RSS

Maandelijks archief: augustus 2010

LES FLAMINGANTS, SIRE

De sluizen spuiten.
De IJzer bloedt
Voor  vlag & Woord
Hun Zotte zorgen.

De overdracht
Het geeft hen macht
Had moeten zorgen
Voor de nood van morgen.

Bevoegdheid bij
Wees blij
Hoe kromgebogen de drieste
Driften om Meer.

Laten ze zich kisten?
Of zijn het gewoon rare tisten?
Als BDW zich maar niet laat doen
En voldoende denkt aan de poen.

Politics is sport
& da’s als alle topsport
uit evenwicht.
Hoewel…Top…

De enige toppen
Ach, Laat ze maar gaan
Hun lat is nat
Geef ze onafhankelijke polders.

Zelfs de waarheid
Wijkt voor hen.
Ik denk aan de diepte
De zwarte spiegel.

De tijd haalt ons in
Volg onze tranen over het glas.
Zalig zij die zich spiegelen
In hun gelijk aan de andere kant

Van de leeuw.
En bij dat alles
Past een lome geeuw
En diep van binnen een tere schreeuw.

De zwarte spiegel (de aarde en de maan vanuit de ruimte, veraf)

Advertenties
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 29 augustus 2010 in poëzie, politics

 

Kennen

Kennen is in de eerste plaats verkennen. En toekennen van waarden, inzichten, termen.
Later wordt het een herkennen. Tenzij het gegeven veranderd is. Dan is het even wennen.

 
2 reacties

Geplaatst door op 29 augustus 2010 in filosofie, taal

 

De Danneels-tapes

Een pedoseksueel slachtoffer verzocht om een gesprek met de overste van kardinaal Vangheluwe. Die overste is de paus maar die dook niet op. Wel kwam ex-kardinaal Danneels (waar het slachtoffer minstens de nieuwe kardinaal had verwacht).

Het slachtoffer nam de gesprekken op.  Daardoor konden een aantal publieke verklaringen getoetst worden op hun waarheidsgehalte. Wat blijkt? Ex-kardinalen houden er een eigen dikke Van Dale op na houden. Wanneer zij publiekelijk zeggen: “Echt nooit geprobeerd om zaak in doofpot te stoppen” dient men te lezen “Op basis van een interne SWOT-analyse en voor zover de klokkenluiders in stilte beierden, leek het me aangewezen de boze geesten in de fles te houden.”

Uit de gesprekken bleken nog straffe zaken. Zo suggereerde Danneels als oplossing voor dertien jaar pedoseksueel misbruik: “vergiffenis vragen en geven“. Nu wil ik best aan het katholicisme de verdienste meegeven dat ze een humanisering van de rechtspraak hebben ontwikkeld (voorbij het “oog om oog, tand om tand-principe”) maar vergeving voorstellen is duidelijk evenzeer inhumaan. Zijn woordvoerder antwoordde toen men hem wees op het onevenwicht tussen vergeven en 13 jaar verkrachting: “Ja, maar dat is nu eenmaal de pastorale benadering van de zaken. Daar moet u niets verkeerds achter zoeken.” Wel nee, meneer de woordvoerder, ik zoek daar niks verkeerds achter. Ik vind dat hier zeer open en bloot de basis van de kerkelijke hypocrisie en tweeslachtigheid bovendrijft. 1 fout kan je (mits akkoord van het slachtoffer) vergeven. Het willen wegsussen van een 13 jaar durende misdaad noemt men: medeplichtig zijn aan die misdaad. Het uit de wind zetten van een collega en geloofsgenoot mag nooit belangrijker zijn dan de fundamenten van een  roeping. Het leed – waar het katholieke geloof zo hoog mee oploopt – van een pedofilieslachtoffer kan onmogelijk minder gewicht in de schaal werpen dan de reputatie van een bisschop. De kerk gaat ervan uit dat de waarheid moet wijken voor het vermijden van het scandalum. Het individuele belang, ook dat van slachtoffers, zwicht voor het algemene belang. Danneels  gebruikt de vergiffenis, niet als een betuiging van spijt, maar als een middel om goedkoop weg te komen. Pervers. Vragen om vergiffenis (op zich een humane techniek om het leven na een misstap draaglijk te maken) moet gekoppeld zijn aan een straf (of berouw, zo u wil) n.l. het ontslag van Vangheluwe. Vangheluwe (en Danneels) menen dat de bisschop kan aanblijven na seksueel misbruik van een kind: zij tonen geen berouw, komen dus niet in aanmerking voor vergiffenis maar moeten beiden voor het gerecht gedaagd worden.

