RSS

Categorie archief: maatschappij

Het strandpasje

Deze zomer in Knokke.
– Dus meneer is zwemmend uit Nederland naar het strand van Knokke gekomen?
– Zeker.
– En u hebt geen strandpasje?
– Ik ben een verzeekeling.
– Een wat?
– Een zee-verstekeling. Een verzeekeling.
– Zonder strandpasje mag u niet in het water, meneer.
– Maar ik was al in het water. Ik kom zwemmend uit Cadzand.
– En u hebt uw papieren niet bij?
– Gaat u zwemmen met uw identiteitskaart op zak?
– Waar zijn uw papieren?
– In Cadzand.
– U bent dus de grens overgestoken.
– Ik heb geen douane gezien.
– Meneer, u mag via het water niet in Belgische wateren komen.
– Maar ik moest een plasje doen.
– Pardon?
– Het is verboden te lozen in een ander land. Als Belg moet ik in België lozen. Dus ben ik even naar hier gezwommen om pipi te doen.
– Kunt u dat bewijzen?
– Ziet u die rode boei daar? Als u daar een staaltje neemt, dan zal u de cocaïne die -weliswaar verdund- in mijn urine zit, nog kunnen opmeten.
– Dus u neemt cocaïne?
– Enkel wanneer ik in Nederland ben. En ik loos niet gebruikte bestandsdelen in mijn vaderland.
– En u bent met de wagen naar Cadzand gereden? Onder invloed van cocaïne.
– Nee, ik ben niet met de wagen.
– U bent met de fiets? U mag niet fietsen onder invloed.
– Nee, ik kom zwemmend uit Duinkerke.
– Uit Frankrijk?
– Ja.
– Dan bent u heel onze kust voorbij gezwommen, tot in Cadzand?
– Ja, natuurlijk. Ik heb geen strandpasje, dus moest ik wel blijven doorzwemmen.
– Momentje: dus u kwam uit Frankrijk gezwommen.En uw papieren liggen in Cadzand.
– Ja.
– Dus dan bent u in het water geweest met uw papieren?
– Nee.
– Hoe kunnen die dan in Cadzand liggen?
– Mijn cokedealer heeft die gebracht.
– En wie is dat?
– Een neefje van de burgemeester van Knokke.
– Allé, dan is het goed voor ene keer.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 21 april 2020 in humor, maatschappij

 

De grot

Blijf in uw grot. Met deze gevleugelde woorden filosofeerde Plato zich de wereldgeschiedenis in. Hij wees er op dat alle mediabeelden die wij op onze schermen zien, een therapeutische functie hebben. Ze zorgen ervoor dat wij ons niet op paranoïde wijze geschaduwd zouden weten door het Coronakwaad dat beslag heeft gelegd op de Werkelijkheid, die zich afspeelt buiten onze grot. Plato was een doe-het-zelver, in tegenstelling tot Socrates die het moest hebben van de antwoorden van de anderen.

Ook in een Koninkrijk is het interessant de Platonische allegorische wijsheid die terug te vinden is in ‘De Republiek’, in beeld te brengen. Acht wijzen zijn vereeuwigd in dit werk van Michiel Coxcie uit de 16e eeuw. Met touwen hangen zij vast in hun door wifi, bluetooth, 4 en 5G ingeprente waarheid. De vormen die als schaduwen zijn weergegeven zijn hun hartstochten, hun ontboezemingen, hun verzuchtingen en hun angsten. Samen vormen de wijzen (drie virologen en vijf ministers) een perfecte cirkel. Het getal 8 duidt op de transgressie naar een nieuwe werkelijkheid, namelijk die waarin restaurants en kledingwinkels weer open zijn. Hun lijven zitten vast in een fictie terwijl hun gedachten reizen naar de wereld buiten de grot waar smulfestijnen en modedefilés hen wachten. De weken bestonden uit 7 dagen die mekaar opvolgden. Het was wachten op de bevrijdende achtste dag.

De wereld in hun grot zal dra boeiender blijken dan de door droogte en lege winkelrekken getroffen werkelijkheid. Overvolle stranden, verklikapps en een draconische schuldenberg zullen getolereerd en overwonnen dienen te worden wil er terug sprake kunnen zijn van enige sereniteit. De Plato in elk van hen zal elke vorm van ideologie moeten achterlaten. Bij het verlaten van hun grot zullen zij door Diogenes, een zaklantaarn in de hand, op sleeptouw worden genomen. Zij zullen handschoenen aantrekken, en twee meter afstand houden, maar zich verder moeten blootgeven en elk van hen zal plaatsnemen in een lege ton waarna ze, met het hoofd uit de ton priemend, in koor ‘Causa causarum, miserere mei; non ignoravi me mortalem genuisse’ ten berde brengen. Maar zo makkelijk zullen ze geen medeleven krijgen, want ook in het volle besef sterveling te zijn, zullen ze zich niet kunnen onttrekken van de spiegel die hen wordt voorgehouden.  Bij het verlaten van de grot verloren ze hun door kibbelen gekenmerkte idealen en wachten hen lange dagen vooraleer ten volle te kunnen ervaren wat vrijmoedigheid inhoudt: voldoende brutaal en dapper zijn om gulhartig onbedeesd en onbevangen elk vooroordeel te laten vallen en zich ongedwee onverdroten toe te leggen openhartig te pleiten om voor allen een prinsheerlijk bestaan na te streven.

Allesbehalve onttrokken aan de blikken van voorbijgangers, doch juist live gestreamd op Instagram, bekomen zijn de status van celebrity, doch niet na eerst op het ritme aangegeven door Diogenes in hun ton te staan masturberen.

Of er ooit whisky getrokken zal worden op deze vaten, is nog niet bekend. Of dit verhaal viraal zal gaan, evenmin. Voorlopig mag enkel gehoopt worden dat alle kwetsuren die de grotbewoners opliepen, geheeld kunnen worden. En dat de helende handen geëerd mogen worden. In de stilte van een emotieloos gemoed weerklinkt elk gemeend respect als gejubel.

Afbeelding kan het volgende bevatten: 2 mensen

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 18 april 2020 in filosofie, humor, maatschappij

 

Thuiswerken

-Papa, jij bent vandaag toch de hele dag aan het werk op je kamer?
-Dat is zo. Leve het webchatten.
-Waarom neem jij je brooddoos dan mee?
-Daar zit mijn lunch in.
-Maar je bent de hele dag thuis!
-Dat is zoals een zeeman. Die dekt ook bij elke maaltijd de tafel terwijl hij op zee is.
-Mesjogge.
-De mens is een gewoontebeest.
-O ja? Daarom dat iedereen snakt naar ontspanning, vermaak, vernieuwing…
-Ontspanning, vermaak, vernieuwing zijn de gewoontes van de homo ludens. Opgehokt zitten is het ab-normale.
-Hou op met koppeltekens te zetten in bepaalde woorden. Ik weet dat abnormaal gelinkt is aan normaal.
-Dat doe ik toch al jaren als ik je op iets wil wijzen.
-Vernieuw papa. Laat die koppeltekens achterwege.
-Hey, wat morrel je daar in mijn brooddoos?
-Ik help je.
-Hoe zo?
-Als je gaat werken, dan zet je zo’n 10.000 stappen.
-Klopt.
-Dus vandaag verbrand je die calorieën niet.
-En daarom neem je mijn dessertkoek uit mijn brooddoos?
-Wees blij. Het is voor je BMI.
-Ik ben het gewoon iets zoets te eten ’s middags.
-Vernieuwing papa. Nieuwe gewoontes aannemen. Het ab-normale tot norm verheffen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 19 maart 2020 in humor, maatschappij

 

Quarantaine

-Papa, zo’n quarantaine duurt 40 dagen. Dus dat is dan tot eind april.
-Reken er maar niet op. Een quarantaine is het enige dat momenteel groeit terwijl je erop kijkt.
-The sky is the limit?
-Nee, voorlopig voorziet de WHO dat we begin juni uit lock out mogen.
-Dus heel april en heel mei geen concerten. Geen uitgaansleven. Geen reizen. En jij die hier thuis zit.
-Nu de dolfijnen de Venetiaanse wateren heroveren, zullen ook wij ons wellicht kunnen verheugen op de terugkeer van menig specimen.
-Waar is de homo ludens gebleven?
-Mens erger je niet. Focus je daar maar op.
-Hoe gezellig zijn gezelschapsspelen?
-Kom, smijt die dobbelsteen. Of wil je dat ik een parental burnout krijg?

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 19 maart 2020 in humor, maatschappij

 

De nar en de suppoost

Ze snappen het niet. Degene die -vaak vervuld van afgunst- zich keren tegen cultuurinvesteringen.
Iedereen moet eten. Dus slagers, bakkers, groenteboeren (die allemaal lijden onder de concurrentie van grootwarenhuizen) hebben duizenden potentiële klanten in hun eigen gemeente. Kunstenaars (podiumkunsten, plastische kunsten, etc) hebben duizenden ‘klanten’ in het hele land. Hoe dat komt? Door de opvoeding. Door de dwaasheid van die mix tussen ideologie, conservatisme, identiteit en de angst zichzelf te verliezen. Daardoor wagen velen zich niet aan het moeilijke avontuur kunsten te ontrafelen; langzaam tot zich te nemen; die ‘taal’ te leren spreken.
Er zijn kunstenaars die foeteren op de subsidies omdat zij er geen krijgen. Dat is jammer, want het zou fijn zijn moesten ze minstens geholpen worden voor weinig geld te kunnen exposeren. Ze moeten dus niet omwille van de schaarste aan middelen afgunstig worden, maar die schaarste aanklagen.
En nee, het geld moet echt niet van de overheid alleen komen. Er moet veel meer gesponsord worden door privébedrijven en -personen. Maar ook daar lopen heel wat macho-barbaren rond die liever voetbal sponsoren dan subtiele, moeilijke kunstuitingen.
Al wie op niveau creatief bezig is, zou hier een halftijds inkomen uit moeten kunnen halen. En daarnaast ingezet worden in de samenleving (bv. in het onderwijs) om de bakens te verzetten, zodat morgen in de media gepalaverd wordt niet over de voetbalwedstrijden van het voorbije weekend, maar over al die romans, essays, gedichten, voorstellingen, installaties, etc. die er te zien en te beluisteren vallen. De dag dat de gesprekken bij de slager niet gaan over het falen van Anderlecht maar over de adaptatie van Shakespeare door auteur X met acteurs Y en Z, leven we in een andere beschaving. Eentje die begrijpt dat identiteit vloeibaar is. Dat je reist en doolt en kunst inademt om gedeeltelijk jezelf te herontdekken. Dat onze verlangens geen manifestaties zijn van onze vrije wil, maar het product van een mix van biochemische processen, culturele invloeden, de impact van ouders en leerkrachten en media. En dat wij dus een constructie zijn en dat we echt niet al onze gevoelens moeten opvolgen en inwilligen, want het zijn al te vaak koekoekseieren in ons wezen gedropt. Het ‘zelf’ is een verzinsel. Zo ook zijn meningen losse flodders die we best asap herschrijven, aftoetsen, hertimmeren en bijschaven. In plaats van de hielen in de grond te zetten en op de borst kloppend tweetend een standpunt in te nemen en op anderen in te hakken, waarmee we tegelijk een muur rond onszelf optrekken. In onze gedachten spookt een olibrius, een wijsneus, die doet alsof wij weten wat goed voor ons en die onze eigen kleine waarheid fabriceert. Maar het is onze eigen spindokter, zoals ook regeringen en bedrijven spindokters hebben die volksliederen, brands, vlaggen , optochten, symbolen en helden fabriceren en als propaganda installeren. Wie niet beseft dat hij zijn eigen museum voor de enige werkelijkheid aanneemt, is verworden tot suppoost van zijn eigen bestaan.
Daar dient kunst voor. Om jezelf heruit te vinden. Om je zekerheden af te toetsten. Om te evolueren, dag na dag, pagina na pagina, facebookpost na facebookpost.
Het zijn bange mensen die niet durven op tafel slaan en eisen dat de budgetten van privé en overheid voor cultuur honderdmaal groter moeten zijn (vanuit een bildungsperspectief) dan die voor transport en leger. Bang dat wat in hen huist, door die kunsten, zou ontluiken en zij in de spiegel kijkend zichzelf zouden beginnen uitlachen.
Wie zichzelf ziet als koning heeft de nar voorgoed opgesloten en zal al wie of wat rondom alsnog met de koning lacht, liefst censureren en dus subsidiedood maken.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 15 november 2019 in art, cultuur, maatschappij, onderwijs

 

Verdienste

Moraal en verdienste: elk succes is een samenloop van omstandigheden en men is slechts in beperkte mate zelf verantwoordelijk. Noch de genen die men heeft, noch de talenten, noch het bezitten van doorzettingsvermogen, noch de netwerken die men overgeleverd krijgt, noch het succes gebaseerd op ‘de juiste man op het juiste moment’, mogen zichzelf toegedicht worden.
Natuurlijk verdienen verplegers die privéproblemen hebben maar toch de patiënten een hart onder de riem steken, of slagers die van 6 tot 21uur aan de slag zijn, het een mooi inkomen te hebben (meer dan wat ze vandaag vaak hebben).
Meritocratie is dus een te verwerpen waarde. Heel wat natuurvolkeren begrepen dat extreme rijkdom toestaan, leidt tot afgunst en het doorbreken van solidariteit. Dus begonnen ze de succesvolle uit te lachen en zijn hele grote vis of hele grote reebok te nuanceren.
Miljardairs zijn een gevaar voor de samenleving. (Piketty).
Het punt is natuurlijk dat de inertie van de door de particratie of het populisme gekaapte democratie soms gelukkig teniet wordt gedaan door privé-investeringen en/of R&D-ontwikkelingen door miljardairs gefinancierd. Bill Gates doet ook goede dingen. Maar het zou correcter en te verkiezen zijn moest heel wat geld in een gezamenlijke pot gestoken worden waardoor niet plikplok een individu, een groep of een initiatief het daglicht zag. Maar dat er een bredere visie achter zit en iedereen gelijke kansen krijgt ervan te genieten.
Natuurlijk moet men daar geen klassenstrijd voor gaan leveren. De omstandigheden van het systeem creëren de rijken. Wijzig de omstandigheden. Room de woekerwinsten af. Maak een verschil tussen het bedrijf dat nuttige producten of diensten levert, groeit en jobs creëert en de miljardair die speculeert, ongeacht waarin of waarvoor en de CEO’s onder druk zet nog meer dividenden uit te betalen.
Mensen mogen rijk worden, maar niet superrijk. Mensen mogen eigendom bezitten maar geen hectaren, laat staan regio’s.
Rijk worden met voedsel of water, het claimen van genetische codes van gewassen, petroleum of andere energiebronnen bezitten en zo rijk worden: dit is nefast.
Het is niet omdat een economisch model het mogelijk maakt schatrijk te worden, dat dit ook aanvaardbaar is. ‘It’s the system, you idiot’. Cynisme is te makkelijk als levenshouding.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 18 augustus 2019 in filosofie, humor, maatschappij

