RSS

Categorie archief: ecologie

Hoop

“Diepgaande transitie gaat gepaard met veel verbeelding, durf en toelaten van het niet-kennen en niet-weten. Diepgaande transitie gaat gepaard met het loslaten van het gekende pad in hoe we omgaan met macht, kennis en uiteraard geld. Daar waar ons oude systeem nog lang gekenmerkt werd door groei, individualisme en profilering, is er ook in onze sector vandaag een voelbare behoefte aan meer authenticiteit, loyaliteit, commons, versobering en vooral verbinding.” Barbara Raes
yilli3
 Toegepast op een samenleving is de hamvraag natuurlijk: hoe bekom je dat? En hoe vul je die termen in?
Authenticiteit? Een marketingterm die hoogstens kan betekenen dat men oude wijn op een nieuwe manier serveert (wat oké is). M.a.w. om Jean-Luc Godard te citeren: “It’s not where you take things from – it’s where you take them to,”. In een mix kan je bezwaarlijk van authenticiteit praten. Je kan het als waarachtigheid definiëren maar hoe oprecht en geloofwaardig zijn poses? Bestaat er (om Oscar Wilde te parafraseren) iets anders dan imago? En dat imago doorprikken, onthult toch ook een diepere ‘authentieke’ laag. Is dit dan een pleidooi om de opsmuk weg te laten? De wereld wordt er daardoor niet per se aangenamer door. Bovendien zijn mensen het product van vele factoren (die ze niet in de hand hebben) en bv. de racist is echt wel ‘authentiek’ bezig, maar willen we dat horen? Zonder introspectie en relativering lijkt het me een inhoudsloos begrip.


Loyaliteit is het halfzusje van opportunisme. Zonder absolute betrokkenheid en engagement kan je nooit uitsluiten dat iemand deloyaal zal zijn. Zelfs liefde blijkt niet altijd voldoende sterk om loyaliteit te garanderen. Maar ik kan wel leven met veiligheid. Samen projecten realiseren en niet angstig moeten zijn dat men ‘verraden’ wordt, dat zou al een fijne stap voorwaarts zijn. Op een werkvloer heersen al te vaak achterklap en concurrentie-naijver. Men zal de omstandigheden moeten aanpassen anders blijven die de kop opsteken.


Commons vertrekt vanuit een religieuze ervaring. Waarbij religie niets te maken heeft met een geloof maar wel met betrokkenheid. Als diersoort op een klein planeetje waaraan geen ontsnappen mogelijk is en met een spirituele ervaring die ons tegelijk nietig maakt, moet het mogelijk zijn testosteronverslaafden tot bezinning te brengen. Zonder vertrouwen echter zullen mensen hun eigenbelang en hun conservatisme niet achterwege laten. En vertrouwen in wat anderen als alternatief voorstellen, krijg je pas als je kan aanvoelen dat het een kans op slagen heeft. Daarvoor is visie nodig. Niet gestoeld op idealisme noch opportunisme maar op cijfers (haalbaarheid, stappenplan) en op een finaliteit die uiteindelijk de mens centraal stelt en een levenskwaliteit kan garanderen voor elke aardling. Zo niet zal men enkel met het mes op de keel tot ‘commons’ komen.


Versobering begint bij de opvoeding. Recycleer wat afgedankt wordt en ontdek hoe je met creativiteit veel kan hergebruiken. Dat schenkt voldoening zodat de behoefte om passief te consumeren afneemt. Het is in wezen een neurologisch spel: genot dat getriggerd wordt door het ondergaan van steeds nieuwe ervaringen en aankopen, moet vervangen worden door eenzelfde genotservaring maar dan gebaseerd op het zelf creëren en aanwenden van wat men kent. Een economie die bewust om de x-tijd nieuwe producten wil laten aanschaffen is uiteraard misdadig geworden, maar de aanbidding van groei is een ziektesymptoom. Er moeten nieuwe modellen uitgerold worden.


Verbinding: voor het eerst in de geschiedenis van de mensheid is de meerderheid der mensen geletterd. Dankzij internet kan ruimte overbrugd worden. Dat proces is pas begonnen. Peer to peer initiatieven; jonge generaties die opgroeien met contacten op duizenden kilometers afstand en samen initiatieven nemen… het is hoopvol. Als we nu nog wat miljarden spaarcenten in dergelijke projecten zouden steken -en dus ja, een nieuwe vorm van collectivisme uitwerken, niet dirigistisch geleid- dan komen we er wel. Maar het wordt wel een periode waar reddingsboeien niet meer uitgesmeten zullen worden.

Advertenties
 
1 reactie

Geplaatst door op 13 september 2014 in ecologie, economie, innovatie, maatschappij

 

Plastic Panda’s

Het tropisch regenwoud is NIET de long van de planeet.
De rijkste biotoop vind je in Tsjernobyl. Omdat de mens er verdwenen is.
Pandaberen zijn zielige beestjes die maar beter verdwijnen.
Ziedaar enkele quotes van o.a. Bas Haring, auteur van “Plastic panda’s. Over het opheffen van de natuur”. En hier te beluisteren.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 15 november 2011 in ecologie, filosofie, natuur

 

Over Kopenhagen, het klimaat en de mens

Van Rome naar Kopenhagen

Het rapport van de Club van Rome met als ondertitel “De grenzen aan de groei” werkt sinds de publicatie in 1972 op de groei-ideologen als een rode lap op een stier (zeker op de bull van Wall Street). In de eerste plaats omdat het eraan herinnert dat louter mathematisch voortdurende, laat staan exponentiële groei op een per definitie eindige planeet niet mogelijk is. Bovendien blijken de voorspellingen over de uitputting van grondstoffen vandaag vrij accuraat te zijn geweest. De schattingen voor de piek in de olieproductie lagen rond het jaar 2000. Die peak-oil is imminent, indien al niet bereikt. Mits een correctie voor de eerste olieschok en de daaropvolgende recessie was de voorspelling van de Club van Rome nogal akelig exact. Geen enkele vorm van productiviteitswinst of vermindering van de energie-intensiteit per eenheid BNP kan het gegeven van de eindigheid der voorraden ongedaan maken. Op = op. En voor iets op geraakt, creëert het schaarste. En dus prijzen die de pan uitswingen. Enkel de financiële en economische crisis hebben de olieprijsexplosie van 2008 voorlopig kunnen stoppen.

