RSS

Maandelijks archief: augustus 2015

10 meter

-Kijk daar, de wijkagenten. Ze zijn al volop aan het oefenen.
-Waarmee, papa?
-Met het afmeten van hun passen.
-O?
-Elke pas moet exact 1 meter zijn.
-En dan?
-Gaan ze aan de rand van een caféterras staan en zetten 10 passen. En o wee, wanneer een straatmuzikant zich dichter dan 10 passen bevindt.
-Maar papa, geluid draagt toch verder dan 10 meter. Zeker wanneer het versterkt wordt.
-Uiteraard, maar daar gaat beleid niet om. Het is de symboliek die telt.
-Waarom willen mensen geen straatmuzikanten terwijl ze eten of drinken?
-Buidelangst. Ze willen niet betalen.
-O. Dus het heeft niks met kwaliteit te maken.
-80% van de terrasbezoekers houden van de Ronnies.
-De Romeo’s papa.
-Laat ik je een goede raad geven: de naam van wat er niet toe doet, nooit in je geheugen opslaan.
-Mag ik die quote ook op een examen gebruiken?
-Uiteraard. Als je maar motiveert waarom iets waardeloos is.
-Maar… dan ga ik wellicht veel langere antwoorden moeten geven.
-Inzichten vragen altijd meer plaats dan weetjes.
-Beseffen die wijkagenten dat ook?
-Sommigen.
-En hoe kan ik weten dewelke?
-Wanneer ze hele kleine pasjes nemen, tot 10 tellen en een getraind violiste haar gang laten gaan.

street

Advertenties
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 31 augustus 2015 in humor, maatschappij, music

 

Words

Luc Tuymans treedt op als curator en wordt geïnterviewd -> http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/cultuur%2Ben%2Bmedia/kunsten/1.2423900

-Papa, die meneer zegt: “Het is een beeld dat zich fysiek poneert binnen de ruimte en in die zin toegankelijk is.” Wat bedoelt hij daarmee?
-Dat zijn zo van die zinnen die je ook kan omdraaien.
-O ja, hoe dat dan?
-“Het is een fysieke ruimte die zich als beeld toegankelijk poneert.”
-Heu…
-Stel dat we een lege ruimte zouden exposeren. Dan kunnen we zeggen: “het is de ruimte die zich poneert door fysiek toegankelijk te zijn.”
-Allicht papa, want die ruimte is dan leeg.
-Voilà. In se zegt die meneer dat als je in een ruimte iets neerzet, het aanwezig is en daardoor zal men er naar kijken. Alleen als het onzichtbaar is, dringt het zich niet op.
-Maar de mensen komen toch juist kijken naar dat beeld… Is dat dan wel opdringerig? Het is toch gewenst.
-Klopt. Maar de interviewer was al blij dat hij niet moest repliceren, laat staan duiden.
-Maar wat bedoelt die andere meneer dan, papa met: “Wat je hier ziet is enerzijds de jas van mijn grootvader en een giletje van mijn grootmoeder… Dit zijn kledingstukken van mijn grootouders die ik sublimeer en abstraheer naar artefacten… De inboedel van hun huis zal museaal geplaatst worden en zullen heel specifieke elementen uit die woning als sculpturale voorstellingen gebracht worden.”
-Wel, ik zou gezegd hebben: “Dus ik stel de woonst van mijn overleden grootouders voor u open en tegelijk hang ik in een museum enkele kledingstukken van hen. Daardoor breek ik de link tussen hun oorspronkelijke zijnstoestand (opgevouwen in een kast liggen, badend in de geur van sunlightzeep) en breek die open naar de museale ruimte waar ze plots eenzaam aan een haakje de toeschouwer confronteren met de afwezigheid van de dragers van deze kledingstukken.
-Heu… en daarmee bedoel je?
-Oma en opa zijn dood en ik laat u in hun biotoop rondwandelen en hang hun kledij aan een witte muur om mijn verdriet te uiten, om hen te eren, om te wijzen op details die zo bij hen passen en in mijn geheugen blijven hangen. Waardoor ze eigenlijk virtueel verder leven. En daardoor kan elke bezoeker zich ook eigen dierbaren in hun kledij voor de geest halen.
-Maar die eerste meneer, papa, die zei dan weer: “Het abstracte zit in de totale verschuiving en de displacement van die elementen. Men komt in een quasi museale context; men zal geïsoleerd worden en een totaal veranderingsproces ondergaan. Ook door de objecten op een andere hoogte te hangen bekomt men een heel andere levensvatbaarheid van dingen die eigenlijk zeer banaal zijn.”
-Kijk, als je twee kledingstukken aan een haakje hangt, dan heb je vier opties: je hangt ze even hoog; je hangt het een hoger dan het ander; je hangt het ander hoger dan het een of je hangt ze op mekaar. Elke keuze is moeilijk, maar heeft gevolgen in de wijze waarop wij er naar kijken want de gulden snede bepaalt hoe esthetisch en gewennig het geheel zal overkomen.
-Maar als ze dood zijn, waarom laat je die kledingstukken dan niet op een hoopje op de grond liggen.
-Dat zou niet respectvol zijn.
-Waarom niet? Die meneer had ze toch ook naar het containerpark kunnen brengen of naar Spullenhulp.
-Maar dan zou het geen kunstige daad zijn geweest.
-Moet ik dan later jouw broek aan een haakje exposeren?
-Nee, een leeg haakje volstaat.
-Heu…
-Met eronder de woorden: “Papa poneerde zich talig op facebook door de inboedel van zijn brains gewillig toegankelijk in woorden te gieten waardoor het gewone denken van de bevriende postlezer lichtjes uit evenwicht werd gebracht en een cognitieve displacement feitelijk werd.”
-Weet je papa, ik hang gewoon twee haakjes naast mekaar en ik schrijf eronder: “mama en papa”.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 26 augustus 2015 in art, humor

 

Perentijd

-Papa, wat ben je aan het doen?
-Ik schil de eigenhandig van ons boompje geplukte peren.
-Ja, maar je prevelt een mantra terwijl je schilt…
-Uiteraard. Ik verdoof ze zodat ze niet lijden.
-En wat doe je er dan mee?
-Dan maak ik siroop. Luikse stroop.
-En die doe je in die blauwe potjes?
-Jazeker.
-Maar waarom heb je op die potjes “HARAM” geschreven?
-Dat is marketing. Ik moet mij onderscheiden van de Luikse halal-siroop die afkomstig is van onverdoofde peren.
-Ooo… En de toegevoegde Cubaanse rietsuiker… werd die ook onverdoofd geoogst?

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 12 augustus 2015 in humor

 
  • Archief

  • augustus 2015
    M D W D V Z Z
    « Jul   Sep »
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  •