RSS

Categorie archief: cultuur

De nar en de suppoost

Ze snappen het niet. Degene die -vaak vervuld van afgunst- zich keren tegen cultuurinvesteringen.
Iedereen moet eten. Dus slagers, bakkers, groenteboeren (die allemaal lijden onder de concurrentie van grootwarenhuizen) hebben duizenden potentiële klanten in hun eigen gemeente. Kunstenaars (podiumkunsten, plastische kunsten, etc) hebben duizenden ‘klanten’ in het hele land. Hoe dat komt? Door de opvoeding. Door de dwaasheid van die mix tussen ideologie, conservatisme, identiteit en de angst zichzelf te verliezen. Daardoor wagen velen zich niet aan het moeilijke avontuur kunsten te ontrafelen; langzaam tot zich te nemen; die ‘taal’ te leren spreken.
Er zijn kunstenaars die foeteren op de subsidies omdat zij er geen krijgen. Dat is jammer, want het zou fijn zijn moesten ze minstens geholpen worden voor weinig geld te kunnen exposeren. Ze moeten dus niet omwille van de schaarste aan middelen afgunstig worden, maar die schaarste aanklagen.
En nee, het geld moet echt niet van de overheid alleen komen. Er moet veel meer gesponsord worden door privébedrijven en -personen. Maar ook daar lopen heel wat macho-barbaren rond die liever voetbal sponsoren dan subtiele, moeilijke kunstuitingen.
Al wie op niveau creatief bezig is, zou hier een halftijds inkomen uit moeten kunnen halen. En daarnaast ingezet worden in de samenleving (bv. in het onderwijs) om de bakens te verzetten, zodat morgen in de media gepalaverd wordt niet over de voetbalwedstrijden van het voorbije weekend, maar over al die romans, essays, gedichten, voorstellingen, installaties, etc. die er te zien en te beluisteren vallen. De dag dat de gesprekken bij de slager niet gaan over het falen van Anderlecht maar over de adaptatie van Shakespeare door auteur X met acteurs Y en Z, leven we in een andere beschaving. Eentje die begrijpt dat identiteit vloeibaar is. Dat je reist en doolt en kunst inademt om gedeeltelijk jezelf te herontdekken. Dat onze verlangens geen manifestaties zijn van onze vrije wil, maar het product van een mix van biochemische processen, culturele invloeden, de impact van ouders en leerkrachten en media. En dat wij dus een constructie zijn en dat we echt niet al onze gevoelens moeten opvolgen en inwilligen, want het zijn al te vaak koekoekseieren in ons wezen gedropt. Het ‘zelf’ is een verzinsel. Zo ook zijn meningen losse flodders die we best asap herschrijven, aftoetsen, hertimmeren en bijschaven. In plaats van de hielen in de grond te zetten en op de borst kloppend tweetend een standpunt in te nemen en op anderen in te hakken, waarmee we tegelijk een muur rond onszelf optrekken. In onze gedachten spookt een olibrius, een wijsneus, die doet alsof wij weten wat goed voor ons en die onze eigen kleine waarheid fabriceert. Maar het is onze eigen spindokter, zoals ook regeringen en bedrijven spindokters hebben die volksliederen, brands, vlaggen , optochten, symbolen en helden fabriceren en als propaganda installeren. Wie niet beseft dat hij zijn eigen museum voor de enige werkelijkheid aanneemt, is verworden tot suppoost van zijn eigen bestaan.
Daar dient kunst voor. Om jezelf heruit te vinden. Om je zekerheden af te toetsten. Om te evolueren, dag na dag, pagina na pagina, facebookpost na facebookpost.
Het zijn bange mensen die niet durven op tafel slaan en eisen dat de budgetten van privé en overheid voor cultuur honderdmaal groter moeten zijn (vanuit een bildungsperspectief) dan die voor transport en leger. Bang dat wat in hen huist, door die kunsten, zou ontluiken en zij in de spiegel kijkend zichzelf zouden beginnen uitlachen.
Wie zichzelf ziet als koning heeft de nar voorgoed opgesloten en zal al wie of wat rondom alsnog met de koning lacht, liefst censureren en dus subsidiedood maken.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 15 november 2019 in art, cultuur, maatschappij, onderwijs