 

Zwaaien maar

Heisa om een vlag. Typisch Vlaamsch. Moet zeker in die canon komen.
Of wacht: het vertrappelen van een vlag maakt moslims woest en het verbranden ervan doet Amerikanen razend worden.
Dus is het is iets universeels, zich emotioneel betrokken voelen bij een vlag? Gaat een canon dan niet per definitie over wat de mensheid bindt?
Maar wacht: er zijn ook veel meer mensen die hun schouders ophalen voor al dat vlaggengedoe.
Dat is dus de kern van een andere canon.
Terwijl zie ik een polsstokspringer een aanloop nemen met een vlaggenstok.
Niet de vlag maar de stok is de essentie.
Al is de vraag: hoe hoog ligt de lat? Hoog genoeg om er makkelijk onderdoor te kunnen.
Als we maar zacht vallen, denk ik dan. Dat vind je in alle canons terug. De behoefte aan dons, het is het maizena van elke beschaving. Schuif even op: er zijn nog een miljard vallenden die ook een plekje zoeken. Identiteit is dus tetris voor poëtische zieltjes. En voor wie eelt heeft op zijn ziel. En op zijn achterwerk.
En als we het koud krijgen? Dan draperen we onszelf. Met een ingebeelde vlag.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 18 augustus 2019 in cultuur, maatschappij, politiek

 

Diversiteit

-Papa, leven wij in een multiculturele samenleving?

-Neen, en laten we dat ook maar zo houden.

-Maar ik dacht dat jij hield van diversiteit.

-Uiteraard. Wij leven in een  cultureel pluralistische samenleving. Fantastisch. Maar dat betekent wel dat een heleboel rechten én plichten voor iedereen gelden.  Wat niet het geval is in een multiculturele samenleving.

-Daar mogen sharia-rechtbanken bestaan.

-En mogen meisjes op hun 12e van school worden gehouden. En stelt men geloof boven de wet.

-En mag men besnijdenissen doorvoeren op kinderen, ook als blijkt dat een deel van hen eens ze volwassen zijn, ervoor pleitten dit niet te doen en hen zelf te laten kiezen op volwassenleeftijd.

-Zo is dat. Bovendien leidt een multiculturele samenleving tot meer censuur, en dus een beknotting van de persvrijheid.

-Hoe zo?

-In een multiculturele samenleving krijgen minderheden culturele rechten en kunnen bijvoorbeeld kritiek op hun handelen, gebaseerd op hun religieuze identiteit, aanklagen als racistisch of discriminerend.

-Maar sedert het arrest Vajnaj vs. Hongarije uit 2008 weten we toch dat een rechtsstelsel dat mensenrechten onderwerpt aan het dictaat van publieke verontwaardiging niet beantwoordt aan de grote principes van een democratische samenleving, aangezien de samenleving haar oordeel moet steunen op argumenten en niet op een aanvoelen of emoties.

-Dat principe is inderdaad strijdig met de rechten die men zou bekomen in een multiculturele samenleving. Maar als men het niet naleeft, dan zal dat asap leiden tot het veroordelen van al wie kritiek heeft op het reilen en zeilen van minderheden die universele rechten met de voeten treden. Bovendien is het nefast voor de kritische stemmen binnen die gemeenschappen.

-Dus als we bijvoorbeeld het salafisme binnen Europa de mond willen snoeren, dan moeten we altijd onze waarden van reciprociteit, tolerantie en vrijemeningsuiting laten gelden?

-Zeer zeker.  We moeten tegelijk ook begrijpen dat identiteitsdenken altijd een machtsdenken is, dat in se gewelddadig is.

-Waarom?

-Wanneer je een ander mens een identiteit aanmeet, dan etiketeer je hem en sluit hem op in een kader. Doe je dat op basis van huidskleur, dan ben je racist. Doe je dat op basis van een cultureel gedrag, dan accentueer je de verschillen, negeert de gelijkenissen en stop je hem onder 1 grote noemer, terwijl die mens sowieso veel meer is dan enkel de identiteit die je hem aangeeft.

-Identiteitsdenken doet dus de veelzijdigheid van een persoonlijkheid oneer aan.

-En leidt vanuit een groep tot een groepstiranniek gedrag. Blanke shooters knallen Hispano’s neer. Enkel omdat ze geen blanken zijn. Imams of pastoors leggen gedragsregels op aan ‘hun’ gelovigen, ook als die regels botsen met de culturele normen die hen omringen.  Dit ter vrijwaren van een groepsidentiteit op basis van 1 eigenschap, die niet eens door iedereen op dezelfde wijze wordt ingevuld.
-Maar als godsdienst of vermeende culturele identiteit de strohalm is waaraan mensen zich kunnen aan vast klampen om zich gerespecteerd te voelen?

-Dan is er een probleem. Dan heeft deze cultureel pluralistische samenleving een steek laten vallen.  Zoals de junkie of de kettingroker een probleem heeft. Maar ga je hen hun gang laten gaan, of ga je met hen in dialoog, met de bedoeling hen tot andere inzichten te brengen?

-Hoe moet je die dialoog voeren?

-Dat is een vraag voor communicatiemensen en psychologen. De beste manier is steeds een 1 op 1 gesprek. Gebaseerd op respect en met de bedoeling vertrouwen te winnen, en niet de kloof verder uit te diepen. Maar daarin moeten wel harde woorden kunnen vallen. Want uiteindelijk wil je het allermoeilijkste bekomen dat er bestaat: een mens ontdoen van zijn gewoontes.

-En hem een nieuwe zekerheid aanreiken.

-Of op zijn minst de contouren ervan.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 9 augustus 2019 in maatschappij

 

Elections

Wanneer ik politici Churchill hoor citeren en onderschrijven, n.l. dat dit door partijen gedicteerde getrapte parlementaire systeem het minst slechte is dat we kennen, weet ik dat:
1. deze mensen falen in het inventief en creatief zijn. Immers, elk product, elk proces dat vol fouten is, wordt vervangen door betere producten en processen. Maar de politiek kan dat niet, zichzelf heruitvinden. Zij leven nog in een 19e eeuwse constellatie. Om de parallel te trekken: de politiek leeft nog steeds in een VHS-systeem terwijl digitalisering de norm is. De stap zetten van analoog naar digitaal, is niet mogelijk met partijen.
2. we moeten dus afstappen van het gegeven democratie gelijk te stellen aan het kiezen van vertegenwoordigers. En zeker geen vertegenwoordigers die door partijen worden voorgesteld. Zo’n systeem is old fashion. En onrendabel en inefficiënt om globale problemen aan te pakken.
3. hoe moet het dan wel? Kijken we even naar de besluitvorming. Die wordt voorbereid in commissies door specialisten. Terecht. En dan komt het primaat van de politiek om de hoek en wringt men veel voorstellen de nek om omwille politieke spelletjes. Dus moeten we een orgaan hebben (een parlement) dat erover waakt dat bij elk te behandelen topic een groep (commissie) wordt samengesteld waarin alle visies en ervaringen zitten. Tegelijk wordt online de bevolking bevraagd. De input van die bevraging gaat naar die groep van experten en zij stellen een synergie op met een stappenplan dat dus het beleid is en uiteraard ook een financieel kostenplaatje bevat. Wie voert dat uit? De administratie. Zoals dat nu ook het geval is. En dat orgaan (commissie) controleert de uitvoering (dat gebeurt vandaag amper).
4. wie zetelt er dan in het parlement? Vertegenwoordigers van diverse belangengroepen: beroepsorganisaties van ondernemers, vakbonden,…, onderzoeksjournalisten, multidisciplinaire academici en een aantal bij loting bepaalde burgers. Zij bepalen de agenda en stellen de commissies per topic samen en waken over de werking van die commissies.
Zo bekom je een mix van bekwame lieden, directe inspraak en straight to the point langetermijn beleid.
5. en neen, ik ga geen partij oprichten om dit te promoten.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 26 mei 2019 in innovatie, maatschappij, politiek

 

Roots without boots

Mensen zijn het product van hun omgeving en hoe ze daar met hun talenten en driften op inwerken. Identiteit vernauwen tot een wij-gegeven is dan ook paniekvoetbal om toch maar een houvast te hebben. Eigen aan sommige 60+’ers. En het geeft allicht wat nepromantisch gevoel.
In dat hopeloos gedateerde Parijse deels opgebrande kathedraaltje (overigens zijn de meeste kathedralen esthetische anticontemplatieve gedrochten) tekenden de Fransen de vrede van WO1. Schoon volk, die oorlogsvoerders. Allemaal gelovigen! Koningen, keizers en tsaar. Katholiek, protestant of orthodox. Ze hadden die gekroonden moeten kruisigen. 😉
Dat is niet mijn verleden (en zo ja, dan zijn jodenvervolgingen en de NSDAP dat ook). En dan zit in elk van ons een mogelijk psychopaat want niets menselijks is ons vreemd. Alleen is de hamvraag dan: hoe ga ik daar mee om? Niet met adoratie. Spinoza zou raar opkijken wanneer men verdiensten geeft aan datgene wat beklemmend werkt. Wie te lang een schoen draagt die twee maten te klein is, voelt opluchting wanneer de schoen uitgaat, maar wat is de verdienste van die schoen, wetende dat zich ontdoen van iets slechts het begin is van een exploratie, en geen synoniem van reeds gelukkig zijn.
En natuurlijk is ‘alles’ ons verleden en reeds de Montaigne begreep dat er wellicht meer wijsheid bij de Grieken en praxis-inzichten bij de Romeinen te halen valt dan bij de stagnerende middeleeuwers, op de herfsttij na.
Christelijke traditie? De traditie van de hypocrisie (doe niet zoals ik handel, maar hecht geloof aan mijn woord of mijn concepten)? Die van het mededogen? Vind je bij alle levensbeschouwingen terug. Katholieken en het authentieke claimen van waarden: get real.
Wie vandaag op dwaze wijze gelovig is (de meerderheid van moslims en een kleine minderheid van katholieken) en dus zich richt tot denkbeeldige hen controlerende opperwezens, de verantwoordelijkheid van het eigen handelen afwimpelend, etc… leeft nog steeds in het verleden. Het zijn de durvers en doeners, de in zichzelf wriemelende neuroten, de poëten die de ander even waardevol vonden, die ervoor zorgden dat een nieuw mensbeeld mogelijk werd.
Ik kwam laatst een vlinder tegen. En ik zei haar: waar is uw rups gebleven? Ze had er geen boodschap aan. Haar voorbeeld waren de vinken, de buizerds, de libellen.
Laten we de geschiedenis van Europa schijven met vrouwenportretten, schilderijen, bustes, pentekeningen. En met wetenschappen en romanciers. Veel plaats voor katholieke moraal of gelovige vroomheid of kunstmatige verbondenheid is er niet. Wel voor a-religieuze spiritualiteit en contemplatie. Al kan je natuurlijk elk werk aftoetsen aan eender welke ideologie of levensbeschouwing.
Maar misschien is het gepalavere hier in deze post wel een mooi symbool voor wat Europese identiteit kan zijn. Vinden van passie, inzicht en genegenheid, soms al zoekende, meestal omdat het gewoon voor het oprapen ligt. En omdat er zoveel te rapen valt, mag een ander een ander verhaal in mekaar puzzelen. Dat is Europa (of zou het wat mij betreft moeten zijn). En wellicht zouden zonder vrijzinnigheid heel wat gelovigen nog steeds via onderwijs (en predikend) pogen de anderen te overtuigen van de puzzel zoals zij die leggen. Kijk maar naar wat er zich vandaag in de States afspeelt.
Auteurs zoals Barnard houden van mythes. Die blijken zich meestal te gedragen als ballonnetjes. Je kan ze gerust doorprikken maar misschien zal een levenskunstenaar proberen er de helium uit te zuigen. Dan is alles wat ie nadien zegt door het timbre grappig.
(en nee, we zullen het maar niet hebben over de Poolse moraal, de Hongaarse intolerantie, de nu nog steeds bestaande wereld van Das Weisse Band (Haneke). Etc.)
Nu goed: ik sla geen mensen en ik bied ook mijn andere wang niet aan. Ik pols. Ik ontrafel. Ik hou een spiegel voor, ook aan mezelf, want ikzelf ben de rechter van mijn bestaan, mijn gedachten, mijn handelen. Dat staat mijlenver van geloof. Wat conservatieve mensen als Barnard zien als eigen aan de christelijke beschaving komt na die ‘beschaving’. En de wortels van hoe ik vandaag ben, liggen rond de Middellandse Zee, maar ook in Azië, of in het licht van een rode reus, in de resultaten van een Thaise massage of het ontrafelen van wat ons geheugen neurologisch net is. Barnard positioneert zich tegenover andere religies, zoals de islam, wanneer die niet open zijn. En wil het christendom zien als de hoedster van de tolerantie.
Laten we het dak van die Parijse kathedraal vermaken tot een park, dat de logica op zijn kop zet, dat de ecologische verbondenheid op deze aardkloot benadrukt en daardoor diets maakt dat we allen in hetzelfde schuitje zitten. Ondanks de eigen geaccentueerde puzzelstukjes.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 25 april 2019 in geschiedenis, maatschappij

 

Grootsheid

De stemtest van de VRT trekt op niets, lees ik her en der. Want de vragen zijn te dwingend; of genuanceerde stellingnames kunnen niet gekozen worden.
Is zeker waar, maar die andere stemtest, genaamd verkiezingen, met de optie om enkel een bolletje te kleuren, is die dan minder dwingend of wél genuanceerder? En het gekke is dat bij de meeste criticasters uitgesproken rechtse partijen op 1 en 2 staan. Dus zijn die mensen dan gefrustreerd? Of schrikken ze van zichzelf?
Dat op zich is een interessant gegeven. Verder kan je wel met die vragen aan de slag om bijvoorbeeld (hou je even vast) in het onderwijs aan burgerzin en bildung te werken. Wie weet komt dat de kwaliteit van de samenleving ten goede. Of willen we enkel economisch inzetbare pionnen laten afstuderen?
Het woord van de week is wellicht: lat. Hoe hoog ligt de lat, of exacter hoe hoog moet ik ze houden om er een tik mee uit te delen op de blote billetjes van de jeugd…. (en laat die vraag er ook tussen zitten: mogen ouders hun kinderen slaan? Heb ik daar toch wel neen op geantwoord, zeker).
Verkiezingen gaat niet om ideologische keuzes maar om de vraag: hoe snel wil je straffen en wijs je anderen met de beschuldigende vinger aan. Hoe snel kleef je het etiket ‘irritante loser’ op iemands face?
Hoe vaker je een lat hanteert, hoe meer een samenleving evolueert van een Gemeinschaft via een LAT-relatie naar een ieder op zich en voor zich-constellatie.
Maar troost u: hoe meer pandoeringen je een ander geeft, hoe groter het risico dat de lat breekt. Al kunnen de striemen blijvende sporen nalaten. Maar sommige venten zeggen dat je daar groot van wordt. Ik zie zachtheid eerder als grootsheid.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 6 april 2019 in maatschappij, politiek

 

Geen gezanik. Iedereen elektrik.