Steenkool is vandaag nog altijd de belangrijkste energiebron. Wat dat betreft is er sinds de industriële revolutie niet veel veranderd. De steenkoolvoorraden verbranden kan wel nog een eeuw doorgaan. Daarin schuilt het grootste gevaar voor de opwarming want steenkool heeft een veel hogere CO2-uitstoot dan olie, zowel bij winning als verbruik. Naarmate de olievoorraden slinken zal men nog meer terugvallen op steenkool. Landen als China, Australië of de VS halen vandaag het leeuwendeel van hun energie uit steenkool. Niet toevallig zijn het de afgevaardigden uit de kolenstaten in het Amerikaans congres die iedere wet ter reductie van broeikasgassen tegenhouden. Zij dreigen daardoor de Kopenhagenconferentie te doen mislukken, ondanks de overtuiging van Obama, geadviseerd door o.a. topwetenschapper John Holdren van Harvard, dat het vijf voor twaalf is.

Het laatste IPCC-rapport heeft alle twijfel weggenomen over de oorzaak van het versterkte broeikaseffect dat de planeet doet opwarmen: de door de mens geproduceerde broeikasgassen. Voornamelijk door het massaal verbranden van fossiele brandstoffen sinds de industriële revolutie, met een exponentiële toename in de afgelopen 50 jaar; een toename die voort duurt tot op vandaag. Gezien de wereldwijd nog groeiende energiehonger zal zonder drastische maatregelen de broeikasgasconcentratie die nu reeds alarmerend hoog is, verder stijgen.

Ecologisch negationisme

Negationisme is een term die gebruikt wordt voor wie bv. de Holocaust ontkent. Negationisme kan echter ook slaan op het ontkennen van vaststaande wetenschappelijke feiten vanuit ideologische, economische of andere belangen, wanneer dit potentieel een misdaad tegen de mensheid impliceert. De campagne van milieuorganisaties waarbij de wereldleiders afgebeeld worden zoals ze d’er binnen 30 jaar zullen uitzien en ze zich verontschuldigen omdat ze niks (of onvoldoende) deden en zo verantwoordelijk zijn voor humane catastrofes, is een duidelijke uiting van het wijzen op de gevaren van klimaatnegationisme.

Wij kunnen in dit bestek niet het abc van het belangrijke broeikaseffect -dat zorgt voor een leefbare temperatuur op aarde- omstandig uitleggen. Feit is dat de klimaatwetenschappers het wel degelijk eens zijn over het antropogeen versterkte broeikaseffect ofte man made global warming.  Men probeert nu enkel nog de modellen te verfijnen. De hockeystickcurve die een vrijwel exacte reconstructie is van het temperatuurverloop van het laatste millennium op basis van het broeikasgasmodel, werd onlangs nog herbevestigd in Scientific American en wordt door de hele wetenschappelijke gemeenschap als een verworvenheid beschouwd. Alle historische temperatuurschommelingen met hun gekende oorzaken zijn erop terug te vinden. Het ontkennen van het antropogeen (door mensen) versterkte broeikaseffect is dus een vorm van negationisme en wordt wellicht ooit bestraft.

 

Inconvenient

De CO2-concentratie is de laatste 50 jaar met bijna 40% toegenomen en ligt daarmee hoger dan een miljoen jaar geleden. Zij bereikt dit jaar een nieuw record (390ppm) en stijgt verder met 2ppm per jaar. De gemiddelde temperatuur van het afgelopen decennium is de hoogste van de laatste 150 jaar. De warmste 10 jaren door de mens ooit gemeten doen zich voor in de laatste 12 jaar. De gemiddelde temperatuur op aarde ligt nu 0,7°C hoger dan voor de industriële revolutie. Met de huidige CO2 concentratie van 390 ppm is de kans groot dat de gevaarlijke drempel van 2°C opwarming al bereikt wordt. Zonder drastisch ingrijpen voorspellen recente studies een opwarming van 4 tot 7 graden. De modellen van de klimaatwetenschap zijn zeer accuraat voor de planeet als geheel, want geven een bijna 100% reconstructie van het gekende temperatuurverloop van het laatste millennium. Wie om wat voor reden dan ook het dreigende gevaar voor het leven op aarde ontkent neemt dus een zware verantwoordelijkheid op zich. Of, zoals het in “6 graden” van M. Lynas staat: “It is very difficult to get a man to understand something when his salary depends on his not understanding it”.

Het beperken van de broeikasgassen zal (quasi) niemand geld opbrengen. Tenzij men massaal investeert in alternatieve duurzame energiebronnen. Zowel Al Gore als bv. Thomas Leysen beseffen dat een groene economie ook business kan zijn. Maar kleine, geïsoleerde initiatieven zijn onvoldoende. Dit betekent dus dat de politiek richting moet geven aan de ondernemers. Beiden houden echter vast aan het huidige economisch groeifetisjisme. Het valt dus te voorspellen dat onze politieke en sociaal-economische leiders de moed niet zullen opbrengen het roer om te gooien. Het ontbreekt hen bovendien ook aan steun van de publieke opinie. Want het rijke westen (en de rijken in ontwikkelingslanden) zullen hun levenswijze moeten veranderen. Vandaag verbruikt de gemiddelde Amerikaan 25 ton, de Europeaan 12 ton en de Indiër 1,4 ton. De CO2-uitstoot van de grootste vervuilers moet tegen 2050 met meer dan 90% verminderd worden om te komen tot één ton per wereldburger (vandaar dat Al Gore het dus had over “An Inconvenient Truth”). Alleen zo is er een kans dat de temperatuurstijging beperkt wordt tot twee graden. Voorbij dit tipping point (dus een hogere temperatuur) gaat de opwarming zichzelf versterken en wordt de aarde op relatief korte termijn onbewoonbaar (op een aantal plekken rond de poolcirkels na).

