RSS

Categorie archief: reclame

Toptijd

-Papa, wanneer men met Photoshop aan de slag gaat, dan kan men toch iedereen mooi maken?
-Zeker.
-Ook de man of vrouw in de straat?
-Ja.
-Welke betekenis heeft de term ‘topmodel’ dan nog?
-Tijd.
-Tijd?
-Als men de foto van de man in de straat bewerkt, is men een uurtje of zes zoet. Bij een topmodel is dat in 45 minuten gefikst.
-Topmodellen zetten dus Photoshop-toptijden neer?
-Zo is het.

Advertenties
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 11 mei 2015 in humor, reclame

 

Unhate

Paus zoent Ahmed el-Tayeb, de imam van de Grote Moskee van Caïro.

 
1 reactie

Geplaatst door op 16 november 2011 in maatschappij, reclame

 

Op een blauwe maandag…

hebben we o.a. bijgeleerd dat er zoiets bestaat als een Twitterkerkdienst. Gehouden in een Amsterdamse kerk. Zouden ze seks in de kerk (of in de pastorij) als gespreksonderwerp hebben gehad? Overigens, er werd getwitterd door gelovigen van diverse religies én door ongelovigen. Enkel God ontbrak op het appel. Haar iphone was plat.

Politici kunnen het niet laten ballonnetjes op te laten zonder eerst even een analyse te maken.  En dan schrikken ze wanneer er geruzied wordt. Waarna een bemiddelaar moet optreden. Somers bemiddelt (pardon: slaat een brug) met Antwerpse VLD. Parlementvoorzitters dichten het gat tussen PS en NVA. Het water is intussen ook diep geworden tussen Kris Peeters (Frans als tweede taal!) en Pascal Smet (Engels als tweede taal!). Daar is een polyglotte roeier nodig, al kan een tunnel ook soelaas brengen om te draineren.
Is er dan niemand in dit land die vanuit een helikoptervisie kan dirigeren?

Ik stel dan ook voor om alle politieke bemiddelaars een weekje in het Internationaal Ruimtestation te proppen. Wedden dat ze al na twee dagen een definitieve oplossing vinden? Claustrofobie doet wonderen! En je wegstoppen lukt lekker niet. (Let overigens ook op de witte sokjes van de gids.)

Nu we toch in de ruimte zitten. Er vindt momenteel een soort hypergangbang plaats. Diep in de kosmos. Een opzienbarende megabotsing. En ze (de sterrenstelsels) nemen er hun tijd vooraleer uitgebotst te zijn…

Terug op aarde, maar ook in de toekomst: robots zullen tegen 2050 de beste voetballers verslaan. De Rode Duivels beweren dat zij reeds in 2015 door de robotten geklopt zullen worden. Wil ik best geloven.

Maar in 2050 ben ik wellicht met doodgaan bezig. Al hoeft dat helemaal niet het einde van iemands carrière te betekenen. De meest succesvolle overleden groot-verdieners van het afgelopen jaar waren Yves Saint Laurent (verdiende $350 000 000), Richard Rodgers en Oscar Hammerstein (samen goed voor $235 000 000) en Michael Jackson (schraapte $90 000 000 bijeen).

Intussen blijf ik nog even verder leven. Wie weet kan ik dan ooit in dit toestel (zie foto) plaatsnemen. Wanneer Google het in productie neemt. Volgens hen het meest originele en realistische idee van de voorbije 12 maanden. Kwestie van droog te zitten en aan je BMI te werken. Maar realistisch is het enkel als navette. Om naar het werk te zoeven. Tenzij je behoefte hebt aan een baaldag. En je je ziek meldt. Prima idee, maar zie wel dat je snel kan lopen. En over een 3G-gsm beschikt. Oordeel zelf maar.

En wat ik dan zou doen moest ik thuis blijven? Erover denken om een workshop “zakelijk flirten” op te starten.

Of verder lezen in Elfriede Jeleniks De Contracten van de Koopman waar een bank een kleine belegger troost met de woorden: “Uw kapitaal hebben wij opgestookt, het was heel klein, het heeft niet lang gebrand maar het heeft ons toch verwarmd.”

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 27 september 2010 in humor, kosmos, politics, reclame, ruimtevaart

 

Virussen krijgen gezicht

De Roemeense kunstenaar Alex Dragulescu heeft de internetvirussen een gezicht gegeven. De beelden zijn te bekijken op de campagnesite van het computerbeveiligingsbedrijf MessageLabs.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 14 april 2008 in art, communicatie, economie, reclame

 

Vaders en voetbal?

In Swaziland geven ze iets anders aan mekaar door…

 
 

Over osmose, liefde en communicatie

Communicatie heeft in de eerste plaats te maken met uitwisseling van gedachten en beïnvloeding van het wordingsproces van de ander en zichzelf.

