RSS

Maandelijks archief: februari 2011

Over liefde

Ik hou van je” is volgens een aantal postmoderne filosofen allesbehalve acceptabel om te zeggen. Het is zowaar een inbreuk, een terreur, want je zadelt de ander op met een verplichting, n.l. iets te doen met die uitspraak die een verzuchting, een wens is. En als je de liefde van de betrokkene niet wenst, ga je hem dat moeten zeggen en dus ga je hem kwetsen. Dus is het beter die woorden nooit uit te spreken.

Iets is pas terreur als het ook zo ervaren wordt. Een SM’er vindt fysiek geweld genot. Dit even ter zijde.

“Ik hou van je” zeggen kan juist heel positief ervaren worden door degene tot wie je je richt. Maar het kan inderdaad  probleem opleveren als je die liefde niet wil. Dan moet je het pareren, zonder de betrokkenen te kwetsen.

Er zijn natuurlijk gradaties in liefhebben. Een vriend heb je lief; een partner heb je inniger lief. Een kennis hou je te vriend, maar die liefde is zonder al te veel verplichtingen.

Alles draait om je eigen ego en invulling van je bestaan. Tot waar wil je gaan in het offeren van je tijd, je driften, je wil?

En dan komen we tot de essentie van een vraagstuk rond liefde. N.l. waarom bestaat liefde (nog)?
Biologisch heeft het voordelen (verspreiden van de eigen genen, dus koesteren van de ander, zeker kindliefde is een voorgeprogammeerde zijnstoestand met functioneel nuttig resultaat). Ook altruïstisch gedrag heeft eigenbelang als nut. Sociaal gesproken kan liefde geven ervoor zorgen dat je liefde terugkrijgt en dus als je bv. ziek bent, geholpen wordt. Dit kadert allemaal in het utilitaire aspect van liefde.

Wat betekent liefde in een geatomiseerde, individualistisch op genot georiënteerde samenlevingsvorm? Hoe komt het dat we bezorgdheid kennen (een vorm van liefde) ook als we 60 zijn en onze partner niet meer optimaal voldoet en zeker niet meer utilitair is in biologische zin? Hoe komt het dat senioren van 80 samen uit het leven stappen? Omdat ze op mekaar gerodeerd zijn en de zekerheid van de voorspelbaarheid van de ander zijn gedrag verkiezen boven het ongekende. In dat geval is dat dus een temperamentskeuze. En temperament is genetisch bepaald. M.a..w er is geen vrije wil, geen vrije keuze. Men volgt waar men zich het best bij voelt. Men volgt de weg die de geprogrammeerdheid aangeeft.

Liefde is betrokkenheid. Dus bemoeienis met het leven van de ander. Waarom aanvaarden we deze inbreuk op onze privacy? Sterker nog: dit is per definitie waar liefde om gaat.  Het delen van een aantal levensaspecten (exploratie, ontspanning, eten,…) waardoor we quasi permanent beïnvloed worden. We moeten rekening houden met de ander; de ander is een spiegel die ons onmiddellijk confronteert met ons gedrag, terwijl dat niet zo zou zijn indien we alleen leven en een aantal zaken ervaren. We zoeken dus die spiegel op.
Terwijl je ook perfect die aspecten alleen kan ervaren en achteraf delen, maar met diverse partners. Daar ligt ook de verklaring voor de scheidingen. Je hebt onvoldoende return in het delen van je eigen ervaringen en dus ga je je eigen weg op zoek naar andere partners waarmee je beter kan delen.
En dat is dan ook de paradox van liefde: liefde is willen delen maar juist die behoefte leidt vaak tot scheiden.

Advertenties
 
1 reactie

Geplaatst door op 26 februari 2011 in cultuur, filosofie

 

Spielerei

Logica is het toevallig berekenbare.
Berekenen is soms toevallig logisch.
Onberekenbaar is de logica van het toevallige.
Chaos is de logica die toevallig onberekenbaar is.
Toeval is die logica waarbij je naar een lege wei staart en toevallig de staart van een koe fantaseert.

 
1 reactie

Geplaatst door op 23 februari 2011 in filosofie, humor

 

De geduld-paradox

Is geduld een kunst die we nog elke dag kunnen verfijnen?

Zeer zeker. Maar wacht er niet te lang mee. De tijd dringt!

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 16 februari 2011 in filosofie, humor

 

Asielfabet

De dichter die niet vijandig tegenover zijn voltooide gedicht staat is mijn ware dichter niet. (Wijnand Steemers)

‎Ik: “Vandaar dat ik net een blanco bundel gepubliceerd heb.”
Journalist: “Blanco? Hoe kan dat?”
Ik: “Ik stond zo vijandig tegenover mijn gedichten dat alle woorden in paniek zijn weggerend.”
Journalist: “Oei.”
Ik: “Ja, ze hebben asiel aangevraagd.”
Journalist: “Waar dan?
Ik: “Bij een nationalistische partij.”
Journalist: “En?”
Ik: “Ze zijn al op de terugweg.”

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 12 februari 2011 in humor, poëzie, taal

 

Over de liefde

Is liefde een dialoog tussen twee blinde vlekken?

Een dialoog tussen twee blinde vlekken is als een vliegwedstrijd tussen twee blinde vinken. It does not exist.

Er kan enkel verlangen zijn (dat niet beantwoord wordt) tussen twee blinde vlekken.

Liefde kan je dat dan niet noemen. Wel hunkering en misschien afwijzing?