Wie een kijkje neemt op Mars weet dat een planeet oceanen van water kan bevatten, die leven herbergen, en nadien volledig droog kunnen komen te staan en dus geen (ontwikkeld) leven meer mogelijk maken.

Wij, mensen, hebben dus geluk op een planeet te leven waar water is, waar ontwikkeld leven mogelijk is. Wij weten dat dit binnen enkele miljoenen jaren niet meer het geval zal zijn. En dan misschien miljoenen jaren later weer wel. Zo gaat dat met planeten die op een bepaalde afstand (niet te dicht en niet te ver) staan van een ster (de zgn. ‘habitable zone’).

Intussen ondergaan we klimaatschommelingen. Onze copain Breugel leefde op een moment dat het vree koud was en dat zijn Frank Deboosere dagelijks kon kwijlen op extreme laagterecords. Toen er nog neanderthalers rondliepen was er een muur van 1 km hoog die ter hoogte van de Hoge Veluwe diets maakte dat er een ijstijd bezig was. De ijstijden duurden gemiddeld ongeveer 80.000 jaar en werden gevolgd door 20.000 jaar zachtere temperaturen.

We zijn nu stilletjesaan weer aan een nieuwe beginnende ijstijd toe. Maar vandaag hebben wij fabriekjes, vliegtuigjes en auto’s en pompen de ondergrond leeg, transformeren olie tot energie en wijzigen de samenstelling van de dampkring. Die dampkring zal -voor alle duidelijkheid- ook zonder ons wijzigen, maar niet vandaag. Misschien binnen 100.000 jaar. Of binnen 2 miljoen jaar. Of binnen 100 miljoen jaar.

We maken het ons dus niet gemakkelijk als soort. Die luttele periode (‘window of opportunity’ noemen ze dat in ruimtevaartjargon) dat wij kunnen bestaan, hebben we ziektes overwonnen, de levensduur van onszelf verlengd, het genot leren cultiveren en humor ontwikkeld. Formidabel voor een aards specimen. En daar willen we niet meer van terug.

We hebben méér energie nodig morgen, dan dat we vandaag gebruiken. Dus moeten we dat oplossen. We hebben ook permanente flux (toevoer) van energie nodig. Om stabiliteit te kennen. We moeten ook minder CO2 uitstoten willen we niet zonder drinkbaar water komen te zitten, dorre gebieden, rondtrekkende en uitstervende dieren en heel veel vluchtelingen die we zullen moeten neermaaien aan onze muren want -lees even de geschiedenis van de beschavingen- culturen verdwijnen doordat ‘barbaren’ aan hun poorten staan en die ‘barbaren’ (overigens vaak verfijndere culturen) staan daar omdat klimaatwijzigingen hen deden wegtrekken.

We hebben er dus allemaal belang bij globaal te denken, lokaal te ageren en ons te focussen op de volgende 5 of 10 decennia (en niet de volgende verkiezingen). En dus niet aan partijpolitieke spelletjes te doen, noch te denken dat particratie een structuur is waarmee we de problemen kunnen aanpakken. Deze vorm van democratie is wat dat betreft achterhaald als ‘managementinstrument’.

Wat weten we en wat staat ons te doen op het vlak van energiehuishouding?

1. De bestaande kerncentrales wereldwijd zitten in een uitdovend scenario. Maar we gaan geen centrales dichtdoen wanneer we geen alternatieven hebben, zowel qua opslag van energie (nodig om permanente toevoer te garanderen), als qua opwekking (voldoende windmolenparken, krachtcentrales, zonnepanelen, etc.).

2. Dus gaan we plannen. Hey ja, we gaan een planeconomie op poten zetten. Nee, geen communistische. Wel een gemengde planeconomie. Want privébedrijven laten ons blauw betalen voor de door hen opgewekte nucleaire energie. Of ze weigeren te investeren in nieuwe generaties thoriumcentrales en kernfusiecentrales. Want de research-kosten zijn gigantisch. Zonder overheden komen we er niet. Anderzijds hebben we dat privé-kapitaal nodigen en een stukje ondernemingsspirit om een en ander effectief te realiseren en efficiënt op poten te zetten. Maak dus een plan. Een globaal plan. Want we leven in een wereldeconomie (met of zonder Brexit). Een plan waarin ook de ontwikkeling op ecologisch verantwoorde wijze van een heleboel regio’s ingepland wordt. Waarin 5 tot 10 decennia vooruit geblikt wordt en de toekomst vast ligt, n.l. waterstofcentrales én groene energie eventueel aangevuld met thoriumcentrales. Plus goedkope ontzilting van zout water.

3. Zet dus academici, researchers, drukkingsgroepen aan het werk en geef hen dwingende bevoegdheden om een feilloos plan op poten te zetten. Feilloze plannen moeten altijd bijgestuurd worden maar wie een huis bouwt weet dat je zonder plan -maar enkel door elektriciens, metsers, bekisters, interieurarchitecten en eigenaars apart hun ding te laten doen je iets krijgt dat alles behalve een leefbare woonst zal opleveren. En toch zijn er ‘gelovigen’ die de vrije markt als motor willen laten spelen en zeggen: we zien wel waar we uitkomen. Dat kan je met taarten. Je kan bakkers laten taarten verzinnen en in hun etalages leggen. We zien wel wie overleeft en wat type taart geen aantrek heeft. Maar energie is te kostbaar en klimaat te belangrijk om de markt -als motor- te laten spelen. Er zijn ook ‘gelovigen’ die denken dat vadertje staat het wel zal regelen. Ga een les geschiedenis van de 20ste eeuw volgen en zie tot wat voor terreur en hongersnoden dit kan leiden. En dan heb je nog aandeelhouders die absoluut schatrijk willen blijven of worden. Helaas, maar zij zullen moeten inbinden. Winsten zullen afgeroomd worden en geherinvesteerd worden in maatschappelijke projecten, zoals energie-research maar ook sociale zekerheid.

Voila. En kunnen we dan nu dit plaatje uitrollen en stoppen met lanterfanten en bekvechten. En laten we de politiek zoals we die vandaag kennen vervangen door een systeem dat meer controlemechanismen bevat -inclusief objectieve media en degelijke onderzoeksjournalistiek; meer gewicht toekent aan fora en inzichten van wetenschappers en techneuten maar ook belangengroepen een parlement geeft om bij te kunnen sturen en bezorgdheden te kunnen uiten. En wie absoluut politieke partijen wil in stand houden, dat kan uiteraard. Maar dompel je ook eens onder in een cursus neurobiologie en draai je tong drie keer rond vooraleer je een ideologie ontwikkelt gebaseerd op de uitspraak: ‘zo zitten mensen in mekaar’. Geen enkele ideologie omvat de complexheid van het mens-zijn. En juist daardoor perst ze het bestaan in een dwangbuis. Met alle nare gevolgen van dien.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 5 maart 2019 in maatschappij

 

Ainsi soit-il

Het doel van elke consumburger: minder prijsgevoelig zijn.
En dus geven we onze stem aan wie ons belooft dat we de problemen de wereld uit zullen helpen zonder dat we ons zorgeloos consumptiegedrag moeten inruilen.
(de moderne variante van ‘iedereen rijk, geen gezeik’.)

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 27 februari 2019 in filosofie, maatschappij

 

m/v

Geoffry stond zijn vrouwtje. Hij noemde vrouw en paard.
Met vrouw en muis vergaan stond geen enkel moment op zijn menu. Hem met vrouw en macht helpen bleek evenmin nodig.

Hij is een vrouw van de daad. Zelden ontmoet hij de vrouw met de hamer. Al komt ooit de vrouw met de zeis.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 27 februari 2019 in filosofie, humor, maatschappij

 

De snorkelaar

-Papa, vrede is meer dan de afwezigheid van oorlog.
-Akkoord.
-Vrede is rechtvaardigheid.
-Oei. In dat geval leven we in een permanente staat van oorlog. Maar zo voelt het niet aan.
-Die toestand wordt decadentie genoemd.
-Het is de natuurlijke zijnstoestand waarin de menselijke soort het liefst vertoeft.
-Vind je dat hoopgevend?
-Laat ons zeggen dat zonder die toestand er wellicht nog meer gruwel zou zijn. Genot en overvloed zijn de lokazen die de bruut in elk van ons kunnen temperen.
-In mij huist geen bruut.
-Akkoord. Maar dat komt omdat je in een gedemilitariseerde beschermde biotoop opgroeit.
-O ja?
-Tuurlijk. Je geniet onderwijs. Je kan lowcost de wereld verkennen. Je hebt perspectieven.
-De aarde warmt op.
-Laat ons wijn verbouwen. En Belgische zonnebloemolie in de markt zetten.
-De lucht zit vol fijn stof.
-Voorlopig zijn er minder embryonale afwijkingen door fijn stof dan door genetische fouten. Maar de techneuten werken aan een oplossing. Nu de politiek nog.
-De partijpolitiek gijzelt de samenleving.
-Juist. Dat is de dictatuur van de particratie. Maar niets belet je eerste minister te worden. En het intelligenter en met meer luciditeit aan te pakken.
-Waarom kon dat in het verleden niet?
-Door het zand.
-Zand?
-Idealen verzanden. Goede wil loopt vast in zand. Of correcter: door het opgehoopte zand merk je niet dat je op lange tenen trapt.
-Een eufemisme voor eigenbelang.
-Zolang er geen maatschappelijke structuren zijn die het eigenbelang garanderen, zodat dit in harmonie is met collectieve opoffering, zullen er altijd ettertjes, carrièristen en egocentrisme bestaan.
-Laat ze, zolang ze het niet voor het zeggen hebben.
-Maar dat is wat ze nu net willen.
-De planetaire schaal van de milieuproblematiek laat toch een nieuwe religiositeit ontstaan. Waardoor samenwerken essentiëler wordt voor het eigenbelang dan concurrentie of egoïsme.
-Religies vragen opoffering van het eigen belang. Voor een algemener welzijn. Maar wie staat daar borg voor?
-Zijn de maatschappelijke overgangen van feodale elite naar burgerschap; van oog om oog, tand om tand naar rechtstaat en rechtspraak geen bewijzen dat evolutionaire kwantumsprongen mogelijk zijn?
-Wees op je hoede voor de restauratie. Dat is wat de kanalisering van populistische tendensen steeds doet. Oude rangordes pogen te herstellen.
-Geloof jij dan niet in het haalbare van een harmonieuze samenleving?
-Zorg dat je een Appellation Contrôlée Belgica hebt, en dan wil ik wel wegsoezen naar paradijselijke modellen…
-De roes is het gevolg van vrede. Niet de motor.
-En de menselijke drijfveer is de energiebron. In een decadente cultuur is die drijfveer het behoud van wat reeds aanwezig is. Pas nadat men die rijkdom wegneemt, kan wijsheid het overnemen van genot. Maar een garantie is het niet.
-De schaarste lijkt met rasse schreden op ons af te komen.
-Nope. De toekomst zag er nog nooit zo rooskleurig uit voor de mensheid. Alleen zijn er honderden miljoenen zielen die opgeofferd moeten worden. Procentueel minder dan vroeger. Numeriek een pak meer. En vooral: heel zichtbaar.
-Dat is toch onaanvaardbaar.
-Zeker. Maar is alles wat onafwendbaar is niet onaanvaardbaar? Want gekenmerkt door onvrijheid. En stelt hiermee zich niet de vraag: wat is realiteit, en wat is irreëel verlangen?
-Het antwoord ligt in de structuren.
-En laat dat nu net de moeilijk wendbare tankers zijn die zich temidden een stekelige bezigheid van jachten, speedboten en onderzeeërs bevinden.
-Hoe sterk is de eenzame snorkelaar in dat verhaal?
-Als ie het goed aanpakt, overleeft hij zijn eigen bestaan. Maar ook de snorkelaar in eigen bad leeft met de illusie zichzelf overtroffen te hebben door iets te betekenen voor de ander.
-Badsnorkelaars leven in een surrogaat wereld.
-Plato’s grot is de bewust opgezochte natuurlijke biotoop van menig medemens. De waan is wijsheid geworden. De waarheid een bij momenten te mijden werkelijkheid.
-De beeldenstorm ontstond omdat katholieken echt gingen geloven dat de heiligenbeelden leefden.
-Die beelden zijn vandaag te vinden op Facebook, Amazon en Instagram en schenken genot.
-Spuugt de mensheid nu niet in haar eigen badwater?
-Is het dat niet wat ook de snorkelaar doet? Spugen in eigen bril?
-Daardoor ziet ie beter.
-Dat denken al die andere spugers ook. En spuug is het meest natuurlijke maïzena waarmee samenlevingen samen worden gehouden.
-Ik voel een rochel opkomen.
-Omdat jij het bent zal ik mijn gelaat afwenden. Of wacht: laten we een wedstrijdje houden. Om ter verst. We streamen het live en verdienen er nog een stuiver aan. Die investeren we dan in de groene economie.
-Fuck off.
-Zoals je wil. Maar laat ik dan één beeld nog meegeven. Dat van de Venus van Milo. Je weet wel, die dame met de ontbrekende armen en handen.
-Wat is daarmee?
-Zij symboliseert de mensheid. Wie haar prothesen zou geven, maakt de schoonheid van het beeld kapot. Imperfectie is de natuur op haar best.
-Vandaar dat zoveel mensen met bewust gescheurde jeans rondlopen?

