RSS

Categorie archief: psycho

Reflexie

Schaamteloos je faalangsten in een selfie vastleggen.
Zou dat geen collectief therapeutische impact kunnen hebben?

Advertenties
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 3 augustus 2017 in filosofie, humor, psycho

 

Wandrift

10290699_10208967283485099_4363955765980273192_n-Papa, de Vlerick-Hogeschool gaat een ‘Leerstoel Salah Abdeslam’ inrichten.
-Weet ik. Ze hebben gelijk.
-O ja? Waarom?
-Die kerel verdient de titel van Marketeer van het Jaar.
-Hoe dat?
-Om twee redenen. Ten eerste is hij een kampioen City-branding. De hele planeet kent Molenbeek. Nu hij opgepakt is, zullen de toeristen, met duizenden naar Molenbeek afzakken. De hotels zullen volzitten. Sightseeing zal boomen als nooit tevoren.
-Als men het handig aanpakt, kan dat veel geld in het laatje brengen voor Molenbeek.
-Ja, en zo kan men ‘het probleem’ opkuisen door een lokale economie op poten te zetten.
-En ten tweede?
-Ten tweede is die Abdeslam een eerste klas eventmanager.
-Organisator van evenementen?
-Doe het maar eens hoor: in een wereldstad op 4 locaties tegelijkertijd een event, deels in open lucht laten doorgaan. Zijn to do lijst was enorm en hij heeft punt per punt afgevinkt.
-Maar dan heeft hij wel talent.
-Zeer zeker.
-En dat heeft hij fout aangewend…
-Als men de drive -hoe blind, fanatiek en enggeestig ook- van alle twintigers op deze planeet zou gebruiken door de juiste initiatieven aan hen toe te vertrouwen… de wereld zou een stuk harmonieuzer zijn.
-Het is een kwestie van omkadering?
-Uiteraard. Of je nu inside of outside the box wil denken en handelen, het is de box, dus het kader, de biotoop waarin je leeft, die maakt hoe en tot welk handelen je aangezet wordt.
-Wie inspiratieloos vastzit in een ideologische of religieuze box, timmert alle perspectieven dicht. Tot op de dag dat ie er zelf uit wil breken?
-Dan ontploft hij. En als hij vol afgunst zich… sleurt hij anderen mee in zijn wandrift.
-Wandrift?
-Yep. Uit wanhoop een vernietigende oerdrift laten opspelen.
-Wandrift..

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 19 maart 2016 in humor, maatschappij, psycho

 

RIP Umberto Eco

“Losers hebben, net als autodidacten, een veel bredere kennis dan winnaars, als je wilt winnen moet je alles weten van één ding en geen tijd verdoen met het leren van al het andere, het genot van eruditie is voorbehouden aan losers. Hoe meer je weet, hoe meer er in je leven niet goed is gegaan.” Umberto Eco, Het nulnummer

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 20 februari 2016 in filosofie, psycho

 

Reflexie

Moedige mensen zijn dapper genoeg om vanuit hun hart te spreken en zo hun eigen zwakheden bloot te geven.
Moedig zijn is toegeven dat zwakheden gerespecteerd moeten worden. Zonder zich te moeten schamen.
Wie dit onderkent, in de spiegel kijkend, kan een pak creatiever aan de slag. Want de onderhuidse dwang om perfect te zijn en perfecte (religieuze, sociale en andere) modellen als voorbeeld te stellen, komt daarmee te vervallen.
Waar schaamte plaats maakt voor intuïtie, verdringt tederheid de angst gekwetst te worden. De mantel die vanuit de heersende economische moraal probeert ons te modelleren, wordt binnenstebuiten gekeerd zodat onze imperfectie schoonheid uitstraalt.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 18 december 2014 in filosofie, psycho

 

