RSS

Maandelijks archief: april 2010

De bisschop en het vlees

Een bisschop is de hoffelijkheid zelve, zalft en geeft zekerheid of troost aan duizenden parochianen  maar blijkt gedurende jaren een jonge knaap het hof te hebben gemaakt, tegen diens wil in. En van stalking kwam verkrachting. En dus zie je de columnisten her en der in de media en op blogs in hun pen kruipen om stelling in  te nemen. Pro of contra. Nu ja, pro vergeving van de bisschop of contra Vangheluwe, de pedoseksueel.

Je zou denken: het gerecht zal zijn gang wel gaan, maar de zaak zou wel eens verjaard kunnen zijn. Op zich redelijk absurd want tot op vandaag lijdt het slachtoffer. Monseigneurs pik prikte en de jongen die een veertiger is geworden bloedt aan zijn doornenkroon. Na jaren marteling (ongewenst contact) onderging hij decennia een psychische foltering. Telkens de bisschop lokaal of in de media de loftrompet toegezwaaid kreeg, verschrompelde het slachtoffer en huilde het gebroken kind in hem. Daarom dat oud-kardinaal Danneels erbij werd geroepen en die begreep dat de zaak te verrot was.

M.a.w. het slachtoffer eist genoegdoening, deels door de zaak in de openbaarheid te brengen, deels door te eisen dat de bisschop uit zijn functies ontslaan wordt. Dat is dus een verschil met de zaak Polanski. Deze filmregisseur voerde een jonge minderjarige meid dronken en ging met haar naar bed, ongetwijfeld gebruik makend van het sexappeal dat hij als opkomend regisseur had. De ouders van het meisje zagen dat niet zitten (roken ze geld of hadden ze strenge principes of vond de dochter dat ze echt misleid en misbruikt was, I don’t know) en zorgen ervoor dat de zaak vandaag nog steeds de media haalt. Polanski staat op het punt (na in de gevangenis te hebben  gezeten) uitgeleverd te worden aan de VS (zoals te lezen viel op BBC enkele dagen geleden). Ook al zegt het slachtoffer (nu zelf moeder) dat ze dit niet wil en dat voor haar de zaak gesloten is. Toch vervolgt de staat (de overheid, het gerecht) Polanski. In België eist het slachtoffer jaren na de feiten wel genoegdoening maar zegt de staat dat ze meer dan waarschijnlijk machteloos is. Begrijpe wie begrijpe kan.

Tijdens de eucharistievieringen (what’s in a name) werd begrip gevraagd voor de betrokken bisschop omdat iedereen wel fouten maakt en “hij werpe de eerste steen die zonder zonde is”. Daar word ik dus pissig om. Vooreerst leven wij al lang niet meer in een systeem waarbij men met modder of stenen werpt (de boulevardpers niet te na gesproken). Dus onderhuids insinueren de zondagspredikers dat er een of andere afrekening plaatsvindt, terwijl –en dat noemen we een democratische rechtsstaat als een van de pilaren van een beschavingscultuur- het de evidentie zelve is wanneer iemand een zware inbreuk pleegt op de vrijheid en persoonlijkheid van een ander, hij daar ook de gevolgen voor moet dragen. Ten tweede doen de predikers het af of het gaat om een accident de parcours en niemand heeft het recht kritiek te uiten want iedereen begaat wel eens foutjes. Nee dus, het gaat hier om een gedrag dat niet enkel schijnheilig en hypocriet is (moreel te verwerpen) maar ook strafrechterlijk werden zware fouten begaan. Fouten die niet begaan worden door 99% van de rest van de bevolking. Van vergeven kan dus geen sprake zijn! Maar ik vind het dus schandelijk dat men het waagt om bv. het te snel rijden of het sjoemelen met een btw-bonnetje (twee activiteiten die fout zijn en door meer dan de helft van de bevolking glimlachend door de vingers worden gezien) te vergelijken met de perverse vernedering van een koorknaapje door een volwassen man.

