleden hadden we samsonseks. Dat ervoer ik toen als een one night stand met een tentsletje. Haar allesbehalve sensuele wens om te swaffelen deed me haar ontvrienden. Nochtans droeg ik haar een warm hart toe, en had haar voordien zelfs kraamkost gebracht. Wat haar restte was helaas een virtuele koesterkoffer. Een moordstrookje en een dolle chauffeur tijdens een flitsmarathon werden haar kind fataal. Het maakte van haar een bokitoproof specimen. Misschien daarom dat ze niet kon aarden in een anderhalvemetersamenleving.

-Ik geef vanavond een lockdownfeestje. Kom je af?

-Niet dat ik niet durf, maar mijn elektrische fiets is plat.

-Oh boy. Ben jij nu ook al ten prooi aan die stekkergekte. Zeg me niet dat je een klimaatwanhoper bent?

-Ik ben vooral toe aan wat zelfquarantaine.

-Coronamoe word ik van jullie.

Schouderophalend ging ik verder.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 31 december 2020 in Geen categorie

 

De Hoerentoren

25 december is een sluw gekozen dag door de kerk om zo het ‘heidense’ lichtfeest (21 december) te counteren-accapareren. Onze vriend Jezus werd overigens in oktober geboren. But who cares anway.
Het is en blijft trouwens een bizar zicht om langs wegels en velden een opgehangen man te zien. En die dan ook nog te aanbidden. Het lijkt wel of Amnesty International een symbolische actie voert. Maar voor kinderen is het toch schrikwekkend.
‘Zie wat er van komt als je een beetje opkomt voor de onderdrukte’.
‘Moet ik dan gedwee in het leven staan, papa?’
‘Ja, en veel geld verdienen. Door een kerk met veel betalende aanhangers in het leven te roepen.’
‘Is een voetbalploeg ook goed?’
‘Vraag dat aan Kompany. Maar de wapenindustrie is zeker interessanter. De moderne Jezus wordt afgeknald en niet met drie nagels aan een plankje getimmerd.’
‘Moest zijn papa geen timmerman zijn geweest, was ie dan ook genageld geworden?’
‘Moest zijn papa molenaar zijn geweest, hij was aan een rad vastgemaakt.’
‘Het geloof als perpetuum mobile?’
‘Bijvoorbeeld. Het Rad der Onfortuinlijken.’
‘Waarom aanbidden mensen eigenlijk een loser, papa?’
‘Het maakt hun eigen falen draaglijker.’
‘En moest Jezus ooit succesvol zijn geweest en koning zijn geworden?’
‘Dan hadden ze hem uitgekafferd; spotprenten over hem gemaakt en zijn financiële netwerken in kaart gebracht.’
‘Een soort van Fernand Huts?’
‘Zoiets ja. Met de Boerentoren van Babel vol prostituees. ‘
‘De Hoerentoren uitgebaat door Maria Magdalena?’
‘Waarna ene Delphine zich out als halfzus van de zoon van Jezus.’
‘Interessante personages om een kribbe mee te vullen. Dank om mijn inzichten te hebben bijgespijkerd, papa.’
‘Graag gedaan. We slaan graag nagels met koppen.’

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 29 november 2020 in Geen categorie

 

The go-between

-Papa, het coronavirus is een stukje RNA?
-Ja.
-RNA dient om DNA over te brengen.
-Zo is het. RNA bezorgt codes.
-Dus het coronavirus is een soort postbode.
-Zo kan je dat zien.
-Als we dat virus isoleren dan kan die code niet overgebracht worden.
-Juist.
-Nu begrijp ik waarom de post niet langer pakjes thuis komt brengen. Goed gezien van hen hun facteurs binnen te houden.
-Misschien moet ik je het verschil tussen letterlijk en figuurlijk uitleggen.
-Waarom? De werkelijkheid is toch leuker wanneer men die twee vermengt.
-Dat dachten de surrealisten ook.
-In die wereld wil ik leven.
-Oké. Maar draag dan wel een helm wanneer je gaat shoppen.
-Pardon?
-Er hangt zoveel in de winkels dat ze de solden naar je kop smijten.
-Flauw papa.
-Zal ik je het zout geven?
-???
-Surrealisten lezen dikke boeken en beseffen dat ze gezegden en geijkte uitspraken moeten kennen om er mee te kunnen spelen.
-De wereld is een gesloten boek.
-De kaft volstaat voor jou?
-Ja. Want elke ware aard toont zich door middel van een masker.
-Kaft-shopping. Met open ogen de foute keuze maken.
-Oké papa, mijne euro is gevallen.
-Elke miljonair begon met het oprapen van de gevallen euro van een ander.
-Dus wie succesvol wil zijn is verwand aan Icarus die na jaren lock down het waagde zijn vleugels uit te spreiden.
-Icarus is het RNA van onze cultuur. Zijn boodschap is niet mis te begrijpen.
-The sky is the limit, papa.
-Dat heeft hij letterlijk ondervonden.
-En toch zal ik met pek en veren overladen mij wagen aan een surreële tocht waarin de honing me vleugels zal geven.
-Tja, het zal in je DNA zitten hé.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 22 november 2020 in Geen categorie

 

Meeuw

-Wat doe je, papa?
-Ik herschrijf een stuk van Tsjechov.. In functie van de locatie waar het gespeeld zal worden.
-Welk stuk?
-De meeuw
-Waarin de kleine kantjes van de notabelen worden blootgelegd.
-De mondmaskers vallen af.
-In welke zaal speelt het?
-Ryanair.
-Pardon?
-De enige manier om volle zalen te trekken is een vliegtuig te vullen.
-Dus het stuk wordt gespeeld in een stilstaand vliegtuig?
-Nee, er wordt echt gevlogen.
-Waarheen?
-Dat ligt nog niet vast. Ik wacht nog.
-Waarop?
-De locatie waarheen de Spaanse koning gevlucht is om geen belastingen te moeten betalen.
-Het stuk gaat over hem?
-En over Franco. En Fabiola.
-Fabiola?
-Een nevenlijntje in het verhaal.
-Welke rol speelt zij?
-Zij is het nest.
-Voor de meeuw?
-Die ze op het einde verwijt aan nestbevuiling te doen.
-Maar mijn generatie kent die mensen niet.
-Doet er niet toe. Het zijn archetypes. Die altijd terugkeren.
-Zoals een vliegtuig…. of een meeuw.
-Het is inderdaad de bedoeling om de final act te spelen tijdens de terugvlucht.
-Waar ga je dan landen?
-In Oostende. Tussen de meeuwen. Op het dak van het treinstation.
-De burgemeester zal content zijn.
-Hij krijgt ook een rolletje.
-Laat me raden? Buitenwipper?
-Ten tijde van Tsejchov was zo iemand een portier.
-Een draaideurbewaker.
-Een alternatieve definitie van politicus.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 4 augustus 2020 in humor

 

Elasticiteit

-Mensen zijn sociale wezens.
-Zou het? Waarom dan de stijging van het aantal echtscheidingen in corona-tijden?
-Mensen zijn sociale wezens op voorwaarde dat ze voldoende ademruimte hebben.
-Echtscheidingen zijn dus het gevolg van huwelijken die zich ontwikkelen als verstikkende monddoekjes?
-Vandaar dat men de elastiekjes doorknipt.
-Mensen zijn sociale wezens wanneer ze af en toe aan de rekker van een benji-elastiek kunnen hangen?
-Waardoor ze jojo’en.
-Maar uiteindelijk hangen ze met hun kop naar beneden in stilstand.
-En dan moet hun partner hen naar boven trekken.
-Of de elastiek doorknippen?
-Die elastieken zijn heel dik, weet je.
-Met de hulp van een nieuwe partner moet dat lukken.
-Heu ja, samen kan men meer.
-Juist, mensen zijn immers sociale wezens.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 4 augustus 2020 in filosofie, humor, psycho

 

Het strandpasje

Deze zomer in Knokke.
– Dus meneer is zwemmend uit Nederland naar het strand van Knokke gekomen?
– Zeker.
– En u hebt geen strandpasje?
– Ik ben een verzeekeling.
– Een wat?
– Een zee-verstekeling. Een verzeekeling.
– Zonder strandpasje mag u niet in het water, meneer.
– Maar ik was al in het water. Ik kom zwemmend uit Cadzand.
– En u hebt uw papieren niet bij?
– Gaat u zwemmen met uw identiteitskaart op zak?
– Waar zijn uw papieren?
– In Cadzand.
– U bent dus de grens overgestoken.
– Ik heb geen douane gezien.
– Meneer, u mag via het water niet in Belgische wateren komen.
– Maar ik moest een plasje doen.
– Pardon?
– Het is verboden te lozen in een ander land. Als Belg moet ik in België lozen. Dus ben ik even naar hier gezwommen om pipi te doen.
– Kunt u dat bewijzen?
– Ziet u die rode boei daar? Als u daar een staaltje neemt, dan zal u de cocaïne die -weliswaar verdund- in mijn urine zit, nog kunnen opmeten.
– Dus u neemt cocaïne?
– Enkel wanneer ik in Nederland ben. En ik loos niet gebruikte bestandsdelen in mijn vaderland.
– En u bent met de wagen naar Cadzand gereden? Onder invloed van cocaïne.
– Nee, ik ben niet met de wagen.
– U bent met de fiets? U mag niet fietsen onder invloed.
– Nee, ik kom zwemmend uit Duinkerke.
– Uit Frankrijk?
– Ja.
– Dan bent u heel onze kust voorbij gezwommen, tot in Cadzand?
– Ja, natuurlijk. Ik heb geen strandpasje, dus moest ik wel blijven doorzwemmen.
– Momentje: dus u kwam uit Frankrijk gezwommen.En uw papieren liggen in Cadzand.
– Ja.
– Dus dan bent u in het water geweest met uw papieren?
– Nee.
– Hoe kunnen die dan in Cadzand liggen?
– Mijn cokedealer heeft die gebracht.
– En wie is dat?
– Een neefje van de burgemeester van Knokke.
– Allé, dan is het goed voor ene keer.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 21 april 2020 in humor, maatschappij

 

De grot

Blijf in uw grot. Met deze gevleugelde woorden filosofeerde Plato zich de wereldgeschiedenis in. Hij wees er op dat alle mediabeelden die wij op onze schermen zien, een therapeutische functie hebben. Ze zorgen ervoor dat wij ons niet op paranoïde wijze geschaduwd zouden weten door het Coronakwaad dat beslag heeft gelegd op de Werkelijkheid, die zich afspeelt buiten onze grot. Plato was een doe-het-zelver, in tegenstelling tot Socrates die het moest hebben van de antwoorden van de anderen.

