RSS

Maandelijks archief: december 2014

An ordinary day

Zwarte Piet is niet langer evident. Een goed begin. Maar het kan beter.
Jezus werd geboren in oktober en als zijn ouders met een ezel reisden dan waren ze rijk want een ezel was de Mercedes van het jaar 0. Dus is al dat stro-gedoe larie. Het werk van nazaten met een uitgekiend gevoel voor public-relation campagnes.
Jezus heeft vandaag de functie van catharsis. Hij neemt al onze fouten op zich en daarom worden wij verlost van blamages en falen. Onzin en vooral redelijk laf, want zijn we niet verantwoordelijk voor wat we zelf beslissen? En zo niet, waarom zouden we ons dan schuldig moeten vinden en beroep moeten doen op aflaten en jezus?
Laten we dus Kerst niet langer vieren en het Lichtfeest propageren. Op 21 december. En -wie dat wil- kan er een gezinsfeest van maken. Met verantwoorde giften aan mekaar.
Vandaag is dus een ordinaire dag. Eentje om te plukken. Zoals elke dag. Want wie vergeet te plukken, komt boeketarm toe aan de Grote Stilte. Waar alles eindigt.
In se is er dus enkel licht. En zeker wanneer Electrabel het licht doet doven. Dan zien we aan het firmament sterren fonkelen. En ademen we spiritualiteit. Op basis van science. De warmte van het koppelen van inzicht aan bestaansdrift.
Meer moet dat niet zijn. Maar ook niet minder.

Advertenties
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 26 december 2014 in filosofie

 

De tunnel en het licht

De vraag is niet of er licht schijnt aan het einde van de tunnel.
De vraag is wanneer men ophoudt de tunnel steeds langer te maken.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 21 december 2014 in maatschappij

 

Oorgasmes

Oren die baren
Maken klanken uit tonen

Oren die paren
Zuigen een klucht uit lucht

Oren die sporen
Drillen de boor tot koor

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 21 december 2014 in poëzie

 

Reflexie

Moedige mensen zijn dapper genoeg om vanuit hun hart te spreken en zo hun eigen zwakheden bloot te geven.
Moedig zijn is toegeven dat zwakheden gerespecteerd moeten worden. Zonder zich te moeten schamen.
Wie dit onderkent, in de spiegel kijkend, kan een pak creatiever aan de slag. Want de onderhuidse dwang om perfect te zijn en perfecte (religieuze, sociale en andere) modellen als voorbeeld te stellen, komt daarmee te vervallen.
Waar schaamte plaats maakt voor intuïtie, verdringt tederheid de angst gekwetst te worden. De mantel die vanuit de heersende economische moraal probeert ons te modelleren, wordt binnenstebuiten gekeerd zodat onze imperfectie schoonheid uitstraalt.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 18 december 2014 in filosofie, psycho

 
Galerij

Citadel’arte Diest

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 8 december 2014 in art

 