En daar wringt een ander schoentje. Minister De Clerck (CD&V) was er als de kippen bij om een nieuwe interne commissie te vragen. ‎”De Kerk moet intern verantwoordelijkheid blijven opnemen”. O ja? Ze hebben de kans gehad en de interne commissies hadden tot doel niks te lekken, de slachtoffers te sussen en de eigen priesters zo lang mogelijk uit de spotlights te houden. De Kerk  verdient geen derde kans. Dit lijkt sterk op perversie (akkoord, daar blinken sommigen binnen de Kerk in uit).

Wanneer een overheidsadministratie geconfronteerd wordt met corruptie en de boel toedekt i.p.v. de betrokkenen voor het gerecht te brengen of minstens een sanctie op te leggen, dan moet het gerecht de zaak overnemen. Of denkt de kerk als een onaanraakbare vierde macht te opereren?

Van een parlementaire onderzoekscommissie wil de minister vooralsnog niet weten. Het is nog te vroeg. Wanneer is het dan wel gepast? Als de zaak verjaard is?

Lees ook Het chagrijn van een kardinaal.

 
1 reactie

Geplaatst door op 29 augustus 2010 in politiek, religie

 

13 sokken

Ik praat tegen mijn sokken. Ja, het klinkt dwaas, maar ik heb iets met sokken. Ik vind het geweldige uitvindingen. Ze passen perfect rond je voet. Ze houden je warm. Je kan je tenen vrijelijk bewegen. Het is uiteindelijk de basis van waaruit je voeling hebt met de aarde. Akkoord, we dragen vaak schoenen, maar wat zijn schoenen? Sokken die verhard werden. Oorspronkelijk was er enkel een zooltje, nadien werd er ook een kuipje gebouwd met een vetertje bovenaan en de schoen was geboren. Maar wat een genot wanneer je die kuipjes uitdoet en vrijelijk met je sokken rondstapt. Sokken bloot is synoniem voor: ik ben thuis. Lekker gezellig en veilig.

Ja, sokken mogen er zijn. Daarom dat ik er hier over schrijf. Er liggen er namelijk dertien apart in de kast. 13 paar? Nee, dat is het ‘em. Dertien stuks die verweesd wachten tot hun wederhelft gevonden wordt. Maar helaas liggen de meeste er al maanden…

Hoe kan dat toch, vraag ik me dan af. Wie vindt er nu plezier in om een sok kwijt te spelen? Hoe doe je dat, een sok verliezen? Ze liggen sowieso per twee in de schuif dus je kan niet anders dan ze allebei vastpakken. En als je ze uitdoet, dan leg je ze toch ook samen? Zelfs al zou je uit de badkamer met vuile sokken komen (gebruik nooit de term vieze sokken, want dat is denigrerend!) en er eentje op de grond laten vallen (wat duidelijk getuigt van te weinig respect!) , dan nog zal iemand anders ze wel oprapen en in de wasmand deponeren.

Gaan ze misschien verloren in de wasmand? Nochtans wordt alles netjes gesorteerd (ja, iedereen in dit gezin heeft de juiste instructies gekregen en volgt die ook minutieus op). Misschien zijn er sokken die het niet meer aan konden om naast een onwelriekende slip 24uur te moeten wachten en kropen ze uit eigen beweging uit de zak met wit goed (want daar vertoeven ze, in afwachting van gewassen te worden). Het zou kunnen, maar mij lijkt het onwaarschijnlijk.

Ik heb medelijden met die 13 sokken. Zij verdienen het statuut van weduwe. Regelmatig neem ik hen vast en telkens is er dan eentje die me vragend aankijkt. Ik steek hen dan een hart onder de riem. Nee; zeg ik, jullie treffen geen schuld. Jullie verdwenen wederhelft had geen gaten, dus werd niet weggesmeten bij het groot vuil. Jullie zijn evenmin verkleurd noch gekrompen wegens foutief wassen. Dat laatste zou trouwens mijn fout zijn.

Wat kan ik met die sokken aanvangen? Er zijn er enkele die maar een kleurtintje verschillen, dus die zou ik nog kunnen aantrekken. Als iemand me er dan op attent zou maken: “Hé, je hebt twee verschillende sokken aan”, dan zou ik nog kunnen zeggen: “Niet waar, mijn ene voet zweet meer.” Maar een groene en een bruine sok aantrekken, dat zie ik me niet zo onmiddellijk doen. Mijn dada-periode ligt al een poosje achter me.