Pervers, het woord is eruit. En we zien in blogs en artikels vergelijkingen opduiken met Dutroux. Nee dus. Dutroux is geen pedofiel maar een psychopaat die bewust vernedert. Als extreme narcist is hij niet tot liefde in staat en gebruikt (of beter misbruikt) anderen om zichzelf in de picture te stellen, tot en met slaafse onderdanigheid. Dat kan je niet zeggen van Vangheluwe; de man kan liefhebben maar heeft een duistere, pervers autoritaire kant, aangezwengeld door seksuele driften jegens knaapjes; driften waaraan hij toegeeft en hem tot een arglistig schizoïde spel en persoonlijkheidsontwikkeling brengen. Want laat dat duidelijk zijn: Vangheluwe (in tegenstelling tot Dutroux of Fourniret) is geen monster maar heeft wel zichzelf dagelijks in de spiegel bekeken en leerde leven met een dubbele geaardheid en kweekte een gespleten tong. Hij trainde zich om publiekelijk verklaringen af te leggen waarbij het schaamrood van zijn pik tot zijn mijter moet gestegen zijn… zonder dat iemand het merkte.

Een pedofiel die tot de daad overgaat (een pedoseksueel) wil niet vernederen maar zijn seksuele lusten botvieren. De betrokkene zit in een zeer ambigue situatie (en beseft dat ook), n.l. enerzijds liefde en tederheid voor (het  lichaam van) dat knaapje, en anderzijds goed wetend dat men door de daad te stellen blijvend gaat kwetsen. Toch vindt men het eigen genot belangrijker. En daar maakt men zich schuldig. Aan een zwaar vergrijp.

Leuk is het niet om bij jezelf te beseffen dat je pedofiel bent. Vrij rondlopen als pedofiel in de maatschappij is enkel gepermitteerd als men geen betrekkingen heeft. Pedofiele porno is -denk ik- voor een aantal onder hen een manier om niet tot de daad over te gaan. De opnames (foto, video) zijn natuurlijk een gruwel want ze gebeuren met echte kinderen. Avatar, help de pedo’s door hen levensecht materiaal te geven….

Hamvraag: wat te doen met pedofilie en pedoseksuelen? Waarom mogen/kunnen die mensen zich niet outen én worden dan geholpen in het afremmen van hun driften? Voor een samenleving is het tijdig detecteren van mogelijke problematische persoonlijkheidsontwikkelingen zonder aan de betrokkenen een schuldgevoel te geven, véél efficiënter dan het met de vinger wijzen van door de natuur in het leven geroepen seksuele geaardheid en achteraf proberen de gebroken potten zo goed als mogelijk te lijmen. Ik pleit dus voor een meldpunt “pedofilie” voor pedofielen waarbij zij zichzelf outen in alle sereniteit en geheimhouding en onder medische en psychologische behandeling al of niet in een gesloten instelling geholpen worden.

Taboes en weggemoffelde daden: het blijven etters in onze samenleving. Stuk voor stuk het gevolg van eeuwen katholieke moraal, gezwaai met het vingertje en sluiten van de ogen en (vooral) de mond. Het is een horde die absoluut genomen moeten worden.

Ten slotte is er nog het celibaat. Leidt dit tot excessen? Niet noodzakelijk. Uren meditatie kunnen seksuele driften verdringen, dat leren ons bv. boeddhistische monniken.  Katholieke priesters staan echter in een ambigue situatie. Ze leven in de maatschappij (en niet in een klooster) maar ze mogen niet samenleven met een partner. Naargelang de aard van het beestje kan het dus wel eens moeilijk worden om niet te masturberen. Of te hunkeren naar een lichaam van vlees en bloed, een zachte huid, de geur van een ander menselijk wezen binnen snuffelafstand. Daar is niks mis mee, tenzij men het verbiedt. Weg dus met het celibaat voor wie het een te erge beproeving vindt.

En wat zou Jezus van dit alles vinden? Who cares. Met miljoenen hebben ze gedurende eeuwen uit naam van Jezus gesproken. Interpretaties en hineininterpretierungen alom. Ik heb geen behoefte te weten wat iemand die in een volstrekt andere maatschappelijke context leefde, zou zeggen over “zijn” kerk. Waarschijnlijk zou hij al lang geen lid meer zijn van een kerk. Via Facebook zouden we zijn opiniestukjes kunnen lezen. Of misschien ook niet. Who cares. Verstoppertje spelen achter teksten of uitspraken van anderen, om uiteindelijk alles bij het oude te laten en dus het eigen grote gelijk toch maar te stutten, ook al heeft de verrotting toegeslagen, veel meer dan dat zullen we niet te weten komen.