Ook in een Koninkrijk is het interessant de Platonische allegorische wijsheid die terug te vinden is in ‘De Republiek’, in beeld te brengen. Acht wijzen zijn vereeuwigd in dit werk van Michiel Coxcie uit de 16e eeuw. Met touwen hangen zij vast in hun door wifi, bluetooth, 4 en 5G ingeprente waarheid. De vormen die als schaduwen zijn weergegeven zijn hun hartstochten, hun ontboezemingen, hun verzuchtingen en hun angsten. Samen vormen de wijzen (drie virologen en vijf ministers) een perfecte cirkel. Het getal 8 duidt op de transgressie naar een nieuwe werkelijkheid, namelijk die waarin restaurants en kledingwinkels weer open zijn. Hun lijven zitten vast in een fictie terwijl hun gedachten reizen naar de wereld buiten de grot waar smulfestijnen en modedefilés hen wachten. De weken bestonden uit 7 dagen die mekaar opvolgden. Het was wachten op de bevrijdende achtste dag.

De wereld in hun grot zal dra boeiender blijken dan de door droogte en lege winkelrekken getroffen werkelijkheid. Overvolle stranden, verklikapps en een draconische schuldenberg zullen getolereerd en overwonnen dienen te worden wil er terug sprake kunnen zijn van enige sereniteit. De Plato in elk van hen zal elke vorm van ideologie moeten achterlaten. Bij het verlaten van hun grot zullen zij door Diogenes, een zaklantaarn in de hand, op sleeptouw worden genomen. Zij zullen handschoenen aantrekken, en twee meter afstand houden, maar zich verder moeten blootgeven en elk van hen zal plaatsnemen in een lege ton waarna ze, met het hoofd uit de ton priemend, in koor ‘Causa causarum, miserere mei; non ignoravi me mortalem genuisse’ ten berde brengen. Maar zo makkelijk zullen ze geen medeleven krijgen, want ook in het volle besef sterveling te zijn, zullen ze zich niet kunnen onttrekken van de spiegel die hen wordt voorgehouden.  Bij het verlaten van de grot verloren ze hun door kibbelen gekenmerkte idealen en wachten hen lange dagen vooraleer ten volle te kunnen ervaren wat vrijmoedigheid inhoudt: voldoende brutaal en dapper zijn om gulhartig onbedeesd en onbevangen elk vooroordeel te laten vallen en zich ongedwee onverdroten toe te leggen openhartig te pleiten om voor allen een prinsheerlijk bestaan na te streven.

Allesbehalve onttrokken aan de blikken van voorbijgangers, doch juist live gestreamd op Instagram, bekomen zijn de status van celebrity, doch niet na eerst op het ritme aangegeven door Diogenes in hun ton te staan masturberen.

Of er ooit whisky getrokken zal worden op deze vaten, is nog niet bekend. Of dit verhaal viraal zal gaan, evenmin. Voorlopig mag enkel gehoopt worden dat alle kwetsuren die de grotbewoners opliepen, geheeld kunnen worden. En dat de helende handen geëerd mogen worden. In de stilte van een emotieloos gemoed weerklinkt elk gemeend respect als gejubel.

Afbeelding kan het volgende bevatten: 2 mensen

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 18 april 2020 in filosofie, humor, maatschappij

 

Thuiswerken

-Papa, jij bent vandaag toch de hele dag aan het werk op je kamer?
-Dat is zo. Leve het webchatten.
-Waarom neem jij je brooddoos dan mee?
-Daar zit mijn lunch in.
-Maar je bent de hele dag thuis!
-Dat is zoals een zeeman. Die dekt ook bij elke maaltijd de tafel terwijl hij op zee is.
-Mesjogge.
-De mens is een gewoontebeest.
-O ja? Daarom dat iedereen snakt naar ontspanning, vermaak, vernieuwing…
-Ontspanning, vermaak, vernieuwing zijn de gewoontes van de homo ludens. Opgehokt zitten is het ab-normale.
-Hou op met koppeltekens te zetten in bepaalde woorden. Ik weet dat abnormaal gelinkt is aan normaal.
-Dat doe ik toch al jaren als ik je op iets wil wijzen.
-Vernieuw papa. Laat die koppeltekens achterwege.
-Hey, wat morrel je daar in mijn brooddoos?
-Ik help je.
-Hoe zo?
-Als je gaat werken, dan zet je zo’n 10.000 stappen.
-Klopt.
-Dus vandaag verbrand je die calorieën niet.
-En daarom neem je mijn dessertkoek uit mijn brooddoos?
-Wees blij. Het is voor je BMI.
-Ik ben het gewoon iets zoets te eten ’s middags.
-Vernieuwing papa. Nieuwe gewoontes aannemen. Het ab-normale tot norm verheffen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 19 maart 2020 in humor, maatschappij

 

Quarantaine

-Papa, zo’n quarantaine duurt 40 dagen. Dus dat is dan tot eind april.
-Reken er maar niet op. Een quarantaine is het enige dat momenteel groeit terwijl je erop kijkt.
-The sky is the limit?
-Nee, voorlopig voorziet de WHO dat we begin juni uit lock out mogen.
-Dus heel april en heel mei geen concerten. Geen uitgaansleven. Geen reizen. En jij die hier thuis zit.
-Nu de dolfijnen de Venetiaanse wateren heroveren, zullen ook wij ons wellicht kunnen verheugen op de terugkeer van menig specimen.
-Waar is de homo ludens gebleven?
-Mens erger je niet. Focus je daar maar op.
-Hoe gezellig zijn gezelschapsspelen?
-Kom, smijt die dobbelsteen. Of wil je dat ik een parental burnout krijg?

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 19 maart 2020 in humor, maatschappij

 

Binnenstebuiten

Ik zocht de eenzaamheid op
Van het bos.
Maar het bos zat vol eenzaten
Op zoek naar elkaar.

Dus trok ik verder
Naar de woestijn
In de hoop hop noch wijn te treffen.
Maar ook daar liep menig mens te keffen.

Ik kroop dan maar uit mijn vel
En liet mijn huid drogen,
Balsemde mijn ogen
En hoopte zo op een bestaan als vondeling.

Nu beschrijf ik het perkament
Dat mij tot lot werd
En penseel kalligrafisch
De poriën waarmee ik ooit ademde.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 9 februari 2020 in poëzie

 

De nar en de suppoost

Ze snappen het niet. Degene die -vaak vervuld van afgunst- zich keren tegen cultuurinvesteringen.
Iedereen moet eten. Dus slagers, bakkers, groenteboeren (die allemaal lijden onder de concurrentie van grootwarenhuizen) hebben duizenden potentiële klanten in hun eigen gemeente. Kunstenaars (podiumkunsten, plastische kunsten, etc) hebben duizenden ‘klanten’ in het hele land. Hoe dat komt? Door de opvoeding. Door de dwaasheid van die mix tussen ideologie, conservatisme, identiteit en de angst zichzelf te verliezen. Daardoor wagen velen zich niet aan het moeilijke avontuur kunsten te ontrafelen; langzaam tot zich te nemen; die ‘taal’ te leren spreken.
Er zijn kunstenaars die foeteren op de subsidies omdat zij er geen krijgen. Dat is jammer, want het zou fijn zijn moesten ze minstens geholpen worden voor weinig geld te kunnen exposeren. Ze moeten dus niet omwille van de schaarste aan middelen afgunstig worden, maar die schaarste aanklagen.
En nee, het geld moet echt niet van de overheid alleen komen. Er moet veel meer gesponsord worden door privébedrijven en -personen. Maar ook daar lopen heel wat macho-barbaren rond die liever voetbal sponsoren dan subtiele, moeilijke kunstuitingen.
Al wie op niveau creatief bezig is, zou hier een halftijds inkomen uit moeten kunnen halen. En daarnaast ingezet worden in de samenleving (bv. in het onderwijs) om de bakens te verzetten, zodat morgen in de media gepalaverd wordt niet over de voetbalwedstrijden van het voorbije weekend, maar over al die romans, essays, gedichten, voorstellingen, installaties, etc. die er te zien en te beluisteren vallen. De dag dat de gesprekken bij de slager niet gaan over het falen van Anderlecht maar over de adaptatie van Shakespeare door auteur X met acteurs Y en Z, leven we in een andere beschaving. Eentje die begrijpt dat identiteit vloeibaar is. Dat je reist en doolt en kunst inademt om gedeeltelijk jezelf te herontdekken. Dat onze verlangens geen manifestaties zijn van onze vrije wil, maar het product van een mix van biochemische processen, culturele invloeden, de impact van ouders en leerkrachten en media. En dat wij dus een constructie zijn en dat we echt niet al onze gevoelens moeten opvolgen en inwilligen, want het zijn al te vaak koekoekseieren in ons wezen gedropt. Het ‘zelf’ is een verzinsel. Zo ook zijn meningen losse flodders die we best asap herschrijven, aftoetsen, hertimmeren en bijschaven. In plaats van de hielen in de grond te zetten en op de borst kloppend tweetend een standpunt in te nemen en op anderen in te hakken, waarmee we tegelijk een muur rond onszelf optrekken. In onze gedachten spookt een olibrius, een wijsneus, die doet alsof wij weten wat goed voor ons en die onze eigen kleine waarheid fabriceert. Maar het is onze eigen spindokter, zoals ook regeringen en bedrijven spindokters hebben die volksliederen, brands, vlaggen , optochten, symbolen en helden fabriceren en als propaganda installeren. Wie niet beseft dat hij zijn eigen museum voor de enige werkelijkheid aanneemt, is verworden tot suppoost van zijn eigen bestaan.
Daar dient kunst voor. Om jezelf heruit te vinden. Om je zekerheden af te toetsten. Om te evolueren, dag na dag, pagina na pagina, facebookpost na facebookpost.
Het zijn bange mensen die niet durven op tafel slaan en eisen dat de budgetten van privé en overheid voor cultuur honderdmaal groter moeten zijn (vanuit een bildungsperspectief) dan die voor transport en leger. Bang dat wat in hen huist, door die kunsten, zou ontluiken en zij in de spiegel kijkend zichzelf zouden beginnen uitlachen.
Wie zichzelf ziet als koning heeft de nar voorgoed opgesloten en zal al wie of wat rondom alsnog met de koning lacht, liefst censureren en dus subsidiedood maken.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 15 november 2019 in art, cultuur, maatschappij, onderwijs