 

Zwaaien maar

Heisa om een vlag. Typisch Vlaamsch. Moet zeker in die canon komen.
Of wacht: het vertrappelen van een vlag maakt moslims woest en het verbranden ervan doet Amerikanen razend worden.
Dus is het is iets universeels, zich emotioneel betrokken voelen bij een vlag? Gaat een canon dan niet per definitie over wat de mensheid bindt?
Maar wacht: er zijn ook veel meer mensen die hun schouders ophalen voor al dat vlaggengedoe.
Dat is dus de kern van een andere canon.
Terwijl zie ik een polsstokspringer een aanloop nemen met een vlaggenstok.
Niet de vlag maar de stok is de essentie.
Al is de vraag: hoe hoog ligt de lat? Hoog genoeg om er makkelijk onderdoor te kunnen.
Als we maar zacht vallen, denk ik dan. Dat vind je in alle canons terug. De behoefte aan dons, het is het maizena van elke beschaving. Schuif even op: er zijn nog een miljard vallenden die ook een plekje zoeken. Identiteit is dus tetris voor poëtische zieltjes. En voor wie eelt heeft op zijn ziel. En op zijn achterwerk.
En als we het koud krijgen? Dan draperen we onszelf. Met een ingebeelde vlag.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 18 augustus 2019 in cultuur, maatschappij, politiek

 

Mededogen

Aan al die economische adepten van Ayn Rand, of van Jordan Peterson, je weet wel, die mensen die ‘eigen schuld dikke bult’; ‘alleen je eigen verdienste telt’, ‘weg met de gemakzucht’; ‘waar een wil is, is een weg, zo niet zij ge een loser’,.. dat soort mensen dus, die alles als een contract zien, en elke menselijke relatie in termen van nut, eigenbelang, eigen voordeel zien; die mensen die dus graag veralgemenen en uitvergroten (alle mensen die illegaal binnenkomen zijn profiteurs; al wie genuanceerd nadenkt en het verschil maakt tussen muren optrekken en culturele grenzen trekken, willen open grenzen; al wie vindt dat ze teveel belastingen betalen, daar niks voor terug krijgen en zelf keihard werken en alles opgebouwd hebben, en daarom elke euro aan sociale uitkeringen weggesmeten geld vinden; aan die mensen dus die mededogen een zwakte vinden en zich als rotsen opstellen, daar wil ik enkel aan zeggen dat Ayn Rand op het einde van haar leven in leven werd gehouden door een bijstandsuitkering.
Soms kunt ge pech hebben. Ook al is het uw schuld niet.
Het kan verkeren, zei Bredero.
Maar ik noteer u en uw meningen in mijn groot Boek Der Eeuwige Malsheid. Ik noteer uw namen onder de rubriek: De Hardvochtige Perfectionisten. En als uw naam plots in het kolommetje terecht komt van ‘Zij die op enig mededogen of begrip zouden moeten kunnen rekenen’ dan zal ik daar een vraagteken achter zetten.
Nee, ik schrap u niet uit dat lijstje, zoals u dat zelf wél zou doen met anderen die het volgens u niet verdienen. Ik schrap geen mensen. Ik hou u misschien enkel een spiegeltje voor. En een bemoedigend glimlachje, want meewarigheid is ook niet aan mij besteed. En ik zal een matrasje op de grond leggen, want uzelf van uw eigen pedestal zien vallen… dat kan pijn doen. Maar ik zal u niet bepamperen. Zover wil ik niet gaan. Ik doe dat nu ook niet. Ook al denkt u dat wie niet gehaaid in het leven staat, wel een pamperaar moet zijn. U had informaticus moeten worden. Daar is denken in 0 of 1 zinvol. Daarbuiten echter vloeit de nuance. En alles wat vloeit maakt week. Zo zullen uw etiketteringen ook losweken, want mensen in hokjes stoppen om uw eigen wereldbeeld te doen kloppen, is zo passé. Zo 19e eeuws. Zo idealistisch totalitair. Zo… fundamentalistisch.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 4 juni 2018 in cultuur, filosofie, maatschappij, psycho

