RSS

Maandelijks archief: maart 2012

Angel Waterfall Venezuela

Amazing images 360°

Advertenties
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 26 maart 2012 in natuur

 

De cobra en de bankier

Het cobra-effect en de perverse logica van bonussen. Eenvoudig gesteld: een overheid beslist premies te geven voor elke cobra die gevangen wordt, want die beestjes ben je nu eenmaal  liever kwijt dan rijk. Gevolg: het aantal cobra’s daalt drastisch en de brave burgers strijken hun premies op. Tot er plots meer cobra’s blijken te zijn dan voor aanvang van het premiestelsel. De reden: minder brave burgers kweken in het geheim cobra’s omwille van de premies.

Bankiers en bedrijfsleiders krijgen bovenop hun riante salaris bonussen omdat ze op die manier extra betrokkenheid aan de dag leggen. Op zich is dat reeds een perversheid. Want leerkrachten of politieagenten of verplegend personeel krijgen een loon. En moeten ook betrokken zijn. Velen zijn dat ook. Maar zij krijgen nooit een bonus. Terecht, want je wordt toch beloond met een salaris. Dat moet toch volstaan? Ja, behalve voor bedrijfsleiders. Pervers, toch?

Maar het kan nog straffer. Bankiers krijgen extra bonussen wanneer ze geld inzetten. Ongeacht het resultaat. Dus ook als het niets oplevert. En wanneer ze opstappen, krijgen ze een oprotpremie. Gevolg: bankiers gaan gretig gebruik maken van het cobra-effect. Het opzet hen bonussen te geven zodat ze zich gaan engageren en de bank en de investeringen als de hunne  gaan beschouwen, waardoor ze goed werk (en dus ook voorzichtig werk!) afleveren, leggen ze naast zich neer. Ze gaan enkel nog voor de premies. Dus nemen ze gigantische risico’s. Als het mislukt, dan hebben ze én de bonussen, en de oprotpremie. Bankiers kweken m.a.w. risicovolle cobra’s om ze dan te verzilveren. En trekken zich verder niks aan van de gevolgen van de cobraplaag.

Pervers, maar dat zei ik al.

(“Bier, brood en biljartballen” van Bart Haeck bevat vele van dit soort inzichten. Zie en beluister ook http://www.radio1.be/programmas/interne-keuken/economie-voor-beginners.)

 
1 reactie

Geplaatst door op 24 maart 2012 in economie, maatschappij

 

De koppen

Weggelopen lettergreep accentloos teruggevonden.
Sonnet geraakt door stroeve term.
Dichter zoekt vermiste ampersand.

Het geluk zit ‘em soms in een correct geplaatste komma.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 24 maart 2012 in humor, poëzie

 

Zwart

Dit zwarte beeld (of een wit beeld) is alles wat ik als eindredacteur zou plaatsen. De foto’s van het busongeluk zijn onnodig, bieden geen meerwaarde, voeden de sensatiezucht, en tonen onvoldoende respect voor de nabestaanden. Het zou fijn zijn moest men nu zwijgen. En enkel nog vermelden wat de oorzaak was. En verder een lijntje bij de begrafenis van de slachtoffers. Sereniteit aub. En geen beelden van ouders aan de schoolpoorten. Doe dat niet. We weten wat we moeten weten. We huilen in onszelf. We moeten dat echt niet uitgemolken hebben. En kom niet af met collectieve catharsis. Zwart. Of wit, omdat het leven verder gaat. Om onze droefheid weg te mediteren.

Toen ik op de radio de eerste zin van het nieuws hoorde: “Reporter X staat aan de tunnel. Wat is het voor een tunnel?” heb ik onmiddellijk gezapt naar een zender met muziek. “Als er nog iets gebeurt dan melden we het onmiddellijk.” Het is gebeurd. En het is om stil van te worden. Stilte… is iets anders dan versoaping.

Wat is de meerwaarde naasten van slachtoffers te filmen? Ik zou niet willen dat ik -zelfs vanop 10 meter afstand- gefilmd wordt. De enige beelden die ik aanvaard zijn een interview met degene die een officiële persconferentie houdt. En -onder ons- je kan dat evengoed in 1 zin samenvatten, zonder beeld. TV is vaak radio met de verplichting beelden erop te kleven.
Ik denk dat veel mensen aangezogen worden naar dit “spektakel” en dat ze uiteraard (zeker als niet-betrokkene) hun geest (en ook wel een beetje hun gevoelens) willen vullen met dit “event”. Maar zoiets kan je pervers noemen. En daar mag je volgens mij niet aan toegeven. Een kettingroker zal ook willen roken, maar moet je hem daarom een pakje onder de neus duwen? Juist niet, zou ik zeggen.

Dus nee, we mogen niet toegeven aan die mensen die geen seconde willen missen van deze tragedie. We mogen hun voyeurisme en de ramptoerist in hen niet voeden. Misschien is er zelfs een beetje stiekem gesublimeerd leedvermaak of gejubel omdat men zelf vrij is van dit leed.

We zijn allemaal wat beter af met begrip voor onze medemens. Maar deze tragedie, dit busongeval, is toch een zeer eenvoudig iets: hartverscheurend, genadeloos, des levens… Met  méér beelden, méér reporters ter plekke beseffen we toch niks meer en creëren we niet meer begrip. Dat men aub verder zoveel mogelijk zwijgt over “het verdere verloop” (ik word bijna misselijk als ik die woorden hoor).