 

Verdienste

Moraal en verdienste: elk succes is een samenloop van omstandigheden en men is slechts in beperkte mate zelf verantwoordelijk. Noch de genen die men heeft, noch de talenten, noch het bezitten van doorzettingsvermogen, noch de netwerken die men overgeleverd krijgt, noch het succes gebaseerd op ‘de juiste man op het juiste moment’, mogen zichzelf toegedicht worden.
Natuurlijk verdienen verplegers die privéproblemen hebben maar toch de patiënten een hart onder de riem steken, of slagers die van 6 tot 21uur aan de slag zijn, het een mooi inkomen te hebben (meer dan wat ze vandaag vaak hebben).
Meritocratie is dus een te verwerpen waarde. Heel wat natuurvolkeren begrepen dat extreme rijkdom toestaan, leidt tot afgunst en het doorbreken van solidariteit. Dus begonnen ze de succesvolle uit te lachen en zijn hele grote vis of hele grote reebok te nuanceren.
Miljardairs zijn een gevaar voor de samenleving. (Piketty).
Het punt is natuurlijk dat de inertie van de door de particratie of het populisme gekaapte democratie soms gelukkig teniet wordt gedaan door privé-investeringen en/of R&D-ontwikkelingen door miljardairs gefinancierd. Bill Gates doet ook goede dingen. Maar het zou correcter en te verkiezen zijn moest heel wat geld in een gezamenlijke pot gestoken worden waardoor niet plikplok een individu, een groep of een initiatief het daglicht zag. Maar dat er een bredere visie achter zit en iedereen gelijke kansen krijgt ervan te genieten.
Natuurlijk moet men daar geen klassenstrijd voor gaan leveren. De omstandigheden van het systeem creëren de rijken. Wijzig de omstandigheden. Room de woekerwinsten af. Maak een verschil tussen het bedrijf dat nuttige producten of diensten levert, groeit en jobs creëert en de miljardair die speculeert, ongeacht waarin of waarvoor en de CEO’s onder druk zet nog meer dividenden uit te betalen.
Mensen mogen rijk worden, maar niet superrijk. Mensen mogen eigendom bezitten maar geen hectaren, laat staan regio’s.
Rijk worden met voedsel of water, het claimen van genetische codes van gewassen, petroleum of andere energiebronnen bezitten en zo rijk worden: dit is nefast.
Het is niet omdat een economisch model het mogelijk maakt schatrijk te worden, dat dit ook aanvaardbaar is. ‘It’s the system, you idiot’. Cynisme is te makkelijk als levenshouding.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 18 augustus 2019 in filosofie, humor, maatschappij

 

Zwaaien maar

Heisa om een vlag. Typisch Vlaamsch. Moet zeker in die canon komen.
Of wacht: het vertrappelen van een vlag maakt moslims woest en het verbranden ervan doet Amerikanen razend worden.
Dus is het is iets universeels, zich emotioneel betrokken voelen bij een vlag? Gaat een canon dan niet per definitie over wat de mensheid bindt?
Maar wacht: er zijn ook veel meer mensen die hun schouders ophalen voor al dat vlaggengedoe.
Dat is dus de kern van een andere canon.
Terwijl zie ik een polsstokspringer een aanloop nemen met een vlaggenstok.
Niet de vlag maar de stok is de essentie.
Al is de vraag: hoe hoog ligt de lat? Hoog genoeg om er makkelijk onderdoor te kunnen.
Als we maar zacht vallen, denk ik dan. Dat vind je in alle canons terug. De behoefte aan dons, het is het maizena van elke beschaving. Schuif even op: er zijn nog een miljard vallenden die ook een plekje zoeken. Identiteit is dus tetris voor poëtische zieltjes. En voor wie eelt heeft op zijn ziel. En op zijn achterwerk.
En als we het koud krijgen? Dan draperen we onszelf. Met een ingebeelde vlag.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 18 augustus 2019 in cultuur, maatschappij, politiek

 

Diversiteit

-Papa, leven wij in een multiculturele samenleving?

-Neen, en laten we dat ook maar zo houden.

-Maar ik dacht dat jij hield van diversiteit.

-Uiteraard. Wij leven in een  cultureel pluralistische samenleving. Fantastisch. Maar dat betekent wel dat een heleboel rechten én plichten voor iedereen gelden.  Wat niet het geval is in een multiculturele samenleving.

-Daar mogen sharia-rechtbanken bestaan.

-En mogen meisjes op hun 12e van school worden gehouden. En stelt men geloof boven de wet.

-En mag men besnijdenissen doorvoeren op kinderen, ook als blijkt dat een deel van hen eens ze volwassen zijn, ervoor pleitten dit niet te doen en hen zelf te laten kiezen op volwassenleeftijd.

-Zo is dat. Bovendien leidt een multiculturele samenleving tot meer censuur, en dus een beknotting van de persvrijheid.

-Hoe zo?

-In een multiculturele samenleving krijgen minderheden culturele rechten en kunnen bijvoorbeeld kritiek op hun handelen, gebaseerd op hun religieuze identiteit, aanklagen als racistisch of discriminerend.

-Maar sedert het arrest Vajnaj vs. Hongarije uit 2008 weten we toch dat een rechtsstelsel dat mensenrechten onderwerpt aan het dictaat van publieke verontwaardiging niet beantwoordt aan de grote principes van een democratische samenleving, aangezien de samenleving haar oordeel moet steunen op argumenten en niet op een aanvoelen of emoties.

-Dat principe is inderdaad strijdig met de rechten die men zou bekomen in een multiculturele samenleving. Maar als men het niet naleeft, dan zal dat asap leiden tot het veroordelen van al wie kritiek heeft op het reilen en zeilen van minderheden die universele rechten met de voeten treden. Bovendien is het nefast voor de kritische stemmen binnen die gemeenschappen.

-Dus als we bijvoorbeeld het salafisme binnen Europa de mond willen snoeren, dan moeten we altijd onze waarden van reciprociteit, tolerantie en vrijemeningsuiting laten gelden?

-Zeer zeker.  We moeten tegelijk ook begrijpen dat identiteitsdenken altijd een machtsdenken is, dat in se gewelddadig is.

-Waarom?

-Wanneer je een ander mens een identiteit aanmeet, dan etiketeer je hem en sluit hem op in een kader. Doe je dat op basis van huidskleur, dan ben je racist. Doe je dat op basis van een cultureel gedrag, dan accentueer je de verschillen, negeert de gelijkenissen en stop je hem onder 1 grote noemer, terwijl die mens sowieso veel meer is dan enkel de identiteit die je hem aangeeft.

-Identiteitsdenken doet dus de veelzijdigheid van een persoonlijkheid oneer aan.

-En leidt vanuit een groep tot een groepstiranniek gedrag. Blanke shooters knallen Hispano’s neer. Enkel omdat ze geen blanken zijn. Imams of pastoors leggen gedragsregels op aan ‘hun’ gelovigen, ook als die regels botsen met de culturele normen die hen omringen.  Dit ter vrijwaren van een groepsidentiteit op basis van 1 eigenschap, die niet eens door iedereen op dezelfde wijze wordt ingevuld.
-Maar als godsdienst of vermeende culturele identiteit de strohalm is waaraan mensen zich kunnen aan vast klampen om zich gerespecteerd te voelen?

-Dan is er een probleem. Dan heeft deze cultureel pluralistische samenleving een steek laten vallen.  Zoals de junkie of de kettingroker een probleem heeft. Maar ga je hen hun gang laten gaan, of ga je met hen in dialoog, met de bedoeling hen tot andere inzichten te brengen?

-Hoe moet je die dialoog voeren?

-Dat is een vraag voor communicatiemensen en psychologen. De beste manier is steeds een 1 op 1 gesprek. Gebaseerd op respect en met de bedoeling vertrouwen te winnen, en niet de kloof verder uit te diepen. Maar daarin moeten wel harde woorden kunnen vallen. Want uiteindelijk wil je het allermoeilijkste bekomen dat er bestaat: een mens ontdoen van zijn gewoontes.

-En hem een nieuwe zekerheid aanreiken.

-Of op zijn minst de contouren ervan.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 9 augustus 2019 in maatschappij

 

Elections

Wanneer ik politici Churchill hoor citeren en onderschrijven, n.l. dat dit door partijen gedicteerde getrapte parlementaire systeem het minst slechte is dat we kennen, weet ik dat:
1. deze mensen falen in het inventief en creatief zijn. Immers, elk product, elk proces dat vol fouten is, wordt vervangen door betere producten en processen. Maar de politiek kan dat niet, zichzelf heruitvinden. Zij leven nog in een 19e eeuwse constellatie. Om de parallel te trekken: de politiek leeft nog steeds in een VHS-systeem terwijl digitalisering de norm is. De stap zetten van analoog naar digitaal, is niet mogelijk met partijen.
2. we moeten dus afstappen van het gegeven democratie gelijk te stellen aan het kiezen van vertegenwoordigers. En zeker geen vertegenwoordigers die door partijen worden voorgesteld. Zo’n systeem is old fashion. En onrendabel en inefficiënt om globale problemen aan te pakken.
3. hoe moet het dan wel? Kijken we even naar de besluitvorming. Die wordt voorbereid in commissies door specialisten. Terecht. En dan komt het primaat van de politiek om de hoek en wringt men veel voorstellen de nek om omwille politieke spelletjes. Dus moeten we een orgaan hebben (een parlement) dat erover waakt dat bij elk te behandelen topic een groep (commissie) wordt samengesteld waarin alle visies en ervaringen zitten. Tegelijk wordt online de bevolking bevraagd. De input van die bevraging gaat naar die groep van experten en zij stellen een synergie op met een stappenplan dat dus het beleid is en uiteraard ook een financieel kostenplaatje bevat. Wie voert dat uit? De administratie. Zoals dat nu ook het geval is. En dat orgaan (commissie) controleert de uitvoering (dat gebeurt vandaag amper).
4. wie zetelt er dan in het parlement? Vertegenwoordigers van diverse belangengroepen: beroepsorganisaties van ondernemers, vakbonden,…, onderzoeksjournalisten, multidisciplinaire academici en een aantal bij loting bepaalde burgers. Zij bepalen de agenda en stellen de commissies per topic samen en waken over de werking van die commissies.
Zo bekom je een mix van bekwame lieden, directe inspraak en straight to the point langetermijn beleid.
5. en neen, ik ga geen partij oprichten om dit te promoten.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 26 mei 2019 in innovatie, maatschappij, politiek