IJsbergen op weg naar Nieuw-Zeeland

Alle ijsmassa’s op het land of op zee smelten in een toenemend tempo af. Het broeikaseffect doet zich vlugger en intensiever voelen dan men in het IPCC rapport van 2007 nog aannam. Het is op basis van dit rapport dat men in Kopenhagen discussieert. In plaats van de doelstellingen te verstrengen, denkt men eerder aan afzwakken. Een meerderheid van de wereldpopulatie denkt nog steeds in termen van economische haalbaarheid. Men vergeet graag dat in een broeikas waar de temperatuur te hoog is opgelopen er geen economie want geen menselijk leven meer mogelijk is. Het laatste IPCC-rapport geeft een vork van een kleine 2 tot een kleine 7 graden, afhankelijk van het uitstootreductiescenario. De meetgegevens en modellen van dit rapport, dat de basis voor de onderhandelingen in Kopenhagen vormt, zijn nu minstens 3 tot 4 jaar oud. Het is ondertussen duidelijk dat de effecten van de verdergaande opwarming zich vlugger en omvangrijker doen gevoelen. De GRACE-satelliet van de NASA heeft recentelijk een verdunning van de Oost-Antarctische ijskap gemeten, wat tot nog toe niet was voorgekomen. Bij een zeespiegelstijging van slechts 40 tot 80cm komen 136 laaggelegen steden in de problemen, waaronder alle grote zeehavens. In het bijzonder New York wordt genoemd als kwetsbaar, ook door toegenomen stormwinden op de Amerikaanse Oostkust. Nederland voorziet nu reeds een investering van 60 miljard euro(!) om overstroming vanuit het Rijnkanaal op te vangen. Door de smeltende Alpengletsjers komt het gevaar evenzeer uit het land als uit de zee. Het smelten van alle ijs ter wereld gaat dus sneller dan voorzien. Als de modellen fout waren, dan gaat het om een onderschatting. Als de zeespiegel met een meter stijgt, mag men opvang voorzien voor de inwoners van o.m. Amsterdam, Antwerpen en Rotterdam. Idem voor New-York, Sjanghai, Londen, Jakarta,… geen waterkering die soelaas biedt. Gevolgen zullen massale migraties zijn. Zowel in het rijke, als in het arme deel van de wereld. Minstens een half miljard mensen die in kustgebieden of delta’s wonen worden klimaatvluchtelingen. En als de opwarming exponentieel doorgaat, kan het smelten van het Groenlandse ijs het waterpeil met 7 meter laten stijgen. Adaptie is dus een illusie bij verdergaande opwarming.

Wat komt er op ons af?

Er resten ons nog enkele jaartjes om het roer drastisch om te gooien. En wat als we niet drastisch ingrijpen? Dan zijn we overgeleverd aan de oncontroleerbare desastreuze gevolgen van wat wij zelf in de afgelopen periode van zogenaamde economische voorspoed in gang hebben gezet. De kosten van het niet elimineren van verbrandingsgassen zijn oneindig. Een zich doorzettend broeikaseffect maakt het menselijk leven en veel van het bestaande andere leven op aarde onmogelijk.

Het is het hedendaagse ongeziene gebruik (maar ook verkwisting!) van schaarse natuurgoederen door het geglobaliseerde ongebreidelde productie- en consumptiegedrag die het probleem veroorzaakt. Naarmate de economie tegen haar ecologische grenzen botst, zal de markt zeker haar werk doen. Levensnoodzakelijke goederen (zoals drinkbaar water) zullen luxegoederen worden. Daarnaast zullen frivoliteiten zoalsq een hond bezitten extra beslast worden. Een straat afspuiten of een wagen poetsen met drinkbaar water zal beboet worden. Dagelijks vlees eten zal een ethisch onaavaardbare luxe worden. De menselijke overmoed die dacht de schaarste definitief te overwinnen zal dan een illusie blijken. Op politiek vlak kunnen dictaturen het gevolg zijn van de wereldwijde chaos die de verdergaande opwarming zal teweegbrengen.

Laten wij dus hopen dat EU-voorzitter Van Rompuy op zijn trips door Europa oog en oor heeft voor het verdrogende Andalusië en de nodige inspiratie heeft opgedaan om het klimaatprobleem te willen aanpakken, mocht hij ooit een rol gaan spelen op het internationale toneel dat niet alleen de volgende weken met de Kopenhagenconferentie, maar ook de maanden en jaren daarna beheerst zal worden door de op handen zijnde planetaire klimaatcatastrofe. Zijn regering noch zijn partij hebben tot nog toe veel blijk gegeven van een terzake erg bezwaard gemoed. Het zou een Christen mens nochtans sieren het rentmeesterschap der aarde ernstig te nemen. België heeft met prof. Van Ypersele van de UCL een vooraanstaand klimatoloog in huis bij wie de toekomstige president zijn oor kan te luisteren leggen. Het zal dan wel een beetje gaan tuiten als hij hoort dat Europa en de meeste van de G20 hun CO2-uitstoot met minstens 45% moeten reduceren tegen 2020 om de absolute gevaardrempel van 2°C opwarming van onze planeet niet te overschrijden.

Wat te doen?

Te realiseren door de rijke industrielanden: 80% CO2-reductie tegen 2050 en 50% wereldwijd. Deze doelstellingen figureren in het laatste IPCC rapport. 40% daarvan verwacht dit rapport te kunnen halen door het toepassen van het afvangen van CO2-gas geproduceerd door steenkoolcentrales. Deze capture and storagetechniek bestaat in wezen nog niet. Staatssecretaris voor Energie en fysicaprofessor Steven Chu noemt kolen dan ook zijn ergste nachtmerrie. Hij geeft toe dat het allesbehalve zeker is dat de C&S techniek zal functioneren. De VS voorziet nu een investeringsprogramma van 3,4 miljard dollar in de hoop binnen een tiental jaar de techniek op punt te hebben. In Nederlands begint Shell met een proefproject voor CO2-opslag. Het gaat hier om niet meer dan een zegge en schrijve het derde project ter wereld. Het reëel inschatten van al de mogelijke problemen en gevaren van deze techniek is dus eigenlijk nog niet begonnen. Indien het ooit doenbaar zou worden alle CO2 van verbrandingsprocessen ondergronds op te vangen, dan zal dit ten vroegste binnen enkele tientallen jaren kunnen. Dat is rijkelijk te laat. De CO2-uitstoot mag pieken ten laatste over vijf jaar, om dan zeer snel te dalen tot bijna nul. Het ontginnen van steenkoolmijnen kan nooit CO2-vrij gebeuren. Steenkool is en blijft bij ongewijzigd beleid nog lang de belangrijkste energieleverancier. Het mikken op het onder de grond steken van verbrandingsgassen om de klimaatramp te vermijden lijkt dus inderdaad erg op struisvogelpolitiek. In dat geval moeten wij dus een andere oplossing zoeken, zo stelt ook Steven Chu. Anders gaan we terug naar het Steenkooltijdperk. De nachtmerrie van Chu zou een voorspellend trekje kunnen hebben.

