RSS

Maandelijks archief: september 2011

Ik word gedacht

Een mens wordt gedacht. Ik ben getuige van wat in mijn hoofd spookt. Meteen ben ik ook toeschouwer (buitenstaander) van wat ik schrijf. Dus hoef ik me niet druk te maken of ik al of niet achter hetgeen ik schreef kan staan. Niet ik, maar iets schreef het in mijn hoofd. Ik ben de optelsom van vele mogelijkheden. Ik ben een vreemde in mijn eigen gedachten. Een koekoek legde een gedicht in mijn hoofd en ik broedde het uit. Blame de koekoek, niet mij.

Advertenties
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 20 september 2011 in filosofie

 

Denken

Hoe paradoxaal is de uitroep: leve de paradox!

Durf te denken is misschien wel het tegenovergestelde van een god in eigen gedachten zijn. Want God wil alles beheersen, is de schepper en dus de bevatter van alles. Terwijl durven denken juist het verlaten is van wat zekerheid biedt. Durf denken is bv. fuck zeggen aan positivisten en een gedicht schrijven dat absurd lijkt. Of jezelf in een project storten waarvan je weet dat je niet weet waar het je heen brengt.
Nu, misschien had god ook die bedoeling met de kosmos, maar de meeste gelovigen vinden dat een vreselijke gedachte. Want plots blijken ze zelf aan het stuur te moeten gaan staan. Zo leidt een natuurramp naar het durven denken dat god een speelse frivool vrouwtje (of mannetje?) is. Anders zou zij/hij toch geen rampen veroorzaken.
Maar ben ik dan verantwoordelijk wanneer een diepgelovige zich door deze gedachte geaffronteerd voelt? Of zijn geloof wankelt?

Als ik een mening ventileer, is dat vaak iets wat gedacht zou kunnen worden (en nu toevallig door mij wordt neergepend) maar daarom ben ik niet verantwoordelijk als anderen er aanstoot aan nemen of wanneer het in contradictie zou zijn met wat ik ooit zei of nog zal neerpennen.
Dat neemt niet weg dat je elke gedachte kan verdedigen, maar vaak zitten paradoxen in de hoofden van lezers, omdat ze nu eenmaal iets teveel op zoek zijn naar rechtlijnigheid, duidelijkheid. Cfr. Nietzsche: “De zogenaamde paradoxen van een schrijver, waaraan een lezer aanstoot neemt, bevinden zich vaak helemaal niet in het boek, maar in het hoofd van de lezer”.

Is het nog steeds paradoxaal om te roepen: leve de paradox?

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 13 september 2011 in filosofie, humor

 

Expositie Rita van Even

Guitig. Warm. Zelfzeker. Zo zitten ze en kijken je aan, de beelden van Rita van Even. Nee, dit zijn geen godinnen, noch mannequins of supervrouwen. Daarvoor is het levenspalet van de kunstenares te rijk, te eigenzinnig ook. Met clichés geraak je niet ver wanneer je in de wereld van deze mollige, uit klei of brons opgetrokken dames vertoeft. Het voelt er veilig aan. De beelden kunnen je zo beginnen koesteren. Hun expressieve borsten zijn als een  warme haard waar het goed snoezelen is. Hun blik verraadt présence. Moeders die weten waar ze  voor staan, maar wel ontvankelijk zijn.

In afwachting in actie te schieten (sommigen geven de indruk uit Breughels De dans der Bruid gestapt te zijn of zich klaar te maken om een pavane van Purcell aan te vatten) mediteren en verstillen ze, waardoor ook de bezoeker tot contemplatie overgaat. Onderhuids kriebelt de actie maar momentaan is er een rust. Toch wil je weten wat ze even voordien deden en dat ze zo dadelijk de beentjes zullen uitzwaaien, staat vast. Hun gedachten lijken wijdheid te bevatten al staat bij  sommigen de blik op onwezenlijk. Occasioneel pruilt een verwrongen mond.

Nee, dit zijn geen emoties die dik in de verf gezet zijn. Dit is het vrouwelijke leven in zijn subtiliteit.

Rita van Even stelt ook een reeks mannenhoofden tentoon. Prachtig opgesteld kijken ze je vrank aan. Het lijken koppensnellers, door de tand des tijd getekende koppen, venten zonder body. En ook hier is er een tedere toets die de kijker doet verstillen. En sympathie krijgen.

De kunstenares waagde zich ook aan enkele schilderijen. En het mag gezegd: het contrast wit-zwart en de dikke verflagen, haast reuze-pointillage, geven een cachet dat doet denken aan de werken van Chris Ofili. Afrika is niet ver af. Maar misschien zijn het eerder oerbeelden…

Nog tot 28 september in De Oude Barrier, Luikersteenweg 773 te Hasselt-Wimmertingen. Parallel loopt ook de schilderijenexpositie van Left Hand Georges. Meer info www.galeriedeoudebarrier.be

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 13 september 2011 in art

 

Muurhagedis vestigt zich definitief in Vlaanderen

Onaangekondigde en ongewenste invasie van Waalse hagedissen op Vlaamse gronden!

Het fenomeen begon in 2004 in Muizen (ze kiezen hun plek wel uit, die Waalse mini-dino’s) en zijn sindsdien quasi overal gesignaleerd.  Enkel het anders zo gastvrije Limburg blijft momenteel nog wat gespaard.

Ze komen als verstekeling aan boord van goederenwagons. Hoog tijd dus om aangepaste scanners in te zetten want slechts een heel klein aantal hagedissen keert terug naar hun bodem van oorsprong. Meer zelfs: Hyla, de reptielen- en amfibieënwerkgroep van Natuurpunt, stelde vast dat de soort zich hier ook voortplant.

Waakzame Vlamingen kunnen een daad van vaderlandsliefde stellen door confrontatie met deze slanke en afgeplatte beestjes te melden aan de kliklijn op www.waarneming.be

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 2 september 2011 in humor, natuur

 

De kraag

Weet u wat het eerste is wat slijt aan het overhemd? De kraag! En wat is nu het eerste wat een mens ziet aan het versleten hemd en wat duidt nu het meest op een bekommerd bestaan? Een versleten kraag. Die commerçanten toch. (dixit Manu Vanhaverbeke)

Vandaar dat er hemden zonder kraag worden gemaakt. Die slijten minder snel.
Er wordt ook overwogen mensen zonder nek te fabriceren. Maar taalkundigen zijn er tegen, want dan moeten ze een aantal gezegden, zoals “een dikke nek” of “je nek uitsteken” aanpassen.
Overigens, witte boordcriminaliteit heeft zijn origine aan het versleten kraagsyndroom te danken. Deze soort bon-toncriminelen verversen wekelijks hun hemdencollectie. Om niet met een versleten kraag door het leven te moeten gaan. Dan kunnen ze -wanneer ze bij de kraag worden gevat- het nodige respect afdwingen van rechters en regelen met een achterstallige betaling hun onwettige praktijken. Kruimeldieven zouden dus beter ook met gesteven kragen door het leven gaan.

Meteen is duidelijk waarom witte boordcriminelen extra veel zwart geld moeten verdienen: hemden kosten geld.
Dus ja, de belastingontduiking is dus indirect de schuld van de fabrikanten die producten op de markt smijten die te snel verslijten.

Een mens zou zich voor minder een stuk in zijn kraag drinken.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 2 september 2011 in humor, taal

 
  • Archief

  • september 2011
    M D W D V Z Z
    « Aug   Okt »
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    2627282930  
  •