 

Roots without boots

Mensen zijn het product van hun omgeving en hoe ze daar met hun talenten en driften op inwerken. Identiteit vernauwen tot een wij-gegeven is dan ook paniekvoetbal om toch maar een houvast te hebben. Eigen aan sommige 60+’ers. En het geeft allicht wat nepromantisch gevoel.
In dat hopeloos gedateerde Parijse deels opgebrande kathedraaltje (overigens zijn de meeste kathedralen esthetische anticontemplatieve gedrochten) tekenden de Fransen de vrede van WO1. Schoon volk, die oorlogsvoerders. Allemaal gelovigen! Koningen, keizers en tsaar. Katholiek, protestant of orthodox. Ze hadden die gekroonden moeten kruisigen. 😉
Dat is niet mijn verleden (en zo ja, dan zijn jodenvervolgingen en de NSDAP dat ook). En dan zit in elk van ons een mogelijk psychopaat want niets menselijks is ons vreemd. Alleen is de hamvraag dan: hoe ga ik daar mee om? Niet met adoratie. Spinoza zou raar opkijken wanneer men verdiensten geeft aan datgene wat beklemmend werkt. Wie te lang een schoen draagt die twee maten te klein is, voelt opluchting wanneer de schoen uitgaat, maar wat is de verdienste van die schoen, wetende dat zich ontdoen van iets slechts het begin is van een exploratie, en geen synoniem van reeds gelukkig zijn.
En natuurlijk is ‘alles’ ons verleden en reeds de Montaigne begreep dat er wellicht meer wijsheid bij de Grieken en praxis-inzichten bij de Romeinen te halen valt dan bij de stagnerende middeleeuwers, op de herfsttij na.
Christelijke traditie? De traditie van de hypocrisie (doe niet zoals ik handel, maar hecht geloof aan mijn woord of mijn concepten)? Die van het mededogen? Vind je bij alle levensbeschouwingen terug. Katholieken en het authentieke claimen van waarden: get real.
Wie vandaag op dwaze wijze gelovig is (de meerderheid van moslims en een kleine minderheid van katholieken) en dus zich richt tot denkbeeldige hen controlerende opperwezens, de verantwoordelijkheid van het eigen handelen afwimpelend, etc… leeft nog steeds in het verleden. Het zijn de durvers en doeners, de in zichzelf wriemelende neuroten, de poëten die de ander even waardevol vonden, die ervoor zorgden dat een nieuw mensbeeld mogelijk werd.
Ik kwam laatst een vlinder tegen. En ik zei haar: waar is uw rups gebleven? Ze had er geen boodschap aan. Haar voorbeeld waren de vinken, de buizerds, de libellen.
Laten we de geschiedenis van Europa schijven met vrouwenportretten, schilderijen, bustes, pentekeningen. En met wetenschappen en romanciers. Veel plaats voor katholieke moraal of gelovige vroomheid of kunstmatige verbondenheid is er niet. Wel voor a-religieuze spiritualiteit en contemplatie. Al kan je natuurlijk elk werk aftoetsen aan eender welke ideologie of levensbeschouwing.
Maar misschien is het gepalavere hier in deze post wel een mooi symbool voor wat Europese identiteit kan zijn. Vinden van passie, inzicht en genegenheid, soms al zoekende, meestal omdat het gewoon voor het oprapen ligt. En omdat er zoveel te rapen valt, mag een ander een ander verhaal in mekaar puzzelen. Dat is Europa (of zou het wat mij betreft moeten zijn). En wellicht zouden zonder vrijzinnigheid heel wat gelovigen nog steeds via onderwijs (en predikend) pogen de anderen te overtuigen van de puzzel zoals zij die leggen. Kijk maar naar wat er zich vandaag in de States afspeelt.
Auteurs zoals Barnard houden van mythes. Die blijken zich meestal te gedragen als ballonnetjes. Je kan ze gerust doorprikken maar misschien zal een levenskunstenaar proberen er de helium uit te zuigen. Dan is alles wat ie nadien zegt door het timbre grappig.
(en nee, we zullen het maar niet hebben over de Poolse moraal, de Hongaarse intolerantie, de nu nog steeds bestaande wereld van Das Weisse Band (Haneke). Etc.)
Nu goed: ik sla geen mensen en ik bied ook mijn andere wang niet aan. Ik pols. Ik ontrafel. Ik hou een spiegel voor, ook aan mezelf, want ikzelf ben de rechter van mijn bestaan, mijn gedachten, mijn handelen. Dat staat mijlenver van geloof. Wat conservatieve mensen als Barnard zien als eigen aan de christelijke beschaving komt na die ‘beschaving’. En de wortels van hoe ik vandaag ben, liggen rond de Middellandse Zee, maar ook in Azië, of in het licht van een rode reus, in de resultaten van een Thaise massage of het ontrafelen van wat ons geheugen neurologisch net is. Barnard positioneert zich tegenover andere religies, zoals de islam, wanneer die niet open zijn. En wil het christendom zien als de hoedster van de tolerantie.
Laten we het dak van die Parijse kathedraal vermaken tot een park, dat de logica op zijn kop zet, dat de ecologische verbondenheid op deze aardkloot benadrukt en daardoor diets maakt dat we allen in hetzelfde schuitje zitten. Ondanks de eigen geaccentueerde puzzelstukjes.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 25 april 2019 in geschiedenis, maatschappij

 

Schol

-Het was fijn dat ik vandaag met je mee kon lopen papa.
-En wat heb je dan zoal geleerd?
-Dat we in een geweldige wereld leven.
-O ja?
-Eentje waarin hogeschooldirecteuren, politici, marketeers en pr-mensen alle moeite doen om door journalisten ernstig genomen te worden, en in de gazet of op tv proberen te komen met hun boodschap.
-Terwijl een groot gedeelte van hun doelgroepen amper nog tv kijkt en nog minder de gazetten leest. Een influencer op Instagram heeft meer impact dan alle gazettenartikels samen, en toch kicken die directeurs, politici en pr-lui wanneer ze tien lijntjes in de gazet krijgen of 30 seconden op tv te zien zijn.
-Je bedoelt dus dat in een wereld waarin de sociale media meer impact hebben, sommigen de traditionele media halsstarrig als norm voor succes behouden.
-Ja, en wat me ook opvalt: al die mensen die in de klassieke media willen komen, verdienen goed hun brood behalve… journalisten. Die lopen er vaak zo slonzig gekleed bij en geven een verwaaide indruk terwijl ze mensen in maatpak filmen of interviewen.
-En wat vond je het meest opvallend?
-Journalisten mogen niet langer naar persconferenties komen wanneer er een commerciële inslag is. Bijvoorbeeld bij de lancering van een nieuw bier.
-En wat hebben die slimme marketeers en pr-mensen in maatpak daar op gevonden?
-Ze gaan met een kraampje op wielen voor de poorten van de lokalen van de journalisten staan. En die journalisten zijn dan als een klein kind o zo blij dat ze gratis een pas op de markt gebrachte pint mogen drinken.
-En dan schrijven ze er alsnog wél een artikel over.
-Ja, we leven in een logisch coherente wereld.
-Schol.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 6 april 2019 in communicatie

 

Grootsheid

De stemtest van de VRT trekt op niets, lees ik her en der. Want de vragen zijn te dwingend; of genuanceerde stellingnames kunnen niet gekozen worden.
Is zeker waar, maar die andere stemtest, genaamd verkiezingen, met de optie om enkel een bolletje te kleuren, is die dan minder dwingend of wél genuanceerder? En het gekke is dat bij de meeste criticasters uitgesproken rechtse partijen op 1 en 2 staan. Dus zijn die mensen dan gefrustreerd? Of schrikken ze van zichzelf?
Dat op zich is een interessant gegeven. Verder kan je wel met die vragen aan de slag om bijvoorbeeld (hou je even vast) in het onderwijs aan burgerzin en bildung te werken. Wie weet komt dat de kwaliteit van de samenleving ten goede. Of willen we enkel economisch inzetbare pionnen laten afstuderen?
Het woord van de week is wellicht: lat. Hoe hoog ligt de lat, of exacter hoe hoog moet ik ze houden om er een tik mee uit te delen op de blote billetjes van de jeugd…. (en laat die vraag er ook tussen zitten: mogen ouders hun kinderen slaan? Heb ik daar toch wel neen op geantwoord, zeker).
Verkiezingen gaat niet om ideologische keuzes maar om de vraag: hoe snel wil je straffen en wijs je anderen met de beschuldigende vinger aan. Hoe snel kleef je het etiket ‘irritante loser’ op iemands face?
Hoe vaker je een lat hanteert, hoe meer een samenleving evolueert van een Gemeinschaft via een LAT-relatie naar een ieder op zich en voor zich-constellatie.
Maar troost u: hoe meer pandoeringen je een ander geeft, hoe groter het risico dat de lat breekt. Al kunnen de striemen blijvende sporen nalaten. Maar sommige venten zeggen dat je daar groot van wordt. Ik zie zachtheid eerder als grootsheid.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 6 april 2019 in maatschappij, politiek

 

Onderwijs

Ach, ze zijn zo onderlegd in hun analyses over ‘het onderwijs’. De lat ligt te laag. Er is teveel welzijn.
Maar niemand die een klein beetje wetenschappelijk te werk gaat en bv. opmerkt dat jonge mensen in een biotoop leven; beïnvloed worden door heel wat meer dan leerkrachten. Genot is een essentieel gegeven voor jonge mensen. Directe bevrediging (via internet en smartphone-belevingen) vormen hun concentratiespanne. Steeds meer ouders zijn vaak afwezig of te vermoeid om zich over de schoolprestaties van hun kind te buigen en hen eventueel thuis te helpen. Vlaanderen is verworden tot een VTM-cultuur gemixt met Amerikaans Engels. Franse taal en cultuur zijn steeds meer afwezig. Wat niet gezegd kan worden in een oneliner of scrollend door een app tot zich wordt genomen, wordt ervaren als vermoeiend. Wiskundebollebozen zijn er nog steeds, en niet minder noch meer dan voorheen. Maar daarnaast worden wiskundige en fysica-oefeningen ervaren als te abstract en zinloos.
Wetenschapspopularisering, passie en verbazing voor natuurkundige maar ook historische inzichten, buildung en spelen met taal moeten de basis vormen en geen bijproducten van onderwijs. En natuurlijk heb je daar ook gepassioneerde ex-cathedralesgevers voor nodig, naast praktijkgerichte lessen.
Maar hou op om te denken dat leerkrachten alle maatschappelijke veranderingen kunnen opvangen.
Vertraag de samenleving. Vertraag de innovaties (behalve op medisch vlak). Verlaag het levens- en werkritme.
Steek politici die komen zeggen dat ze hun eigen kinderen niet hebben kunnen opvoeden en daar spijt over hebben, in een afkickcentrum voor hypocrieten.
En start het secundair onderwijs om 10uur. Respecteer het bioritme. Introduceer meditatie en beweging tijdens de lesuren en laat acteurs en muziekleraars ook de hersenen bespelen van alle jongeren tijdens een schooldag (die zonder huiswerk eindigt om 18uur). En laat allen retorisch talent ontwikkelen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 6 april 2019 in onderwijs

 

Geen gezanik. Iedereen elektrik.