Het goede nieuws is dat president Obama zich probeert in te schrijven in het breed vooropgestelde broeikasgasreductiepad van minimum 80% tegen 2050 t.o.v. 1990 (= voor de VS 83% t.o.v. 2005). En dat China ook een ernstige inspanning wil leveren. Beide wensen dit ook te doen om reden van economische efficiëntie en energieonafhankelijkheid. Het slechte nieuws is dat het allemaal too little, too late dreigt te worden. De VS zouden de bulk van de reductie pas realiseren tegen het einde van de 40-jarige periode en China zal nog lang ieder jaar meer CO2 produceren. De wereldwijde uitstoot moet pieken (op zijn maximum zijn) in 2015, ten laatste in 2020, om nog een 1 op 2 kans te hebben de temperatuurstijging onder de 2,5°C te houden. Eens daar voorbij weten wij wel dat de temperatuur zelfs bij nuluitstoot nog verder oploopt, maar niet waar het stopt. Met wat dus nu voor ligt in Kopenhagen, kopen wij waarschijnlijk, om met J. Hansen van de NASA te spreken, a ticket for catastrophe.

Is er een drastisch alternatief?

De prioriteit van de 21ste eeuw, in het bijzonder voor de armsten, ligt in het voorkomen van een catastrofale klimaatverandering. De belangrijkste bijdrage daartoe is het elimineren van fossiele brandstoffen als motor van de wereldeconomie. Dit is geen kwestie van financiën maar van productiewijze: een zoveel mogelijk lokale economie van het genoeg met aangepaste technieken (gigantische windmolenparken en collectieve thermische panelen) en respect voor (de beperkingen van) mens en natuur. De meest efficiënte hulp die de hooggeïndustrialiseerde zones kunnen bieden aan de ontwikkeling van rurale gebieden, is het terugschroeven van hun verspillende, schadelijke en vernietigende productie- en consumptiewijze, die vandaag het geglobaliseerde model is geworden. Het verlaten van deze roofbouweconomie is niet alleen materieel noodzakelijk maar ook cultureel wenselijk. De gestresseerde tweeverdienende postmoderne middenklasse wiens levenstijl zes planeten veronderstelt is niet bepaald gelukkig, zelfs meestal niet tevreden. De huidige economie doet permanent de schaarste toenemen, ook de immateriële. Men kickt af in nepspirituele bewegingen. Om een burn-out te vermijden vliegt men verbuilend naar warme oorden om er de batterijen op te laden. En dit omdat de winstmarges voor bedrijven even hoog dienen te blijven (ten voordele van enkele happy few, de grote aandeelhouders) waardoor met minder personeel minstens even hard gepresteerd moet worden. Ethisch en humaan onaanvaardbaar.

Klimaatfundamentalisme als term hanteren voor het ernstig nemen van de bevindingen van de klimaatwetenschap behoort niet tot het gangbare taalgebruik. De huidige hallucinante CO2-concentratie is de hoogste sinds zowat een miljoen jaar, stijgt in een nooit voorgekomen tempo en is vandaag reeds dezelfde als tijdens het plioceen. Kijkt eens hoe de wereld er toen uitzag. Echt geen herbergzaam oord voor 7 miljard mensen…

 

Zon en aardkern

Ten slotte willen we nog wijzen op twee andere fenomenen die de aarde beïnvloeden.

Recentelijk verschenen artikels die de nakende dood van de zon predikten. De zonneactiviteit die zich uitdrukt in het aantal zonnevlekken en de daarmee samenhangende zonneuitbarstingen (massa-ejecties vanuit de chromosfeer), in de druk van de zonnewind en in de radiostraling, kent momenteel blijkbaar een diep minimum. In het begin van de 20e eeuw was er een cyclus met nog meer dagen zonder zonnevlekken. De dood van onze ster wordt dus lichtjes voorbarig aangekondigd. De variatie in energie die de aarde bereikt bedraagt over een zonnecyclus ong. 0,1 % . Volgens een studie van de National Science Foundation in de VS uit 2009, zowat de eerste in zijn soort, heeft de zonneactiviteit mogelijk een licht versterkend effect op bestaande weerpatronen zowel in opwarmende als afkoelende zin. Als men ervan uitgaat dat de licht afgenomen stralingswarmte een afkoelend effect moet hebben, dan zien wij dat desondanks de temperaturen eerder zijn gestegen sinds de vorige activiteitspiek van 2000-2001 (een cyclus bedraagt gemiddeld 11 jaar, dus soms meer of minder).

Andere klimaatwetenschappers hadden al vastgesteld dat de invloed van de variatie in zonnestraling verwaarloosbaar is in vergelijking met de door de mens geproduceerde broeikasgassen, waarvan de concentratie in de atmosfeer sinds het begin van de metingen in 1960 met bijna 40% is toegenomen. Dat klimaatsceptici met een niet steekhoudende, spectaculair geformuleerde voorspelling komen is in de aanloop naar Kopenhagen weer niet toevallig te noemen. Het gedruis van de klimaatontkenners op het web is ondertussen oorverdovend. Tot nader order bevindt zich onder de lawaaimakers geen enkele klimaatwetenschapper. Gelukkig beseft de overgrote meerderheid van alle natuurwetenschappers dat het door de mens versterkte broeikaseffect het waarschijnlijk zwaarste probleem is waarvoor de mensheid zich ooit gesteld zag.

Daarnaast is er wellicht nog een even groot probleem op komst. De aardkern koelt immers af (met 10% de laatste eeuw). Die kern zorgt voor het magnetisch veld. Daarvan zal vermoedelijk in een periode van 100 tot 10.000 jaar de polariteit omkeren (noord wordt zuid, en omgekeerd). En intussen (tijdens deze switch) minder in sterkte aanwezig zijn. Daardoor verkaalt de aarde, dringen dodelijke stralingen binnen en wordt het leven gedecimeerd. Het probleem van de overbevolking is dan opgelost. Maar als die afkoeling effectief ingezet zou zijn, gaat ze exponentieel  verlopen (volgens de één is de kern een ijzerkern, volgens de ander een plutoniumkern). Uiteindelijk wordt de aarde als Mars: een kille kern, een oppervlak met bevroren water, kaalheid en geen leven.

