RSS

Maandelijks archief: februari 2012

“Ik heb een relatie”

Kan men relaties bezitten? Kan men zeggen (zoals dit op Facebook bon ton is): ik heb een relatie met X?

Het probleem ligt hem in de twee woordjes “ik heb“. Een stuk(je) van jezelf heeft een relatie met (een stukje) van iemand anders. Of, laat ons bescheiden blijven, oefent zich in het hebben van relaties. Maar wie is die ik?

We zijn tegelijk in ons bestaan kind, gepassioneerde, hobbyist, dromer, liggen overhoop met onszelf, zijn overdreven verwachtingsvol jegens de ander,  zijn eventueel mama of papa, wellicht  collega -ondergeschikt jegens de ene, superieure van een ander, etc. Steeds spelen we een rolletje. Ons ik is dus gefragmenteerd.

Daarnaast stel je bij jezelf vast dat  een stuk van jezelf een relatie met jezelf heeft aangegaan (noem het eigenliefde of gezond narcisme). En een (klein?) stukje van jezelf is heel alleen, kan misnoegd zijn over wat de rest van jezelf uitspookt (dit kan in extreme vorm tot zelfhaat leiden) maar is ook in staat om te exploreren, je te verrassen, te dichten of te schilderen. Het is de vreemde in jezelf.

Dus als je zegt “ik heb een relatie”, definieer dan eerst welk stuk van jezelf een relatie heeft, en hoe de andere delen hier tegenover staan.

En dan dat “hebben“. Je hebt geen relatie zoals je een theepot bezit. Relaties zijn osmoses. Soms zit je in een achtbaan (met twee). Dan weer in een schuifaf of een slazwierder. Soms stroom je leeg in de ander; dan weer verword je samen tot een symbiose die je voordien niet voor mogelijk dacht. Maar bezitten…?

Nee… bezit is stagnatie. Alleen een dode ster bezit voor altijd haar relatie: kil en uitdovend. Wat schijnt dat kabbelt en fluctueert. Waardoor je na enkele jaren in wezen een totaal andere relatie hebt (met dezelfde persoon). Want beiden zijn ook anders geworden.

En dat geeft Facebook niet weer, noch in de tijdslijn, noch in statusupdates. Hoe zou het ook: Facebookowner Zuckerberg wil een mensensoort zonder privacy. Daarmee doodt hij impliciet elke relatie van het individu met zichzelf, en met de vreemde in zichzelf. Je komt dus niet veel te weten wanneer iemand zegt: ik heb een relatie met…. En wat dien je te verstaan onder een statusupdate m.b.t. relaties?

Loslaten die boel. Veel te complex (en daarom té schoon) om in één zinnetje samen te vatten.

Ofwel uitdiepen. En dan krijg je zoiets als: “De vader in X heeft een lat-relatie met zijn oudste dochter. De geliefde in X heeft een innigere relatie met de moeder van zijn dochter. De homunculus in X lig overhoop met de vader in X.”

En Face-book wordt dan op zijn minst Faces-trilogy.

Advertenties
 
1 reactie

Geplaatst door op 20 februari 2012 in filosofie, media, psycho

 

The Universe

The Scale of the Universe. Amazing!

 

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 2 februari 2012 in science

 

Orp Jauche

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 2 februari 2012 in Geen categorie

 

Some paradoxes

When I pronounce the word Future,
the first syllable already belongs to the past.

When I pronounce the word Silence,
I destroy it.

When I pronounce the word Nothing.
I make something no nonbeing can hold.

 

Wisława Szymborska

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 2 februari 2012 in poëzie

 

De ware aard?

De “ware” aard (van iemands persoonlijkheid) bestaat niet. Iedereen is een veranderende  mozaiëk qua persoonlijkheid(skenmerken). Bij het nemen van drugs (bv. alcohol) gaan bepaalde delen van onze hersenen actiever worden, en andere minder actief. Zo kan de luciditeit dalen vanaf een bepaald % alcohol. En bepaalde emotionele zones kunnen geaccentueerd worden.