Daarmee deel ik de woorden van pdw nog niet wanneer hij zijn stukje eindigt. “Aan bisschop Vangheluwe: hang u op. Nu.” Akkoord, ik zou het zeker overwegen Vangheluwe zijnde. Maar beter is de man een eerlijk proces te geven. Dus laat het gerecht de zaak ontvankelijk verklaren. Verzamel echter alle reacties uit kerkelijke hoek die de zaak minimaliseren (tot en met de schuld leggen bij de jonge knaap die de bisschop verleid zou hebben en de daad jaren zonder morren, ja zelfs met plezier ondergaan, hebben- zie DS)  en timmer deze hypocriete gedachtekronkels aan de kerkpoorten met erboven de oproep: “Kerk zoekt geweten”.

Advertenties
 
4 reacties

Geplaatst door op 26 april 2010 in maatschappij, religie

 

Art Brussels 2010

Meer foto’s op yilli.be

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 26 april 2010 in art

 

Berlijn 2010

Meer foto’s op yilli.be

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 24 april 2010 in bio, geschiedenis, maatschappij, taal, vakantie

 

VRT en de overbodigheid van VTM

De VRT moet bezuinigen omdat ze de markt vervalsen. Aan het woord zijn politici die de “aandeelhouders” zijn van VRT en die “hun” omroep willen verzwakken, om de concurrenten (de privé-omroepen en hun achterliggende aandeelhouders) meer kansen te geven om (meer) winsten te maken. Alsof Pepsi zich zou verzwakken met de bedoeling van Coca sterker te maken.

De VRT-politici gebruiken echter een ander argument, n.l. dat sterke concurrentie (dus een sterke VTM) leidt tot een goeie VRT. Misschien klopte die logica na decennia BRT-monopolie, maar inmiddels is duidelijk dat VRT méér kwaliteit biedt dan bv. VTM. Wat mij echter irriteert is de achterliggende gedachte dat VTM als voorbeeld moet dienen, als stok, als waardemeter voor VRT. Dit is dus de zoveelste ideologisch fanatieke (en historisch achterhaalde) uiting van het marktdenken. Denkt men nu echt dat de makers van kwaliteitsprogramma’s zich richten naar de producten van commerciële zenders? Hou zou bv. het VRT-nieuws positief beïnvloed kunnen worden door de VTM-nieuwsdienst? Het tegendeel is waar. Hoe meer een openbare omroep zich vandaag richt op commerciële zenders, hoe zwakker de programma’s en de duiding.

Deze achterhaalde logica impliceert dat iedereen in overheidsdienst (een overheidsambtenaar, een leerkracht, een politieinspecteur) best geconfronteerd wordt met concurrentie om optimaal te renderen. Ik vind dit een schandelijke, ronduit vernederende logica. Ik ken tientallen leerkrachten en ambtenaren die even performant zijn als mensen in privébedrijven, en dit zonder dat ze concurrentie hebben, noch uitzicht op loonsverhoging of bonussen. Ze halen hun motivatie uit zichzelf en uit de meerwaarde van hun job. Zo ook kan een overheidszender performant en vernieuwend zijn zonder concurrentie te hebben.

M.a.w. er is geen inhoudelijk argument om in Vlaanderen een commerciële zender te steunen (tenzij werkgelegenheid, maar dat is een argument dat ook gebruikt werd om zieltogende industrieën in leven te houden i.p.v. reconversie en herscholing aan te moedigen). Als de reclame-inkomsten onvoldoende zijn dan moeten VTM en anderen de tering naar de nering zetten. Dat is de logica van het door hen gepromote economische systeem. Een pleidooi om de VRT te verzwakken om zo meer geld te hebben voor privé-zenders is feitelijk een oproep tot verkapte subsidies.

En laat ons de marktlogica nu eens even doortrekken: wanneer adverteerders (in de vorm van sponsoring bv.) verkiezen geld te geven aan VRT-programma’s omdat ze zo beter hun doelgroep bereiken, waarom zouden de VRT-politici-aandeelhouders dan hier tegen ingaan? Zo ontnemen ze andere sectoren de kans optimaal te communiceren.