Communicatie kan het verlengstuk genoemd worden in de ontwikkeling van de kosmische krachten.

Van oerknallen en kernfusies via erosie en osmose, over samen leven, dialoog en debat tot liefde.

Maar communicatie is ook manipulatie. Steeds weer. Want alles wat bestaat neigt tot overleven en zal daarbij niet aarzelen het andere in te palmen, uit te schakelen, te overtroeven.

Communicatie heeft ook te maken met samenwerking, al of niet (maar meestal wel) om eigenbelang. Liefde is een uitzondering, al wordt liefde soms afgekocht met seks en /of geld.

In de kosmos zijn er grosso modo drie manieren van in het leven staan.

De Darwiniaanse logica stelt dat wezens zich moeten aanpassen aan hun omgeving (of hun omgeving moeten wijzigen, indien ze daartoe in staat zijn) met gevolg dat de meest aangepaste zullen overleven en via reproductie (genetische overdracht) belangrijke eigenschappen overgegeven zullen worden op de volgende generatie. Dit selectieproces zal de specimen in staat stellen uiteindelijk een levenswijze te hebben die (zolang de biotoop niet drastisch wijzigt) meer te bieden heeft dan gestresseerd op zoek te zijn naar voedsel en steeds alert te moeten blijven (want elk bestaand wezen is prooi). Rust en genot kunnen ervaren worden en zelfs een verfijnde cultuur kan ontstaan (wanneer ledematen –bv. fijne vingertoppen- en hersenen zich in die richting hebben ontwikkeld).

Doordat binnen dit bestaan overleven steeds op het menu zal staan, is er ook een hoge dosis adrenaline en testosteron aanwezig. Binnen een mensencultuur leidt dit tot een vrije marktdenken waarbinnen de darwiniaanse logica wordt toegepast en er een survival optreedt die leidt tot monopolievorming, faillissementen, extreme rijkdom, egocentrisme, hebzucht en sociale drama’s. Momenteel heeft dit economisch Darwinisme ertoe geleid dat een groot deel van de niet-onuitputtelijke natuurlijke grondstoffen, bijna uitgeput zijn en de aarde op diverse wijzen aan het wijzigen is door de afval die dit economische proces heeft opgehoest.

Een tweede gezicht van de darwiniaanse natuurfilosofie is deze van de samenwerking. Deze kan zowel de vorm aannemen van liefde (bv. tussen moeder en kind, waarbij het kind bescherming en zekerheid krijgt en de moeder zich goed voelt en vertedering ervaart) als van coöperatie (mieren trommelen luizen tot aan een plant waarna de luizen zich tegoed doen aan die plant (hun favoriete voedsel) en de mieren de luizen melken (luizenmelk is dan weer het favoriete voedsel van de mieren is). In al deze vormen van samenwerking schuilt er tegelijk egoïsme en altruïsme. Men geeft om ook te krijgen. Zonder te geven, zal men niks krijgen. Maar zonder te krijgen, zal men ook niet willen geven. Binnen de menselijke economie zijn het de reclamejongens die begrepen hebben dat door bv. in een reclamespot humor te steken (en zo een boodschap via een glimlach te laten overkomen) de consument ontvankelijker en positiever zal staan tegenover de boodschap. Ook derde wereldbewegingen die pleiten voor eerlijke handel wijzen op de noodzaak van samenwerking die leidt tot een win-win situatie. De wijze waarop wij omgaan met gehandicapte medeburgers is eveneens een manier die het darwinisme links laat liggen. Wij offeren degene die slecht te been is, niet aan de predator. Wij zullen onze omgeving eerder aanpassen aan de anders-valide medeburger.

Deze tweede vorm van natuurlijke logica gedijt het best in tijden van overvloed. Zoniet zal blijken dat elke soort (en binnen elke soort elk individu) eerst aan zichzelf zal denken en pas dan aan de ander (in geval van ouder-kind relatie wordt het kind beschouwd als zijnde een onderdeel van het zelf; moeder en kind zijn één).

Een tweede bestaanswijze is deze van de zelfregulerende chaos van complexe structuren. Deze logica probeert het ontstaan van het leven te verklaren op moleculaire niveau. Basisprincipe is het geheel te laten draaien. Herstellen wat stuk is, maar niet noodzakelijk verbeteren. Het is een logica die geen vooruitgang kent maar wel zelfregularisatie. Als een situatie hopeloos nefast is, dan worden de kaarten geschud en probeert men iets nieuw, binnen de krijtlijnen van een aantal natuurwetten. Wie zijn huid schaaft, ziet een nieuw stukje huid spontaan groeien. Als een kopie van het weggeschaafde. Soms kan deze kopie foutjes bevatten. Kankercellen. Of –zou men kunnen fantaseren- pigmenten die bv. resistent zijn tegen UV-straling. In dat laatste geval is er toevallig sprake van vooruitgang. Meteen is ook duidelijk dat vooruitgang subjectief ingevuld wordt.