 

La Traviata

La Traviata. Door Verdi geschreven anno 2017.
De eindscène.
Violetta is geveld door een opengescheurd borstimplantaat. Lekkende siliconen maken dat ze op haar sterfbed ligt.
Haar geliefde -architect van beroep- is in Antwerpen op een meeting met het stadsbestuur om de overkapping van de ring te fijntunen.
Hij krijgt het droevige nieuws en springt onmiddellijk zijn Ferrari in, richting Italië.
Zal hij zijn geliefde nog een laatste maal levend kunnen omarmen?
Helaas. Omwille een gekantelde vrachtwagen die zijn lading siliconen verloor, is de hele ring richting zuiden geblokkeerd. Onze geliefde staat 12 uur in de file. Op zijn smartphone ziet hij Violetta sterven. Waarna hij een gasboete krijgt wegens het gebruik van een gsm achter het stuur.
Doek.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 24 november 2017 in cultuur, humor, maatschappij, music

 

Bijltjesdag

Maar vraag wat gij voor uw vaderland kunt doen. Die wijze raad indachtig ging ik naar mijn schuur en nam mijn bijl en haastte me naar de ambtswoning van de Vlaamse minister-president. Toen ik de Nieuwstraat doorstak, werd ik opgemerkt door twee medeburgers van allochtone origine. Ze belden de politie die onmiddellijk het leger verwittigde en bij het betreden van het Martelarenplein hielden twee militairen mij tegen.
-Wat gaat u doen meneer, met die bijl?
-Knopen doorhakken.
-Welke knopen?
-De Gordiaanse knopen van de Vlaamse regering. En de knopen rond het nachtlawaai van de vliegtuigen.
Ze keken mekaar aan. De blanke soldaat fluisterde zijn kompaan van Congolese origine iets in het oor waarop deze laatste me vroeg:
-En zal er dan meer of minder geld in de schatkist zijn, na uw gehak?
-Meer. Zo kan er meer soldij uitgekeerd worden.
-In dat geval, hakt u er maar goed op los meneer.
Ik bedacht dat deze woorden nu net de running gag was ten tijde van de Guldensporenslag waarmee de Vlaamsche beenhouwers mekaar aanporden op de Kortrijkse kouter om zo zoveel mogelijk Franse ridders in de pan te hakken.
Wie overigens een veldslag uit 1302 elk jaar opnieuw eert, moet ook fan zijn van de Brugse Metten. U weet wel: het nachtelijk event waarop honderden met bijlen en messen uitgedoste mannen menig huis binnenvielen en aan de slapenden vroegen of ze ‘des gilden vriend’ waren. Wie niet prompt antwoordde met ‘bij yok gie’ maar eerder vragend en onwetend toekeek, die maakte kennis met de bijl. Of met het mes. De Vlaamse uitgezonden IS-strijders hadden hun mosterd duidelijk gehaald uit de vaderlandse geschiedenis. En ook Erdogan zal ongetwijfeld de Gulen-aanhangers detecteren op de wijze die reeds door de Bruggelingen in 1302 werd ingevoerd. Dat die daar geen patent op genomen hebben…
Ik klopte aan bij minister-president Bourgeois. Mijn bijl rustte op mijn rechterschouder. In afwachting dat de poort zou openzwaaien, draaide ik me om. En schrok. Het hele Martelarenplein stond vol burgers. Op spandoeken las ik: ‘Bijltjesdag is gekomen’. Speech, speech werd er geroepen. Zonder het te beseffen was ik uitgeroepen tot populistisch tribuun. Mijn eenmansactie leek uit te draaien op een nachtmerrie. Toen werd er aan de andere kant van de poort gebeukt. Ik beeldde me in dat Geert Bourgeois probeerde me binnen te laten, maar toen ik gebrul hoorde, werd ik verschrikt wakker.
Oef, het was maar een droom. Waar was ik ook al weer? Juist, in de Pyreneeën. In een berghut. Op een driedaagse wandeltocht. Er werd plots hevig tegen de houten voordeur geduwd. De hengsels trilden. Ik sprong recht en keek door het zijraampje. Een bruine beer stond zijn achterwerk te schuren tegen de deur. Mijn fototoestel, snel. Of zou ik niet beter de bijl van de muur nemen? Soms moet een mens knopen doorhakken: handelen als esthetisch getuige, of daadwerkelijk het verloop der dingen mee bepalen. Toen de hengsels het begaven, wist ik dat ik te laat de knoop had doorgehakt en niet meer bij de bijl kon. Mijn laatste gedachte was: Waar zijn die soldaten als je ze nodig hebt…