Mijn vrouw vindt dat ik ze moet wegsmijten. Maar dat kan ik niet over mijn hart krijgen. Ik heb reeds teveel films gezien waarin de dood gewaande echtgenoot alsnog terugkeert van het front. Stel je voor dat ik alle 13 wegsmijt en twee weken later duikt er alsnog een ontbrekende helft op. Alleen al de gedachte aan de reünie van het sokkenkoppel geeft me een warm gevoel. Dat gevoel moeten missen omdat ik de sokken zou wegsmijten… nee, lijkt me geen goed idee. Bovendien, veel plaats nemen die 13 nu ook weer niet in.

Akkoord, er zijn ergere zaken in de wereld om zich over op te winden. De overstromingen in Pakistan bijvoorbeeld. Al eens ingebeeld hoeveel sokken er daar in het water liggen? Duizenden! Het moet verschrikkelijk zijn om weken in stromend water te worden meegesleurd en te beseffen dat men aanvankelijk maat 39 was, en nu wellicht maat 47 is geworden. Nimmer zal men zijn wederhelft terugvinden. Om maar te zwijgen van het sadistische taalgebruik. “Door het wassende water werden vele huizen en inboedels meegesleurd.” Het wassende water…? Als er iets is wat je niet kan doen met de bruine zondvloed is het wel je sokken wassen. Ze komen er potdorie veel vuiler uit.

En dat zeg ik dan ook aan mijn 13 sokken. Wees blij dat jullie niet in Pakistan zijn. Jullie kunnen hier warm, droog en omringd met mijn attentie wachten tot het moment dat  jullie wederhelft gevonden wordt. Of, zoals eentje me pienter diets maakte, tot een soort- en kleurgenoot die identiek is, ook een wederhelft verliest. Vandaar dat ik voortaan enkel nog sokken koop identiek aan degene die ik reeds heb. Zo hoop ik af en toe een koppel te kunnen wedersamenstellen. Zoals een onderzoeksrechter een misdaad opnieuw in scène zet. Ja, daar doe ik het voor. Ik heb overigens voor alle zekerheid een briefje naast de 13 sokken gelegd. “Niet wegsmijten aub” staat er op. Met drie uitroeptekens. Een naarstig iemand zou zo eens op een verkeerd idee moeten komen. Nu ik er trouwens aan denk: onze poetsvrouw is Franstalig. Misschien moet ik het er best ook in het Frans opzetten. “Pas toucher svp. A la recherche des chaussettes perdues”. Of zoiets. Want helemaal zeker of de poetsvrouw Proust heeft gelezen, ben ik niet.

 
6 reacties

Geplaatst door op 27 augustus 2010 in bio, humor

 

Tuinvondst

Reuzenbovist

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 22 augustus 2010 in bio, natuur

 

Expositie in kasteel Oud-Rekem

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Hier bevindt zich het kasteel .

Lucht is tastbaarder dan mijn gedachte is een samenwerking van curator Annemie Van Laethem met het Bonnefantenmuseum.

 
1 reactie

Geplaatst door op 22 augustus 2010 in art

 

Toeval?

Toeval is de enige werkelijkheid (zie de kwantumfysica) waarin wij leven. Maar omdat we graag zekerheid hebben, lijkt het alsof toevalligheid een uitzondering is.
Toeval maakt dat alles mogelijk is. Achteraf kunnen we verklaren waarom zich iets heeft voorgedaan (en iets anders- wat ook mogelijk was- zich niet heeft voorgedaan).
Zo had ik hier over Rimpelrock kunnen spreken omdat men het er (voor mij) toevallig over had op de radio (niet voor de nieuwslezer: die vond het wellicht evident om over Rimpelrock te spreken). Maar omdat ik de aanwezige muzikanten maar niks vind, doe ik dat niet. Het is geen toeval dat ik die muzikanten niet apprecieer. Ik zit namelijk anders in mekaar en heb mezelf met heel andere muziek gevoed. Ik forceerde dus de toevalligheid zich te plooien in een richting die ik wou.

Maar indien ik nu in Pakistan zou zijn, zou ik weer anders over de toevalligheid van de overstroming spreken.

M.a.w. hoe we omgaan met toeval is zeker zo boeiend als de vraag beantwoorden wat toeval is.

 
1 reactie

Geplaatst door op 14 augustus 2010 in filosofie

 
  • Archief

  • augustus 2010
    M D W D V Z Z
    « Jun   Sep »
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    3031  
  •