RSS

Categorie archief: psycho

Fobie

Waarom zegt men steeds: ‘toen we tienduizenden jaren geleden in groepjes (clans) door de savanne trokken, en een ander groepje tegenkwamen, waren we angstig omdat we vreesden dat ze onze vrouwen zouden afpakken, of ons voedsel.’
Waarom zouden ‘we’ niet angstig zijn omdat ze onze ‘mannen’ of onze jonge meiden of jongeheren zouden afpakken? Waarom zouden die clans zich gedragen als sultans die een harem zoeken? Om te jagen heb je zeker snelle benen en geoefende ogen nodig. Dat kunnen zowel mannen als vrouwen zijn. Misschien dat men een pas geworden moeder zou nemen indien in de eigen clan er een zou gestorven zijn, maar dan nog werden baby’s gewoon door andere stam-vrouwen gezoogd en gevoed.
Er zijn overigens voorbeelden gekend van stammen die niet vijandig staan tegenover wat ‘vreemd’ is. Ook werd er reeds geruild, dus uitgewisseld, dus angsten werden overwonnen en de anderen werden benaderd.
Waarom zijn mensen dan xenofoob, racistisch, genderfoob?
Wellicht omdat onze hersenen allesomvattende verhalen fijner vinden dan verklaringen die deels onzeker zijn. Dus eens een verhaal overgeleverd wordt (vandaag is dat via social media, maar ook nog steeds oraal) en als dat op dat moment als aangenaam en zeer plausibel overkomt, dan houdt men daar aan vast. Sommigen willen daar hun hele leven aan vasthouden. Ze aanvaarden bijgeloof (monotheïsme bv.). Ze verzetten zich tegen elke inbreuk op dat wereldbeeld. En dus worden ze conservatief of reactionair. Ze zien dat verhaal als de absolute zekerheid, de waarheid, het geruststellende. Ze romantiseren het. Ze verdringen kritiek, zelfs als ze het verhaal zelf ervaren als ontoereikend. Ze zullen zich op logische basis in vele bochten wringen. Mensen zijn zeer sterk in het goedpraten (in de eerste plaats aan zichzelf) van hun wereldbeeld. Hoe langer men aan een wereldbeeld vasthoudt, hoe visceraal bedreigend en dus fysiek ongemakkelijk men vernieuwingen en vreemde zaken ervaart. Eens men de grens van het fysiek ongemakkelijke heeft bereikt, zal men nog meer een egelstelling aannemen. Men stelt ook -ten onrechte- dat men intuïtief wel weet wat goed of juist is, en wie slecht is. Men zal ook geestesgenoten opzoeken, en vandaag is dat niet moeilijk in de virtuele wereld. Daardoor wordt het eigen beeld opnieuw bevestigd.
Mijn punt is dus dat ook zonder ontmoetingen met ‘vreemden’ mensen fobieën kunnen vertonen en conservatief kunnen zijn. Het is nu eenmaal een manier waarop onze hersenen werken. Wie openstaat voor het vreemde, zal dit bv. steeds opzoeken. Want dat geeft nieuwe impulsen, en die zijn verslavend, dus neurologisch gecodeerd.
Waarom is de ene mens dan open voor het vreemde, en de andere net niet? Iedere mens kan beiden zijn! Kleine oorzaken kunnen een verschillende reactie opleveren. De ene heeft een negatief verhaal gehoord, checkt dit niet, en creëert zo bij zichzelf argwaan jegens de persoon of situatie waarover men hem vertelde. Iemand anders heeft nooit veel meegemaakt noch gezien, en kan toch openstaan, omdat hij bv. positieve verhalen gehoord heeft m.b.t. dat ‘vreemde’.
Niemand is een onbeïnvloede bundel neuronen. Ouders die experimenteren toelaten t.o.v. ouders die angstig beschermend optreden en met hun lichaamstaal afkeer voor iets nieuws uitdrukken, maken een wereld van verschil. Daar hebben onze voorouders weinig mee te maken. M.a.w. ook zonder de permanente dreiging van de sabeltandtijger en genocidale clan-moorden, zouden wij wezens zijn die zowel angstig, racistisch, als open(hartig) en ontvankelijk kunnen zijn. Het is een kwestie van wat je voedt, en hoe je zelf omgaat met angsten en negatieve ervaringen. Wie steeds terug wil naar dat ene allesomvattende zekerheidsscheppende verhaal (dat bv. door de omgeving wordt ingepompt, denk maar aan ouders die geen weerwoord of bevraging dulden), zal sneller negatieve houdingen aannemen. En wanneer dat verhaal stelt dat je open grenzen moet hebben en iedere mens moet omarmen als potentieel liefdevol, dan zal je blind zijn voor situaties die tonen dat die houding ook nefast kan zijn. Religie en ideologieën zijn een gesel voor het kritisch verstand.