Wie een kijkje neemt op Mars weet dat een planeet oceanen van water kan bevatten, die leven herbergen, en nadien volledig droog kunnen komen te staan en dus geen (ontwikkeld) leven meer mogelijk maken.

Wij, mensen, hebben dus geluk op een planeet te leven waar water is, waar ontwikkeld leven mogelijk is. Wij weten dat dit binnen enkele miljoenen jaren niet meer het geval zal zijn. En dan misschien miljoenen jaren later weer wel. Zo gaat dat met planeten die op een bepaalde afstand (niet te dicht en niet te ver) staan van een ster (de zgn. ‘habitable zone’).

Intussen ondergaan we klimaatschommelingen. Onze copain Breugel leefde op een moment dat het vree koud was en dat zijn Frank Deboosere dagelijks kon kwijlen op extreme laagterecords. Toen er nog neanderthalers rondliepen was er een muur van 1 km hoog die ter hoogte van de Hoge Veluwe diets maakte dat er een ijstijd bezig was. De ijstijden duurden gemiddeld ongeveer 80.000 jaar en werden gevolgd door 20.000 jaar zachtere temperaturen.

We zijn nu stilletjesaan weer aan een nieuwe beginnende ijstijd toe. Maar vandaag hebben wij fabriekjes, vliegtuigjes en auto’s en pompen de ondergrond leeg, transformeren olie tot energie en wijzigen de samenstelling van de dampkring. Die dampkring zal -voor alle duidelijkheid- ook zonder ons wijzigen, maar niet vandaag. Misschien binnen 100.000 jaar. Of binnen 2 miljoen jaar. Of binnen 100 miljoen jaar.

We maken het ons dus niet gemakkelijk als soort. Die luttele periode (‘window of opportunity’ noemen ze dat in ruimtevaartjargon) dat wij kunnen bestaan, hebben we ziektes overwonnen, de levensduur van onszelf verlengd, het genot leren cultiveren en humor ontwikkeld. Formidabel voor een aards specimen. En daar willen we niet meer van terug.

We hebben méér energie nodig morgen, dan dat we vandaag gebruiken. Dus moeten we dat oplossen. We hebben ook permanente flux (toevoer) van energie nodig. Om stabiliteit te kennen. We moeten ook minder CO2 uitstoten willen we niet zonder drinkbaar water komen te zitten, dorre gebieden, rondtrekkende en uitstervende dieren en heel veel vluchtelingen die we zullen moeten neermaaien aan onze muren want -lees even de geschiedenis van de beschavingen- culturen verdwijnen doordat ‘barbaren’ aan hun poorten staan en die ‘barbaren’ (overigens vaak verfijndere culturen) staan daar omdat klimaatwijzigingen hen deden wegtrekken.

We hebben er dus allemaal belang bij globaal te denken, lokaal te ageren en ons te focussen op de volgende 5 of 10 decennia (en niet de volgende verkiezingen). En dus niet aan partijpolitieke spelletjes te doen, noch te denken dat particratie een structuur is waarmee we de problemen kunnen aanpakken. Deze vorm van democratie is wat dat betreft achterhaald als ‘managementinstrument’.

Wat weten we en wat staat ons te doen op het vlak van energiehuishouding?

1. De bestaande kerncentrales wereldwijd zitten in een uitdovend scenario. Maar we gaan geen centrales dichtdoen wanneer we geen alternatieven hebben, zowel qua opslag van energie (nodig om permanente toevoer te garanderen), als qua opwekking (voldoende windmolenparken, krachtcentrales, zonnepanelen, etc.).

2. Dus gaan we plannen. Hey ja, we gaan een planeconomie op poten zetten. Nee, geen communistische. Wel een gemengde planeconomie. Want privébedrijven laten ons blauw betalen voor de door hen opgewekte nucleaire energie. Of ze weigeren te investeren in nieuwe generaties thoriumcentrales en kernfusiecentrales. Want de research-kosten zijn gigantisch. Zonder overheden komen we er niet. Anderzijds hebben we dat privé-kapitaal nodigen en een stukje ondernemingsspirit om een en ander effectief te realiseren en efficiënt op poten te zetten. Maak dus een plan. Een globaal plan. Want we leven in een wereldeconomie (met of zonder Brexit). Een plan waarin ook de ontwikkeling op ecologisch verantwoorde wijze van een heleboel regio’s ingepland wordt. Waarin 5 tot 10 decennia vooruit geblikt wordt en de toekomst vast ligt, n.l. waterstofcentrales én groene energie eventueel aangevuld met thoriumcentrales. Plus goedkope ontzilting van zout water.

3. Zet dus academici, researchers, drukkingsgroepen aan het werk en geef hen dwingende bevoegdheden om een feilloos plan op poten te zetten. Feilloze plannen moeten altijd bijgestuurd worden maar wie een huis bouwt weet dat je zonder plan -maar enkel door elektriciens, metsers, bekisters, interieurarchitecten en eigenaars apart hun ding te laten doen je iets krijgt dat alles behalve een leefbare woonst zal opleveren. En toch zijn er ‘gelovigen’ die de vrije markt als motor willen laten spelen en zeggen: we zien wel waar we uitkomen. Dat kan je met taarten. Je kan bakkers laten taarten verzinnen en in hun etalages leggen. We zien wel wie overleeft en wat type taart geen aantrek heeft. Maar energie is te kostbaar en klimaat te belangrijk om de markt -als motor- te laten spelen. Er zijn ook ‘gelovigen’ die denken dat vadertje staat het wel zal regelen. Ga een les geschiedenis van de 20ste eeuw volgen en zie tot wat voor terreur en hongersnoden dit kan leiden. En dan heb je nog aandeelhouders die absoluut schatrijk willen blijven of worden. Helaas, maar zij zullen moeten inbinden. Winsten zullen afgeroomd worden en geherinvesteerd worden in maatschappelijke projecten, zoals energie-research maar ook sociale zekerheid.

Voila. En kunnen we dan nu dit plaatje uitrollen en stoppen met lanterfanten en bekvechten. En laten we de politiek zoals we die vandaag kennen vervangen door een systeem dat meer controlemechanismen bevat -inclusief objectieve media en degelijke onderzoeksjournalistiek; meer gewicht toekent aan fora en inzichten van wetenschappers en techneuten maar ook belangengroepen een parlement geeft om bij te kunnen sturen en bezorgdheden te kunnen uiten. En wie absoluut politieke partijen wil in stand houden, dat kan uiteraard. Maar dompel je ook eens onder in een cursus neurobiologie en draai je tong drie keer rond vooraleer je een ideologie ontwikkelt gebaseerd op de uitspraak: ‘zo zitten mensen in mekaar’. Geen enkele ideologie omvat de complexheid van het mens-zijn. En juist daardoor perst ze het bestaan in een dwangbuis. Met alle nare gevolgen van dien.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 5 maart 2019 in maatschappij

 

Ainsi soit-il

Het doel van elke consumburger: minder prijsgevoelig zijn.
En dus geven we onze stem aan wie ons belooft dat we de problemen de wereld uit zullen helpen zonder dat we ons zorgeloos consumptiegedrag moeten inruilen.
(de moderne variante van ‘iedereen rijk, geen gezeik’.)

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 27 februari 2019 in filosofie, maatschappij

 

m/v

Geoffry stond zijn vrouwtje. Hij noemde vrouw en paard.
Met vrouw en muis vergaan stond geen enkel moment op zijn menu. Hem met vrouw en macht helpen bleek evenmin nodig.

Hij is een vrouw van de daad. Zelden ontmoet hij de vrouw met de hamer. Al komt ooit de vrouw met de zeis.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 27 februari 2019 in filosofie, humor, maatschappij

 

My movie

The meaning and purpose of dancing is the dance-experience. Like music, it is fulfilled in each moment of its course.
Let’s not play a sonata in order to reach the final chord, and if the meanings of things were simply in ends, composers would write nothing but finales.
Salvation is most of the time related to the unwieldy conservative neurological highways embedding your own thoughts.
The meaning of life is to live stories made up by ourself and by others. Sometimes we glide through time as in snow; and then an avalanche appears. We’re obliged to be the protagonist performing a script only partially written by ourself.
Get out of my movie!
(and then wifi appeared)

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 1 januari 2019 in filosofie

 

Expectations

Argeloos aanstootgevend. Behapbaar betweterig. Clownesk canoniek.

Dromerig duister. Eerbiedig eigenwijs. Flierefluitend fenomenaal.

Gruwelijk gezond. Herderlijk honderduit. Inspirerend indringend.

Jodelend Jeremieterig. Kunstig woordenkokend.