Over voorbeeldfuncties en obesitas

Is het positief om te eisen van ministers dat ze een voorbeeldfunctie hebben?
Laat ons eerst even een onderscheid maken tussen gedragingen die we 100% in de hand kunnen hebben (te snel rijden kunnen we echt wel vermijden) en gedrag dat een spanning oplevert tussen onze gevoelens (aangedreven door genot) en wat we beseffen.
Een politicus die te snel rijdt met de wagen geeft het slechte voorbeeld. Hij/zij zou zich moeten kunnen intomen. Dus daar mogen we een voorbeeldfunctie verwachten.
Een politicus die kettingroker is of een groot snoeper, weet natuurlijk dat hij/zij niet goed bezig is. Maakt dat hem/haar minder geloofwaardig? Integendeel misschien. Want iemand die heel goed weet waar de perfectie ligt, en anderen aanzet die perfectie te benaderen, maar daarin zelf faalt, kent dus ook alle valkuilen. En kan beter meeleven, inschatten, tips geven… Het is niet omdat een trainer zelf geen wereldrecord kan breken, dat hij zijn atlete niet kan stimuleren en doen excelleren. Wie zelf makkelijk een doelstelling haalt (bv. louter op wilskracht en/of logisch overtuigen) zal het soms moeilijk hebben te begrijpen of aan te voelen waarom anderen niet slagen in een gedragsverandering.
Daarbij komt nog een ander aspect van de voorbeeldfunctie. Decennia hebben pastoors, onderwijzers, notarissen en burgemeesters een voorbeeldfunctie gehad, waardoor velen hen aanbeden en klakkeloos gehoorzaamden. Dat kan en mag niet de bedoeling zijn! Maar eens zo’n rolmodel een fout(je) maakt, valt hij/zij van zijn pedestal. En wordt verguisd. Echter, niemand is perfect en falen hoort tot de menselijke bezigheden. Dus een minister die er zelf niet in slaagt zijn/haar rook- of snoepgedrag onder controle te krijgen, is wellicht een beter rolmodel dan iemand die dit wel kan. Immers: vele burgers weten ook heel goed dat ze op die vlakken hun gedrag moeten wijzigen, maar slagen er niet in. Je optrekken aan iemand die zelf ook al eens faalt, is makkelijker dan moeten opkijken naar iemand die de lat hoog legde en ze ook overschreed.
Hiermee verwant nog een bedenking over de rolmodellen in de sportwereld. Toen België twee toptennissers had (Clijsters en Henin) steeg het aantal inschrijvingen in clubs massaal. Om twee jaar later weer dramatisch naar beneden te tuimelen. Oorzaak? Velen wensten (al of niet onder ouderlijke druk) carrière te maken, maar bleken natuurlijk noch het toptalent, noch de enorme wilskracht te bezitten. Hun ontgoocheling door de kloof met het rolmodel werd zo groot, dat ze afhaakten. De oorzaak van dit nefaste proces ligt dus net in het rolmodel. Men moet -naar brede lagen van de bevolking toe- de middelmaat als voorbeeldfunctie nemen, niet de top. Zonder de perfectie op te geven. Maar een samenleving is beter af met een grote groep burgers die hun levenswijze verbeteren, dan met een kleine groep die de perfectie haalt en een groet meerderheid die blijft aanmodderen.
Een politicus die wél met woorden, maar helaas niet met daden het goede voorbeeld heeft in zaken die te maken hebben met cognitieve dissonantie, is dus wellicht op het vlak van effectiviteit (naar gedragswijziging) interessanter (dan een perfectionist) en dus dienen we op genuanceerde wijze de term voorbeeldfunctie in te vullen.