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 23 december 2018 in filosofie, maatschappij

 

Waan

De waan van de dag laten binnenkomen en er zijn gedachten mee vullen is een noodzaak voor velen want ze doen wat die waan wil, n.l. hun dag, hun leegte opvullen; ter compensatie van het ontbreken van iets dat er wél toe zou moeten doen. Sportwedstrijden, zangconcours, spelletjes, politiek gekrakeel zijn wanen van de dag. Ze leveren spanning op en soms emoties van mee supporteren. Ze doen ons vaak positioneren terwijl dit niet nodig zou moeten zijn. Het zich dagelijks vullen met de waan van de dag (waarvan de media en twitteraars de koks zijn) leidt tot polarisatie-momenten. Als men veel van die momenten na mekaar plaatst, polariseert een samenleving. Er is teveel media. Er zijn teveel nieuwsitems. Daardoor ontglipt een structuur en ontbreekt een diepte. We houden ons niet meer voldoende bezig met uitdieping. Elk topic zou moeten behandeld worden alsof men een maand of een jaar verder is. Pas dan kan men de essentie, maar al te vaak de overbodigheid ervan inschatten. Zoals de facebook- of instagramsurfer verslaafd is aan prikkels, is de waan-van-de-dag adept slachtoffer van een positioneringsdrift. En neemt daardoor de hoffelijkheid en tolerantie af.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 23 december 2018 in filosofie, maatschappij, media

 

Schermen

Schermtijd.
Ooit betekende dit: de tijd dat men spendeert om de techniek van het schermen onder de knie te krijgen. Schermen is ideaal omwille het voetenspel, de reflexen van armen, het nauwkeurig uithalen, de oog- hand-coördinatie, de soepelheid van de pols en het cultiveren van fair-play.
Vandaag betekent het: rollen met de ogen, oefenen van de glimlach, zenuwachtig repetitief op en neer bewegen met de wijsvinger en zo lang mogelijk op een stoel blijven zitten.
Vooruitgang.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 23 december 2018 in humor, maatschappij, media

 

Planet Toy

Dat Sinterklaas een katholiek is en kindjes op zijn schoot neemt, blijkt onbewust menig lesgevend priester tot voorbeeld te hebben gediend.
Overigens, waarom importeert men uit den vreemde een speelgoedbrenger? Omdat de speeltjes aldaar goedkoper gemaakt worden? Al het goede komt uit den vreemde. En toen zwegen de volksmenners.
Waarom toont men een oude man met lange baard en witte handschoenen? Kunnen we misschien een Mega Mindy introduceren als speelgoedbrengster?
Sinterklaas is dood.
En uiteindelijk gaat het vandaag enkel en allen nog daar om: kindjes doen popelen naar wat er op 6 december als verrassing op hen ligt te wachten. Dat kan je ook met een Spacy Woman die vanop Planeet Toy het speelgoed laat de-atomiseren en het zo door het sleutelgat en langs kieren onder deuren en vensters laat binnenstralen en dan weer laat atomiseren, al of niet voor de schoorsteen.
Science rules!

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 27 november 2018 in educatie, maatschappij

 

Naked

-Dus u stond op de rand van de wipplank?
-Zeker meneer de agent.
-En toen begon u te wiebelen. Maar voor u dook in het zwembad, deed u nog iets.
-Ik liet mijn zwembroek zakken.
-U deed uw broek uit.
-Ja, en toen dook ik.
-U weet dat het verboden is uw schaamdelen te tonen.
-Ik ben niet beschaamd over mijn geslachtsdelen. Niemand moet daar beschaamd over zijn. Het gebruik van de term ‘schaamdelen’ is beschamend voor een beschaving.
-Dat is bij manier van spreken.
-Nee, die manier van spreken is fout, betuttelend, indoctrinerend. Wij moeten niet achteloos met taal omgaan. En zeker niet met semantiek.
-Punt is dat u naakt het water in dook. Waarom deed u dat?
-Mijn zwembroek plakte aan mijn billen en mijn aars kon niet vrij ademen.
-Moet ik dit echt opschrijven in uw verklaring?
-Laat ons zeggen dat het een onderdeel was van een experiment waarmee ik een statement wou testen.
– En wat was dat statement dan?
-Hoe krijg je dames in boerkini het snelst uit het water.
-… Dus u wou iets teweeg brengen…
-Een schokgolfje. Bij mensen die lijfelijk ingebonden door het water klieven.
-En als dat hun keuze is?
-Vooreerst is niets onze keuze. Wij zijn het product van omgevingsfactoren die maken dat we beslissingen nemen, en dus nooit in volle vrijheid beslissen. Zeker bij sociale druk mag men de term ‘hun eigen keuze’ niet gebruiken. Semantiek, weet u wel.
– Dus u wilt dat die vrouwen uit het water blijven.
-Nee, ik wil hen enkel confronteren met mijn levensstijl. Zij kozen zelf uit het water te gaan.
-Zij voelden zich verplicht doordat u naakt was.
-Zij voelden dus een innerlijke dwang. Niet bepaald wat ik versta onder vrije keuze.
-Jamaar, u zegt dat zij niet vrij zijn wanneer zij een boerkini aantrekken, maar u zet hen dan opnieuw in een onvrije situatie.
-Juist. Om de absurditeit van hun houding aan te kaarten.
-En zal dat iets veranderen?
-Toen ik uit het water kwam zag ik hen vanop het droge naar me gluren. Het genotsvol aanschouwen van een verbod is het begin van alle bevrijding.
-Vooraleer u op het droge kwam, zwom u nog wel een kwartier in het diep.
-Ja, dat was en nevenexperiment. Hoelang zal de badmeester op zijn fluit blijven blazen, terwijl ik met mijn blote fluit buiten zijn bereik blijf zwemmen. Wat kan de betrokkene doen? In het water springen en mij bij mijn haren nemen en naar de kant slepen? Dat mag niet want ik moet mijn badmuts ophouden. Of zal hij mij vastnemen met het risico dat zijn dij tegen mij geslacht duwt? Dit zijn van die momenten dat men zich in een liminale zone bevindt. Een soort no-mansland.
-U vertelde ook dat u de marketinghype van de boerkinisering wil aanklagen.
-Zeker. In feite is alle tamtam rond dat kledingstuk sluikreclame voor die Australische fabrikant. En ik voel mij gediscrimineerd.
-Heu… u voelt zich gediscrimineerd?
-Ja; Ik wacht al jaren op een zwembroek voor mannen waarbij de aars ontbloot blijft en de stof bij het verlaten van het water niet kleeft tegen je billen. Samengevat: mijn actie kadert in de eenmanscampagne: met de billen bloot zit je je hele leven op mama’s schoot.
-Dat klinkt erg Freudiaans.
-Frivoliteit is een overlevingsstrategie dezer dagen. Schrijft u maar gewoon op dat de rek uit mijn elastiekje was.
-Onder ons: is dat aangenaam, zo naakt zwemmen?
-Als een vis in het water, zo voelt het. Of als een astronaut in het luchtledige.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 15 juli 2018 in humor, maatschappij

 

Eindtermen

Vlaamse achttienjarigen moeten -volgens de Eindtermen- ‘misverstanden in de interculturele communicatie die ontstaan door taalkundige of culturele verschillen herkennen en rechtzetten.’
Lijkt me een geweldige examenvraag. ‘Noem drie interculturele misverstanden, duid aan hoe ze zich in de communicatie voordoen en zeg hoe ze op te lossen’.
Gegarandeerd krijg je dan te horen: Wat bedoelt u met intercultureel? Wanneer is iets een misverstand? Behoren allochtonen niet tot onze cultuur? (die laatste vraag is op zich reeds een voorbeeld van een misverstand, dus dan antwoord ik: schrijf uw vraag op en ge hebt 1/3 van de punten).
Een hele slimme 18-jarige zou durven vragen: Is de genderproblematiek ook een voorbeeld van een intercultureel verschil? En de filosoof in spe zou stellen: Elk individu representeert toch een eigen culturele eigenheid, dus slaat die vraag ook op elk verschil en geschil tussen koppels, ongeacht hun geslacht?
Ja ja, de Eindtermen klinken als genadeschoten voor wie een muur optrekt ter beveiliging van de eigen identiteit, en ze klinken als het startschot voor wie als wereldburger het leven instapt.
Zou Marc Zuckerberg ooit een eindterm behaald hebben?

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 16 juni 2018 in educatie, filosofie, humor, maatschappij

 

Discriminatie

Wanneer een bakker mag weigeren een taart te bakken voor een homoseksueel koppel, omdat hij tegen homohuwelijken is, dan mag een cafébaas een bordje ophangen: Joden worden niet bediend.
Zogenaamde libertijnen (het ik tot de eigenste macht verheven) draaien zich in alle bochten om hun darmklachten -ten gevolge van feitelijkheden die ze niet normaal vinden, zoals een huwelijk tussen twee mannen of twee vrouwen; zij vinden dat dit enkel kan tussen man en vrouw kan- te verdringen en zich te beroepen op de allerindividueelste vrijheid -ook de vrijheid tot discrimineren- als hoogste goed. Dit soort uitgesproken rechts ideologisch Burkiaans gemeander baseert zich in se enkel op de eigen gevoelsbeleving. Wat ze ‘normaal’ ervaren en hen geen buikkrampen geeft, is de norm. Wat daar niet mee strookt, daar smijten ze een allesbehalve Proudhoniaans ego-recht overheen om het uit hun omgeving te mogen bannen.
Waar zij zich dus beroepen op absolute vrijheid, ketenen ze in werkelijkheid hun eigen denken in een absolutisme én baseren ze zich op achterhaalde ‘natuurlijke gedragingen’ om een deel van hun medemensen te discrimineren. De facto kopiëren ze daarmee het stringente en zelfgeïndoctrineerde totalitaire denken en handelen van stalinisten en dogmatisch materialisten. Fundamentalistische principes ter verantwoording roepen voor eigen intolerantie, combineren met het toestaan van discriminatie, leidt er uiteindelijk toe dat geen enkele cohesie nog wettelijk opgelegd kan worden. Anderzijds: de dag dat zo iemand met zijn wagen crasht, stap je best op de bloedende betrokkene toe en zegt hem: ‘In overeenstemming met uw eigen dwaze extreme denken is het mijn vrijheid u niet te helpen.’

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 16 juni 2018 in filosofie, maatschappij

 

Fobie

Waarom zegt men steeds: ‘toen we tienduizenden jaren geleden in groepjes (clans) door de savanne trokken, en een ander groepje tegenkwamen, waren we angstig omdat we vreesden dat ze onze vrouwen zouden afpakken, of ons voedsel.’
Waarom zouden ‘we’ niet angstig zijn omdat ze onze ‘mannen’ of onze jonge meiden of jongeheren zouden afpakken? Waarom zouden die clans zich gedragen als sultans die een harem zoeken? Om te jagen heb je zeker snelle benen en geoefende ogen nodig. Dat kunnen zowel mannen als vrouwen zijn. Misschien dat men een pas geworden moeder zou nemen indien in de eigen clan er een zou gestorven zijn, maar dan nog werden baby’s gewoon door andere stam-vrouwen gezoogd en gevoed.
Er zijn overigens voorbeelden gekend van stammen die niet vijandig staan tegenover wat ‘vreemd’ is. Ook werd er reeds geruild, dus uitgewisseld, dus angsten werden overwonnen en de anderen werden benaderd.
Waarom zijn mensen dan xenofoob, racistisch, genderfoob?
Wellicht omdat onze hersenen allesomvattende verhalen fijner vinden dan verklaringen die deels onzeker zijn. Dus eens een verhaal overgeleverd wordt (vandaag is dat via social media, maar ook nog steeds oraal) en als dat op dat moment als aangenaam en zeer plausibel overkomt, dan houdt men daar aan vast. Sommigen willen daar hun hele leven aan vasthouden. Ze aanvaarden bijgeloof (monotheïsme bv.). Ze verzetten zich tegen elke inbreuk op dat wereldbeeld. En dus worden ze conservatief of reactionair. Ze zien dat verhaal als de absolute zekerheid, de waarheid, het geruststellende. Ze romantiseren het. Ze verdringen kritiek, zelfs als ze het verhaal zelf ervaren als ontoereikend. Ze zullen zich op logische basis in vele bochten wringen. Mensen zijn zeer sterk in het goedpraten (in de eerste plaats aan zichzelf) van hun wereldbeeld. Hoe langer men aan een wereldbeeld vasthoudt, hoe visceraal bedreigend en dus fysiek ongemakkelijk men vernieuwingen en vreemde zaken ervaart. Eens men de grens van het fysiek ongemakkelijke heeft bereikt, zal men nog meer een egelstelling aannemen. Men stelt ook -ten onrechte- dat men intuïtief wel weet wat goed of juist is, en wie slecht is. Men zal ook geestesgenoten opzoeken, en vandaag is dat niet moeilijk in de virtuele wereld. Daardoor wordt het eigen beeld opnieuw bevestigd.
Mijn punt is dus dat ook zonder ontmoetingen met ‘vreemden’ mensen fobieën kunnen vertonen en conservatief kunnen zijn. Het is nu eenmaal een manier waarop onze hersenen werken. Wie openstaat voor het vreemde, zal dit bv. steeds opzoeken. Want dat geeft nieuwe impulsen, en die zijn verslavend, dus neurologisch gecodeerd.
Waarom is de ene mens dan open voor het vreemde, en de andere net niet? Iedere mens kan beiden zijn! Kleine oorzaken kunnen een verschillende reactie opleveren. De ene heeft een negatief verhaal gehoord, checkt dit niet, en creëert zo bij zichzelf argwaan jegens de persoon of situatie waarover men hem vertelde. Iemand anders heeft nooit veel meegemaakt noch gezien, en kan toch openstaan, omdat hij bv. positieve verhalen gehoord heeft m.b.t. dat ‘vreemde’.
Niemand is een onbeïnvloede bundel neuronen. Ouders die experimenteren toelaten t.o.v. ouders die angstig beschermend optreden en met hun lichaamstaal afkeer voor iets nieuws uitdrukken, maken een wereld van verschil. Daar hebben onze voorouders weinig mee te maken. M.a.w. ook zonder de permanente dreiging van de sabeltandtijger en genocidale clan-moorden, zouden wij wezens zijn die zowel angstig, racistisch, als open(hartig) en ontvankelijk kunnen zijn. Het is een kwestie van wat je voedt, en hoe je zelf omgaat met angsten en negatieve ervaringen. Wie steeds terug wil naar dat ene allesomvattende zekerheidsscheppende verhaal (dat bv. door de omgeving wordt ingepompt, denk maar aan ouders die geen weerwoord of bevraging dulden), zal sneller negatieve houdingen aannemen. En wanneer dat verhaal stelt dat je open grenzen moet hebben en iedere mens moet omarmen als potentieel liefdevol, dan zal je blind zijn voor situaties die tonen dat die houding ook nefast kan zijn. Religie en ideologieën zijn een gesel voor het kritisch verstand.