Uiteindelijk stelt zich dus de vraag of VTM als commercieel product überhaupt nog nodig is. Hun rol als benchmarker is uitgespeeld; ze zijn een afkalvende cash-cow en er dienen zich (b.v. via internet) andere opportuniteiten (en dus werkgelegenheid!) aan voor productiehuizen.
En dan heb ik het natuurlijk nog niet gehad over de vermenging tussen politieke families en bv. de aandeelhouders van VMM.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 20 april 2010 in economie, media

 

Eyjafjallajokull

Ik zoek een kameel omdat dit volgens Alain de Botton de snelheid is waarmee je geest in deze dagen zonder vliegtuigen optimaal reist. En ook Bernard-Henry Levi heeft zich over de Eyjafjallajokull gebogen: “Ce ne sont plus les flux de capitaux mais les flux de communication et de circulation des hommes et des biens, qui se grippent, s’interrompent et deviennent comme un sang qui se fige.” En een reeks leuke foto’s van de vulkaan met blikseminslagen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 20 april 2010 in communicatie, natuur, reizen

 

Spiegeltje, spiegeltje, wie kijkt er daar over mijn schouder mee

Extreme moslims verhinderden in Antwerpen een lezing van Benno Barnard. De media besteedden er uitgebreid aandacht aan. Een reflexie over fanatieke gelovigen.

Moslimfascisme counter je vooreerst van binnenin de moslimgemeenschap. Deze moslimexperten (http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=G42OC8TN) hebben dat begrepen. Daarnaast counter je met juridische en politionele middelen diegenen die de vrijheden van onze maatschappij misbruiken terwijl je meer dialogen opstart met de moslimgemeenschap, moslima aan het woord laat die zich ontvoogd hebben en het is in die context dat men verboden op hoofddoeken moet zien: als een middel om moslimextremisme in te dijken.

De meeste moslims in West-Europa zitten tussen twee culturen in. Enerzijds de oude waarden en tradities (die in hun land van herkomst geëvolueerd zijn, maar hier veel minder) die hen een sociaal lichaam geven waarin ze zich veilig voelen en vooral geen vragen dienen te stellen over het hoe en waarom van hun zijn (waardoor ook pedagogie een quasi onbestaand begrip is binnen hun leefgemeenschap) en anderzijds de waarden van het Verlichtingsdenken waarmee zij het even moeilijk hebben als de katholieken in de jaren 50-70 van vorige eeuw. Het is wandelen op een smalle koord om aan deze bevolkingsgroep duidelijk te maken dat zij hun geloof kunnen belijden, maar dat ze dat niet op een door extremisten gestoelde leest mogen doen. Wat dus ontbreekt zijn vrijdenkers en gematigde gelovigen die uitgroeien tot een grotere autoriteit voor de moslimgezinnen dan de extremisten die heel sluw alles op een hoopje gooien en al heel snel het wij-tegen-hen gevoel bespelen. Dat gevoel wordt ook aangewakkerd bij Vlamingen door extremisten als het Vlaams Belang maar ook (deels ongewild) door de gedrevenheid (op het randje van fanatisme) van Benno Barnard.

De strijd tegen moslimfascisme is belangrijk en men moet nu maar eens op de gaspedaal duwen, maar tegelijk moet er méér aandacht gaan naar dialoog, discussie, omarming, inkapseling van traditionele moslimgezinnen door onze gedachten en structuren. En media. Want uit de moslimgemeenschap (op zich een verwerpelijke term omdat men mensen vast pint op 1 eigenschap; ik ben atheïst maar ik ben nog 100 andere dingen en ik duld niet dat iemand mij vast pint) komen veel te weinig boodschappen die positief zijn en die als dusdanig ook in de media belicht worden. Het succes van een (onwetenschappelijk, Jambersiaans) programma als “In Godsnaam” moet eerst gezocht worden in het voyeurisme van de doorsnee Vlaming (bij uitbreiding West-Europeaan) en net dat kan aangewend worden om op eenzelfde wijze moslimgezinnen die achter de hoek wonen op de buis en in de kranten te brengen; op soapniveau, waarna ook die gezinnen zelf deze programma’s bekijken en een spiegel voorgehouden krijgen.

Want daar ligt uiteindelijk de oplossing: spiegel je aan hoe de anderen je zien, en je relativeert en bevraagt je zelf, zonder jezelf verlaten te voelen (eenzaamheid doorworstelen is niet iedereen gegeven!). Alleen schieten de media te kort in hun spiegelfunctie van het alledaagse m.b.t. andere gemeenschappen. Terwijl ook de moslimgemeenschap via hun intermediairs en via het onderwijs verplicht moet worden om onze media (en cultuuruitingen in bredere zin) tot de hunne te maken.