Misschien zitten we wel in een race tussen enerzijds opwarming van het aardoppervlak en anderzijds afkoeling van de aardkern. Sowieso wint de aardkern het. Men had nooit gedacht dat de kern nu reeds zou gaan afkoelen (20 jaar geleden dacht men dat de aardkern nog wel enkele miljarden jaren heet zou blijven. Niet dus.) Men vermoedt dat het definitieve afkoelingsproces begonnen is. Men weet niet hoe snel dit proces zal verlopen. In het slechtste geval wordt de aarde binnen enkele honderden of duizenden jaren onleefbaar.

Ja, wij zijn lucky basterds! In een kosmos vol onleefbare planeten hebben wij het hoogtepunt van de menselijke beschaving meegemaakt. Wij hebben grote lagen van de wereldbevolking laten proeven van dagelijks genot, een eerder gemakzuchtig leven, vrije tijd en diep inzicht hebben in hun eigen wezen. Meer is er niet te halen in deze kosmos. Fantastisch dat we dit ook via het www met mekaar kunnen delen. Je moet maar een koe of een hond zijn. Of een plutoniumkern. Of een wolkje. Of een analfabete Indische jongen uit een krottenwijk…

Dit mag niet tot cynisme leiden, maar tot met volle teugen in het leven staan, poëzie en tederheid op 1; incluis onnozele, hebzuchtige en klootzakkerige mensjes tegen hun kop meppen, want het leven is in het aanschijn van het definitieve sterven van de aarde véél te kort om gedwarsboomd te worden door lieden die denken dat ze onder de Vlaamse kerktoren twee keer per week hun wagen mogen wassen met drinkbaar water, elke dag vlees eten, naar VTM of één kijken en drie honden te vreten geven. En dan zeggen dat ze van niks weten maar ook non-believers zijn op het vlak van de klimaatproblematiek en een kaarsje laten aansteken, want ze geloven net als hun kardinaal in mirakels.

Democratie werkt niet en politici die herverkozen willen worden zijn een slechte tool om het roer in een samenleving om te gooien.

Te veel medeburgers beleven te weinig poëzie; zijn weinig benieuwd naar het wezen van alles en iedereen. Ze betijen, laten zich leiden en lijden voor niks…

Tijd om een gedicht te schrijven. Niet alleen het aardoppervlak of de aardkern is aan afkoeling toe.  🙂

                                    Willy Coomans

Nuttige links:

Welvaart zonder groei? http://www.petertomjones.be/index.php?option=com_frontpage&Itemid=1

Harvard Prof. John Holdren on “Global Climate Disruption: What do we know, what should we do?” http://www.climatesciencewatch.org/index.php/csw/details/holdren_global_climate_disruption/

Comment les riches détruisent le monde : http://www.monde-diplomatique.fr/mav/99/KEMPF/16157

La décroissance, une idée qui chemine sous la récession : http://www.monde-diplomatique.fr/2009/08/DUPIN/17702

Gordon Brown warns of climate catstrophe : http://news.bbc.co.uk/2/hi/uk_news/8313672.stm

We moeten optimistisch blijven: http://www.indymedia.be/nl/node/35506

20 kernbegrippen op een rijtje in Le Monde: http://www.lemonde.fr/le-rechauffement-climatique/article_interactif/2009/12/02/les-vingt-mots-du-rechauffement-climatique_1274201_1270066.html

10 spelers om in de gaten  te houden in Kopenhagen: http://mo.be/index.php?id=63&tx_uwnews_pi2[art_id]=26860&cHash=4f34c6cf65

Klimaatopwarming is een even grote bedreiging als het fascisme: http://www.independent.co.uk/environment/climate-change/climate-change-special-twelve-days-to-save-the-world-1832067.html

Het Plioceen: http://nl.wikipedia.org/wiki/Plioceen

Climate change: Too hot to handle: http://news.scotsman.com/global-warming/Climate-change-Too-hot-to.5867388.jp

Over de uitgelekte e-mails en files van klimatologen: http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2009/11/21/AR2009112102186.html

The Crusade to Deny Global Warming van  Amerikaanse onderzoeksjournalisten: http://www.thestar.com/business/cleanbreak/article/729339–hamilton-why-media-tell-climate-story-poorly

Death Denial: http://www.monbiot.com/archives/2009/11/02/death-denial/ en http://www.macon.com/world/story/926697.html

Alarmerende feiten: http://www.google.com/hostednews/ap/article/ALeqM5hjrkevVWHdM8rWorsC2E8mUvBPzgD9C4NKU80

http://solveclimate.com/blog/20091123/tipping-points-melting-ice-rising-oceans

Verzekeringsondernemingen voelen nattigheid: http://www.bloomberg.com/apps/news?pid=20601086&sid=akRSh6iAiGPs

Wereldwijde actie: http://www.350.org/

Tell people something they know already and they will thank you for it; tell them something new and they will hate you for it: http://www.monbiot.com/

 
1 reactie

Geplaatst door op 6 december 2009 in ecologie, economie, kosmos, maatschappij, natuur, politiek, psycho, science

 

Wat te doen?

De wereldwijde financiële crisis is het gevolg van de dolgedraaide traders, gladde jongens met een hoog IQ, gemiddeld 26 jaar jong en een wiskundeknobbel. Zij zijn de krijgers die met een darwinistische  logica bovenop hun reeds loyale loon azen op de bonussen die ontspruiten uit hoge winstpercentages.

Het is nochtans dwaas -zo weten vele natuurvolkeren – om oorlog over te laten aan doldrieste krijgers. En toch krijgen zij carte blanche. Want ze verrijken ook de aandeelhouder. En wie op quick wins uit is, voelt zich door de gladde jongens bediend.

Maar traders zijn ook de vijanden van die aandeelhouders die aandelen zien als een investering op lange termijn. Die zijn er aan voor hun geduld.

Het concept van het aandeelhouderschap is evenmin koosjer. Aandeelhouders zijn de oorzaak van de ratrace zoals we die nu kennen. Wie slapend rijk wil worden verplicht zijn PDG’s of CEO’s te rationaliseren, te delokaliseren wanneer elders meer profijt gehaald kan worden, te snijden in het personeelsbestand en de werkdruk op te voeren. Dit heeft met vooruitgang niets te maken. Dit heeft met culturele verrijking niets van doen. Dit is enkel egocentrisch handelen van en voor een kleine groep.

Economie moet ten dienste staan van de hele bevolking. Dat is dus niet het geval. Nochtans is elke consument een aandeelhouder. Want als de producten van een bedrijf niet meer gekocht worden, kelderen de koersen en kan het bedrijf de deuren sluiten.