 
 

Tijd

Een slok cola smaakt 7 seconden lang.
Daarvoor doen cola drinkers het, die 7 seconden.
Waar zij niet bij stilstaan is dat cola uren blijft inwerken. De stoffen dalen tot ze helemaal afgebroken zijn, getransporteerd worden en delen ervan als vet opgestapeld blijven in lichaamscellen. Suikers hebben ook hun vaak negatieve impact.
M.a.w. als we niet eens ten volle bij elke slok cola het hele tijdsverloop in kaart kunnen brengen -het gaat nochtans om ons eigen lichaam- hoe kan je dan verwachten dat mensen bij elk stuk plastic dat ze in huis hebben beseffen dat dit misschien nog honderden jaren nadat ze zijn overleden verder blijft bestaan.
Misschien moeten we op elk stuk plastic een levensdiagram plaatsen met daarin een heel heel heel kleine spies die weergeeft: ‘de periode waarin u gebruik zal maken van dit plastic’.
Ook bij cola zou zoiets nuttig kunnen zijn. ‘Uw volgende slok is 1/4500ste van de levensloop van de cola in uw lichaam.’

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 16 juni 2018 in ecologie, filosofie, maatschappij

 

Mededogen

Aan al die economische adepten van Ayn Rand, of van Jordan Peterson, je weet wel, die mensen die ‘eigen schuld dikke bult’; ‘alleen je eigen verdienste telt’, ‘weg met de gemakzucht’; ‘waar een wil is, is een weg, zo niet zij ge een loser’,.. dat soort mensen dus, die alles als een contract zien, en elke menselijke relatie in termen van nut, eigenbelang, eigen voordeel zien; die mensen die dus graag veralgemenen en uitvergroten (alle mensen die illegaal binnenkomen zijn profiteurs; al wie genuanceerd nadenkt en het verschil maakt tussen muren optrekken en culturele grenzen trekken, willen open grenzen; al wie vindt dat ze teveel belastingen betalen, daar niks voor terug krijgen en zelf keihard werken en alles opgebouwd hebben, en daarom elke euro aan sociale uitkeringen weggesmeten geld vinden; aan die mensen dus die mededogen een zwakte vinden en zich als rotsen opstellen, daar wil ik enkel aan zeggen dat Ayn Rand op het einde van haar leven in leven werd gehouden door een bijstandsuitkering.
Soms kunt ge pech hebben. Ook al is het uw schuld niet.
Het kan verkeren, zei Bredero.
Maar ik noteer u en uw meningen in mijn groot Boek Der Eeuwige Malsheid. Ik noteer uw namen onder de rubriek: De Hardvochtige Perfectionisten. En als uw naam plots in het kolommetje terecht komt van ‘Zij die op enig mededogen of begrip zouden moeten kunnen rekenen’ dan zal ik daar een vraagteken achter zetten.
Nee, ik schrap u niet uit dat lijstje, zoals u dat zelf wél zou doen met anderen die het volgens u niet verdienen. Ik schrap geen mensen. Ik hou u misschien enkel een spiegeltje voor. En een bemoedigend glimlachje, want meewarigheid is ook niet aan mij besteed. En ik zal een matrasje op de grond leggen, want uzelf van uw eigen pedestal zien vallen… dat kan pijn doen. Maar ik zal u niet bepamperen. Zover wil ik niet gaan. Ik doe dat nu ook niet. Ook al denkt u dat wie niet gehaaid in het leven staat, wel een pamperaar moet zijn. U had informaticus moeten worden. Daar is denken in 0 of 1 zinvol. Daarbuiten echter vloeit de nuance. En alles wat vloeit maakt week. Zo zullen uw etiketteringen ook losweken, want mensen in hokjes stoppen om uw eigen wereldbeeld te doen kloppen, is zo passé. Zo 19e eeuws. Zo idealistisch totalitair. Zo… fundamentalistisch.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 4 juni 2018 in cultuur, filosofie, maatschappij, psycho

 

Plastic

Walvissen
De kuisploeg der oceanen.
Happen als stofzuigers
Plastic.
Behappen
Hun eigen dood.

Tijd
Hoog tijd
Om tijdig hun maag
Leeg te pompen.

Of
Bij nader order
Een soort te ontwikkelen
Die plastic
Als voedsel behoeft.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 3 juni 2018 in maatschappij, poëzie

 

Politics 3.0

-Het is maar een peiling. De echte peiling zijn de verkiezingen.
-Ja, maar een maand na de verkiezingen zouden nieuwe verkiezingen wellicht een ander resultaat opleveren, zoals met peilingen.
-Zeer zeker.
-Is het dan niet dom om op basis van een tijdsmoment het parlement te vullen?
-Vind ik ook. Het zou evidenter zijn om de samenstelling permanent te updaten.
-Maar hoe zou je dat kunnen doen?
-Burgers online laten stemmen.
-Wacht even: als burgers online om de maand hun stem moeten uitbrengen op wie hen vertegenwoordigt, kunnen ze dan niet meteen hun stem uitbrengen over de topics die hun verkozenen behandelen?
-Zeker. Op voorwaarde dat ze weten waar ze het over hebben.
-Dus een informatieplicht koppelen aan kiesrecht.
-Online worden door partijen, maar ook door drukkingsgroepen en academici beleidsplannen geplaatst, die door het Rekenhof geanalyseerd worden op de impact op de begroting en dan mogen burgers -nadat ze middels een bevraging aantoonden te snappen waar het over ging- een keuze maken.
-Is dat democratie 3.0?
-Wellicht.
-Zet dat de particratie buitenspel?
-Ja, maar niet de ideologie.
-Die staat vandaag wel buitenspel…
-Scoren doe je alleen als de camera’s draaien.
-Politici zijn tribunespelers.
-Terwijl de dossiervreters belangrijker werk afleveren.
-Die zouden dat kunnen blijven doen?
-Ja, in een parlement dat samengesteld is uit partijleden maar ook uit vertegenwoordigers van het middenveld, of exacter uit hun studiediensten.
-Is dat geen technocratie?
-Deels. Maar daar is behoefte aan. En tegelijk worden de technocraten getemperd en gestuurd door de andere vertegenwoordigers.
-Waar zouden de burgers dan over moeten stemmen?
-Een aantal opties. Mogelijke pistes.
-Je kan dan ook in dat parlement 3.0 een aantal vertegenwoordigers als stem van het volk laten zetelen.
-Ja, op basis van loting. Maar omkaderd door drukkingsgroepen, academici, studiediensten en ambtenaren.
-Maar wie vertegenwoordigt de instellingen dan, bv. bij buitenlands bezoek?
-3D-animaties. Replica’s van Prins Laurent die levensecht lijken en vanop afstand een dialoog ingelepeld krijgen.
-Marionetten dus. Handpoppen.
-Maar 3.0. Bots.
-Political Bots.
-Zoals je wil.
-Oké. Wanneer beginnen we eraan?

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 27 maart 2018 in maatschappij, politics, politiek

 

Verpeutering

Het is niet de eerste keer dat ik het zeg: stop met de term ‘verkleutering’ te gebruiken in pejoratieve zin. Weinig volwassenen hebben de ingesteldheid van kleuters: steeds maar doorvragen; verwonderd zijn in grote en kleine dingen; een continue stroom van aha-erlebnissen; een wegsmeltende eerlijkheid en een ontembare energie.
Gebruik dan liever de term verpeutering. Peuters noemen een voorbij waggelend vierpotig blaffend wezen ‘hond’ zonder te beseffen dat ze met taal bezig zijn. Noch wetende dat het een dier is. Menig gelovige volwassene benoemt fenomenen als door god of allah gecreëerd, zonder besef van de ware aard van die dingen. Verpeutering is het na-apen zonder eigen kritische reflectie noch zich bewust zijn van de gebruikte methodiek. Verpeutering is orde scheppen zonder zelf te reflecteren, vragen te stellen, te spitten. Het is een ingebouwde drug die het leven makkelijker maakt maar jezelf tot speelbal van manipulerende medemensen. Verpeutering is de bron van alle framing.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 20 januari 2018 in maatschappij, psycho

 

Over leesvaardigheid

1.

Geïnterviewde: Iemand schreef een interessante post op facebook.
Journalist : Lees eens voor.
Geïnterviewde: de post is wel 1 A4 lang.
Journalist: Oei. Kun je hem ook in 1 quote samenvatten. Waarover gaat de tekst?
Geïnterviewde: Hoe het komt dat jongeren minder begrijpend kunnen lezen.

2.

Kan Studio 100 geen voetbaltempel neerpoten?
Waarom moeten overheden zich inzetten om miljonairs zich te laten amuseren tijdens hun vakantie?
Brood en spelen, zegt u? Ja, wellicht noodzakelijk voor delen van de bevolking maar er zijn betere leesvaardigheidsbevorderende spelen.

3.

Pianoles duurt 30 minuten per week. Wat doen leerlingen? Thuis oefenen. Enige manier om vaardigheden te vergroten.
Dus wanneer leerkracht half uurtje begrijpend lezen oefent in de klas, hoe kunnen leerlingen dan beter worden? Juist, door thuis veel te lezen, al of niet begeleid door ouders. Zo niet, is het dan de schuld van het onderwijs dat minder jongeren begrijpend lezen? Hallo ouders. ..?

4.

We moeten de lat hoger leggen.
Zo kunnen veel meer mensen er makkelijker onder door.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 9 december 2017 in maatschappij, taal

 

Sinterklaas is dood

-Sinterklaas is dood.
-Oei.
-Geen nood. Alibaba neemt zijn handeltje over.
-O.
-Je kan je lijstje achterlaten op https://www.alibaba.com
-En komt Alibaba dan mijn cadeautjes aan huis brengen?
–Zeker. Een aantal Topchinezen doen dat.
-O. Dus het zijn Gele Pieten?
-Nee. ’t Zijn Manadarijnen.
-Gele Mandarijnen?
-Jazeker.
-En die komen dan door de schoorsteen?
-Nee, daarvoor huren die Mandarijnen een heleboel Zwarte Zulu’s in.
-Zwarte Zulu’s?
-Ja. Arbeiders die niet meer nodig zijn in Midden-Afrika bij de mijnontginningen.
-O. Lijkt me wel een heel postmoderne fabel.
-Trek het je niet aan. Leg gewoon genoeg maniok en rijst in je schoentje en je cadeautje zal klaar liggen.
-Youpie.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 24 november 2017 in humor, maatschappij

 

La Traviata

La Traviata. Door Verdi geschreven anno 2017.
De eindscène.
Violetta is geveld door een opengescheurd borstimplantaat. Lekkende siliconen maken dat ze op haar sterfbed ligt.
Haar geliefde -architect van beroep- is in Antwerpen op een meeting met het stadsbestuur om de overkapping van de ring te fijntunen.
Hij krijgt het droevige nieuws en springt onmiddellijk zijn Ferrari in, richting Italië.
Zal hij zijn geliefde nog een laatste maal levend kunnen omarmen?
Helaas. Omwille een gekantelde vrachtwagen die zijn lading siliconen verloor, is de hele ring richting zuiden geblokkeerd. Onze geliefde staat 12 uur in de file. Op zijn smartphone ziet hij Violetta sterven. Waarna hij een gasboete krijgt wegens het gebruik van een gsm achter het stuur.
Doek.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 24 november 2017 in cultuur, humor, maatschappij, music

 

