RSS

Auteursarchief: yilli

Het strandpasje

Deze zomer in Knokke.
– Dus meneer is zwemmend uit Nederland naar het strand van Knokke gekomen?
– Zeker.
– En u hebt geen strandpasje?
– Ik ben een verzeekeling.
– Een wat?
– Een zee-verstekeling. Een verzeekeling.
– Zonder strandpasje mag u niet in het water, meneer.
– Maar ik was al in het water. Ik kom zwemmend uit Cadzand.
– En u hebt uw papieren niet bij?
– Gaat u zwemmen met uw identiteitskaart op zak?
– Waar zijn uw papieren?
– In Cadzand.
– U bent dus de grens overgestoken.
– Ik heb geen douane gezien.
– Meneer, u mag via het water niet in Belgische wateren komen.
– Maar ik moest een plasje doen.
– Pardon?
– Het is verboden te lozen in een ander land. Als Belg moet ik in België lozen. Dus ben ik even naar hier gezwommen om pipi te doen.
– Kunt u dat bewijzen?
– Ziet u die rode boei daar? Als u daar een staaltje neemt, dan zal u de cocaïne die -weliswaar verdund- in mijn urine zit, nog kunnen opmeten.
– Dus u neemt cocaïne?
– Enkel wanneer ik in Nederland ben. En ik loos niet gebruikte bestandsdelen in mijn vaderland.
– En u bent met de wagen naar Cadzand gereden? Onder invloed van cocaïne.
– Nee, ik ben niet met de wagen.
– U bent met de fiets? U mag niet fietsen onder invloed.
– Nee, ik kom zwemmend uit Duinkerke.
– Uit Frankrijk?
– Ja.
– Dan bent u heel onze kust voorbij gezwommen, tot in Cadzand?
– Ja, natuurlijk. Ik heb geen strandpasje, dus moest ik wel blijven doorzwemmen.
– Momentje: dus u kwam uit Frankrijk gezwommen.En uw papieren liggen in Cadzand.
– Ja.
– Dus dan bent u in het water geweest met uw papieren?
– Nee.
– Hoe kunnen die dan in Cadzand liggen?
– Mijn cokedealer heeft die gebracht.
– En wie is dat?
– Een neefje van de burgemeester van Knokke.
– Allé, dan is het goed voor ene keer.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 21 april 2020 in humor, maatschappij

 

De grot

Blijf in uw grot. Met deze gevleugelde woorden filosofeerde Plato zich de wereldgeschiedenis in. Hij wees er op dat alle mediabeelden die wij op onze schermen zien, een therapeutische functie hebben. Ze zorgen ervoor dat wij ons niet op paranoïde wijze geschaduwd zouden weten door het Coronakwaad dat beslag heeft gelegd op de Werkelijkheid, die zich afspeelt buiten onze grot. Plato was een doe-het-zelver, in tegenstelling tot Socrates die het moest hebben van de antwoorden van de anderen.

Ook in een Koninkrijk is het interessant de Platonische allegorische wijsheid die terug te vinden is in ‘De Republiek’, in beeld te brengen. Acht wijzen zijn vereeuwigd in dit werk van Michiel Coxcie uit de 16e eeuw. Met touwen hangen zij vast in hun door wifi, bluetooth, 4 en 5G ingeprente waarheid. De vormen die als schaduwen zijn weergegeven zijn hun hartstochten, hun ontboezemingen, hun verzuchtingen en hun angsten. Samen vormen de wijzen (drie virologen en vijf ministers) een perfecte cirkel. Het getal 8 duidt op de transgressie naar een nieuwe werkelijkheid, namelijk die waarin restaurants en kledingwinkels weer open zijn. Hun lijven zitten vast in een fictie terwijl hun gedachten reizen naar de wereld buiten de grot waar smulfestijnen en modedefilés hen wachten. De weken bestonden uit 7 dagen die mekaar opvolgden. Het was wachten op de bevrijdende achtste dag.