Powerful-Illustrations-Showing-Women-How-To-Fight-Against-Society-Prejudices8__605Wat dan te denken van een minister die lijdt aan obesitas en de portefeuille Volksgezondheid krijgt toegewezen? Lijden aan obesitas wil dus zeggen: lijden aan een ziekte. Waarom zou een blinde het Blindeninstituut niet kunnen leiden? Waarom hakt men in op iemand die ‘lijdt’?
Maar ook als het geen ziekte zou zijn, maar het gevolg van overdadig ‘fout’ voedsel tot zich nemen, dan speelt hier een gebrek aan vrije wil, aan keuze. Deze minister verzaakt aan gezonde voeding, tegen beter weten in. Cognitieve dissonantie. In dat geval is ze een toonbeeld. Van zwakte. Die ze zelf bestrijdt.
Ja, ze is dus wellicht verre van perfect. En ze heeft het recht te stellen: ‘Do as I say, don’t do as I do’.
Streven naar perfectie is nobel en is voor de westerse cultuur een norm geworden, die leidt tot frustratie en sarcasme. Maar wie de perfectie (in het consequent zijn) niet haalt moet niet gevild worden. Noch bespot. Hoogstens kritisch belicht.
(ik uit mij hier niet over haar beleid on het verleden, noch over haar plannen in haar nieuwe functie. Ik heb het eigenlijk niet eens over deze persoon, maar probeer eerder breder te kaderen. Ook op een speelplaats lopen er ‘Maggies’ rond, die wellicht nooit BV of minister worden.)
Deemoed en begrip moeten al eeuwen opboksen tegen sarcasme en semi-sadistisch plezier dat kleineren en bespotten oplevert. Maar ook wie kleineert kan er in se niet aan doen dat hij/zij zo ver gaat. Het is het triomfantelijk gevoel van niet-zelf-de-dupe-te-zijn dat het haalt, zoals medeleven met slachtoffers van een ongeluk ook bij elkeen een flash oproept van: oef, ik ben er aan ontsnapt. Feels good.
De hersenkronkels van de homo sapiens sapiens zijn niet altijd controleerbaar en maken hem/haar tot een complex wezen. Als al dat spuien van meningen nog 1 functie heeft dan is het pogen te vatten hoe contradictorisch die complexiteit is.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 12 oktober 2014 in maatschappij, psycho

 

Vlaamse klei

-Papa, hoe kan je best WOI herdenken?
-Door Hanekes ‘Das Weisse Band’ te analyseren. Het is een liefdesloze wereld.
Met jongeren die niet aangeleerd krijgen hun frustraties en wrok jegens hun ouders en de buitenwereld te kaderen.
-Hun ouders houden niet van hen maar leven volgens regels?
-Ja, en daarom ontbreekt het generatie na generatie aan een rijk innerlijk leven waarbij men zijn onaangename gevoelens kan plaatsen ipv zich af te reageren op de anderen.
-Kunnen die kinderen eens ze groot zijn verwondering uiten voor iemand anders die een raadsel voor hen is?
-Nee. Ze kunnen mensen enkel zien als nuttig om hun eigen verzuchtingen te verwezenlijken.
-Dus gaan ze hen als slaaf behandelen?
-Op subtiele wijze, ja.
-Maar dat zie je vandaag toch ook op de werkvloer en in alle incest en pedoseksuele relaties?
-En in regeringsonderhandelingen. Om het met Nussbaum te zeggen: wij hebben nood aan een politieke cultuur die de naar buiten gerichte beweging van verstand en hart naar wat beminnenswaardig is moet aanboren. Pas dan zullen onze instituties kunnen worden gehandhaafd en ingezet tegen de voortdurende druk die wordt uitgeoefend door egoïsme, hebzucht en enghartige agressie.
-Dus WOI is nog niet gedaan?
-De IJzerherdenkingen zijn vluchtpogingen van het oude katholieke Vlaanderen om zeker niet naar zichzelf te moeten kijken en de enge wijze waarop generatie na generatie jonge mensen gevoelsmatig gekwetst en brutaal opgevoed werden en geïndoctrineerd met een betoog als: “leer lijden, klaag niet, presteer en doe zoals ons” te belichten.
Als mens zit de introverte Vlaming nog altijd in zijn loopgracht van waaruit hij alles wat vreemd is en zijn standvastigheid zou kunnen doen wankelen, beschiet met argwaan en vijandige gevoelens.
-Kunnen zij dan niet liefhebben?
-Enkel wanneer hun biologisch medelijden wordt getriggerd en via een derde, te weten hun God die hen op die manier onrechtstreeks verbonden maakt met wat vreemd is.
-En kunnen zij genezen worden?
-Enkel door culturele inteelt te vermijden.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 10 juni 2014 in cultuur, geschiedenis, maatschappij, psycho