Civilization

Doorgedreven Tax cut en het opgeven van Net Neutrality. Wie het plaatje niet ziet: Amerikaanse conservatieven (extreme liberals als het op belastingen aankomt) willen dat zijzelf (het zijn miljonairs of miljardairs) en hun rijke achterban nog meer overhouden (tax cut) én ze rentabiliseren alles wat geld kan opleveren ten koste van het algemeen belang (o.a. opgeven Net Neutrality). Uit naam van ‘the markets will take care’. Hun houding is dus: pers eruit wat eruit te halen valt. Petroleum. Steenkool. Just go on till the end; Data en bytes: privatiseer alles. En hou zoveel mogelijk winst voor jezelf.
Dit is de zoveelste hold-up op de beschaving. Althans, als men onder beschaving verstaat een systeem waarbij iedereen de vrijheid krijgt ongeacht zijn/haar inkomen beschikking te hebben over kennis, onderwijs, media en uiteraard redelijk comfortabele woonst en nutsvoorzieningen.
Hebzucht is in charge.
En het uitreiken van een eredoctoraat (door de KULeuven) aan een EU-commissaris die megaboetes oplegt aan o.a. Google, is zelfs geen doekje voor het bloeden. De dame in kwestie kwam laconiek vertellen dat concurrentie zeer belangrijk is voor de consument. Het opgeven van Net Neutrality gebeurt nu net uit naam van de zogezegde belangen van de gebruiker. Concurrentie is een garantie? Onzin. Ofwel maken kartels afspraken (en verdelen de koek); ofwel is er een monopolie maar het heffen van boetes maakt ons niet vrijer van Google of Facebook. Enkel strikte en strenge overheidsregels (en bv. een Europese Google of Facebook) kunnen de commercialisering van kennis en kunde afblokken. De spelregels moeten gewijzigd worden. En dat is iets anders dan boetes opleggen. Concurrentie als motor is nefast geworden voor planeet en burger. Er dienen krijtlijnen uitgetekend waarbinnen concurrentie kan plaatsvinden. En dan nog. Waarom moet er in alles concurrentie zijn? Voorzie voldoende keuze. Waarom zouden huisartsen tegen mekaar op moeten concurreren en hun prijs verlagen (om meer patiënten te lokken) of juist verhogen (in ruil voor goede begeleiding)? Elke huisarts moet eenzelfde kwaliteit leveren voor eenzelfde tarief. Dat werkt. Pas dat toe op eender elke sector. Verdeel bv. alle zonnepanelen-aanvragen onder alle bedrijfjes die panelen plaatsen. Zorg dat ze allemaal goeie kwaliteit afleveren. Iedereen tevreden. En voorzie een grote pot voor innovatie, research en slow science. In se is het dat wat de Chinese overheid gerealiseerd heeft. Helaas in een politieke dictatuur, maar zij hebben de bakens uitgezet en hebben de normen vastgelegd; Met reuzenschreden worden ecologische en welzijnsproblemen aangepakt. Wat zich in de VS afspeelt is net het tegenovergestelde. Geen visie, geen krijtlijnen, tenzij pak wat je kan pakken.Afkalving van de middenklasse. Verpaupering. En slecht onderwijs. Zo suicideren beschavingen zich.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 24 november 2017 in economie, maatschappij, politiek

 

Haast

Haast doet met onze psyche wat suiker doet met ons lichaam.
Een gehaaste samenleving verhindert optimaal samen-leven. Het leidt tot FOMO en doet al te vaak ervaringsopportuniteiten degraderen tot consumptie-momenten.
Tijd om snel over te gaan tot traagheid en diepte.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 5 november 2017 in filosofie, maatschappij

 

Processie

De lijdensweg van Christus uitbeelden in een processie.
Hebben mensen echt niks zinnigers te doen? Bijvoorbeeld op Socratische wijze de gedachten van Jezus aan de man brengen door wandelaars te interpelleren. ‘Bent u gelukkig en waarom zou u dat op Facebook delen?’ ‘Kent u de vreemdeling in u zelf?’ Dat soort vragen.
Maar ook door Jezus te tonen terwijl hij danst.
Terwijl hij moppen tapt. Ja, Jezus tapte moppen. Weet ik uit goede bron (zijn vader).
Maar nee, ze gaan het lijden in een processie weergeven. Geef ze een lsd-tabletje. Dan kunnen ze hun gemoed wat kleur geven.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 7 augustus 2017 in maatschappij, religie

 

Toerist

Toerist in eigen leven. ’s Ochtends groet ik mezelf als nobele exotische onbekende in de spiegel. ’s Middags vraag ik me af waar ik de hele tijd ben mee bezig geweest, en als ik dat dan toerist-gewijs ontdekt heb, vind ik het soms zeer boeiend. Soms ook niet.
’s Avonds open ik een zelfgeschreven app en book een overnachting in mijn eigen huis.
Eens geboren, altijd toerist, zeg ik maar.

Edoch, daarmee is de kwaal ‘massatoerisme’ niet verdwenen.
‘When does Venice close?’
Dit soort vragen blijken reëel. Als het zo verder gaat met het massatoerisme, is het misschien een oplossing te werken met intekenlijsten met de data en uren waarop je Dubrovnik, Venice, Amsterdam etc. kan bezoeken.
Maar omdat vele toeristen geen sikkepit geven om geschiedenis, kan men een groot deel ervan ook afleiden naar kleine gemeentes in de thuislanden waar men dan hologram-reconstructies bouwt van historische gebouwen uit de belaagde steden. Zo verdient de lokale middenstand van Wuustwezel of Borgloon ook iets.
Al is virtual reality ook een oplossing. Inclusief geuren. Van de paardendrollen. De warme wafels. De urine tegen een kathedraalmuur. De Vespa-uitlaatdampen. De verdampende zonnecrèmes.
En op elke hoek een flitsende japanner.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 7 augustus 2017 in maatschappij

 

Mot(t)o

-Wat is jouw motto, papa?
-Un homme de qualité, ça ne travaille pas.
-En daarom laat je Afrikaanse kindjes met hun blote handjes de grondstoffen van je iphone uit de grond halen?
-We mogen inderdaad ons pollekes kussen dat zij dit doen, al zou men ze beter handschoenen geven.
-Of een basisinkomen voor hun ouders en onderwijs voor hen?
-We leven in een transitieperiode. Blanke slachtoffers van aardbevingen die hun vakantie moeten onderbreken zijn essentiëler dan zwarte boeren die hun vee door de droogte zien sterven en met hun hebbe en houwe naar een stad trekken.
-Hoe lang zal dat nog zo zijn?
-Tot we terug in de Griekse polis leven.
-Met dubbel zoveel slaven als vrije mannen die hun tijd vulden met leuteren en filosoferen?
-De slaven zijn de robots, de AI-toepassingen. Iedere mens zal kunnen leuteren en zich amuseren. Met mate.
-En in afwachting…
-Drijven de lijkjes op zee, keuteren kleuterhandjes in afvalbergen, kalft de middenklasse in de States verder af en staat Instagram vol genotsbeelden.
-Tijd voor een nieuwe beeldenstorm?
-Mensen hebben illusies nodig. Of dat nu de maagden in een hiernamaals of duizend likes zijn.
-Mag het iets reëler zijn?
-Oké. Switch off. Maar de werkelijkheid wordt er niet onmiddellijk rooskleuriger door.
-Zou je niet beter een ander motto nemen?
-Of een moto. Kan ik eender welke illusie tegemoet racen.
-Vergeet je oogkleppen niet.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 31 juli 2017 in filosofie, humor, maatschappij

 

Babyboomers

-De babyboomers, papa, zijn die zo genoemd omdat ze veel kinderen hebben?.
-Integendeel: ze deden het aantal baby’s net niet boomen. Dankzij pil en condoom leefden en copuleerden ze in volle vrijheid.
-Dat is dus de Flower power-generatie?
-Ja, wat hen kenmerkt is inderdaad de levensloop van een flower. Snel in bloei en dan lang droog en verslenst wachtend tot het steeltje knapt.
-Maar ze gaven toch alle power aan de natuur?
-Zeker. Ze dieselden er op los, kriskras doorheen weidse velden. Sabbelden cadmium. Strooiden pesticiden. Bouwden reactoren. Vonden tractoren en andere reuzemachines uit. En hypeten zichzelf en de economie.
-Oei.
-Niks oei. Ze zijn de voltooiing van het mercantiele boomende consumptisme. Ze zijn de eerste collectieve narcistische generatie.
-Teren zij op hun verleden?
-Ja, en op hun pensioen. Maar de paradox is dat hun geschiedenis enkel hun eigen levensperiode omvat.
-Voor de Instagrammers van vandaag is dat herkenbaar.
-Zeker. Zij zijn de digitale nazaten van de babyboomers.
-Maar het is toch fijn te leven te midden je eigen spiegelbeelden, je eigen verwezenlijkingen en je eigen kleine ditjes en datjes en verder de wereld te zien als een theatrale opvoering, die hoogstens om een meninkje vraagt.
-Tuurlijk. Carpe diem.
-We genieten ons kapot.
-Leven is oscilleren tussen zinvolle nietsdoenderij en stressvolle zelfverwezenlijking.
-Dat leerden de babyboomers ons?
-En dat moeten we behouden willen we het kunnen overtreffen.
-En heb jij dat kunnen overtreffen?
-…
-Vertroebelt je zelfbeeld? Zal ik je spiegel zemen?
-Misschien had ik ook beter een condoom gebruikt…

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 23 juli 2017 in filosofie, humor, maatschappij, politiek

 

La chute

En passant waargenomen. Languit op het trottoir. Met de rug naar de rijweg. Een been in de goot, een blote voet in een plas en een zwarte schoen zo’n halve meter verder. Naast haar een zwarte gelakte wandelstok en rond haar drie kleine uitpuilende semi-lederen handtassen.
Ik passeerde in de verlaten straat met verse pistolets. Even moesten mijn hersenen wennen aan het beeld. Dit is geen aanval in Aleppo of Mosul. Dit is ook geen rechtkrabbelende dame. Dit is een senior die gevallen is en hier misschien al een poosje ligt.
Rechtsomkeer gemaakt. De dame bleek weggestapt uit het nabije home. Ik hielp haar recht en zette haar op een vensterbank. Of ik haar zoon kon bellen. Ze kende het nummer uit haar hoofd. Toen ik hem aan de lijn had gaf ik mijn gsm aan haar en ze vroeg hem om haar te komen halen. Waarom? Omdat ze op weg was naar haar vader. Papa is dood, werd er geantwoord. Kom mij dan halen, zei ze. Ga terug naar het home, zei haar zoon. Ze duwde de gsm boos van zich af. Ik zei tegen de man dat ik haar gevonden had op straat en of hij tot hier kon komen. Hij zei niks maar legde onmiddellijk in.
Ik heb haar naar het home gebracht. Ze had een opmerkelijk oog voor detail: ze vond het oranje van mijn wagen fris en toen ik in één keer 180 graden draaide voor de ingang van het home, zodat haar portier aan de voorgevelzijde kwam te staan, zei ze: dat kunnen andere auto’s niet, in 1keer draaien.
Het duurde even voor de verzorgsters van het home begrepen dat de dame was weggelopen. En mijn vraag me even te helpen haar naar binnen te begeleiden, kwam niet gelegen qua tijdschema.
Maar eens men begreep dat men de routine moest doorbreken, kwam alles in orde. De senior is terug home. Haar kwetsuren vallen mee. De handtassen zijn veilig en ik werd overladen met bedankjes.
De straat was opnieuw leeg. De pistolets smaakten toch iets anders.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 22 juli 2017 in educatie, maatschappij

 

Woordkeuze

Vluchtelingenstroompje. Migratiezuchtje. Warmwelkomtehuis. Enkelingentoevoer. Talentenbrengers.
Of, een ander topic bespelend:
Kersopdetaart-betoelaging. Volwassenpolletjes-exploratie. Bakensverzettende-meetings.
Waar dit over gaat? Bespelen van neuronen. Ga niet mee in het discours (en gebezigde vocabularium) over vluchtelingenstromen en asielzoekers of over graaipolitici. Want begrippen zetten gevoelszones in actie en roepen asap afkeer of walging op.
Wees ook niet negatief (lugenpresse) maar gebruik positieve termen (waarheidszoekende media).
Je staat niet in de ellenlange file maar geniet eindelijk van dat moment waarop je de podcast helemaal uit kan beluisteren.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 29 juni 2017 in humor, maatschappij, taal

 

Struisvogelen

We hebben een trein gemist door onze kop in ’t zand te steken.
Als de struisvogel niet wil instappen, dan wil ie niet instappen.
Struisvogels weigeren op te stappen op dezelfde wijze als paarden weigeren te drinken, zelfs al breng je hen naar het water.
Misschien zocht de struisvogel water en wist ie niet dat de trein naar een meer reed.
Enfin: misschien moeten we gezegden aanpassen aan de dingen die hip zijn. Zoveel struisvogels zijn er recentelijk niet gesignaleerd in onze straten. Pokemonvangers daarentegen…
Je kunt de pokemon niet vangen als je je wifi-antenne niet uitsteekt.
Antenne? Dat zijn de onzichtbare voelsprieten van je smartphone.
We missen de pokemonvangst van de eeuw als we niet op tijd met de trein ter plekke zijn. Dat zullen ze wel snappen.
En waarom hebben we de trein gemist?
Omdat we elders pokemons aan het vangen waren.
Pokemons zijn dus de hedendaagse struisvogels.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 29 juni 2017 in humor, maatschappij

 

Gedachten

Gewapend beton: ingemetselde paracommando.

Wie vrij is van onrust is zichzelf noch een ander tot last. (Epicurus).
En toen ontstonden de sociale media. Waar zowel onrust als het ontbreken ervan rondgevavuzeleerd wordt.

‘Wij moeten ons bevrijden uit de gevangenis van het dagelijks leven en van de politiek.’
Tweette zij dwangmatig.

God is een eenhoorn. En allah is een eekhoorn.

Verspreid uw zaad der liefde steeds weer in andere lichamen.
Egocentristen daarentegen leven in een condoom.

“Ik sta al langer te wachten om in te checken dan dat mijn vlucht duurt. Een ramp.”
Decadente vreedzame culturen herken je aan hun definitie van rampen.
In Aleppo bijvoorbeeld ligt dat iets anders.