Een derde zijn speelt zich af op het niveau van zoogdieren. En leidde via evolutie tot artistieke uitingen. Nutteloos en toch onderwerp van heel wat gesprekken. Zoals op deze blog. Maar dat verhaal wordt later vervolgd. In de vorm van een triptiek, getiteld: De Digitale Mens. Zodra het werk klaar is, plaats ik de foto’s.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 6 april 2008 in filosofie, kosmos, natuur, reclame, science

 

Neuromarketing

Eén tegen allen. Dat komt ervan als je jezelf oplegt een rolletje te spelen. Ik was de marketeer van dienst, die ook de discussie diende te modereren. Gastspreker op de laatste van de drie Een blik op het brein-lezingen van de Hasseltse Vrijzinnige Verenigingen, was Tom Speelman, ethicus aan de universiteit van Gent, onderzoeker aan de UCSB (University of Californië) en gepassioneerd door evolutionaire psychologie en neuromarketing.

Het brein oplichten”: als dubbelzinnige titel dekt het de problematiek van Toms lezing. Onder een scan lichten de actieve delen van onze hersenen op. Bijvoorbeeld wanneer we genieten. Of wanneer we enthousiast zijn. Zo ook kunnen de processen die in werking treden bij ons koopgedrag, opgetekend worden. Bij branding wordt de prefrontale kwab actief. Het zou dus voor marketeers interessant kunnen zijn om een hersenscan van een consument te maken en zo te detecteren hoe deze reageert op een advertentie.

Dus ja, ons brein wordt zeer zeker gemanipuleerd door reclame. Dat begreep de directeur van TF1 wanneer hij stelde: “Met onze reclameblokken verkopen wij de mogelijkheid om het brein van de kijker te betreden.”

Neuromarketing is dus een analysetechniek van onze hersenwerking in de hoop een soort van koopknop te vinden waardoor je als marketeer de consument het best met reclame bespeelt opdat hij tot kopen zou overgaan.

Eerste randbemerking: elke kleur, elk geur en elk geluid die/dat we waarnemen, beïnvloedt onze hersenen. Reclameboodschappen zijn maar één van de honderden impressies die dagelijks op ons afkomen.

Hoe meer we onze hersentjes analyseren, hoe complexer de processen blijken te zijn, zeker wanneer het om aankoopbeslissingen gaat. Daarin speelt behoeftebevrediging een rol, naast esthetiek en schoonheid en ook de ratio mengt zich door bv. prijs en kwaliteit tegen mekaar af te wegen. Dat van die koopknop is wishful thinking, wist Dirk Speelman te vertellen. En de verzuchting van marketeers om op die manier de consument te kunnen bespelen (en onze hersentjes op te lichten) is redelijk overbodig, want met reclame kunnen de consumenten reeds diep in hun hersentjes getroffen worden. Dankzij humor, felle of juist zachte kleuren, een meeslepende melodie, een spontane glimlach, boezems en ontboezemingen… om nog niet te spreken van de allergrootste troef die de dames en heren van de advertisementwereld aanwenden: het inspelen op ons genotcentrum. Verslaafd zijn we aan zoveel mogelijk potvertier. De moderne mens wil zich zo weinig mogelijk onvoldaan voelen. Meer moet dat niet zijn om gelukkig te zijn.

Elk levend wezen met hersentjes (en dus ook de homo sapiens sapiens) zoekt het plezier op. De seksueel overactieve bonobo, het konijn dat een wietveld ontdekt, de bij die nectar slurpt en de mier die de larve melkt: bij allen licht het beloningscentrum op. Wat mensen misschien anders maakt, is dat ze willen evolueren en nieuwe gewoontes ontdekken. Hun honger naar hypes en sensatie doet hen consumeren en daardoor genieten. En daar speelt de reclame op in. Maar reclame is er geen gangmaker van! Bovendien worden preferenties (merkvoorkeuren) ook op andere manieren gecreëerd, niet in het minst door vrije beïnvloeding van familieleden buren, collega’s… Marketeers beseffen maar al te goed dat consumenten veel meer belang hechten aan community-sites waarop andere burgers hun relaas doen over diverse producten, dan dat ze bedrijfswebsites gaan opzoeken of reclamespots involgen.