Als uitsmijter: een Engelse website van moslims die zich onder andere bezighoudt met het heropvoeden van Britse moslims. http://www.quilliamfoundation.org/ “The world’s first counter-extremism think tank. Located in London, our founders are former leading ideologues of UK-based extremist Islamist organizations. Quilliam stands for religious freedom, human rights, democracy and developing a Muslim identity at home in, and with the West.” Voor wanneer een Vlaamse afdeling?

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 3 april 2010 in maatschappij, media, religie

 

Petje af

Laat ons een “Dag van de Hoofddoek” houden. In heel West-Europa. Een defilé van petten, hoeden, bananen, sjaals, foulards, whatever.  Fashionable. Gevarieerd.  Aangepast of speciaal ontworpen hoofddeksels. Een lijn voor hoofddoeken. Door kunstenaars beschilderde doeken. Kleurrijke bedoening dus, een feest voor de zintuigen.

De dag dat jonge moslimmeisjes hoofddoeken dragen met een afbeelding van de Chippendales, zullen hun vaders, broers en mannen smeken dat ze zich van de doeken ontdoen. En dan is de vraag of ze akkoord gaan, op voorwaarde dat ook geen doek dragen tot de keuzemogelijkheden behoort.  Wordt dit geweigerd, dan is er sprake van het niet respecteren van fundamentele privacyvrijheid, n.l. het recht zich te kleden zoals men dat wenst, zolang men de publieke vrijheid niet aantast.

Waarom toch enkel religie als rode draad in je leven? Of -in het onderwijs- gevlochten doorheen een reeks andere leervakken? Waarschijnlijk om af en toe te betokkelen. En zo te hameren op het waarom van het exclusieve bestaan.  Een tautologie, zo dunkt me.

Neutraliteit is de oplossing. Het is een ander woord voor pluralisme. En kritische doorlichting en bevraging van alles wat pretendeert waarheid te bevatten. Incluis jezelf. En vanuit een attitude die op méér stoelt dan wederzijds respect. Ik heb het over oprechte interesse in andere levensbeschouwingen. En hun uitingen. Uiteraard zou het ook al helpen indien er op katholieke scholen atheïsme gepredikt kon worden. En islam, boeddhisme, whatever. Zo ook in alle andere scholen. En netten.

Religieuze uitingen kunnen best niet al te opdringerig in het straatbeeld aanwezig zijn. Want al snel geeft een schallende minaret eenzelfde gewaarwording als een groep supporters die je tierend tegemoet komt. Geloof dat in groep tot ons komt houdt er best rekening mee dat wij explorerende individuen zijn en door individuen benaderd willen worden. Dat is een pak minder bedreigend en vooral makkelijker mee in dialoog te gaan.

Maar tegelijk: wat een armoedig beleid, wat een gemiste kansen om (wetenschappelijke, religieuze, fantastische,…) verhalen van anderen niet in je op te willen of mogen nemen. Ze liggen voor het grijpen. Getuigen van het anders-in-het-leven-staan wonen op een straal van enkele kilometers. Het Andere koesteren omdat het ons verrijkt. En als spiegel dient.

Passanten voor mekaar, dat zijn we. Meteen ook een didactische schat die ook binnen de school- en stadspoorten dampt. Leerkrachten kunnen (maar dit is een extra expliciete pedagogische verwachting) in en samen met de school de katalysator worden van een proces met ouders en jongeren. Wederzijdse inschatting moet uitmonden in een dialoog. In kennis en begrip. Individuele ontplooiing mag niet belemmerd worden.

Het betonneren (en dus permanent maken) van de broederlijkheid. Daar zijn we aan toe. Vanuit identiteit samen een maatschappij vorm en inhoud geven. Identiteit is immers een stroom. We zijn geen Vlamingen, we bezitten Vlaamse culturele kenmerken  (maar die gigantisch kunnen verschillen t.o.v. collega’s, buren of familieleden) naast veel of weinig uit andere  bronnen ontsproten gewoontes, bezigheden en voorkeuren. In vriendschappen en vriendelijkheid schetsen we de contouren van ons zelf. Pak dus een pollepel en proef van je eigen stroming en schep uit de stromingen die aan je voor- en achterdeur passeren.

Verder centrifugeren we in die soms kolkende mensenbrij. Zacht & rationeel. Warm & logisch. Nuchter & gevoelig. A way to be.

 
 
  • Archief

  • april 2010
    M D W D V Z Z
    « Mrt   Mei »
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    2627282930  
  •