Bewustzijn is als een plooi in de werkelijkheid, zoals wanneer iemand een stuk textiel vouwt waar een holte in ontstaat. Die plooi is er een poosje, maar wordt uiteindelijk weer glad gestreken. Ik heb mijn privacy -een plooi (kamer) waarin ik me terugtrek. Maar ik ben een deel van het kleed en ik ben eruit gevormd zolang ik leef. (vrij naar Merleau-Ponty)

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 29 juni 2017 in humor, maatschappij, politiek

 

Down

-Papa, moeten mensen met het downsyndroom uitsterven?
-Vooraleer je op die vraag antwoord moet je eerst een aantal andere vragen beantwoorden.
-Zoals?
-Wat is zich gelukkig voelen? Wat is de zin van lijden?
-Kunnen mensen met het down-syndroom zich gelukkig voelen?
-Zeker kunnen ze dat. Net zoals zwakzinnige mensen sereniteit en rust en een steady gemoed kunnen ervaren, kunnen ook mensen met het downsyndroom dit. Uiteraard dienen ze hun beperkingen en hun anders-zijn te aanvaarden, want anders zullen ze zich niet gelukkig kunnen voelen.
-Wat is de zin van hun bestaan?
-Zero, net zomin als dat het leven van eender wie zinnig is. De levenskunst ligt er in om niet te zoeken naar de zin van het bestaan, maar zin te vinden IN het bestaan. Dag na dag, uur na uur.
-Kan men zin vinden in het bestaan door voor iemand anders te zorgen? Desnoods zijn hele leven lang?
-Ja, dat kan. Maar men mag dat niet opleggen. Men moet ook de vrijheid hebben dit niet te willen.
-Dus ouders hebben het recht een foetus met downsyndroom te aborteren?
-Ja.
-Maar hebben ze ook het recht dit kind te laten leven en op te voeden?
-Op zich wel. Daar moeten wij ons niet over buigen. Wanneer ze echter middelen van de maatschappij nodig hebben, dan wordt dit een ethische vraagstelling. We merken dat bij natuurvolkeren in tijden van schaarste dergelijke kinderen na hun geboorte gedood worden.
-Dat is gruwelijk.
-Ja, maar in die context vaak de beste oplossing want omdat ze te fragiel zijn brengen ze het leven van hun ouders en anderen in gevaar. Bijvoorbeeld wanneer er gevlucht moet worden.
-Dus blijkbaar is de natuurlogica: ontdoe je van de zwaksten als het bestaan van allen op het spel staat.
-Een logica die wij -eens we de schaarste voorbij zijn- niet hoeven te volgen. En dus kunnen we wel ouders met een Down-kind steunen.
-Zou de maatschappij beter af zijn zonder mensen met downsyndroom?
-Als je die vraag beantwoordt vanuit jezelf (ben ik blij het downsyndroom niet te hebben?) dan is het antwoord ja. Beantwoord je die vraag vanuit de ouders van een persoon met down, dan zullen zij stellen dat hun leven makkelijker had kunnen verlopen en dat ze vrede hebben gevonden met hun toestand, en zelfs bij momenten vreugde beleven aan hun kind.
-Dus in se hebben zij dit niet gewenst?
-Nee.
-Dus zouden ook zij beter af geweest zijn zonder een kind met down?
-Ja.
-Maar zij verdienen wel ons respect, zoals we respect moeten hebben voor al wie een lijdende helpt.
Dat brengt ons bij je andere vraag: wat is het nut van lijden?
-Lijden omwille terminale ziekten, zowel van bacteriële, virale als neurologische oorsprong (denk maar aan kankers of dementie) is zinloos. Men moet er alles aan doen om dergelijke ziektes in de toekomst niet te laten ontstaan of asap te genezen.
-Is het zinvol de mensheid te ontdoen van alle ziekten?
-Ziekten die ons ondraaglijk en terminaal doen lijden? Zeker wel. Andere ziektes? Niet echt, omdat het ons immuunsysteem opbouwt en ons dus alerter maakt.
-We moeten dus aanvaarden dat we soms een noodlottigheid moeten ondergaan, maar we mogen geen zingeving vinden in het lijden. Maar je zei dat men zin kan vinden in het bijstaan van een lijdende?
-Ja, maar dat is een houding uit noodzaak. De doelstelling moet blijven van het lijden kwalitatief en kwantitatief minimaal te maken.
-Dus vanuit die gedachte is het laten uitsterven van down logisch?
-Zeker.
-Waarom zijn er zoveel gelovigen die het lijden eren? Die hun huizen volhangen met beelden van een gekruisigde?
-Het troost hen want ook zij zouden liever een perfecte wereld wensen. Meer zelfs: net zij geloven in een paradijselijkheid. Zij denken die te bekomen door wat zij ‘het goede’ noemen, te doen. Maar in se is dat een zelftherapeutisch effect om de onmogelijkheid van een perfecte, lijden-vrije wereld te realiseren.
Zij hebben sympathie voor degene die afziet. Althans wanneer diens doel nobel was. Want dezelfde mensen kunnen bikkelhard zijn voor wie faalt wanneer dit het gevolg is -volgens hen althans- van eigen luiheid of lafheid.
Wat ook opvalt is dat ressentiment en sympathie hebben voor de lijdende blijkt vaak samen te gaan. En dat is verklaarbaar vanuit de drang naar een absolute goedheid. Hoe meer inzichten mensen hebben, hoe meer we ook de schaarste achter ons laten, des te meer voelen we aan dat een rechtvaardigere samenleving mogelijk is en dat we zo een deel van het lijden kunnen wegwerken.
-Waarom zijn er mensen die de rationaliteit bekritiseren?
-Niet iedereen ziet opportuniteiten en oplossingen. Veel mensen staan machteloos in het leven omdat ze een heleboel zaken niet begrijpen. Wanneer iets je petje te boven gaat, dan blijf je in de kou staan. Daarom dat anderen waarschuwen voor een wereld waarin de rationaliteit, het beseffen van dingen en het vormgeven naar dat inzicht, de overhand neemt. Geloof is een leugen maar een troost voor wie onvoldoende inzicht heeft in het waarom der dingen, of voor wie niet om kan met negatieve ervaringen.
-Maar om een betere wereld te hebben moet je toch net meer rationaliteit hebben?
-Ja, maar je moet ook wie niet mee is, opvangen.
-Om mensen niet in de kou te laten staan, mag je toch tegelijk verder op rationele wijze een wereld uitbouwen. Mensen die niet mee kunnen, mogen toch geen argument zijn om niet verder te redeneren. Zij dienen wel beschermd te worden -zoals ook downpatiënten of andere mensen met een handicap beschermd worden- doch waarom zou men daarom moeten fulmineren tegen voortschrijdend inzicht, wetenschappelijk en technologische ontwikkelingen…
-Opnieuw komt daar een vorm van ressentiment kijken. Wie de cultus van het lijden eert, wil de maatschappij rond dat lijden uitbouwen. In hun ogen botst dit model met een model dat eerder de mensheid als soort ziet evolueren. Het lijkt wel alsof ze liefst een stilstand wensen met een normering die bepaald wordt door degene die niet kan volgen.
Diversiteit in een samenleving is belangrijk. En ook belangrijk is dat een model dat ‘perfectie’ vooropstelt gecounterd moet worden. Buiten de lijntjes kleuren, tussen de plooien vallen, etc… moet allemaal gekoesterd worden. Maar op enkele normaal-begaafde Down’ers na, is dit toch niet echt een variante waarvan je kan zeggen: we moeten het koesteren.
-Rabiaat katholieken verkneukelen zich momenteel omdat ze het geweldig vinden dat lijden plots weer een topic is. De Downers zijn de nieuwe Jezussen. En de cognitieve atheïsten willen hen aan het kruis nagelen.
-Terwijl geen enkele ouder gelukkig is met het soms ondraaglijke lijden dat een Downer met zich meebrengt.
Al verdienen zij onmetelijk respect en moet de samenleving hen zeker helpen. Een houding en stellingname die rabiate katholieken niet hebben jegens zij die in hun ogen ten onrechte abortus plegen.
Over traditionele moslims zullen we het even niet hebben, want Allah bepaalt hun lot en dus hun mening.
Het blijft tegelijk belangrijk te waarschuwen voor het kneden van de zogenaamde nieuwe mens naar een bepaald ideaal model.
Niet dat de oude gewone mens zo geweldig is…

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 8 juni 2017 in ethiek, maatschappij

 

A suivre

Een arena waarin tegengestelde visies mekaar kunnen bekampen, is een belangrijk onderdeel van een democratie. Zonder die arena verglijdt een samenleving tot een gewelddadig systeem. Tegenstanders mogen niet gezien worden als vijanden. Vijanden staan mekaar immers naar het leven. Tegenstanders willen mekaar ook verslaan maar gunnen de ander bestaansrecht. Sommige organisaties houden ervan om tegenstanders dermate te framen dat ze als vijanden worden gepercipieerd door de achterban. Het ontzeggen van de mogelijkheid tot meningsuiting (door bv. debatten te boycotten) is daartoe een eerste gewelddadige stap.

Groepen (bestaande uit gelijkgezinden) hebben de behoefte zichzelf te consolideren. Dit kunnen ze doen door te willen groeien en anderen in zich op te nemen (waardoor ze vloeiend worden en dus minder beginselvast) of door zich net af te sluiten van anderen en hun eigen identiteit als een begrenzing te promoten (daarmee stolt ze als massa).

Extremistische organisaties belijden een groepsvorming die zich wenst af te sluiten van andere identiteiten. Ze omhelzen een identiteit die naar binnen gekeerd is. Tegenstanders worden als vijand gekaderd. Volkspartijen doen dit vooralsnog niet. Maar zij tellen wel leden die zowel de vloeibaarheid van een volkspartij voorstaan, als leden die eerder de gestolde identiteit vooropstellen.

Radicale linkse groeperingen wensen te groeien en uiten zich als een groep die anderen wil opslorpen en lid maken. Vandaar ook hun multiculturele invulling. Vanuit die houding zullen zij minder geneigd zijn om anderen te censureren. Immers: zij willen juist in dialoog treden om de ander te overtuigen.

Groeperingen bestaande uit anti-establishment activisten opereren als een gesloten groep die zichzelf wil consolideren en het eigen gelijk als model wil opleggen. Hun maatschappijmodel is geen open samenleving maar een model dat op eenzelfde rigide wijze de tegenpool is van extreem rechtse nationalisten. Daardoor hebben zij een vijandbeeld nodig om de eigen identiteit te versterken en zullen zij tegenstanders dus zelden als genuanceerd en salonfähig omschrijven. Tegelijk gaat ze opportunistische verbintenissen aan met extreem links en migrantenorganisaties om zo haar gesloten identiteit te camoufleren.

Tegenover beide massa-modellen staan het liberale individualistische burgermodel waarin gepleit wordt voor een absolute vrije meningsuiting. Dit model stoelt op een parlementair systeem dat verdedigd wordt als forum waarin tegenstellingen zich kunnen uiten en outen. De eerste decennia van de 20ste eeuw, maar ook recente ontwikkelingen in sommige Oost-Europese landen, tonen aan dat noch een parlementair systeem, noch een onafhankelijke rechterlijke macht in staat zijn om het opschuiven naar totalitaire modellen tegen te gaan. De massa-mens -eens gemobiliseerd- zal aanvankelijk mondjesmaat, later als een pletwals, de democratische vrijheden uithollen. Naast een individuele benadering van gefrustreerde medemensen, zit er wellicht niets anders op dan het kanaliseren van de ontevredenheid van tot massa’s toegetreden individuen in open democratische coalities die het identiteitsvraagstuk loskoppelen van een gesloten groepsidentiteit maar het verankeren in een rechtvaardig en helder rechten- en plichten verhaal.

Tegenover een attitude die een vijandbeeld voedt, dient een empathisch opgebouwde redenering te staan waardoor een eigen groot gelijk plaatsmaakt voor wederzijds begrip. Beroep doen op inleving maakt het mogelijk genuanceerd te oordelen over anderen. Vandaar dat censuur, zeker door middel van straatgeweld, niet duldbaar is. Tegelijk moet men er over waken dat opponenten met een onderbouwd betoog ook het woord kunnen nemen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 7 mei 2017 in maatschappij, politics

 

Potturken

-Wat groeit er in onze hof?
-Welke hof, papa?
-De Europese tuin.
-O, ik zie vooral stamboom-Belgen. En stamboom-Fransen. En stamboom-Duitsers.
-En wat nog?
-Ontpotte Turken. Die vanuit Turkije hier in de grond werden gestoken.
-En doen die het goed?
-Sommigen gedragen zich als wandelende takken en hebben zich her en der opnieuw ingeplant. Anderen koesteren nog steeds dat hoopje Turkse aarde dat rond hun wortels ligt.
-Als we die nu eens allemaal zouden leren fier zijn op Ambiorix. En hen leren waarom de slag van Waterloo belangrijk is. Zouden ze dan niet het trauma van hun overpotting overwinnen?
-In mijn klas zit het vol met stamboom-Belgen en de helft weet niet wat er in 1815 gebeurde. En dat standbeeld van Ambiorix is er ook maar gekomen om de natie een identiteit te geven. De meeste stamboom-Vlamingen in mijn klas zijn K3’ers en Yolo-isten. Sommige potturken zijn dat ook.
-Dus het heeft geen zin om verhalen uit het verleden als maïzena te gebruiken om een groepsidentiteit te creëren?
-Nee, toch niet als je iedereen achter een identiteit wil scharen. Er zijn potturken die Shakespeare van buiten geleerd hebben en als een moderne troubadour proza schrijven over hun onmogelijke verliefdheid met een stamboom-Belg die zich stoort aan hun hoofddoek.
-Dus zowel de stamboom-Europeanen als de ingeplante potmigranten zijn bijzonder divers qua samenstelling. Noch een verleden, noch een monoculturele identiteit is concreet. Elke maïzena op basis van gemeenschappelijke feiten is niets anders dan verzinsels die men al of niet wil aannemen.
-Wat blijft er dan over, papa?
-De parrhesia. Elke waarheid vindt haar legitimering in de eigen levenswijze en ervaringen. Van daaruit moeten we samen bekijken hoe we onze Europese tuin kunnen cultiveren.
-Dus een gemeenschappelijke identiteit, een nieuwe Europese stamboom, ligt in het oplossen van de vraag: welke toekomst willen we samen uitbouwen?
-De superioriteit van de westerse cultuur ligt in het gegeven dat ze beseft dat er niet zoiets is als een gemeenschappelijke westerse cultuur, dus dat alles -vanuit een objectief wetenschappelijk oogpunt- gekunsteld is en in mekaar geknutseld wordt, en dat er ruimte is voor privacy. Vanuit die privacyvrijheid ga ik -als parrhesiast- mee harken aan de ontwikkeling van onze tuin.
-Dus wat ik of jij of een potturk verkondigt, die kennis, die invulling van de eigen identiteit, die eigen waarheid zeg maar, toont zich in de mate waarin wij die waarden en waarheid in ons eigen leven weten toe te passen.
-Ja. En dat is de enige toetssteen om onze identiteit en eigenheid te bewijzen. In de veelkoppigheid waarmee we in het leven staan en handelen. Niet vanuit een ideologie of een principe of een geloof, maar in de transformatie die we zelf dagelijks ondergaan en die we door uit onze privacy te komen, ook anderen laten ondergaan.
-Als we dus durven aanschurken tegen de ander, en ons laten beïnvloeden en het verschil koesteren, maar ook de invloed toelaten; en op die wijze samen aan de Europese tuin harken, dan hoeven we geen grenzen meer te trekken.
-Toch niet tussen mensen.
-Tussen wat dan wel?
-Slakken. Dat is de plaag waarmee de Europese tuin te kampen heeft. Wil je de prille slaatjes kans op slagen geven, dan moeten we de slakkengenocide in gang zetten. Doe je laarzen aan. En Marche!