De stilte van het sterven

-Papa, waarom tweette je “Als ze Luc De Vos en Fabiola tegelijk begraven besparen we op geld en op mediagezeik (pardon: verslaggeving).”
-De media maken heiligen van mensen die vooreerst in privé-kring begraven (of verbrand) moeten worden. En verder  is het wel intriest om onderhuids de sentimentaliteit te laten botvieren terwijl De Vos en Fabiola iconen zijn van het Verborgene.
-Bedoel je dat zij gevierd worden terwijl ze in zich verschrikkelijke geheimen herbergen?
-Zoiets ja. De Vos stierf door een alcoholvergiftiging, die hij opliep omdat hij relationeel in de knoop zat. Getrokken uit de introverte Vlaamse klei kon hij niet om met zijn gevoelsleven. Zijn dood is een verkapte zelfdoding. Op zich zijn volste recht. En een mens heeft het recht ‘zwak’ te zijn en te falen. Meer zelfs: de ontkenning van dit recht (zwak zijn is een schande volgens de Vlaamse moraal)  leidde tot zijn dood. Daardoor krijgt de aanbidding van Jezus de gekruisigde (een romanticus die de goedheid predikte en faalde, en daarom vereerd wordt, niet om de opstand te prediken maar om zich troostend neer te leggen bij het onafwendbare) parallellen met de aanbidding van De Vos, de zichzelf slachtofferende melancholieke introverte gevoelspiekeraar. In plaats van de nepliefde, de door afgunst en dwang geleide kleineringen die menig oervlaamse gezinsrelaties kenmerken, open te gooien, te ontspitten en De Vos’ dood te zien als een mogelijkheid dat beerputje dat in menig modern Vlaams huishouden onwelriekend toert, en door Hugo Claus veelvuldig beschreven werd, uit te mesten, houdt men het deksel dicht en zet men de media in om collectief te jammeren.
-Geldt dat ook voor Fabiola?
-Wie een leven leidt zonder risico op inkomensverlies, dus een uiterst comfortabel leven, ook op gevoelsvlak, en het dan klaarspeelt een publieke functie (in de schaduw) dermate in te vullen dat de rode draad in haar handelingen er een van intolerantie is jegens al wie een beetje spontaan en vrijdenkend is, waarbij ze waarden verdedigt die ze alleen toestaat als het gebeurt op de door haar opgelegde wijze, zo iemand versterkt de rottende grondtoon van een dubbele moraal.
-Huichelen is geen deugd.
-Nee, en gekunsteld glimlachen is een uiting van misprijzen.  Ook hier zal met haar begrafenis opnieuw een perceptie opgetrokken worden die vooral tot doel heeft al wie zichzelf in de spiegel bekijkt en zich afvraagt: wie heeft de oprechtste moraal? te laten zwijgen. Elke appel, hoe zuur ook, moet opgeblonken worden, in het licht  van het geloof in een beter hiernamaals (de Grote Troost om onrechtvaardigheid te slikken) en het uitdragen van holle waarden. Zo is liefde een werkwoord en geen romantische idylle. Mislukken hoort bij het spel, en dat past niet in het kraam van deze dame die  haar man zover kreeg geen abortuswet te tekenen (een daad een dictator waardig), en de kinderen van zijn echtscheidende broer op te eisen.  Dit soort mensen wil het liefst van al het privé-leven van elk ander mens van a tot z beheersen. Want zij, en enkel zij, weten wat het goede en juiste is. Dixit Herman Liebaers.
-Dus respect van hun  kant uit, is maar een façade, en geen levenshouding?
-Zo is het.
-Maar moeten we dan geen respect hebben voor de doden?
-Sorry, maar mensen hebben lang genoeg geleefd om respect af te dwingen. Het is niet omdat Fabiola er niet meer is, dat we plots zelf moeten beginnen huichelen. Of men leeft in de publieke spotlights en wordt afgerekend tijdens het leven  en ook na het sterven, of men leeft in de coulissen en dan weten enkel zij die het moeten weten, wanneer je sterft.
-Mag ik nu nog een nummer van Gorki opleggen?
-Natuurlijk. Je moet je elke artistieke uiting eigen maken. Jij bepaalt wat een muzikant voor je betekent. Jij, en niemand anders. Zeker niet de media, noch de zgn. collectieve goegemeente, noch de notabelen. Dat is waarom ik mijn verontwaardiging tweette over het mediagezeik. Het collectieve brainwashen. Het vullen van de hersenpan van menig burger. Niet enkel de agenda van datgene waarmee mensen zich moeten bezig houden, wordt door de media opgelegd. Door het bespelen van de gevoelen en het zwijgen over de kadrering legt men ook op wat en hoe wij moeten denken.
-Zullen we dan eerst om alle mediagewoel weg te bannen, samen naar het geraas van de rups luisteren, papa. En dan naar Gorki?

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 6 december 2014 in communicatie, maatschappij, media

 

Imago

-Papa, een burgemeester die publiekelijk verklaart geen aanrakingen van andere mensen (zoals een schouderklopje of een por in de ribben) te kunnen verdragen… is dat niet imago-verlagend voor die stad?
-Nee.
-Maar het is toch juist fijn en geeft goede pr om een fysiek warm mens met een warme uitstraling aan het hoofd van een stad te hebben.
-Dat is correct. Doch het tegenovergestelde helpt ook.
-Huh?
-Iemand die een handicap heeft, bv. op sociaal vlak, de kans geven burgervader te zijn, geeft blijk van mededogen. En dat is op zich een ook goede uitstraling.
-Dus dat België een koning heeft die nogal houterig overkomt en dat de grootste Vlaamse stad een burgemeester heeft die een gecrispeerde indruk geeft… hoeft de public relations niet te schaden?
-Nee. Net zomin als een reeks nachtwinkels dat doen. It’s part of the game. Het getuigt van de imperfectie. En die is deel van het ware gelaat.
-Het is dus zoals de mollige mannequin, de stotterende presentator, de eenbenige voetballer.
-Het is de geur van het leven. Zonder Chanel numero 5.
-Of de geur van de Schelde?
-Ja.
-Of van een wasmand met drie weken oude kledij?
-Er zijn grenzen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 3 december 2014 in communicatie, humor, maatschappij

 
  • Archief

  • december 2014
    M D W D V Z Z
    « Nov   Jan »
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  •