De wereld in hun grot zal dra boeiender blijken dan de door droogte en lege winkelrekken getroffen werkelijkheid. Overvolle stranden, verklikapps en een draconische schuldenberg zullen getolereerd en overwonnen dienen te worden wil er terug sprake kunnen zijn van enige sereniteit. De Plato in elk van hen zal elke vorm van ideologie moeten achterlaten. Bij het verlaten van hun grot zullen zij door Diogenes, een zaklantaarn in de hand, op sleeptouw worden genomen. Zij zullen handschoenen aantrekken, en twee meter afstand houden, maar zich verder moeten blootgeven en elk van hen zal plaatsnemen in een lege ton waarna ze, met het hoofd uit de ton priemend, in koor ‘Causa causarum, miserere mei; non ignoravi me mortalem genuisse’ ten berde brengen. Maar zo makkelijk zullen ze geen medeleven krijgen, want ook in het volle besef sterveling te zijn, zullen ze zich niet kunnen onttrekken van de spiegel die hen wordt voorgehouden.  Bij het verlaten van de grot verloren ze hun door kibbelen gekenmerkte idealen en wachten hen lange dagen vooraleer ten volle te kunnen ervaren wat vrijmoedigheid inhoudt: voldoende brutaal en dapper zijn om gulhartig onbedeesd en onbevangen elk vooroordeel te laten vallen en zich ongedwee onverdroten toe te leggen openhartig te pleiten om voor allen een prinsheerlijk bestaan na te streven.

Allesbehalve onttrokken aan de blikken van voorbijgangers, doch juist live gestreamd op Instagram, bekomen zijn de status van celebrity, doch niet na eerst op het ritme aangegeven door Diogenes in hun ton te staan masturberen.

Of er ooit whisky getrokken zal worden op deze vaten, is nog niet bekend. Of dit verhaal viraal zal gaan, evenmin. Voorlopig mag enkel gehoopt worden dat alle kwetsuren die de grotbewoners opliepen, geheeld kunnen worden. En dat de helende handen geëerd mogen worden. In de stilte van een emotieloos gemoed weerklinkt elk gemeend respect als gejubel.

Afbeelding kan het volgende bevatten: 2 mensen

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 18 april 2020 in filosofie, humor, maatschappij

 

Thuiswerken

-Papa, jij bent vandaag toch de hele dag aan het werk op je kamer?
-Dat is zo. Leve het webchatten.
-Waarom neem jij je brooddoos dan mee?
-Daar zit mijn lunch in.
-Maar je bent de hele dag thuis!
-Dat is zoals een zeeman. Die dekt ook bij elke maaltijd de tafel terwijl hij op zee is.
-Mesjogge.
-De mens is een gewoontebeest.
-O ja? Daarom dat iedereen snakt naar ontspanning, vermaak, vernieuwing…
-Ontspanning, vermaak, vernieuwing zijn de gewoontes van de homo ludens. Opgehokt zitten is het ab-normale.
-Hou op met koppeltekens te zetten in bepaalde woorden. Ik weet dat abnormaal gelinkt is aan normaal.
-Dat doe ik toch al jaren als ik je op iets wil wijzen.
-Vernieuw papa. Laat die koppeltekens achterwege.
-Hey, wat morrel je daar in mijn brooddoos?
-Ik help je.
-Hoe zo?
-Als je gaat werken, dan zet je zo’n 10.000 stappen.
-Klopt.
-Dus vandaag verbrand je die calorieën niet.
-En daarom neem je mijn dessertkoek uit mijn brooddoos?
-Wees blij. Het is voor je BMI.
-Ik ben het gewoon iets zoets te eten ’s middags.
-Vernieuwing papa. Nieuwe gewoontes aannemen. Het ab-normale tot norm verheffen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 19 maart 2020 in humor, maatschappij

 

Quarantaine

-Papa, zo’n quarantaine duurt 40 dagen. Dus dat is dan tot eind april.
-Reken er maar niet op. Een quarantaine is het enige dat momenteel groeit terwijl je erop kijkt.
-The sky is the limit?
-Nee, voorlopig voorziet de WHO dat we begin juni uit lock out mogen.
-Dus heel april en heel mei geen concerten. Geen uitgaansleven. Geen reizen. En jij die hier thuis zit.
-Nu de dolfijnen de Venetiaanse wateren heroveren, zullen ook wij ons wellicht kunnen verheugen op de terugkeer van menig specimen.
-Waar is de homo ludens gebleven?
-Mens erger je niet. Focus je daar maar op.
-Hoe gezellig zijn gezelschapsspelen?
-Kom, smijt die dobbelsteen. Of wil je dat ik een parental burnout krijg?