De mens is een gewoontedier dat zich ontwikkeld heeft tot een wezen met persoonlijkheid. Maar toch zijn vele aspecten van ons gedrag en voorkeuren bepaald door het dier in ons. Zo smaakvoorkeuren en lievelingskleuren. Kan men dan van vrije keuze spreken? Zeker niet. Wanneer iemand niet houdt van spruitjes, dan is dat misschien biologisch bepaald. Wanneer iemand geel als lievelingskleur heeft, dan is dat genetisch bepaald. Dus iemand die zegt: ik verkies die gele sjaal en ik wil geen spruitjes vanavond… is dat dan een uiting van persoonlijkheid,? Zeker, maar van geprefabriceerde persoonlijkheid. Deze persoon is onvoldoende vrij om in te gaan tegen zijn gedetermineerde voorkeuren. Bespeeld worden door reclame is dus als bespeeld worden door een leerkracht of een coach. Naargelang de levensfase waarin men zich bevindt, kan men weerwerk geven, of ook niet.

Waarna het debat zich verlegde naar de vraag of marketing ethisch verantwoord is. En zeker wanneer door neuromarketing een koopknop gemanipuleerd zou kunnen worden.

Nochtans moet men ook de voordelen van reclametechnieken onder ogen zien, bv. wanneer ze toegepast worden bij voorlichtingscampagnes. Ik wees op de impact bij vele mensen van de reeds geprogrammeerde (genetisch of cultureel overgeërfde) goesting in suiker. Het zou fijn zijn om daarvan genezen te worden middels een lokalisatie in je hersentjes. Stel dat door neuromarketing een verslaving ongedaan wordt gemaakt… Een dame in de zaal wenste dit niet. Zij verkoos baas te blijven over haar ik.

Welk ik? denk ik dan. Die homp ontladingen, verbindingen, beïnvloedingen… Gekneed zijn we, door ouders, naasten, leraars, trainers, buren en natuurlijk de media. Is er nog sprake van een vrije wil bij een roker? Stel dat men zou kunnen detecteren welke delen oplichten wanneer men wil roken. En stel dat men dat ongedaan zou kunnen maken. Wat is daar fout mee? Hoe vrij is onze wil? Misschien zijn we enkel ons zelf wanneer we slapen, want dat is het enige moment waarop onze hersens aan het werk gaan zonder beïnvloed te worden. Ons ware ik toont zich wanneer we dromen. Eens we wakker zijn, begint het spel van de manipulatie.

Niet alle consumenten zijn even mondig of rijp om met die overvloed aan boodschappen om te gaan. Zo staan jongeren indeed zwak wanneer ze bespeeld worden. Maar kan men de reclame verantwoordelijk stellen voor het falen van ouders die hun kinderen geen weerwerk geven? Of voort het ontbreken van mediavorming in het onderwijs? Als tv een goedkope babysit wordt, dan slikken de hersentjes van kids met volle teugen de beeldenstroom. En als sommigen per se een bepaald product willen bezitten of een megastar wensen te kopiëren, is het antwoord dan… schieten op de marketeers?

Uiteraard is er overconsumptie. En er is nutteloze consumptie. Duurzaamheid is het alternatief. Al Gore (geen toonbeeld van consequentie) sprak op Cannes (op de jaarlijkse hoogmis van de Reclamemakers) over de economische boom die ons te wachten staat door de groene economie. En hoe zullen de fabrikanten van zonnepanelen ons bereiken en hun producten aanprijzen? Op dezelfde wijze als Oxfam met hun Fare Tradelabel: middels… reclame.

Na het debat vertelde een man (van rond de 60) me –inpikkend op mijn opmerking dat het droeve lot van de mannelijke Akha-leden in de Thaise bergen (de meesten zijn verslaafd aan heroïne) niet het gevolg is van marketing- dat deze nefaste evolutie enkel mogelijk werd door westers toedoen, n.l. de introductie van de techniek om uit opium heroïne te halen. En die techniek werd dan weer binnengebracht, niet door multinationals maar door links geëngageerde rugzaktoeristen…

Men zou ze nog gaan haten, die late hippies.

En ook de Aborigins zitten letterlijk en figuurlijk aan de rand van de hun nog toebedeelde gronden. Ze verkopen er tapijten doorweefd met hun typische tekeningen. Tapijten… Made in Taiwan. Waardoor hun laatste restje fierheid helemaal zoek is.

Dank je, dynamische man, voor deze informatie. Temidden het publiek kon ik mijn rol laten vallen. De breuklijn is dus dat wie niet opkan tegen de manipulatie van de markt (waar reclame, maar ook rugzaktoerisme een onderdeel van zijn) best in bescherming wordt genomen.

Een geëngageerde afsluiter voor een avond verwarmd door knetterende gedachten. I sometimes love it.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 18 november 2007 in antropologie, bio, maatschappij, reclame, science

 
  • Archief

  • november 2017
    M D W D V Z Z
    « Okt    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  •