RSS

Maandelijks archief: oktober 2012

De ongezellige Gesellschaft

Gemeinschaft en Gesellschaft (gemeenschap en maatschappij of vennootschap) is een begrippenpaar van de socioloog Tönnies. Daarbij is de Gemeinschaft een samenleving met sterke affectieve bindingen en saamhorigheid, terwijl in de modernere Gesellschaft er sterke economische bindingen zijn met onderlinge concurrentie. Tönnies beschreef deze richtingsbegrippen in zijn in 1887 verschenen Gemeinschaft und Gesellschaft.

Dus een Gesellschaft is allesbehalve gezellig. En doet denken aan de relatie gezel en de(het) meester(schap). In wezen is het dus een sociaal contract. Alleen… niemand heeft je gevraagd dit contract te tekenen. Ze geven je na geboorte een identiteitskaart, ze zeggen wat je moedertaal is en ze verklaren je lid van een Gesellschaft. Niet eens te nemen of te laten. Want je kan je juridisch niet buiten de maatschappij plaatsen (tenzij als crimineel waarvan men bepaalde rechten ontneemt).


En de rest van je leven probeer je gezellig samen te leven. Ondanks de maatschappij (waarin we “de maat nemen” en “heerschappij” kunnen samengevoegd terugvinden.)


Ik wil dus ontburgeren. De-maatschappelijken. Om beter te kunnen samenleven.

Advertenties
 
1 reactie

Geplaatst door op 21 oktober 2012 in filosofie, maatschappij

 

Homo Emoticus

“Groepsgevoel, autoriteit en zuiverheid hebben een verbindende functie, reden waarom ze ook zo prominent aanwezig zijn in religies. Die ‘verbindende’ kracht is zo sterk dat mensen hun individuele belangen vergeten ten voordele van een overweldigend groepsgevoel.
Het conservatieve normen-en-waardennationalisme van De Wever speelt perfect in op die drie fundamenten die links vaak verwaarloost. Groepsgevoel verwijst naar het ‘Wij-de-Vlamingen’-discours. Afwijken van die ‘Vlaamse identiteit’ wordt snel als een vorm van volksverraad gezien.” (Jan de Zutter in De Morgen, 16/10/2012)

Spinoza begreep reeds dat medelijden geen zin heeft. En Luckas VDTaelen wist al te melden dat het bespugen van blanke meisjes door leeghoofdige afgehaakte jongeren niet getolereerd kan worden. Er zijn m.a.w. geen waarden van links, noch rechts. Er is wel de noodzaak om op alle aspecten die Haidt opsomt (lijden en zorg, eerlijkheid en wederkerigheid, groepsgevoel en loyauteit, autoriteit en respect, en zuiverheid en heiligheid) duiding te geven en het rechten/plichten verhaal op toe te passen. Waarbij als perspectief zoveel mogelijk vrijheid en als eerste optie preventie en begeleiding, en pas dan dwang moet staan.

De oplossing ligt echter niet in het collectieve, maar in een individuele responsabilisering én analyse. Een mens kan tekort schieten omdat hij/zij inherent niet over bepaalde inzichten of durf beschikt. Dat is een andere situatie dan iemand die net hetzelfde handelt (of niet handelt) uit onwil, of omdat hij/zij zich niet durft/kan onttrekken uit de sociale dwang rondom.

Zich opgenomen willen voelen in een collectief wil vandaag zeggen dat je met bepaalde aspecten van je persoonlijkheid verwantschap ervaart met anderen, maar dat andere facetten van je persoon niet accorderen met diezelfde mensen, maar dan wel weer met anderen, zelfs al ken je ze niet persoonlijk. Dat is wat men diets moet maken aan zij die vanuit angst, gekoppeld aan frustratie en verontwaardiging, radicaal stemmen, zich foerterig opstellen en een zondebok zoeken.

Het is zeer opvallend dat wanneer men in discussies met bv. geschoolde NVA-adepten hun persoonlijkheid betrekt in het pogen te verklaren waarom ze bepaalde stellingen innemen, ze hun staart intrekken en plots vinden dat het niet meer over ideeën gaat, maar “te persoonlijk wordt”. Daar ligt de sleutel om begrip te krijgen: duidelijk maken dat het emo-aangedreven wezen mens zijn mening (zijn logica, zijn narratieve outing) functioneel aanpast aan hoe hij gevoelsmatig een situatie ervaart. Doch die gevoelens kunnen evolueren door te beseffen waarom men ze ervaart. En ze dan genuanceerd te kaderen, waarbij empathie een veel belangrijkere eigenschap is dan concurrentieel zijn. Ook de factor afgunst is cruciaal. Maar over die zaken (die dus de zgn. “eigen mening” onderhuids op dictatoriale wijze sculpteren) praten, is in dit post-katholieke landje nog steeds o zo moeilijk.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 16 oktober 2012 in maatschappij, politiek, psycho

 
  • Archief

  • oktober 2012
    M D W D V Z Z
    « Sep   Nov »
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  •