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 19 maart 2020 in humor, maatschappij

 

Binnenstebuiten

Ik zocht de eenzaamheid op
Van het bos.
Maar het bos zat vol eenzaten
Op zoek naar elkaar.

Dus trok ik verder
Naar de woestijn
In de hoop hop noch wijn te treffen.
Maar ook daar liep menig mens te keffen.

Ik kroop dan maar uit mijn vel
En liet mijn huid drogen,
Balsemde mijn ogen
En hoopte zo op een bestaan als vondeling.

Nu beschrijf ik het perkament
Dat mij tot lot werd
En penseel kalligrafisch
De poriën waarmee ik ooit ademde.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 9 februari 2020 in poëzie

 

De nar en de suppoost

Ze snappen het niet. Degene die -vaak vervuld van afgunst- zich keren tegen cultuurinvesteringen.
Iedereen moet eten. Dus slagers, bakkers, groenteboeren (die allemaal lijden onder de concurrentie van grootwarenhuizen) hebben duizenden potentiële klanten in hun eigen gemeente. Kunstenaars (podiumkunsten, plastische kunsten, etc) hebben duizenden ‘klanten’ in het hele land. Hoe dat komt? Door de opvoeding. Door de dwaasheid van die mix tussen ideologie, conservatisme, identiteit en de angst zichzelf te verliezen. Daardoor wagen velen zich niet aan het moeilijke avontuur kunsten te ontrafelen; langzaam tot zich te nemen; die ‘taal’ te leren spreken.
Er zijn kunstenaars die foeteren op de subsidies omdat zij er geen krijgen. Dat is jammer, want het zou fijn zijn moesten ze minstens geholpen worden voor weinig geld te kunnen exposeren. Ze moeten dus niet omwille van de schaarste aan middelen afgunstig worden, maar die schaarste aanklagen.
En nee, het geld moet echt niet van de overheid alleen komen. Er moet veel meer gesponsord worden door privébedrijven en -personen. Maar ook daar lopen heel wat macho-barbaren rond die liever voetbal sponsoren dan subtiele, moeilijke kunstuitingen.
Al wie op niveau creatief bezig is, zou hier een halftijds inkomen uit moeten kunnen halen. En daarnaast ingezet worden in de samenleving (bv. in het onderwijs) om de bakens te verzetten, zodat morgen in de media gepalaverd wordt niet over de voetbalwedstrijden van het voorbije weekend, maar over al die romans, essays, gedichten, voorstellingen, installaties, etc. die er te zien en te beluisteren vallen. De dag dat de gesprekken bij de slager niet gaan over het falen van Anderlecht maar over de adaptatie van Shakespeare door auteur X met acteurs Y en Z, leven we in een andere beschaving. Eentje die begrijpt dat identiteit vloeibaar is. Dat je reist en doolt en kunst inademt om gedeeltelijk jezelf te herontdekken. Dat onze verlangens geen manifestaties zijn van onze vrije wil, maar het product van een mix van biochemische processen, culturele invloeden, de impact van ouders en leerkrachten en media. En dat wij dus een constructie zijn en dat we echt niet al onze gevoelens moeten opvolgen en inwilligen, want het zijn al te vaak koekoekseieren in ons wezen gedropt. Het ‘zelf’ is een verzinsel. Zo ook zijn meningen losse flodders die we best asap herschrijven, aftoetsen, hertimmeren en bijschaven. In plaats van de hielen in de grond te zetten en op de borst kloppend tweetend een standpunt in te nemen en op anderen in te hakken, waarmee we tegelijk een muur rond onszelf optrekken. In onze gedachten spookt een olibrius, een wijsneus, die doet alsof wij weten wat goed voor ons en die onze eigen kleine waarheid fabriceert. Maar het is onze eigen spindokter, zoals ook regeringen en bedrijven spindokters hebben die volksliederen, brands, vlaggen , optochten, symbolen en helden fabriceren en als propaganda installeren. Wie niet beseft dat hij zijn eigen museum voor de enige werkelijkheid aanneemt, is verworden tot suppoost van zijn eigen bestaan.
Daar dient kunst voor. Om jezelf heruit te vinden. Om je zekerheden af te toetsten. Om te evolueren, dag na dag, pagina na pagina, facebookpost na facebookpost.
Het zijn bange mensen die niet durven op tafel slaan en eisen dat de budgetten van privé en overheid voor cultuur honderdmaal groter moeten zijn (vanuit een bildungsperspectief) dan die voor transport en leger. Bang dat wat in hen huist, door die kunsten, zou ontluiken en zij in de spiegel kijkend zichzelf zouden beginnen uitlachen.
Wie zichzelf ziet als koning heeft de nar voorgoed opgesloten en zal al wie of wat rondom alsnog met de koning lacht, liefst censureren en dus subsidiedood maken.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 15 november 2019 in art, cultuur, maatschappij, onderwijs

