RSS

Categorie archief: literatuur

Polski

12u10. Bij het oprijden van de parking komt een studente-parkeerwachtster ons tegemoet. Ofschoon onze wagen een Poolse nummerplaat heeft, beseft ze dat we geen Polski zijn en zegt ons in gebroken,doch verstaanbaar Engels: ‘Het spijt me, maar er zijn geen rondleidingen meer in het Engels. Noch in het Frans. U kunt wel om 16uur vrij het museum bezoeken.’
She must be kidding. Bijna vier uur wachten. Of er geen rondleidingen in andere talen zijn? Ja, in het Spaans. No problema. U spreekt Spaans? Nee, maar zoals ik zei is dat geen probleem. Zelfs Catalaans zou oké zijn. Ze glimlacht en wijst ons waar we kunnen parkeren.
Aan de kassa. De Spaanse rondleiding start pas om 14u15. Maar om 12u30 is er eentje in het Pools. Of we twee tickets kunnen hebben. Nee, dat gaat niet want U praat geen Pools. Klopt, maar dat is geen probleem. Toch wel. De gids zal U herkennen als niet-Polen en U niet toelaten. Maar dat is toch onze zaak… We hebben ooit nog een rondleiding over dinosaurus-eieren in het Russisch gevolgd, in Albanië. Ze schudt en lijkt onvermurwbaar. Maar dat zijn wij ook. Let’s take the risk. Ik kan U uw tickets niet terugbetalen als u niet binnen mag en u kunt enkel binnen om 12u30. Let’s go, lady. We betalen en krijgen twee stervormige stickers die we op ons moeten kleven met in het groot geschreven: Polski.
De stickers verdwijnen in mijn jaszak.
Aan de ingang. Row 1. Nee meneer, u kunt niet binnen want uw rugzakje is net iets te groot. Kunt u het in de balie afgeven? Diep ademhalen, geforceerd glimlachen en het zakje in de wagen deponeren. Om 12u25 staan we opnieuw aan Row 1. Ik toon het betalingsbewijs dat gescand wordt. Oei, Sir, het is al 12u25. Please hurry up. Uw groep staat ginds. Gewoon rechtdoor lopen.
Aldus geschiedde. Maar met iets te snelle pas. Sir, kunt u even uw zakken ledigen, uw jas uitdoen en door de scanner lopen. Keep on smiling. Thank you sire. Have a nice visit.
We sluiten aan bij de dichtstbijzijnde groep. Ze dragen ook een sticker, maar dan een ronde. Met erop: English. We kijken mekaar aan. De groep zet zich in beweging. We stappen mee door een tourniquet; houden de Polski-stickers veilig in de jaszak en staan dan terug buiten, met zicht op het smeedijzeren Arbeit macht Frei. De gids legt uit dat dit zeer incorrect is, want soms maakt arbeid helemaal niet vrij. Nee, dat zal wel zijn. Pas nu merken we dat iedereen een koptelefoontje op heeft. Wij niet. Dus volgen we de gids as close as possible, zonder op te vallen. Ze praat voldoende luid in een microfoontje om haar live te kunnen verstaan.
Auschwitz bezoeken moet iets rebels hebben. Maar als we tussen de barakken wandelen passeren de andere groepen. Steeds met andere stickers op hun vest. Niemand heeft een glimlach op de lippen. Terecht. Het regent lichtjes. Het kwik is gedaald tot 6 graden. Elke rij van 15 à 20 mensen die in ganzenpas met een hoofdtelefoon kriskras door de stegen stappen, doet luguber aan. Lijkt wel een enscenering. Alsof ergens een cineast eender welk moment ‘cut’ zal roepen.
O ja, het zal wel met de beste bedoelingen zijn geweest, maar Auschwitz een ‘museum’ noemen is echt wel not done. Have a nice visit sir. Pardon?