De staatstsgaranties aan de banken bewijzen dat een samenleving (en dus ook de economie) behoefte heeft aan zekerheden.

En dat is het sleutelbegrip van mijn betoog. De kapitale fout van ons economische systeem is dat het een goksysteem is waarbij the lucky few het kunnen maken en de rest zich poogt te handhaven. Het sociale zekerheidssysteem na wereldoorlog II leidde tot het gevoel dat huisje-tuintje-pensioen een afgedwongen vaststaand feit was. De angst het slechter te zullen hebben was voorgoed verdwenen. Maar zie: vier decennia later is die zekerheid stukgeslagen. En wie is daar mee gebaat? Niet de kleine aandeelhouder. Dit is dus een nefaste ontwikkeling.

De rol van de staat in het economische proces moet opnieuw groeien. Door bepaalde sectoren van de economie in banen te leiden. Economische groei is een absurd concept dat vaak synoniem is voor meer winst of minstens meer consumptie. Maar consumptie als motor van de rijkdom is -als men het als enige leidraad in een marktdenken introduceert- de motor van een cynisme zonder weerga. En een langzaamaan onaanvaardbare belasting op het milieu.

Neem de groei in de media. Is er kwalitatieve groei? Eerder achteruitgang op intellectueel niveau.

Nemen we Fortis of Dexia als voorbeeld.  De overheid  mag in de reddingsoperaties van de banken  niet enkel een reddende functie hebben (wat alleen maar aanvaardbaar is wanneer de winsten uit het nabije verleden opgetrommeld worden en aan de overheid overgedragen). Banken moeten winst maken. Maar minder dan voorheen geëist werd. Ze kunnen goedkope leningen mogelijk maken voor vele behoeftigen. Met de verplichting deze mensen te dynamiseren middels mesokredieten. Overheidsinvesteringen dienen dus steeds burgers tot actie aan te zetten. Dat is de liberale geest. Modern overheidsmanagement stoelt op een aantal pijlers waarover nagedacht moet worden en in een regeerakkoord moet worden gegoten. Eén van die pijlers is de financiering. Een overheid moet in de sectoren waar grof geld wordt verdiend ook aanwezig zijn. Ze zullen deels de concurrentie vervalsen, maar dat wil enkel zeggen dat ze de pot waaruit anderen vrij mogen grabbelen, iets reduceren. Men moet dit aanvaarden. Als de basis van een solidair uitgebouwde maatschappij die op een aantal vlakken zeker wel een staat van rust nodig heeft. Zo niet krijgt men een duale samenleving en dus een conflictmodel.

Sommige sectoren blijven dus ter plekke trappelen. Zo dienen de energieprijzen aangepast te worden aan het inkomen. De winsten van de overheid als speler in de bankensector kunnen dit spekken. Of de overheid neemt een deel van de winsten van de energieproducenten en herverdeelt middels prijskortingen. Want laat het duidelijk zijn: men zal het ecologische probleem nooit kunnen oplossen als men sectoren als energie en voeding in handen laat van het rauwe marktmechanisme.

Politici slagen er echter niet in het economische systeem in goeie banen te leiden. Partijpolitieke belangen dienen is een achterhaald concept. Beslissingen nemen in functie van de volgende verkiezingen staat haaks op staatsmanschap. Het succes van populisten is een teken aan de wand. Waarom moeten politici überhaupt vechten en discussiëren? De rol van een oppositie is om perfectie te eisen. Maar als ze niet kunnen zeggen hoe, wordt hun discours leeg en arrogant. Zij dienen eerder alternatieven mee uit te werken waardoor hun rol veel positiever wordt.

Partijpolitici zijn zelden genieën. Het zijn professionals met beperkte visie die  uiteindelijk aan de eigen carrière prioritair stellen. Dat maakt hen ongeschikt een samenleving te leiden. Alleen wie niet van verkiezing naar verkiezing huppelt, kan het algemeen belang dienen. En voor continuïteit zorgen. Het zijn dan ook de academici en de ambtenaren die het beleid moeten bepalen. Politieke partijen kunnen, net als vakbonden, patroonsorganisaties, milieubewegingen enz. zetelen in een parlement, zonder beslissingsbevoegdheid. Zij zijn de alarmbel; de staten-generaal van de georganiseerde burgers.

Noem dat voor mijn part verlicht despotisme.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 11 oktober 2008 in ecologie, economie, maatschappij

 

Reclamespot Vogelbescherming Vlaanderen gecensureerd

Vogelschieters spot_jagers.jpg houden er niet van om als sadistische idioten te worden afgebeeld. Dus lieten ze een reclamespot van Vogelbescherming Vlaanderen verbieden.

Een schot in de roos?

 
2 reacties

Geplaatst door op 7 maart 2008 in ecologie, maatschappij, natuur

 

Ecce Homo

Ben een dag eerder teruggekeerd uit Duitsland waar ik de ontgoochelende tentoonstellingen van Münster (om de 10 jaar) en Kassel (vijfjaarlijks) bezocht. Net op tijd terug om Albert en Filip bij te staan in het redden van een onvolgroeid gemeenschapsgevoel, n.l. het Belg-zijn. (Impliciet werd het lot van België overigens bezegeld door de Vrede van Münster, maar daar valt vandaag niet veel van te merken in deze voor fietsers en voetgangers zeer leefbare stad).

Het is allemaal de fout van Filips II van Spanje die Antwerpen torpedeerde van rijkste naar een van de middelmatigste Europese steden en meteen voor het opsplitsen zorgde van de Nederlanden. Daardoor werd het immers mogelijk om uit het niets België op te richten in 1830, als bufferstaat tussen de grote Naties uit die tijd. Zonder het katholieke fanatisme zou er geen extreem calvinistisch Holland zijn geweest en ook geen België en ook geen Egmontpact en ook geen communautaire patstellingen anno 2007.

Leterme zit met een probleem: kan hij nog langer supporter van het Waalse Standard-Luik zijn? Voorlopig hebben ze beide gemeen dat ze winnaars zijn. Voorlopig…
Vandaar dat verleden weekend Reynders en Di Rupo naar Sclessin trokken om er –à la Berlusconi met zijn Milan- te laten zien aan het Waalse volk dat ze achter een winnende ploeg staan en dat hun kiezers dus fier mogen zijn.