 

Verdienste

Moraal en verdienste: elk succes is een samenloop van omstandigheden en men is slechts in beperkte mate zelf verantwoordelijk. Noch de genen die men heeft, noch de talenten, noch het bezitten van doorzettingsvermogen, noch de netwerken die men overgeleverd krijgt, noch het succes gebaseerd op ‘de juiste man op het juiste moment’, mogen zichzelf toegedicht worden.
Natuurlijk verdienen verplegers die privéproblemen hebben maar toch de patiënten een hart onder de riem steken, of slagers die van 6 tot 21uur aan de slag zijn, het een mooi inkomen te hebben (meer dan wat ze vandaag vaak hebben).
Meritocratie is dus een te verwerpen waarde. Heel wat natuurvolkeren begrepen dat extreme rijkdom toestaan, leidt tot afgunst en het doorbreken van solidariteit. Dus begonnen ze de succesvolle uit te lachen en zijn hele grote vis of hele grote reebok te nuanceren.
Miljardairs zijn een gevaar voor de samenleving. (Piketty).
Het punt is natuurlijk dat de inertie van de door de particratie of het populisme gekaapte democratie soms gelukkig teniet wordt gedaan door privé-investeringen en/of R&D-ontwikkelingen door miljardairs gefinancierd. Bill Gates doet ook goede dingen. Maar het zou correcter en te verkiezen zijn moest heel wat geld in een gezamenlijke pot gestoken worden waardoor niet plikplok een individu, een groep of een initiatief het daglicht zag. Maar dat er een bredere visie achter zit en iedereen gelijke kansen krijgt ervan te genieten.
Natuurlijk moet men daar geen klassenstrijd voor gaan leveren. De omstandigheden van het systeem creëren de rijken. Wijzig de omstandigheden. Room de woekerwinsten af. Maak een verschil tussen het bedrijf dat nuttige producten of diensten levert, groeit en jobs creëert en de miljardair die speculeert, ongeacht waarin of waarvoor en de CEO’s onder druk zet nog meer dividenden uit te betalen.
Mensen mogen rijk worden, maar niet superrijk. Mensen mogen eigendom bezitten maar geen hectaren, laat staan regio’s.
Rijk worden met voedsel of water, het claimen van genetische codes van gewassen, petroleum of andere energiebronnen bezitten en zo rijk worden: dit is nefast.
Het is niet omdat een economisch model het mogelijk maakt schatrijk te worden, dat dit ook aanvaardbaar is. ‘It’s the system, you idiot’. Cynisme is te makkelijk als levenshouding.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 18 augustus 2019 in filosofie, humor, maatschappij

 
  • Archief

  • juni 2020
    M D W D V Z Z
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    2930  
  •