Bij een situatie van frustratie (bv. op professioneel vlak) of angst ontstaan afweerreacties ter compensatie. Een extreem voorbeeld is cognitieve dissonantie waarbij men ongezond genot goedpraat. Dergelijke processen zijn sterker dan wat men zelf (bij nuchter redeneren) wenst. In nuchtere toestand kan je door te redeneren (rationaliseren) dergelijke opstootjes onmiddellijk kaderen en zelfs met logica teniet doen. Een voorbeeld: je bent te laat op een afspraak en rijdt gehaast. Voor je voert een chauffeur een dom manoeuvre uit (zeker dom in jouw ogen). Blijkt ie een Nederlandse nummerplaat te hebben, dan kan in je hoofd de (gebiedende) gedachte ontstaan: “Ollander, rijd nu eens door.” Zonder stress-situatie zou je zeggen: “Iemand doet een traag manoeuvre”. Want de nationaliteit (vervang door huidskleur) van de betrokkene doet niets ter zake. Zelfs al zou men cultureel een ander rijgedrag hebben (bv. in Zuid-Europa), dan zou iemand blaimen als “stomme Griekse chauffeur”  een veralgemening zijn op basis van externe kenmerken, en dus not done.

Dit zijn dus processen die in elke mens kunnen ontstaan. Het geeft n.l. een gevoel van ontlading om iemand te etiketteren (uitkafferen is gewoon een overtreffende trap) én het geeft een gevoel van sterkte want tegenover het beperken van iemands persoon tot 1 eigenschap, staat het groepsgevoel van al zij die (op basis van die eigenschap) zijn zoals jij. En als “blanke” ben je bv. in de meerderheid in Vlaanderenland.

Beschaving is dus het asap verdringen van dergelijke emotioneel discriminerende en reducerende opstootjes.  Elke mens is virtueel in staat racist te zijn. Elke mens is praktisch (biologisch, neurologisch) gezien in staat dusdanig gekneed te worden (door opvoeding, m.a.w. bijbrengen van tolerantie (of zelfs passie voor het andere) en zelfkennis) en zichzelf in de hand te houden, dat ie geen racistisch of intolerant gedrag vertoont. Maar soms -door alcohol bv.- kunnen emozones die rationele handrem ongedaan maken. Zeggen dat dit de aard van het beestje is, is fout. Zeggen dat dit ook deel uitmaakt van een mogelijk gedrag, is wel correct. Zo is actrice Sien Eggers (voor zover wat we lezen over het gebeuren de genuanceerde waarheid is) geen raciste maar heeft een racistische opmerking gemaakt omdat zij  haar rationele zelfbeheersing kwijt was. En als je intelligent bent en goed kan praten, kan je in dergelijke momenten je redenaarstalent, je discussieervermogen in dienst stellen van die emotionele opwelling. En voel je bij je zelf wellicht op de koop toe iets van “ik heb gelijk”.

Uiteraard bestaan er wel notoire racisten. Zij hebben geen opstootjes maar hebben discriminatie en hun  eigen suprematie als een snelweg in hun hersenen vastgelegd en bekijken alles vanuit die gekleurde bril. Hun ratio dwingt hen emotioneel bij momenten geen compassie te hebben met een “anderskleurige mens” die (in hun ogen) minderwaardig is. Men kan zichzelf (à la Hans van Temsche of Anders Breivick) kneden tot een rationele overtuigd racist. In het Vlaams Belang lopen er vele rond.
Schaf de mogelijkheid af om in je hoofd dergelijk contradictorische opstoten te hebben, en mensen worden sereen tolerante wezens. Maar meteen kan je alle soaps en heel wat romans  en films vergeten, want die drijven op het conflict ratio-irrationaliteit.

 
1 reactie

Geplaatst door op 1 februari 2012 in maatschappij, psycho

 
  • Archief

  • februari 2012
    M D W D V Z Z
    « Jan   Mrt »
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    272829  
  •