Advertenties
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 5 november 2017 in geschiedenis, literatuur

 

Vergeten woorden

Soppedoppend in een zachtgekookt weepsch fipronil-eitje vroeg ik me af of ik de dupe was van een pantoffelregiment dan wel van een kakocratie. En of ik me al lieflokkend hieruit kon onthokkebanden. Alras begon ik te impetreren en veinsde fanfaronnerend een geeuwhonger. Mijn treurgeestig gedrag leek op een jocus, maar dat is gelukkig een pak rafraichissanter dan met zuurmuil en hartvinger een vreemde deerne staan te nippelen.

http://www.gatsby.nl/Leren/Deze-verdwenen-Nederlandse-woorden-zijn-te-mooi-om-niet-te-gebruiken

 

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 29 augustus 2017 in literatuur

 

Kriebel

Dat gevoel terwijl je je kinnebak scheert en je linkerhand je huid opspant

en je rechterhand het mesje hanteert en je de schuimvlokken op lineaire wijze wegduwt…

dat moment dus waarop een vlieg zich neerzet niet zo ver van je geslachtsdeel

en zich met haar kleine pootjes tokkelend een weg baant…

dan pas besef je de impact van sommige kleinoden.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 29 juni 2017 in humor, literatuur

 

De kast

-Papa, ik zou die kast wel eens willen zien.
-Welke kast bedoel je?
-Waar al die mannen in zitten. Die moet toch enorm groot zijn.
-Welke mannen zitten in welke kast?
-Het staat zowat elke week in de krant. Deze week is Tim Cook uit die kast gekomen.
-Ha, je bedoelt dat hij zich geout heeft. Met betrekking tot zijn seksuele geaardheid.
-Waarom zitten homoseksuelen steeds in een kast? Dat is toch niet leuk.
-Heu nee.
-Ik dacht dat enkel lijken in zo’n kast zaten.
-Klopt ja; die vallen er soms uit.
-Maar nu vandaag las ik nog iets, papa.
-Wat dan?
-Die trainer van de Belgische voetbalploeg. Die heeft zijn ploeg vrijgegeven. Zaten die dan ook allemaal in die kast?
-Wel, wie weet hé. Het zou voor sommige van die voetballers een heel interessante ontmoeting kunnen zijn. Ze zouden wat opener van geest worden.
-Als ik later ook homoseksueel zou zijn, moet ik dan ook in die kast, paps?
-Heu nee. Bovendien hebben wij alleen kasten met glazen deuren.
-Ha, ik zou dan eerder in de vitrine staan.
-Ja, dan zou ik je kunnen solderen.
-Als bruidsschat.
-Zoiets ja.
-Of zoals die meisjes van Isis. Kwamen die ook uit de kast?
-Nee, die leven nu in een kast.
-Oei. Toch een rare wereld hé papa?
-Gewoon jezelf zijn. En je nooit de kast op laten jagen. Zeker niet door mensen die hun visie willen opdringen.
-Maar je zei ooit dat wanneer iemand zich gedroeg als een olifant in een porseleinkast, ik die mens moest terugfluiten.
-Heu ja.
-Dus ik moet mij als een scheidsrechter gedragen. En geen kant kiezen.
-Toch wel. Je kiest de kant van de tolerantie.
-Als we nu alle intolerante mensen in een kast opsluiten en we smijten de sleutel weg. Zijn dan alle problemen opgelost papa?
-Dat hangt van de kastdeur af. Als het een Ikea-kast is, dan slagen ze er wellicht in om uit te breken.
-Oei. Zo’n leven als volwassene…voelt dat niet aan of ze smijten u van het kastje naar de muur?
-(zucht)

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 11 november 2014 in humor, literatuur

 