Liefhebbend lenig.
Zo’n jaar dus.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 1 januari 2019 in poëzie

 

De snorkelaar

-Papa, vrede is meer dan de afwezigheid van oorlog.
-Akkoord.
-Vrede is rechtvaardigheid.
-Oei. In dat geval leven we in een permanente staat van oorlog. Maar zo voelt het niet aan.
-Die toestand wordt decadentie genoemd.
-Het is de natuurlijke zijnstoestand waarin de menselijke soort het liefst vertoeft.
-Vind je dat hoopgevend?
-Laat ons zeggen dat zonder die toestand er wellicht nog meer gruwel zou zijn. Genot en overvloed zijn de lokazen die de bruut in elk van ons kunnen temperen.
-In mij huist geen bruut.
-Akkoord. Maar dat komt omdat je in een gedemilitariseerde beschermde biotoop opgroeit.
-O ja?
-Tuurlijk. Je geniet onderwijs. Je kan lowcost de wereld verkennen. Je hebt perspectieven.
-De aarde warmt op.
-Laat ons wijn verbouwen. En Belgische zonnebloemolie in de markt zetten.
-De lucht zit vol fijn stof.
-Voorlopig zijn er minder embryonale afwijkingen door fijn stof dan door genetische fouten. Maar de techneuten werken aan een oplossing. Nu de politiek nog.
-De partijpolitiek gijzelt de samenleving.
-Juist. Dat is de dictatuur van de particratie. Maar niets belet je eerste minister te worden. En het intelligenter en met meer luciditeit aan te pakken.
-Waarom kon dat in het verleden niet?
-Door het zand.
-Zand?
-Idealen verzanden. Goede wil loopt vast in zand. Of correcter: door het opgehoopte zand merk je niet dat je op lange tenen trapt.
-Een eufemisme voor eigenbelang.
-Zolang er geen maatschappelijke structuren zijn die het eigenbelang garanderen, zodat dit in harmonie is met collectieve opoffering, zullen er altijd ettertjes, carrièristen en egocentrisme bestaan.
-Laat ze, zolang ze het niet voor het zeggen hebben.
-Maar dat is wat ze nu net willen.
-De planetaire schaal van de milieuproblematiek laat toch een nieuwe religiositeit ontstaan. Waardoor samenwerken essentiëler wordt voor het eigenbelang dan concurrentie of egoïsme.
-Religies vragen opoffering van het eigen belang. Voor een algemener welzijn. Maar wie staat daar borg voor?
-Zijn de maatschappelijke overgangen van feodale elite naar burgerschap; van oog om oog, tand om tand naar rechtstaat en rechtspraak geen bewijzen dat evolutionaire kwantumsprongen mogelijk zijn?
-Wees op je hoede voor de restauratie. Dat is wat de kanalisering van populistische tendensen steeds doet. Oude rangordes pogen te herstellen.
-Geloof jij dan niet in het haalbare van een harmonieuze samenleving?
-Zorg dat je een Appellation Contrôlée Belgica hebt, en dan wil ik wel wegsoezen naar paradijselijke modellen…
-De roes is het gevolg van vrede. Niet de motor.
-En de menselijke drijfveer is de energiebron. In een decadente cultuur is die drijfveer het behoud van wat reeds aanwezig is. Pas nadat men die rijkdom wegneemt, kan wijsheid het overnemen van genot. Maar een garantie is het niet.
-De schaarste lijkt met rasse schreden op ons af te komen.
-Nope. De toekomst zag er nog nooit zo rooskleurig uit voor de mensheid. Alleen zijn er honderden miljoenen zielen die opgeofferd moeten worden. Procentueel minder dan vroeger. Numeriek een pak meer. En vooral: heel zichtbaar.
-Dat is toch onaanvaardbaar.
-Zeker. Maar is alles wat onafwendbaar is niet onaanvaardbaar? Want gekenmerkt door onvrijheid. En stelt hiermee zich niet de vraag: wat is realiteit, en wat is irreëel verlangen?
-Het antwoord ligt in de structuren.
-En laat dat nu net de moeilijk wendbare tankers zijn die zich temidden een stekelige bezigheid van jachten, speedboten en onderzeeërs bevinden.
-Hoe sterk is de eenzame snorkelaar in dat verhaal?
-Als ie het goed aanpakt, overleeft hij zijn eigen bestaan. Maar ook de snorkelaar in eigen bad leeft met de illusie zichzelf overtroffen te hebben door iets te betekenen voor de ander.
-Badsnorkelaars leven in een surrogaat wereld.
-Plato’s grot is de bewust opgezochte natuurlijke biotoop van menig medemens. De waan is wijsheid geworden. De waarheid een bij momenten te mijden werkelijkheid.
-De beeldenstorm ontstond omdat katholieken echt gingen geloven dat de heiligenbeelden leefden.
-Die beelden zijn vandaag te vinden op Facebook, Amazon en Instagram en schenken genot.
-Spuugt de mensheid nu niet in haar eigen badwater?
-Is het dat niet wat ook de snorkelaar doet? Spugen in eigen bril?
-Daardoor ziet ie beter.
-Dat denken al die andere spugers ook. En spuug is het meest natuurlijke maïzena waarmee samenlevingen samen worden gehouden.
-Ik voel een rochel opkomen.
-Omdat jij het bent zal ik mijn gelaat afwenden. Of wacht: laten we een wedstrijdje houden. Om ter verst. We streamen het live en verdienen er nog een stuiver aan. Die investeren we dan in de groene economie.
-Fuck off.
-Zoals je wil. Maar laat ik dan één beeld nog meegeven. Dat van de Venus van Milo. Je weet wel, die dame met de ontbrekende armen en handen.
-Wat is daarmee?
-Zij symboliseert de mensheid. Wie haar prothesen zou geven, maakt de schoonheid van het beeld kapot. Imperfectie is de natuur op haar best.
-Vandaar dat zoveel mensen met bewust gescheurde jeans rondlopen?

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 23 december 2018 in filosofie, maatschappij

 

Waan

De waan van de dag laten binnenkomen en er zijn gedachten mee vullen is een noodzaak voor velen want ze doen wat die waan wil, n.l. hun dag, hun leegte opvullen; ter compensatie van het ontbreken van iets dat er wél toe zou moeten doen. Sportwedstrijden, zangconcours, spelletjes, politiek gekrakeel zijn wanen van de dag. Ze leveren spanning op en soms emoties van mee supporteren. Ze doen ons vaak positioneren terwijl dit niet nodig zou moeten zijn. Het zich dagelijks vullen met de waan van de dag (waarvan de media en twitteraars de koks zijn) leidt tot polarisatie-momenten. Als men veel van die momenten na mekaar plaatst, polariseert een samenleving. Er is teveel media. Er zijn teveel nieuwsitems. Daardoor ontglipt een structuur en ontbreekt een diepte. We houden ons niet meer voldoende bezig met uitdieping. Elk topic zou moeten behandeld worden alsof men een maand of een jaar verder is. Pas dan kan men de essentie, maar al te vaak de overbodigheid ervan inschatten. Zoals de facebook- of instagramsurfer verslaafd is aan prikkels, is de waan-van-de-dag adept slachtoffer van een positioneringsdrift. En neemt daardoor de hoffelijkheid en tolerantie af.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 23 december 2018 in filosofie, maatschappij, media

 

Conditie

Hoe begin je aan het stappen van 10.000 stappen?
Door uit je bed te komen en vervolgens stap voor stap te zetten.
Na 5000 stappen keer je op je stappen terug.
Simpel, toch? En een heuse sprong voorwaarts.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 23 december 2018 in humor

 

Het belang van irrelevante vragen

Een constante in de menselijke geschiedenis: zich op ernstige wijze buigen over vragen die in se irrelevant zijn.
Een voorbeeldje: wanneer men iemand als straf de hand afhakt, zal die persoon na zijn dood in de hemel opnieuw een hand krijgen? M.a.w.volstaat zijn ‘aardse’ straf of beslissen de hemeleigenaars dat de persoon het de rest van zijn bestaan met een hand minder moet doen?
Wat indien een blanke christen opgepeuzeld wordt door kannibalen? Zal men in de hemel dan zijn lichaam terug herstellen en dus alle vlees opnieuw rond de botten vasthechten?
Meteen begrijpt men waarom verbranding uit den boze is. Het is n.l. veel te moeilijk om als een feniks uit as iemand te laten herrijzen. De techneuten in de hemel zijn dus blijkbaar ook begrensd.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 23 december 2018 in filosofie, humor

 

Schermen

Schermtijd.
Ooit betekende dit: de tijd dat men spendeert om de techniek van het schermen onder de knie te krijgen. Schermen is ideaal omwille het voetenspel, de reflexen van armen, het nauwkeurig uithalen, de oog- hand-coördinatie, de soepelheid van de pols en het cultiveren van fair-play.
Vandaag betekent het: rollen met de ogen, oefenen van de glimlach, zenuwachtig repetitief op en neer bewegen met de wijsvinger en zo lang mogelijk op een stoel blijven zitten.
Vooruitgang.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 23 december 2018 in humor, maatschappij, media

 

Planet Toy

Dat Sinterklaas een katholiek is en kindjes op zijn schoot neemt, blijkt onbewust menig lesgevend priester tot voorbeeld te hebben gediend.
Overigens, waarom importeert men uit den vreemde een speelgoedbrenger? Omdat de speeltjes aldaar goedkoper gemaakt worden? Al het goede komt uit den vreemde. En toen zwegen de volksmenners.
Waarom toont men een oude man met lange baard en witte handschoenen? Kunnen we misschien een Mega Mindy introduceren als speelgoedbrengster?
Sinterklaas is dood.
En uiteindelijk gaat het vandaag enkel en allen nog daar om: kindjes doen popelen naar wat er op 6 december als verrassing op hen ligt te wachten. Dat kan je ook met een Spacy Woman die vanop Planeet Toy het speelgoed laat de-atomiseren en het zo door het sleutelgat en langs kieren onder deuren en vensters laat binnenstralen en dan weer laat atomiseren, al of niet voor de schoorsteen.
Science rules!

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 27 november 2018 in educatie, maatschappij

 

HETULTIEME POP-UP GEDICHT

Enkel door te verdwijnen

Bewijzen de woorden

Wat de titel beweert.

Maar woorden die verhuizen

Naar onbestaande oorden

Praten zichzelf aan de galg.

 

Pop-upgedichten leiden tot opstand

Van letters. Gevangen in woorden

 Gedoemd tot krabbelende ketters

In een verdampende mand.

 

Ze zijn dan ook niet te houden

Noch tussen haakjes, noch als citaat.

De o’s rollen hun vriendjes

Voorbij het punt achter de zin.

Wat blijft zijn tekens aan de wand

Van een leeggebloed narcistenland.

 

Pop-down ware wellicht correcter

Als titel van schimmen, contouren,

Gecounterde zinnen.

Alinea’s blijken als vorm

De enige norm. Tussen de lijnen

Kleurt ingetogen leegte wit.

Futiel is het lot, geschoren

Van taal die stilte baart

Als tromgeroffel.