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 4 mei 2017 in filosofie, maatschappij

 

Panopticum 3.0

De smartphone die zich connecteert en doen en laten en locaties blootgeeft: het moderne alziende controlerende panopticum.
Hoe meer we ons ontbloten, hoe meer we ons draperen met onvrijheid.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 23 april 2017 in maatschappij

 

Hoogstaand?

Onze beschaving is hoogstaand.
Daarom dat gezond bio-voedsel duurder is dan ongezond voedsel.
Daarom dat 1/2 van de jongeren gehoorproblemen heeft doordat muziek te luid staat en men dan maar oordopjes geeft i.p.v. muziek minder luid te zetten.
Daarom dat parlementaire democratie de economie en de ecologie niet meer kan besturen.
Etc.
Jezelf vergelijken met rigide en retrograde systemen om je dan superieur te vinden is een zwaktebod.
Plus est en nous.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 23 april 2017 in maatschappij

 

Gestold

-En als jij nu eens met Turkse Belgen of Belgische Turken ging praten?
-Of met alle Belgische moslims?
-Dat mag ook. Wat zou je hen dan zeggen?
-L’existence précède l’essence.
-Oei. Dat ga je moeten uitleggen.
-Het bestaan gaat de wezensbepaling vooraf. En daarom ben je verplicht vrij te zijn.
-En daarmee wil je zeggen…
-Dat ze hun identiteit niet mogen laten samenvallen met Turk zijn of moslim zijn.
-En wie of wat zijn ze dan wel?
-Vloeibaar.
-Een vloeibare Turk?
-Een vrije moslim. Vrij om niet langer dwingend volgens regeltjes in het leven te staan.
-Ze moeten zichzelf permanent heruitvinden.
-Zo is het.
-En als ze dat niet kunnen?
-Dan moeten ze op de sofa. Tot ze de sprong wagen.
-En als ze er uiteindelijk niet in slagen?
-Dan zetten we ze bij in het rijtje van de gecrispeerde, zichzelf inbindende Vlamingen of Belgen.
-Dus dan zijn ze wel geïntegreerd.
-De meeste moslims zijn zoals de vooroorlogse katholieken.
-In zekere zin kan je dus tijdreizen door naar Beringen of Molenbeek af te zakken?
-Gestolde tijd, gestolde identiteit.
-Schone titel voor een reportage. Interesse?
-Nee, dank je. Ik stroom elders heen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 19 april 2017 in maatschappij, religie

 

Koffie met melk

-Maar papa, als we niet akkoord gaan met het aanpassen van de schoolkalender aan islamitische feestdagen, waarom aanvaarden we dan dat er geen school is op katholieke feestdagen?
-Dat is een kwestie van signaal. Er is namelijk een groot verschil tussen die feestdagen.
-Hoe dat?
-Katholieke feestdagen behoren amper nog tot de traditie van onze contreien; het zijn gewoontes geworden. Mensen vieren die dagen amper, of ze vieren (zoals kerst) hun gezin of hun familiebanden. De spirituele, bijbelse connotaties zijn voorgoed voorbij.
-Door het wetenschappelijk inzicht?
-Ja. Mythologische verhalen of mogelijk geschiedkundige events zijn vandaag niet meer relevant. Enkel ethische bedenkingen over hoe we met mekaar moeten omgaan, zijn nog de moeite om te belichten, analyseren en verder uit te bouwen met nieuwe inzichten over wat relaties zijn, hoe onze hersenen werken, hoe de omgeving ons vormgeeft, etc.
-En waarin ligt dan het verschil met de wijze waarop moslims hun feestdagen ervaren?
-Bij hen is het nog geen gewoonte maar een traditie. Zij verwijzen dagelijks in de moskeeën naar een traditie die -zoals ze zelf zeggen- onveranderd is gebleven gedurende eeuwen. Daardoor echter missen ze de trein van de moderniteit.
-Vandaar dat op school jonge moslims de evolutieleer wel kunnen uitleggen maar er helemaal niet in geloven.
-En dat is nu net het verschil tussen traditie en gewoonte. Uit gewoonte iets doen, betekent dat men er niet bij stilstaat, en dat het in se geen belang meer heeft. Meer zelfs: als men wijst op een onverenigbaarheid tussen bv. het ten hemel opstijgen van ene Jezus en wat zowel het geschiedkundig onderzoek als de zwaartekrachtleer daarover vertellen, dan zullen velen zeggen: ja, dat verhaaltje gaat niet langer op. Eigenlijk hebben we gewoon een vrije dag. Best leuk.
-Maar moslims zouden dat wel letterlijk nemen?
-En daarom moeten we hen zoveel mogelijk signalen geven: stop met dat bijgeloof. Daarin ligt geen waarheid. Behoud enkel de gedachten over de wijze waarop mensen met mekaar moeten omgaan.
-Heu, maar wringt daar ook geen schoentje? De rol van de vrouw… de man die centraal staat en bepaalt hoe het straatbeeld er moet uitzien.
-En dat beeld wordt verstrekt door hun traditie. Dus als we die traditie ongedaan maken dan ontstaat vanzelf een nieuwe identiteitsbeleving en nieuwe verhoudingen tussen mannen en vrouwen. Dat leert ons de voorbije 5 eeuwen westerse geschiedenis. Pas als de tradities wijken voor bevraging -en aan religie verbonden festiviteiten gewoontes worden, maar hun betekenis verliezen- ontstaat een maatschappijmodel dat voldoende tolerantie en vrijheid biedt aan allen.
-Geloof moet mensen inspireren maar mag geen samenleving construeren.
-Yep. Maar ook zonder geloof kan je geïnspireerd worden en een volwaardig humanist zijn. Meer zelfs: je hebt de omweg niet nodig van parabels. Romanschrijvers, cineasten, componisten: zij vertellen de verhalen die er vandaag toe doen. Ik heb geen godsbeeld noch oude teksten nodig om respectvol of bij momenten zelfs liefdevol in het leven te staan.
-En daardoor kan men minder fanatiek of corporatistisch in het leven staan?
-Ja. In plaats van alles wat je zegt of doet per se te willen aftoetsen aan bijbel of koran, doe je dat aan jezelf en pluk je uit eeuwen kunsten. Maar zonder fanatisme. Twintigers durven nog wel eens een denker als heilig beschouwen en alles interpreteren i.f.v. 1 gedachtegoed. Gelukkig verdwijnt dat met ouder worden. Ik ben nog niemand tegengekomen die zijn leven spiegelt aan de werken van Baudelaire of Flaubert, of Paul Auster.
-Ga je eigen weg…en oriënteer je op je eigen bakens.
-Waardoor identiteit veel flexibeler wordt. En niet langer gebaseerd is op bijgeloof.
-Ook dat is een aspect van de seculiere samenleving.
-Maar zei men in de jaren 90 niet dat die identiteitsvorming op basis van geloof vanzelf zou verdwijnen?
-Ja, maar men was fout. Omdat enerzijds dat starre geloof en dus die tradities gecultiveerd bleven worden door geïmporteerde imams, en anderzijds gettovorming en xenofobe gedragingen een wij-zij samenleving lieten ontstaat. Als je melk in je koffie doet, dan moet je een dissipatieve structuur krijgen.
-En dat is?
-De melk en de koffie versmelten tot iets nieuws, dat nooit meer ongedaan kan worden.
-Maar wat we zien is dat de melk vaak melk blijft en apart zweeft in de koffie.
-Ja, en dat is op zich niet onmogelijk wanneer je akkoord bent om zwarte koffie te proeven, en dan pure melk. Als je echter wenst koffie met melk te proeven -en dat is toch wat we betrachten- dan moet de melk ophouden de traditionele eigenschappen van melk te behouden.
-Maar ook de koffie moet ophouden zuiver koffie te zijn?
-Uiteraard. Maar dat is in een seculiere maatschappij geen enkel probleem.
-En wie roert er dan met het lepeltje?
-Al wie dit leest.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 26 maart 2017 in maatschappij, religie

 

Nationaliteit

-Kan ik u helpen meneer?
-Ik kom mijn Belgische identiteitskaart teruggeven.
-Ha zo waarom? Volgens wat ik hier kan zien zijn uw beide ouders Belg.
-Ik heb mijn DNA laten analyseren.
-En?
-Ik ben deels Spanjaard, deels Kelt, deels Kroaat, deels Rus, deels Mongool, deels Viking, deels Neanderthaler, deels Turk en deels Nederlander.
-Oei.
-Ja, vooral die laatste twee zijn een probleem. De supergenen van mijn geslachtsdeel zouden Turks zijn en die van mijn middelvinger Nederlands.
-En welke nationaliteit zou u dan wensen te bekomen?
-Je est un autre.
-Pardon?
-Dat mag ook. Schrijft u maar op. Nationaliteit: gepardonneerd.
-…

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 14 maart 2017 in humor, maatschappij, politiek

 

Het gesprek

-Allah bestaat niet. Dus kunt u me zeggen waarom u een hoofddoek draagt?
-Omdat dit mijn geloof is.
-Maar uw geloof is gebaseerd op richtlijnen opgelegd door mannen.
-Ik voel me goed bij die richtlijnen.
-Dus u draagt een hoofddoek om culturele redenen.
-Ja.
-U wenst in een lokaal te werken waarbij u duidelijk uiting geeft van uw culturele waarden.
-Ja.
-Mag ik dan ook uiting geven van mijn culturele waarden?
-Ja.
-Ik ben nudist.
-…
-Maar ik zal mijn zwembroek aanhouden.
-Ik mag niet zitten in een lokaal met mannen in zwembroek.
-Ik mag wel bij vrouwen met hoofddoek zitten. Kunt u me zeggen waarom ik de soepelheid heb u te laten zijn wie u wil zijn, maar u mij niet kan laten zijn wie ik wil zijn.
-Mijn geloof verbiedt mij dat.
-U bent dus onvrij. Uw geloof ketent u. En u creëert segregatie. Begrijpt u waarom ik geen eerbied heb voor geloof dat dwangmatig is?
-Ik denk niet dat ik hier zal kunnen werken.
-Dat hangt van uw mindset af.
-Allah verbiedt het me.
-Nee, uw man verbiedt het u.
-Ik wil niet tot schande zijn van mijn en zijn familie.
-Ook als dit u uw job kost? En weet u dat er jonge moslima’s zijn die hun hoofddoek afzetten wanneer ze op school zijn.
-Zij zijn haram.
-Allah bestaat niet. Er is niemand die u bespioneert en u straft als u die door mannen opgelegde regels naast u neerlegt.
-Dat geloof ik niet.
-U gelooft zaken die u enkel van horen zeggen hebt, maar u gelooft niet dat miljoenen vrouwen zonder hoofddoek zich vrij en gelukkig kunnen voelen.
-Ik voel me niet lekker bij dit gesprek.
-Dit gesprek maakt u sterker.
-Heeft Allah dit zo gewild?
-Wie weet…

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 14 maart 2017 in maatschappij, religie

 

Verdacht gedrag

Je est un autre.
Ik ben een vreemde voor mezelf. En omdat ik mezelf als gevaarlijk beschouw, ben ik het dichtstbijzijnde politiekantoor binnengestapt.
-Waarvoor is het meneer?
-Ik wil mijzelf uitwijzen.
-Pardon?
-U moet mij op een vliegtuig zetten.
-Waarheen?
-Weg van mezelf.
-U bent weg van uzelf?
-Nee, ik wil weg van mezelf.
-U wenst euthanasie?
-Nee, ik wil de wet naleven. In mij huist een gevaarlijke vreemde.
-U zoekt een psychiater?
-Nee hoor. Ik ben kerngezond. Alleen wat filosofisch onderlegd.
-Meneer, wij kunnen ook deze matrak in uw achterwerk duwen en dan ziet u ze vliegen.
-Dat wil ik best geloven maar dat zal niet volstaan. U moet mij uitwijzen.
Daarop werd ik zo’n 10 centimeter van de grond getild en naar buiten gedragen. Bij het passeren van een venster zag ik mezelf, hangend tussen twee politieagenten. En ik besefte dat ik bij elke eerstvolgende blik in een spiegel opnieuw een verdacht wezen zou aanschouwen. Uit jezelf ontsnappen is niet evident.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 12 februari 2017 in humor, maatschappij

 
  • Archief

  • oktober 2021
    M D W D V Z Z
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  •