Advertenties
 
 

Mededogen

Aan al die economische adepten van Ayn Rand, of van Jordan Peterson, je weet wel, die mensen die ‘eigen schuld dikke bult’; ‘alleen je eigen verdienste telt’, ‘weg met de gemakzucht’; ‘waar een wil is, is een weg, zo niet zij ge een loser’,.. dat soort mensen dus, die alles als een contract zien, en elke menselijke relatie in termen van nut, eigenbelang, eigen voordeel zien; die mensen die dus graag veralgemenen en uitvergroten (alle mensen die illegaal binnenkomen zijn profiteurs; al wie genuanceerd nadenkt en het verschil maakt tussen muren optrekken en culturele grenzen trekken, willen open grenzen; al wie vindt dat ze teveel belastingen betalen, daar niks voor terug krijgen en zelf keihard werken en alles opgebouwd hebben, en daarom elke euro aan sociale uitkeringen weggesmeten geld vinden; aan die mensen dus die mededogen een zwakte vinden en zich als rotsen opstellen, daar wil ik enkel aan zeggen dat Ayn Rand op het einde van haar leven in leven werd gehouden door een bijstandsuitkering.
Soms kunt ge pech hebben. Ook al is het uw schuld niet.
Het kan verkeren, zei Bredero.
Maar ik noteer u en uw meningen in mijn groot Boek Der Eeuwige Malsheid. Ik noteer uw namen onder de rubriek: De Hardvochtige Perfectionisten. En als uw naam plots in het kolommetje terecht komt van ‘Zij die op enig mededogen of begrip zouden moeten kunnen rekenen’ dan zal ik daar een vraagteken achter zetten.
Nee, ik schrap u niet uit dat lijstje, zoals u dat zelf wél zou doen met anderen die het volgens u niet verdienen. Ik schrap geen mensen. Ik hou u misschien enkel een spiegeltje voor. En een bemoedigend glimlachje, want meewarigheid is ook niet aan mij besteed. En ik zal een matrasje op de grond leggen, want uzelf van uw eigen pedestal zien vallen… dat kan pijn doen. Maar ik zal u niet bepamperen. Zover wil ik niet gaan. Ik doe dat nu ook niet. Ook al denkt u dat wie niet gehaaid in het leven staat, wel een pamperaar moet zijn. U had informaticus moeten worden. Daar is denken in 0 of 1 zinvol. Daarbuiten echter vloeit de nuance. En alles wat vloeit maakt week. Zo zullen uw etiketteringen ook losweken, want mensen in hokjes stoppen om uw eigen wereldbeeld te doen kloppen, is zo passé. Zo 19e eeuws. Zo idealistisch totalitair. Zo… fundamentalistisch.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 4 juni 2018 in cultuur, filosofie, maatschappij, psycho

 

Verpeutering

Het is niet de eerste keer dat ik het zeg: stop met de term ‘verkleutering’ te gebruiken in pejoratieve zin. Weinig volwassenen hebben de ingesteldheid van kleuters: steeds maar doorvragen; verwonderd zijn in grote en kleine dingen; een continue stroom van aha-erlebnissen; een wegsmeltende eerlijkheid en een ontembare energie.
Gebruik dan liever de term verpeutering. Peuters noemen een voorbij waggelend vierpotig blaffend wezen ‘hond’ zonder te beseffen dat ze met taal bezig zijn. Noch wetende dat het een dier is. Menig gelovige volwassene benoemt fenomenen als door god of allah gecreëerd, zonder besef van de ware aard van die dingen. Verpeutering is het na-apen zonder eigen kritische reflectie noch zich bewust zijn van de gebruikte methodiek. Verpeutering is orde scheppen zonder zelf te reflecteren, vragen te stellen, te spitten. Het is een ingebouwde drug die het leven makkelijker maakt maar jezelf tot speelbal van manipulerende medemensen. Verpeutering is de bron van alle framing.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 20 januari 2018 in maatschappij, psycho

 

Reflexie

Schaamteloos je faalangsten in een selfie vastleggen.
Zou dat geen collectief therapeutische impact kunnen hebben?