Ik denk ook aan de vrienden en familie van de slachtoffers… Zij willen evenmin dat men alles blijft uitsmeren, extra newsflashes, weeral beelden… voor die mensen is het bijna sadistisch dit te moeten ondergaan.
Het is dan ook uit begrip voor hen dat ik dit schrijf.

Binnen een jaar -als er zouden zijn die er mee instemmen- ouders interviewen over wat er deze dagen in hen omging; dat is ethisch nog te verantwoorden en dat leert ons veel meer, want intussen hebben ze veel meer meegemaakt en (moeten) verwerken en dus dan pas bevat die informatie meerwaarde.

In afwachting zit ik tevergeefs te wachten op de eerste zender die het ongeval sec omroept, gevolgd door: “Uit respect voor al wie betrokken is, én wie behoefte heeft aan stilte, berichten wij niet verder. Sturen geen reporters ter plaatse. Voeren wij geen lesje crisiscommunicatie op. U weet wat u moet weten.”
Geloof me, er zijn mensen die zonder sensatie kunnen.

Overigens, eergister zijn er door bombardementen kinderen om het leven gekomen in Gaza. Daarnet stierven er door honger en uitputting in X. Ik ben daar evenzeer van onder de indruk en voel me evenzeer machteloos. En ik leef mee met die ouders, ook al drukken ze zich in een taal uit die ik niet spreek. Tenzij de taal van menselijke verbondenheid en leed omwille van een gestorven geliefde. Misschien zou men de kinderen van Gaza iets meer mediatijd moeten geven (los van het politieke aspect). Want wat er deze ochtend gebeurde in een Zwitserse tunnel, is een gevolg van brute pech. Quasi onmogelijk om te verwerken. Kinderen die sterven van honger, dorst of door oorlogsgeweld… is geen brute pech, maar georganiseerde geweldpleging of verzuim tot hulp. En ook quasi onmogelijk om te verwerken en volstrekt onaanvaardbaar.

Is dat dan het besluit dat men moet trekken: wanneer je slachtoffer bent van pech, dan krijg je een hele dag media-aandacht. Maar ben je het slachtoffer van verzuim of haat, dan volstaan luttele seconden. Nochtans kan men met het tonen van conflicten en ellende bekeken uit het standpunt van onschuldige slachtoffers een dimensie toevoegen.

De media hebben een verantwoordelijke rol te vervullen. En ze zijn niet goed bezig.

 
8 reacties

Geplaatst door op 14 maart 2012 in maatschappij, media

 

Run

Rennende auteurs worden acteurs in het verhaal dat anderen schrijven. Zo komen ze vaak zichzelf tegen tijdens het rennen.

Als je ooit een auteur plots ziet weg spurten, dan probeert hij zichzelf kwijt te geraken.

Tevergeefs, want aan de eindmeet wacht altijd je andere zelf.

En met die gedachte kan je best even uitblazen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 11 maart 2012 in bio, filosofie

 

Vooruitgaan?

Minister van onderwijs Pascal Smet: “Het is duidelijk dat ons onderwijs en de hele samenleving voor grote veranderingen staan. Als ik in Azië of Brazilië kom, zie ik mensen die vooruit willen en vooruit gaan. In Europa staat we stil of gaan we achteruit. De rest van de wereld vindt ons een museum in wording. En helaas denken velen dat hier ook al. We moeten daar tegenin gaan.”
Zullen we eerst eens definiëren wat “vooruitgaan” betekent? Is vooruitgang een gsm veranderen door een smartphone? Waardoor onze levenswijze wijzigt, ook al kiezen we er niet voor?
Is vooruitgang het kritisch denken uit het onderwijs halen en vervangen door het utilitarisme van de competenties? Wordt veel “vooruitgang” niet opgedrongen door innovaties die ons niet gelukkiger maken, maar die ons wel door de strot worden geduwd omwille van economische wetmatigheden? Terwijl een relaxter leven zorgt voor gelukkiger mensen en minder ziektes, evolueren we naar een ander soort samenleving.
Vooruitgang op medisch vlak? Prima, maar zorg er dan voor dat mensen niet omwille van stress, hybris en externe genotszucht verzieken. En zorg er voor dat niet alleen rendabele medicijnen op de markt komen. Om maar 1 voorbeeld te nemen.
Wim Sonneveld had het ooit over vooruitgang: dat is naar de Eskimo’s gaan en hen centrale verwarming verkopen voor in hun iglo. Zodat ze zich rot moeten werken om een frigo te kopen.
Wie minister is in een lilliputterregio waarvan het reilen en zeilen bepaald wordt door wat er op wereldvlak gebeurt, een evolutie waarvan men zegt dat ze niet stuurbaar is… zo’n minister komt toch niet naar buiten met een mea culpa, lijdzaam buigend voor de gemeenpraat van IMF en andere instellingen die bevolkt zijn met mensen die openlijk zeggen: we weten het niet, maar we zitten hier goed, dus doe gewoon verder en pas u aan.
Terwijl Sloterdijk het zeer duidelijk heeft over de noodzaak van elk individu dit soort leven te veranderen. Dat is waar u uw mosterd moet halen, meneer de minister. En dan kloten aan uw tong binden.
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 4 maart 2012 in maatschappij, onderwijs, politiek

 
  • Archief

  • maart 2012
    M D W D V Z Z
    « Feb   Apr »
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    262728293031  
  •