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 22 juli 2017 in cultuur, filosofie, humor

 

Moet er nog zand zijn?

Ik ben voor diversiteit in het straatbeeld. En op het strand. Zelfs mannen met witte sokken in hun sandalen moeten kunnen, niet om esthetische redenen maar om pedagogische: het maakt het mogelijk aan kids te zeggen wat wansmaak betekent.
Dus omwille van de diversiteit zeg ik: haal de vrouw uit de boerkini. Niets zo mooi als Arabische lokken en gegolfde rondingen.
En voor wie het niet doorheeft:  islamisme is geen geloof. Het is een politieke stroming die een totalitaire structuur vooropstelt waarin de waarden van de Verlichting geen plaats hebben. Boerkini’s zijn uitingen van het islamisme. Het verbieden ervan (om tactische redenen wellicht niet efficiënt) heeft dus niets te maken met een inperking van godsdienstvrijheid. Het heeft wel te maken met het afblokken van een onaanvaardbare ideologie die door mannen vanop kansels met honing ingelepeld wordt.
En terwijl ik mijn sandalen uitklop en de zolen van mijn voeten zandvrij wrijf, herlees ik Imre Kertész. “Een beschaving die haar waarden niet duidelijk uitspreekt of die haar verklaarde waarden laat vallen,  gaat de weg op van het verval, van de aftakeling. Dan zullen anderen deze waarden uitspreken  en in de mond van die anderen zullen het geen waarden meer zijn maar evenzovele excuses voor beperkte macht en onbeperkte vernietiging. De zin van de geschiedenis ligt altijd in jouw heden en je kunt die niet als toeschouwer zien, maar alleen in je verantwoordelijke beslissingen.”
Ik glij terug in mijn sandalen en knik de andere naaktlopers vriendelijk toe. Mijn huid is  tegelijk verpakking en begrenzing waarbinnen mijn waarden huizen. Uit zand werden golems opgetrokken en uiteindelijk zakten die weer ineen. Met mijn hand schep ik warme zandkorrels en vraag me af hoe ik ze tot waarden kan kneden die nooit meer tussen de vingers van het historisch bewustzijn kunnen glippen.
De zon ontsluiert de lucht. Tijd om wat protectie op mijn vel te wrijven. Ik wil beschermen zonder te verhullen.

 13394142_909397772522333_5209927958339370582_n
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 20 augustus 2016 in cultuur, geschiedenis, maatschappij

 
Afbeelding

Think twice

1557697_10206212493693497_6409415845852671189_n

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 22 maart 2016 in cultuur

 
  • Archief

  • januari 2020
    M D W D V Z Z
    « nov    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031  
  •