 

Wanneer de laatste komma

Het licht uit doet

Klinkt applaus

Uit de mond van de dichter.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 26 november 2018 in poëzie

 

Naked

-Dus u stond op de rand van de wipplank?
-Zeker meneer de agent.
-En toen begon u te wiebelen. Maar voor u dook in het zwembad, deed u nog iets.
-Ik liet mijn zwembroek zakken.
-U deed uw broek uit.
-Ja, en toen dook ik.
-U weet dat het verboden is uw schaamdelen te tonen.
-Ik ben niet beschaamd over mijn geslachtsdelen. Niemand moet daar beschaamd over zijn. Het gebruik van de term ‘schaamdelen’ is beschamend voor een beschaving.
-Dat is bij manier van spreken.
-Nee, die manier van spreken is fout, betuttelend, indoctrinerend. Wij moeten niet achteloos met taal omgaan. En zeker niet met semantiek.
-Punt is dat u naakt het water in dook. Waarom deed u dat?
-Mijn zwembroek plakte aan mijn billen en mijn aars kon niet vrij ademen.
-Moet ik dit echt opschrijven in uw verklaring?
-Laat ons zeggen dat het een onderdeel was van een experiment waarmee ik een statement wou testen.
– En wat was dat statement dan?
-Hoe krijg je dames in boerkini het snelst uit het water.
-… Dus u wou iets teweeg brengen…
-Een schokgolfje. Bij mensen die lijfelijk ingebonden door het water klieven.
-En als dat hun keuze is?
-Vooreerst is niets onze keuze. Wij zijn het product van omgevingsfactoren die maken dat we beslissingen nemen, en dus nooit in volle vrijheid beslissen. Zeker bij sociale druk mag men de term ‘hun eigen keuze’ niet gebruiken. Semantiek, weet u wel.
– Dus u wilt dat die vrouwen uit het water blijven.
-Nee, ik wil hen enkel confronteren met mijn levensstijl. Zij kozen zelf uit het water te gaan.
-Zij voelden zich verplicht doordat u naakt was.
-Zij voelden dus een innerlijke dwang. Niet bepaald wat ik versta onder vrije keuze.
-Jamaar, u zegt dat zij niet vrij zijn wanneer zij een boerkini aantrekken, maar u zet hen dan opnieuw in een onvrije situatie.
-Juist. Om de absurditeit van hun houding aan te kaarten.
-En zal dat iets veranderen?
-Toen ik uit het water kwam zag ik hen vanop het droge naar me gluren. Het genotsvol aanschouwen van een verbod is het begin van alle bevrijding.
-Vooraleer u op het droge kwam, zwom u nog wel een kwartier in het diep.
-Ja, dat was en nevenexperiment. Hoelang zal de badmeester op zijn fluit blijven blazen, terwijl ik met mijn blote fluit buiten zijn bereik blijf zwemmen. Wat kan de betrokkene doen? In het water springen en mij bij mijn haren nemen en naar de kant slepen? Dat mag niet want ik moet mijn badmuts ophouden. Of zal hij mij vastnemen met het risico dat zijn dij tegen mij geslacht duwt? Dit zijn van die momenten dat men zich in een liminale zone bevindt. Een soort no-mansland.
-U vertelde ook dat u de marketinghype van de boerkinisering wil aanklagen.
-Zeker. In feite is alle tamtam rond dat kledingstuk sluikreclame voor die Australische fabrikant. En ik voel mij gediscrimineerd.
-Heu… u voelt zich gediscrimineerd?
-Ja; Ik wacht al jaren op een zwembroek voor mannen waarbij de aars ontbloot blijft en de stof bij het verlaten van het water niet kleeft tegen je billen. Samengevat: mijn actie kadert in de eenmanscampagne: met de billen bloot zit je je hele leven op mama’s schoot.
-Dat klinkt erg Freudiaans.
-Frivoliteit is een overlevingsstrategie dezer dagen. Schrijft u maar gewoon op dat de rek uit mijn elastiekje was.
-Onder ons: is dat aangenaam, zo naakt zwemmen?
-Als een vis in het water, zo voelt het. Of als een astronaut in het luchtledige.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 15 juli 2018 in humor, maatschappij

 

Het verleden van water

In kraantjeswater zit gerecycleerde dinosaurus-urine.
Of nachtegalen-plasjes.
En ook de pipi van uw buurman heeft een bijdrage geleverd.
Gefilterd. Gerecycleerd. Ontbonden en opnieuw getransformeerd. Maar dat is enkel essentiële bijzaak. Douchen onder het Dino-plasje is een sterker beeld.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 16 juni 2018 in educatie, humor, science

 

De kat

Nadat ik de hele namiddag samen met Shrödingers kat in een doos zat, weet ik niet meer of ik nu enkel nog virtueel besta dan wel ook fysiek leef.
Feit is dat de kat niet dood is

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 16 juni 2018 in humor

 

Wacht

Na 2 uur wachten in de raadszaal klampte ik een griffier aan en vroeg hem of het wel degelijk hier was dat het proces tegen Franz Kafka zou plaatsvinden.
Ja hoor, u zit in de juiste zaal.
Maar waarom beginnen ze nog niet?
Ze wachten nog.
Op wat of wie?
Op Godot.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 16 juni 2018 in humor

 

Neem de fiets

‘Neem vaker de fiets naar de bakker’.
Wijze raad die ik onmiddellijk opvolgde. Luid rinkelend fietste ik door de rekken van het warenhuis tot aan de broodafdeling.
Toen de bewaker naar me toe kwam rennen, stak ik triomfantelijk mijn duim in de lucht en zei: ‘Lopen is ook een manier om je dagelijks brood te halen. Volgende keer zullen we die slogan gebruiken in de campagne.’
Ik begrijp nog steeds niet waarom ik stapvoets het warenhuis diende te verlaten.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 16 juni 2018 in humor

 

Fitnessen

Fitnessen als een paard. Zou gezond zijn. En plezant.
Na 5 minuten kwam men mij vragen of ik aub wou ophouden met hinniken.
Ik ben dan maar ter plekke een paardendrol beginnen leggen.
Mijn abonnement op de fitness krijg ik wel terugbetaald. Dat op de gazet ga ik zelf opgeven. Ze moeten ophouden om dieren foutievelijk in koppen te steken. Zoals: Burn-outers zijn de kanaries van onze samenleving. Toen ik op het werk een collega een bakje gevuld met vogelzaad voorschotelde, werd die heel boos. En evenmin wou hij drinken uit een pipetje.
En toen ik op straat aan een blinde vroeg of hij zich ook op andere vlakken verwant voelde met een mol, moest ik razendsnel springen of zijn stok had mijn scheenbeen geraakt. Nu, jumping was een onderdeel van mijn paard-fitness-les. Dus bleek die toch nog ergens goed voor te zijn.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 16 juni 2018 in humor

 

Eindtermen

Vlaamse achttienjarigen moeten -volgens de Eindtermen- ‘misverstanden in de interculturele communicatie die ontstaan door taalkundige of culturele verschillen herkennen en rechtzetten.’
Lijkt me een geweldige examenvraag. ‘Noem drie interculturele misverstanden, duid aan hoe ze zich in de communicatie voordoen en zeg hoe ze op te lossen’.
Gegarandeerd krijg je dan te horen: Wat bedoelt u met intercultureel? Wanneer is iets een misverstand? Behoren allochtonen niet tot onze cultuur? (die laatste vraag is op zich reeds een voorbeeld van een misverstand, dus dan antwoord ik: schrijf uw vraag op en ge hebt 1/3 van de punten).
Een hele slimme 18-jarige zou durven vragen: Is de genderproblematiek ook een voorbeeld van een intercultureel verschil? En de filosoof in spe zou stellen: Elk individu representeert toch een eigen culturele eigenheid, dus slaat die vraag ook op elk verschil en geschil tussen koppels, ongeacht hun geslacht?
Ja ja, de Eindtermen klinken als genadeschoten voor wie een muur optrekt ter beveiliging van de eigen identiteit, en ze klinken als het startschot voor wie als wereldburger het leven instapt.
Zou Marc Zuckerberg ooit een eindterm behaald hebben?

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 16 juni 2018 in educatie, filosofie, humor, maatschappij

 

Soft & Hard

-Papa, toch fantastisch wat ze kunnen met 3D-technologie, hé.
-Pas mal. Maar het is wachten op de eerste 3D-geprinte mens.
-Uit chocolade?
-Nee, van vlees en bloed.
-Onmogelijk.
-Nou, als je een baarmoeder en een vulva op mekaar afstemt, dan lukt het je wel.
-In dat geval ben ik toch ook 3D.
-Avant la lettre.
-En jij schreef de software?
-Nou, ik zorgde vooral voor de hard-ware. De software kwam vanzelf mee.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 16 juni 2018 in humor

 

Walvissen

Walvissen
De kuisploeg der oceanen.
Happen als stofzuigers
Plastic.
Behappen
Hun eigen dood.

Tijd
Hoog tijd
Om tijdig hun maag
Leeg te pompen.

Of
Bij nader order
Een soort te ontwikkelen
Die plastic
Als voedsel behoeft.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 16 juni 2018 in poëzie

 

Vergeten woorden.

Hebt u ze recent nog gebruikt? Ik propte ze in een kort stukje.

Soppedoppend in een zachtgekookt weepsch fipronil-eitje vroeg ik me af of ik de dupe was van een pantoffelregiment dan wel van een kakocratie. En of ik me al lieflokkend hieruit kon onthokkebanden. Alras begon ik te impetreren en veinsde fanfaronnerend een geeuwhonger. Mijn treurgeestig gedrag leek op een jocus, maar dat is gelukkig een pak rafraichissanter dan met zuurmuil en hartvinger een vreemde deerne staan te nippelen.