Liefde is de osmose waarin beiden een stuk van hun verlangen kunnen botvieren. Liefde is niet de ultieme versmelting, het samen 1 worden (dat kan er even zijn maar wordt sowieso gevolgd door een verschil, dus apart evolueren).
Liefde is als het overlappende deel van een venndiagram; steeds is er ook voor beiden een stuk waarin de ander niet binnendringt.

 
1 reactie

Geplaatst door op 10 februari 2011 in filosofie, literatuur, psycho

 

Licht uit

licht haar bij in het dichten van haar kloof
laat haar schuifelen stap per stap
tast haar huid, haar loof
zo bloot zo zwart zo knap
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 9 februari 2011 in art, poëzie

 

Shared Value als antwoord op de petitie “Facebook, Apple en censuur”.

Facebook en Google zijn Amerikaanse privé-bedrijven. Zij hebben het recht vanuit die hoedanigheid te bepalen hoe hun producten gebruikt worden en dus het recht content te censureren. Zoals een forummaster een onlinediscussie mag censureren wanneer er beledigingen geuit worden.

Caudron en co (zie http://tinyurl.com/69ab9cf) hebben echter ook gelijk te wijzen op de gevaren van die censuur (om puriteinse redenen, om politieke redenen, whatever). Dit is overigens al langer een probleem, want zowat alle burgers geven stukken van hun privacy af aan Google en Facebook (in ruil voor gratis gebruik), zonder vaak te beseffen wat de negatieve gevolgen kunnen zijn. Door deze producten te gebruiken geeft eenieder impliciet toestemming de regels te kennen en na te leven. De verantwoordelijkheid ligt dus bij de gebruiker, maar tegelijk kan men vaststellen dat vele gebruikers niet beseffen wat de spelregels zijn.

De hamvraag is dus: ga je vanuit een supranationale entiteit (bv. de UNO) Facebook en Google (en enkele andere spelers) als “publiek domein” verklaren en zo eventuele censuur tegengaan (en gebruiksregels zelf aanpassen). Dat is de enige manier waarop privé-initiatieven (die gratis en vrijblijvend door miljoenen mensen gebruikt worden) verplicht kunnen worden zich te schikken naar regels.

Ofwel laat je betalen voor die diensten, al kan je dan ook nog steeds regels opleggen (zie bv. de regels waaraan banken zich moeten onderwerpen).

Ofwel (en dat is de liberale logica van Van Braekel op http://lvb.net/item/8912) bouwt men in Europa een “eigen” zoekrobot en sociaal network en worden de spelregels bepaald door de Europese Unie. Met als nadeel dat heel wat mensen op meerdere platformen actief zullen moeten/willen zijn.

Dit verhaal (dat er al lang zat aan te komen natuurlijk) toont heel mooi hoe onhoudbaar een “zuiver” marktdenken is geworden. Google en Facebook zijn van “ons”, d.w.z. van alle gebruikers. En niet meer van hun oprichters + aandeelhouders (die verdienen er wel veel geld mee). De logica van de evolutie in het hele onlinegebeuren is dus dat gebruikers zelf willen bepalen wat mogelijk is. Zoals consumenten ook mee willen bepalen hoe hun cola smaakt (maar helaas niet mee kunnen bepalen voor welke prijs dat product om de markt komt).

Mij lijkt dit een gezonde logica. Iedereen is vrij initiatieven te nemen en business op te starten, maar moet zich wel plooien naar de wil van de vele gebruikers. Ik noem dat een humaan en creatief evenwicht tussen egoïstisch eigenbelang en collectief nut.

M.a.w. de gebruikers bepalen zelf wat ze gecensureerd willen zien. De UNO (of een internationale ethische commissie) bepaalt de bovengrens (bv. materiaal van pedoseksuele geaardheid kan niet).

In de praktijk zal je sowieso overheden hebben (Iran, China, Moslimlanden,…) die meer zullen censureren.

Deze discussie is voor mij identiek aan de discussie over de grondstoffen. Wie mag bepalen wat er met de petroleumvoorraden gebeurt? De landen die toevallig op de oliebronnen zitten? Gelet op het feit dat de hele wereldeconomie draait op olie (vervang olie door Facebook of Google) kan het eigenbelang van één natie of een privé-bedrijf niet primeren op de belangen van een stuk van de wereldbevolking. Die vraag zal zich op vele vlakken stellen. Het antwoord is geen onbeteugelde vrije markt, maar ook geen indijken van initiatieven. Er is een derde weg. In ruil voor het feit dat de aandeelhouders (want daar hebben we het over) een stuk van de winsten behouden, bepaalt een supranationaal orgaan de spelregels (dus bv. wat het aanbod (en de prijs) zal zijn).

Obama beseft dit en ook delen van het bedrijfsleven begrijpen dat. Vandaar dat CEO’er Immelt aan het hoofd staat van de ‘Council on Jobs and Competitiveness’. Doel is te groeien op basis van ‘shared value’: het generen van economische waarde tezamen met maatschappelijke waarde. Maatschappelijke vooruitgang gaat aldus hand in hand met zakelijke successen. Winst is dus niet langer het einddoel.Als dit doordringt in de hoofden van aandeelhouders, moet het ook mogelijk zijn Facebook, Apple, Google en co te doen beseffen dat ze de spelregels niet zelf mogen bepalen.

 

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 9 februari 2011 in cultuur, economie, maatschappij, media, politics, technologie

 
  • Archief

  • februari 2011
    M D W D V Z Z
    « Jan   Mrt »
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    28  
  •