 

Leuteren over liefde

Liefde is de geliefde citeren zonder haar/zijn woorden te massacreren. Noch te hineininterpretieren.
Liefde is de komma op de juiste plaats zetten, de punt-komma vermijden en wachten na het dubbele punt op wat komen kan.
Liefde is het uitroepteken tussen haakjes zetten om het later als een vraagteken met geschenkverpakking eromheen aan de geliefde te off(r)eren.
Liefde is de kop, waarin de met aandacht opgeschonken thee gegoten zal worden, passievol voorverwarmen en als de zin voor thee achterwege blijft, de kop koesteren als een hoogtepunt van gedeelde intimiteit.
Liefde is samen luisteren naar John Cages  “4’33” en daarna dubbel zolang keuvelen over de betekenis van stilte in de blik van een nahijgend koppel.
Liefde is een analytische tekst over diverse vormen van liefde en verliefdheid uit een scheurkalender plukken en lezen en dan geïnspireerd enkele zinnen neerschrijven om die in het oor van de nog slapende geliefde te fluisteren.

(de tekst die tot inspiratie leidde, luidt als volgt:

VRAAG: Bestaat liefde echt, of is het alleen maar een chemisch proces in je hoofd waarbij we verslaafd raken een dopamine?

ANTWOORD:
LIEFDE kan echt bestaan en hoeft niet per se iets van doen te hebben met dopamine.
VERliefdheid echter, lijkt meer te maken te hebben met passie (zie hieronder b) en de spanning van het onbekende, en daaraan gerelateerd het prettige gevoel dat dopamine kan geven.
LIEFDE, da’s een ander verhaal…

Psycholoog Robert Sternberg verdeelt liefde in 8 groepen. Hij maakt daarbij onderscheid tussen verschillende parameters, te weten:

(a) intimiteit: delen van gedachten en gevoelens
(b) passie: het gevoel van hartstocht en alles daaromheen, maakt dopamine vrij in de hersenen.
(c) commitment: gemaakte keuzes & afspraken nakomen
Scoren alle drie de parameters (a,b & c) laag? Dan is er volgens Robert Sternberg geen sprake van liefde (groep 1). We spreken van volmaakte liefde (groep 2) als een relatie bijzonder hoog scoort op alle drie bovenstaande onderdelen a, b & c.
Bij ‘vriendschap’ (groep 3), scoort alleen intimiteit (a) hoog.
Bij ‘vurige liefde’ (groep 4), slaat de meter voor passie (b) in het rood.
Bij ‘lege liefde’ (groep 5), scoort alleen het commitment (c).
Bij ‘romantische liefde’ (groep 6) is er weinig commitment (c), maar redelijk wat intimiteit (a) & passie (b).
Bij ‘onechte liefde’ (groep 7) kan er wel commitment (c) en/of passie (b) zijn, maar ontbreekt intimiteit (a)
Bij ‘maatjesliefde’ (groep 8 ) is er weinig passie (b), maar wel intimiteit (a) en commitment (c).
Stellen die deze laatste liefde beleven, kennen geen passie en ontberen daarmee dus de energetische werking van dopamine. Maar ze kennen wel degelijk ‘liefde’ in hun relatie…”

Met dank aan Jo Walbers en Hugo Schellekens)

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 26 januari 2013 in literatuur, poëzie, psycho

 
  • Archief

  • november 2017
    M D W D V Z Z
    « Okt    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  •