Wat ze betekenen? Dat vind je hier: http://www.gatsby.nl/Leren/Dit-zijn-de-mooiste-Oud-Hollandse-woorden-die-in-de-vergetelheid-zijn-geraakt

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 16 juni 2018 in taal

 

Discriminatie

Wanneer een bakker mag weigeren een taart te bakken voor een homoseksueel koppel, omdat hij tegen homohuwelijken is, dan mag een cafébaas een bordje ophangen: Joden worden niet bediend.
Zogenaamde libertijnen (het ik tot de eigenste macht verheven) draaien zich in alle bochten om hun darmklachten -ten gevolge van feitelijkheden die ze niet normaal vinden, zoals een huwelijk tussen twee mannen of twee vrouwen; zij vinden dat dit enkel kan tussen man en vrouw kan- te verdringen en zich te beroepen op de allerindividueelste vrijheid -ook de vrijheid tot discrimineren- als hoogste goed. Dit soort uitgesproken rechts ideologisch Burkiaans gemeander baseert zich in se enkel op de eigen gevoelsbeleving. Wat ze ‘normaal’ ervaren en hen geen buikkrampen geeft, is de norm. Wat daar niet mee strookt, daar smijten ze een allesbehalve Proudhoniaans ego-recht overheen om het uit hun omgeving te mogen bannen.
Waar zij zich dus beroepen op absolute vrijheid, ketenen ze in werkelijkheid hun eigen denken in een absolutisme én baseren ze zich op achterhaalde ‘natuurlijke gedragingen’ om een deel van hun medemensen te discrimineren. De facto kopiëren ze daarmee het stringente en zelfgeïndoctrineerde totalitaire denken en handelen van stalinisten en dogmatisch materialisten. Fundamentalistische principes ter verantwoording roepen voor eigen intolerantie, combineren met het toestaan van discriminatie, leidt er uiteindelijk toe dat geen enkele cohesie nog wettelijk opgelegd kan worden. Anderzijds: de dag dat zo iemand met zijn wagen crasht, stap je best op de bloedende betrokkene toe en zegt hem: ‘In overeenstemming met uw eigen dwaze extreme denken is het mijn vrijheid u niet te helpen.’

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 16 juni 2018 in filosofie, maatschappij

 

Fobie

Waarom zegt men steeds: ‘toen we tienduizenden jaren geleden in groepjes (clans) door de savanne trokken, en een ander groepje tegenkwamen, waren we angstig omdat we vreesden dat ze onze vrouwen zouden afpakken, of ons voedsel.’
Waarom zouden ‘we’ niet angstig zijn omdat ze onze ‘mannen’ of onze jonge meiden of jongeheren zouden afpakken? Waarom zouden die clans zich gedragen als sultans die een harem zoeken? Om te jagen heb je zeker snelle benen en geoefende ogen nodig. Dat kunnen zowel mannen als vrouwen zijn. Misschien dat men een pas geworden moeder zou nemen indien in de eigen clan er een zou gestorven zijn, maar dan nog werden baby’s gewoon door andere stam-vrouwen gezoogd en gevoed.
Er zijn overigens voorbeelden gekend van stammen die niet vijandig staan tegenover wat ‘vreemd’ is. Ook werd er reeds geruild, dus uitgewisseld, dus angsten werden overwonnen en de anderen werden benaderd.
Waarom zijn mensen dan xenofoob, racistisch, genderfoob?
Wellicht omdat onze hersenen allesomvattende verhalen fijner vinden dan verklaringen die deels onzeker zijn. Dus eens een verhaal overgeleverd wordt (vandaag is dat via social media, maar ook nog steeds oraal) en als dat op dat moment als aangenaam en zeer plausibel overkomt, dan houdt men daar aan vast. Sommigen willen daar hun hele leven aan vasthouden. Ze aanvaarden bijgeloof (monotheïsme bv.). Ze verzetten zich tegen elke inbreuk op dat wereldbeeld. En dus worden ze conservatief of reactionair. Ze zien dat verhaal als de absolute zekerheid, de waarheid, het geruststellende. Ze romantiseren het. Ze verdringen kritiek, zelfs als ze het verhaal zelf ervaren als ontoereikend. Ze zullen zich op logische basis in vele bochten wringen. Mensen zijn zeer sterk in het goedpraten (in de eerste plaats aan zichzelf) van hun wereldbeeld. Hoe langer men aan een wereldbeeld vasthoudt, hoe visceraal bedreigend en dus fysiek ongemakkelijk men vernieuwingen en vreemde zaken ervaart. Eens men de grens van het fysiek ongemakkelijke heeft bereikt, zal men nog meer een egelstelling aannemen. Men stelt ook -ten onrechte- dat men intuïtief wel weet wat goed of juist is, en wie slecht is. Men zal ook geestesgenoten opzoeken, en vandaag is dat niet moeilijk in de virtuele wereld. Daardoor wordt het eigen beeld opnieuw bevestigd.
Mijn punt is dus dat ook zonder ontmoetingen met ‘vreemden’ mensen fobieën kunnen vertonen en conservatief kunnen zijn. Het is nu eenmaal een manier waarop onze hersenen werken. Wie openstaat voor het vreemde, zal dit bv. steeds opzoeken. Want dat geeft nieuwe impulsen, en die zijn verslavend, dus neurologisch gecodeerd.
Waarom is de ene mens dan open voor het vreemde, en de andere net niet? Iedere mens kan beiden zijn! Kleine oorzaken kunnen een verschillende reactie opleveren. De ene heeft een negatief verhaal gehoord, checkt dit niet, en creëert zo bij zichzelf argwaan jegens de persoon of situatie waarover men hem vertelde. Iemand anders heeft nooit veel meegemaakt noch gezien, en kan toch openstaan, omdat hij bv. positieve verhalen gehoord heeft m.b.t. dat ‘vreemde’.
Niemand is een onbeïnvloede bundel neuronen. Ouders die experimenteren toelaten t.o.v. ouders die angstig beschermend optreden en met hun lichaamstaal afkeer voor iets nieuws uitdrukken, maken een wereld van verschil. Daar hebben onze voorouders weinig mee te maken. M.a.w. ook zonder de permanente dreiging van de sabeltandtijger en genocidale clan-moorden, zouden wij wezens zijn die zowel angstig, racistisch, als open(hartig) en ontvankelijk kunnen zijn. Het is een kwestie van wat je voedt, en hoe je zelf omgaat met angsten en negatieve ervaringen. Wie steeds terug wil naar dat ene allesomvattende zekerheidsscheppende verhaal (dat bv. door de omgeving wordt ingepompt, denk maar aan ouders die geen weerwoord of bevraging dulden), zal sneller negatieve houdingen aannemen. En wanneer dat verhaal stelt dat je open grenzen moet hebben en iedere mens moet omarmen als potentieel liefdevol, dan zal je blind zijn voor situaties die tonen dat die houding ook nefast kan zijn. Religie en ideologieën zijn een gesel voor het kritisch verstand.

 
 

Tijd

Een slok cola smaakt 7 seconden lang.
Daarvoor doen cola drinkers het, die 7 seconden.
Waar zij niet bij stilstaan is dat cola uren blijft inwerken. De stoffen dalen tot ze helemaal afgebroken zijn, getransporteerd worden en delen ervan als vet opgestapeld blijven in lichaamscellen. Suikers hebben ook hun vaak negatieve impact.
M.a.w. als we niet eens ten volle bij elke slok cola het hele tijdsverloop in kaart kunnen brengen -het gaat nochtans om ons eigen lichaam- hoe kan je dan verwachten dat mensen bij elk stuk plastic dat ze in huis hebben beseffen dat dit misschien nog honderden jaren nadat ze zijn overleden verder blijft bestaan.
Misschien moeten we op elk stuk plastic een levensdiagram plaatsen met daarin een heel heel heel kleine spies die weergeeft: ‘de periode waarin u gebruik zal maken van dit plastic’.
Ook bij cola zou zoiets nuttig kunnen zijn. ‘Uw volgende slok is 1/4500ste van de levensloop van de cola in uw lichaam.’

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 16 juni 2018 in ecologie, filosofie, maatschappij

 

Mededogen

Aan al die economische adepten van Ayn Rand, of van Jordan Peterson, je weet wel, die mensen die ‘eigen schuld dikke bult’; ‘alleen je eigen verdienste telt’, ‘weg met de gemakzucht’; ‘waar een wil is, is een weg, zo niet zij ge een loser’,.. dat soort mensen dus, die alles als een contract zien, en elke menselijke relatie in termen van nut, eigenbelang, eigen voordeel zien; die mensen die dus graag veralgemenen en uitvergroten (alle mensen die illegaal binnenkomen zijn profiteurs; al wie genuanceerd nadenkt en het verschil maakt tussen muren optrekken en culturele grenzen trekken, willen open grenzen; al wie vindt dat ze teveel belastingen betalen, daar niks voor terug krijgen en zelf keihard werken en alles opgebouwd hebben, en daarom elke euro aan sociale uitkeringen weggesmeten geld vinden; aan die mensen dus die mededogen een zwakte vinden en zich als rotsen opstellen, daar wil ik enkel aan zeggen dat Ayn Rand op het einde van haar leven in leven werd gehouden door een bijstandsuitkering.
Soms kunt ge pech hebben. Ook al is het uw schuld niet.
Het kan verkeren, zei Bredero.
Maar ik noteer u en uw meningen in mijn groot Boek Der Eeuwige Malsheid. Ik noteer uw namen onder de rubriek: De Hardvochtige Perfectionisten. En als uw naam plots in het kolommetje terecht komt van ‘Zij die op enig mededogen of begrip zouden moeten kunnen rekenen’ dan zal ik daar een vraagteken achter zetten.
Nee, ik schrap u niet uit dat lijstje, zoals u dat zelf wél zou doen met anderen die het volgens u niet verdienen. Ik schrap geen mensen. Ik hou u misschien enkel een spiegeltje voor. En een bemoedigend glimlachje, want meewarigheid is ook niet aan mij besteed. En ik zal een matrasje op de grond leggen, want uzelf van uw eigen pedestal zien vallen… dat kan pijn doen. Maar ik zal u niet bepamperen. Zover wil ik niet gaan. Ik doe dat nu ook niet. Ook al denkt u dat wie niet gehaaid in het leven staat, wel een pamperaar moet zijn. U had informaticus moeten worden. Daar is denken in 0 of 1 zinvol. Daarbuiten echter vloeit de nuance. En alles wat vloeit maakt week. Zo zullen uw etiketteringen ook losweken, want mensen in hokjes stoppen om uw eigen wereldbeeld te doen kloppen, is zo passé. Zo 19e eeuws. Zo idealistisch totalitair. Zo… fundamentalistisch.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 4 juni 2018 in cultuur, filosofie, maatschappij, psycho

 

Plastic

Walvissen
De kuisploeg der oceanen.
Happen als stofzuigers
Plastic.
Behappen
Hun eigen dood.

Tijd
Hoog tijd
Om tijdig hun maag
Leeg te pompen.

Of
Bij nader order
Een soort te ontwikkelen
Die plastic
Als voedsel behoeft.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 3 juni 2018 in maatschappij, poëzie

 
  • Archief

  • januari 2021
    M D W D V Z Z
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  •