Lazarus

Ben vannacht de moeder van alle verkiezingen tegengekomen.
Ze was lazarus.
-Problemen? vroeg ik.
-Ik heb een dronkaard gebaard. Als EU-commissievoorzitter.
-En je hebt je ingeleefd?
Ze knikte.
-Ach, zei ik troostend. Je had het slechter kunnen treffen. Men had je kunnen uitmaken voor hoer.
-Dat bén ik ook, siste ze.
-Pardon?
-De katholieken liggen in het midden van het bed en de ene informateur is nog maar net mislukt, of ze pappen al aan met wie er aan de andere kant ligt.
-Katholieken stellen zich graag open voor wat langs hun weg komt. Dat is al eeuwen zo. Dus trek het je niet aan.
-Maar ze verkrachten de taal!
-In welke zin?
-Ze maken elk gezegde onbruikbaar.
-Een voorbeeldje misschien?
-“De partijen hebben de boodschap van de kiezer goed begrepen”. Ik merk daar niets van. De particratie, het politiek gekissebis draait rustig verder. Alleen zijn de machtsverhoudingen ietwat gewijzigd, maar verder gaat het om coalities en vijf jaar gesetteld zitten.
-Tja, dat is jouw schuld.
-Hoe dat?
-Waarom eis je niet, als Moeder, dat er elke maand verkiezingen zijn. Is makkelijk te realiseren. Via het taks-on-web systeem. De tools zijn er. Elke burger kan inloggen en veilig zijn stem uitbrengen.
Haar ogen stonden plots minder flets.
-Maar dan zijn de partijen overbodig.
-Tuurlijk.
-En dan verplicht je burgers zich te informeren.
-Dat noem ik burgerplicht. En dat is iets anders dan om de zoveel jaar op een zondagochtend even aan uw tepel te hangen, Moeder.
Ze gaf me een zoen op mijn voorhoofd en strompelde weg. In mezelf wenste ik dat dit keer de verdwaasdheid van de dronkenschap, als frustratie om het zich belazerd voelen, uiteindelijk kon leiden tot de wederopstanding van Lazarus.
Ik voelde een hand die zachtjes mijn hoofd wegduwde. En ik hoorde de fluisterende stem van mijn vrouw: ‘Gekkerd, het is vier ’s nachts en jij sabbelt aan mijn tepel’.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 28 juni 2014 in humor, literatuur, maatschappij

 

De drum en de dochter van de sumo

Heb een nachtelijk optreden achter de rug waarbij ik middenin een hangdrum zat van vijf meter diameter. Ik bespeelde van binnenuit het instrument. Tot plots een atonale resonantie weerklonk. Bleek een sumoworstelaar te hebben plaatsgenomen op het instrument. Dus wriemelde ik me door een van de gaten naar boven en kwam terecht in zijn keuken. Hij bleek weg te zijn maar zijn dochter ontving me. Ze had zeer zachte gelaatstrekken, een gladde huid en een gepolijste glimlach. Haar lichaam deed me denken aan een oud premier waarna het logo van Dexia even in beeld kwam. Zelf had ik  geen kleren aan en dus ging ik in lotushouding op een stoel aan de keukentafel zitten.
Ik vroeg haar of zij ook zo’n hekel had aan negatieve emoties. Ze knikte. Ik vroeg haar of zij een bestaan zou zien zitten waarbij men op z’n vijftiende een lijstje voorgelegd krijgt waarop een aantal harde emoties staan die men tijdens zijn leven moet verwerken. Je zou dan 1 zware emotie eruit moeten pikken (bv. de dood van een kind, of het vroegtijdig sterven van een ouder) en dan zou je gevrijwaard blijven van alle andere mogelijke nefaste emotionele averij.
Faust, fluisterde ze.
Het einde van het leven als loterij, repliceerde ik. Is dat geen opstapje naar blijvend geluk?
Het volgende moment werd ik als een genummerd balletje in een trommel rondgedraaid. Botsend werd ik wakker.

hang1

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 28 januari 2014 in humor, literatuur

 

Spacy night

Maakte deze nacht met een vernieuwd ruimtetuig (de opvolger van de Space Shuttle) een vlucht tot buiten de aantrekkingszone van de aarde. Vervolgens maakte ik een uitstapje waarbij ik eigenhandig een gewichtsloze beuk van 12 meter de kosmos in liet drijven. Op een van de blaadjes zat nog een rupsje.

Het beeld van mezelf in astronautenpak terwijl ik de boom wegduwde, exposeerde ik vervolgens onder het thema: verslaving. Want dat zijn wij als soort: verslaafd aan stikstof- zuurstof mengeling.

En toen bevond ik me in een rechtbank waar ik uitlegde dat moord door wurging enkel het opdrijven van het percentage stikstof was door het wegnemen van de zuurstof. Bovendien ligt het aan de naam. Gestikt door stikstof: het is misschien humaner dan verzuurd door zuurstof. En toen werd ik wakker.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 27 januari 2014 in humor, literatuur

 
  • Archief

  • november 2017
    M D W D V Z Z
    « Okt    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  •