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 3 augustus 2017 in filosofie, humor, psycho

 

Wandrift

10290699_10208967283485099_4363955765980273192_n-Papa, de Vlerick-Hogeschool gaat een ‘Leerstoel Salah Abdeslam’ inrichten.
-Weet ik. Ze hebben gelijk.
-O ja? Waarom?
-Die kerel verdient de titel van Marketeer van het Jaar.
-Hoe dat?
-Om twee redenen. Ten eerste is hij een kampioen City-branding. De hele planeet kent Molenbeek. Nu hij opgepakt is, zullen de toeristen, met duizenden naar Molenbeek afzakken. De hotels zullen volzitten. Sightseeing zal boomen als nooit tevoren.
-Als men het handig aanpakt, kan dat veel geld in het laatje brengen voor Molenbeek.
-Ja, en zo kan men ‘het probleem’ opkuisen door een lokale economie op poten te zetten.
-En ten tweede?
-Ten tweede is die Abdeslam een eerste klas eventmanager.
-Organisator van evenementen?
-Doe het maar eens hoor: in een wereldstad op 4 locaties tegelijkertijd een event, deels in open lucht laten doorgaan. Zijn to do lijst was enorm en hij heeft punt per punt afgevinkt.
-Maar dan heeft hij wel talent.
-Zeer zeker.
-En dat heeft hij fout aangewend…
-Als men de drive -hoe blind, fanatiek en enggeestig ook- van alle twintigers op deze planeet zou gebruiken door de juiste initiatieven aan hen toe te vertrouwen… de wereld zou een stuk harmonieuzer zijn.
-Het is een kwestie van omkadering?
-Uiteraard. Of je nu inside of outside the box wil denken en handelen, het is de box, dus het kader, de biotoop waarin je leeft, die maakt hoe en tot welk handelen je aangezet wordt.
-Wie inspiratieloos vastzit in een ideologische of religieuze box, timmert alle perspectieven dicht. Tot op de dag dat ie er zelf uit wil breken?
-Dan ontploft hij. En als hij vol afgunst zich… sleurt hij anderen mee in zijn wandrift.
-Wandrift?
-Yep. Uit wanhoop een vernietigende oerdrift laten opspelen.
-Wandrift..

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 19 maart 2016 in humor, maatschappij, psycho

 

RIP Umberto Eco

“Losers hebben, net als autodidacten, een veel bredere kennis dan winnaars, als je wilt winnen moet je alles weten van één ding en geen tijd verdoen met het leren van al het andere, het genot van eruditie is voorbehouden aan losers. Hoe meer je weet, hoe meer er in je leven niet goed is gegaan.” Umberto Eco, Het nulnummer

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 20 februari 2016 in filosofie, psycho

 

Reflexie

Moedige mensen zijn dapper genoeg om vanuit hun hart te spreken en zo hun eigen zwakheden bloot te geven.
Moedig zijn is toegeven dat zwakheden gerespecteerd moeten worden. Zonder zich te moeten schamen.
Wie dit onderkent, in de spiegel kijkend, kan een pak creatiever aan de slag. Want de onderhuidse dwang om perfect te zijn en perfecte (religieuze, sociale en andere) modellen als voorbeeld te stellen, komt daarmee te vervallen.
Waar schaamte plaats maakt voor intuïtie, verdringt tederheid de angst gekwetst te worden. De mantel die vanuit de heersende economische moraal probeert ons te modelleren, wordt binnenstebuiten gekeerd zodat onze imperfectie schoonheid uitstraalt.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 18 december 2014 in filosofie, psycho

 
  • Archief

  • augustus 2018
    M D W D V Z Z
    « Jul    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031  
  • Advertenties