Leterme was in geen velden te bespeuren. Durfde hij niet gaan…? Of vindt hij Hertoginnedal zo tof?

Maar een schitterende docu op RTBF (ja ja, ze doen het toch maar) die ons liet binnengluren in Zwitserland (nog zo’n ministaatje met een bekrompen (soms racistische) mentaliteit en diverse taalgemeenschappen) maakte me duidelijk: België is om zeep.

De Zwitsers die hun “dialect” spreken (nee, geen variante van het Hoogduits maar een volwaardige eigen taal) hebben besloten in bepaalde kantons het Engels en niet langer het Frans als verplichte tweede taal op te leggen. Alsof dus de Vlamingen zouden zeggen: enkel nog Engels onderwijzen in de scholen.
De Franssprekende Zwitsers (numeriek een minderheid) vragen zich nu af of het nog nuttig is om het Beschaafd Duits (sowieso wagen ze zich niet aan het “Zwitsers”) als tweede taal te behouden in hun scholen. Beter misschien overschakelen naar het Engels?

Passen we dit toe op Belgenland, dan gaat de regel: je moet minstens de taal van je buur ook kennen, niet langer op en verzeilen we dra in een situatie waar bij de vorming van de vierde regering onder Filip I (na het overlijden van Albert II) een Waal en een Vlaming in het… Engels met elkaar converseren.

Ik begin sterk te twijfelen (Geert van Istendael moet het me niet kwalijk nemen) of het nog de moeite loont dit land samen te houden wanneer amper enkele honderden intellectuelen de moeite doen om elkaars cultuur (en media) permanent uit te pluizen.
Maar ik weiger ook een onafhankelijk Vlaanderen te promoten want niets is zo bekrompen (en dus cultuurarm) als een eentalige Vlaming!

Dus promoot ik de Groot-Nederlandse gedachte. Dan krijgen die Vlamingen die nooit een andere taal horen, toch een mini-cultuurschok voorgeschoteld, n.l. die van de rad-van-tong zijnde Ollander. Maar dan moeten Nederlandse en Vlaamse zenders best ophouden elkanders taal als een vreemde taal aan te zien en ze daarom op de buis te ondertitelen.
Meer zelfs, ik geef de programmamakers openlijk de raad: maak wat meer programma’s samen.

Ik vrees dat wanneer ze in de toekomst in het diepe Vlaanderen nog enkel beroepshalve wat Engels willen brabbelen en zich allesbehalve wensen te verdiepen in de cultuur die zich van een andere taal bedient, we snel opgezadeld zitten met eentalige romantici die vendelzwaaien méér dan een sport vinden.
Meertaligheid is een natuurlijke dam tegen isolationisme en culturele stagnatie!
Als je 150 tv-zenders, alle kranten uit de hele wereld online en duizenden blogs en discussiefora kan uitpluizen… dan ben je veel meer dan een Vlaming, Waal of Brusselaar.

Maar laat ik eerlijk zijn: ik ben sedert mijn 20ste ondergedompeld in de Franstalige gemeenschap en heb dus zelf geen behoefte om me druk te maken over Albert, Filip of Yves.

Boeiender voedsel voor een mens zijn geest is bijvoorbeeld het besef dat het leven misschien begon als panspermia, vanop een komeet tot bij ons gekatapulteerd. En op die komeet is het vanzelf ontstaan uit stof dat een elektrische stoot kreeg en zo een DNA-molecule vormde.
En dan verder evolueerde tot wat we nu kennen, met onszelf als het beste dat de aarde heeft laten opborrelen.

Heeft al dat geborrel misschien geleid tot het alcoholprobleem dat vele mensen de das omdoet?

Vandaar dat God op het matje werd geroepen bij zijn Mama? Zij weet dat het niet goed gaat met dit planeetje sedert de homo sapiens er zijn stempel op wil drukken. En omdat God van zijn Mams dit zonnestelsel onder zijn hoede kreeg, werd het dus tijd dat hij een bilan opmaakte en dat presenteerde.

En dat ging als volgt:

Mama: Wat heb je daar onder je arm, zoon?
God: Eén van mijn ballen, mams.
Mama: Een blauwe bal. Mooi. Heb je daar mee geoefend?
God: Een beetje. Ik heb er een komeetje op losgelaten en er is één en ander beginnen leven.
Mama: Leven schenken is geen spel. Je hebt toch alles onder controle?
God: Ja ja.
Mama: Kun je de dampkring stabiel houden?
God: Ca va.
Mama: Beseffen ze al iets over zichzelf?
God: Ja, er zijn van die rechtoplopende dingetjes die in staat zijn met mekaar te communiceren en ze beseffen dat ze aan het communiceren zijn.
Mama: Uit welke materie zijn die dingen opgebouwd?
God: Net als wij uit cellen en aminozuren.
Mama: Maar God, dat is door je broers en zussen ook al uitgeprobeerd in hun galaxies. En dat is zo dikwijls mislukt.
God: Ma, bij mij is het wel gelukt. En trouwens, ik vond niks anders om ze mee te bouwen.
Mama: En zijn ze in evenwicht?
God: Ja, daar heb ik ze de liefde voor laten ontdekken.
Mama: En hormonen?
God: Heu… ja, die hebben ze ook.
Mama: Dat gaat niet lukken, hé. Als je ze testosteron geeft, dan gaan ze competitief worden. Je weet wat er met uw jongste broer gebeurd is…
God: Ma, ik heb ze liefde gegeven.
Mama: En verliefdheid?
God: Ja.
Mama: Dat gaat niet samen, jongen. Testosteron en verliefdheid dat leidt tot heel veel verdriet.
God: Ze erg is dat ook weer niet. Dan hebben ze iets om over te communiceren.
Mama: Luister God, ik heb uw oudste broer gevraagd om ook eens naar uw planeet te kijken… hij wist me te zeggen dat hij niet welkom was. Volgens die rechtoplopende dingen bestaat uw broer niet eens!
God: Maar dat is toch veel te ingewikkeld voor hen… een wereld met zoveel goden.
Mama: Jij hebt hen dus doen geloven in dat verhaaltje van 1 God die iemand stuurt om alles uit te leggen.
God: Wat had ik anders kunnen doen? Ze begonnen in zowat alles wat ze zagen een God te zien. Mijn zussen en broers brachten hen in de war, ma. Dus heb ik tegen een groep gezegd dat ik een kerel met een lange baard heb gestuurd die zogezegd aan een kruis is opgehangen en aan een ander groep heb ik verteld dat ik een kerel heb gestuurd die elke dag vijf keer op zijn knieën gaat zitten om te bidden.
Mama: En is het nu beter? Vroeger konden ze elk hun goden hebben, nu vechten ze om te zgegen dat alleen hun god de juiste is.
God: Ze zijn van mij, hé.
Mama: Ze vernietigen mekaar!
God: Ik heb hen een moraal gegeven en hen laten denken in goed en kwaad.
Mama: Ze zijn niet dom, hé. Ze zeggen gewoon dat zij het goede zijn, en de andere het slechte. En ze gaan verder met mekaar te beduvelen.
God: Bah, ze zijn toch met genoeg.
Mama: Erger, ze zijn met teveel! Ze weten niet van ophouden met zich te verplaatsen en te produceren. Ze pompen alles uit de bodem om toch maar zo comfortabel mogelijk te leven. Wat ga je daar aan doen?
God: Weet niet. Als het slecht afloopt, dan begin ik wel ergens anders opnieuw. Ik heb nog veel ballen over.
Mama: Nee, je gaat niet ergens anders opnieuw beginnen. Dit was de laatste bal die ik door jullie laat verknoeien.
God: Maar er zijn er toch genoeg…
Mama: Ja, maar ik ben te oud geworden om steeds maar weer van nul opnieuw te beginnen. Dus zorg ervoor dat je schepping zichzelf onder controle houdt. Anders…
God: Laat maar, ma. Ik weet wat me anders te wachten staat…

Met zijn blauwe bal onder de arm verliet God de loft van zijn mams. Zijn speelgoedje ging hem afgenomen worden. Tenzij hij met een sluwe zet het tij nog kon keren…

Hij vroeg zich af wat het zou geven moest hij plots de maan met een vingertik uit haar baan duwen en rakelings langs de aarde laten passeren. Net wanneer het Amerikaanse continent ontwaakt.
Of hij kon met een rietje de resterende oliebronnen opzuigen. En her en der wat meer wind zetten.

Molenwiekend zette God zijn weg verder. En stak een nicotinekauwgum in zijn mond. Ja, hij had de homo sapiens ook dit geheime wapen meegegeven. Nicotine heeft immers een positieve invloed op de hersentransmissie. Het doet de axonen optimaler werken waardoor dementie afgeremd wordt.

God slikt zo’n zeven pakjes per dag.

En dat alles doet hij in afwachting van de clash tussen onze galaxie en de Andromedanevel. Vergelijkbaar met die vier sterrenstelsels die men heeft kunnen waarnemen terwijl ze met mekaar botsten.

Dat we dit allemaal kunnen meemaken…en beseffen. Leuteren over Hertoginnedal is er niks tegen!

Lees ook de Spindoctoringlessen voor Y. Leterme en L’Onion fait la farce.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 21 augustus 2007 in ecologie, kosmos, maatschappij, politiek, religie

 

De een zijn biodiesel is de ander zijn hongersnood

(overgenomen van de weblog van An Baccaert)

‘Meer dan 3 miljard mensen zijn veroordeeld tot een vroegtijdige dood door honger en dorst’, kopte de Cubaanse partijkrant Granma een paar weken geleden. In het pamflet hekelt Castro het gebruik van maïs en andere graansoorten om de VSA van ethanol te voorzien. Begin maart spraken de Amerikaanse president Bush en zijn Braziliaanse ambtsgenoot Lula af om samen de productie van ethanol nog op te voeren. Tegen 2017 willen de VSA 20% van hun benzineverbruik vervangen door groene brandstof.

De steun aan de analyse van Castro komt uit onverwachte hoek. De conservatieve Britse krant The Economist bloklettert op zijn opiniepagina’s van 4 april: ‘Castro heeft gelijk’. De krant neemt vooral het massale gebruik van maïs als grondstof voor ethanol in de VSA op de korrel. (cf. mijn column van 14 februari ‘Sin maíz no hay país’, over de desastreuze gevolgen voor het basisvoedsel van de Mexicanen, de tortilla’s, die te duur worden omdat de maïs zomaar eventjes 60% in prijs is gestegen) Met de 55 miljoen ton maïs die de VSA vorig jaar tot ethanol verwerkten kunnen liefst 150 miljoen mensen zich een heel jaar lang voeden. Op 10 april slaat zelfs The Wall Street Journal alarm over de almaar stijgende voedselprijzen in de wereld, vooral ten gevolge van de toenemende vraag naar biobrandstof. De krant waarschuwt: ‘Eén van de belangrijkste redenen van de prijsstijging van voedsel is de vraag naar ethanol, die gewonnen wordt uit maïs, palmpitten, suikerriet en andere gewassen. Die vraag stuwt de prijs van die grondstoffen omhoog en daardoor stijgt de kost voor het produceren van vlees, zuivel, drank, enz.’.

Hugo Chávez, president van Venezuela, voorspelt reusachtig onheil als onze planeet grootschalig biobrandstoffen zou gaan produceren. Alleen voor het vervangen van 20% van de benzine die de VSA verbruiken is volgens Chávez al het bebouwbaar akkerland op het Amerikaanse continent nodig. ‘Dan is het gedaan met onze aardbol. Want het voedseltekort zal ontelbare volksopstanden en onstuitbaar geweld uitlokken.’

Vorige week vond de eerste energietop van Zuid-Amerikaanse landen plaats in Venezuela. Gastheer Hugo Chávez liet zien dat hij over diplomatieke kwaliteiten beschikt, als het echt moet. Door de fundamentele meningsverschillen over biobrandstoffen tussen Brazilië enerzijds en Venezuela/Cuba anderzijds, werd het thema slechts in de marge behandeld. Aardgas werd gepromoveerd tot centraal agendapunt. Lula komt deze week naar Argentinië. Om geen olie op het vuur te gieten blijft het Argentijnse standpunt jegens biobrandstoffen vaag. Of toch wat het officiële discours betreft, want op Expoagro (cf. column van 24 maart ‘Monsters op de pampa’) werd biodiesel duidelijk gepromoot als het panacee voor de toekomst van de Argentijnse agricultuur. Het zal niet de eerste keer zijn dat de Argentijnse oligarchie haar eigen, sinistere belangen dient.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 24 april 2007 in ecologie, politiek, technologie

 
  • Archief

  • november 2017
    M D W D V Z Z
    « Okt    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  •