RSS

Categorie archief: politics

Politics 3.0

-Het is maar een peiling. De echte peiling zijn de verkiezingen.
-Ja, maar een maand na de verkiezingen zouden nieuwe verkiezingen wellicht een ander resultaat opleveren, zoals met peilingen.
-Zeer zeker.
-Is het dan niet dom om op basis van een tijdsmoment het parlement te vullen?
-Vind ik ook. Het zou evidenter zijn om de samenstelling permanent te updaten.
-Maar hoe zou je dat kunnen doen?
-Burgers online laten stemmen.
-Wacht even: als burgers online om de maand hun stem moeten uitbrengen op wie hen vertegenwoordigt, kunnen ze dan niet meteen hun stem uitbrengen over de topics die hun verkozenen behandelen?
-Zeker. Op voorwaarde dat ze weten waar ze het over hebben.
-Dus een informatieplicht koppelen aan kiesrecht.
-Online worden door partijen, maar ook door drukkingsgroepen en academici beleidsplannen geplaatst, die door het Rekenhof geanalyseerd worden op de impact op de begroting en dan mogen burgers -nadat ze middels een bevraging aantoonden te snappen waar het over ging- een keuze maken.
-Is dat democratie 3.0?
-Wellicht.
-Zet dat de particratie buitenspel?
-Ja, maar niet de ideologie.
-Die staat vandaag wel buitenspel…
-Scoren doe je alleen als de camera’s draaien.
-Politici zijn tribunespelers.
-Terwijl de dossiervreters belangrijker werk afleveren.
-Die zouden dat kunnen blijven doen?
-Ja, in een parlement dat samengesteld is uit partijleden maar ook uit vertegenwoordigers van het middenveld, of exacter uit hun studiediensten.
-Is dat geen technocratie?
-Deels. Maar daar is behoefte aan. En tegelijk worden de technocraten getemperd en gestuurd door de andere vertegenwoordigers.
-Waar zouden de burgers dan over moeten stemmen?
-Een aantal opties. Mogelijke pistes.
-Je kan dan ook in dat parlement 3.0 een aantal vertegenwoordigers als stem van het volk laten zetelen.
-Ja, op basis van loting. Maar omkaderd door drukkingsgroepen, academici, studiediensten en ambtenaren.
-Maar wie vertegenwoordigt de instellingen dan, bv. bij buitenlands bezoek?
-3D-animaties. Replica’s van Prins Laurent die levensecht lijken en vanop afstand een dialoog ingelepeld krijgen.
-Marionetten dus. Handpoppen.
-Maar 3.0. Bots.
-Political Bots.
-Zoals je wil.
-Oké. Wanneer beginnen we eraan?

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 27 maart 2018 in maatschappij, politics, politiek

 

A suivre

Een arena waarin tegengestelde visies mekaar kunnen bekampen, is een belangrijk onderdeel van een democratie. Zonder die arena verglijdt een samenleving tot een gewelddadig systeem. Tegenstanders mogen niet gezien worden als vijanden. Vijanden staan mekaar immers naar het leven. Tegenstanders willen mekaar ook verslaan maar gunnen de ander bestaansrecht. Sommige organisaties houden ervan om tegenstanders dermate te framen dat ze als vijanden worden gepercipieerd door de achterban. Het ontzeggen van de mogelijkheid tot meningsuiting (door bv. debatten te boycotten) is daartoe een eerste gewelddadige stap.

Groepen (bestaande uit gelijkgezinden) hebben de behoefte zichzelf te consolideren. Dit kunnen ze doen door te willen groeien en anderen in zich op te nemen (waardoor ze vloeiend worden en dus minder beginselvast) of door zich net af te sluiten van anderen en hun eigen identiteit als een begrenzing te promoten (daarmee stolt ze als massa).

Extremistische organisaties belijden een groepsvorming die zich wenst af te sluiten van andere identiteiten. Ze omhelzen een identiteit die naar binnen gekeerd is. Tegenstanders worden als vijand gekaderd. Volkspartijen doen dit vooralsnog niet. Maar zij tellen wel leden die zowel de vloeibaarheid van een volkspartij voorstaan, als leden die eerder de gestolde identiteit vooropstellen.

Radicale linkse groeperingen wensen te groeien en uiten zich als een groep die anderen wil opslorpen en lid maken. Vandaar ook hun multiculturele invulling. Vanuit die houding zullen zij minder geneigd zijn om anderen te censureren. Immers: zij willen juist in dialoog treden om de ander te overtuigen.

Groeperingen bestaande uit anti-establishment activisten opereren als een gesloten groep die zichzelf wil consolideren en het eigen gelijk als model wil opleggen. Hun maatschappijmodel is geen open samenleving maar een model dat op eenzelfde rigide wijze de tegenpool is van extreem rechtse nationalisten. Daardoor hebben zij een vijandbeeld nodig om de eigen identiteit te versterken en zullen zij tegenstanders dus zelden als genuanceerd en salonfähig omschrijven. Tegelijk gaat ze opportunistische verbintenissen aan met extreem links en migrantenorganisaties om zo haar gesloten identiteit te camoufleren.

Tegenover beide massa-modellen staan het liberale individualistische burgermodel waarin gepleit wordt voor een absolute vrije meningsuiting. Dit model stoelt op een parlementair systeem dat verdedigd wordt als forum waarin tegenstellingen zich kunnen uiten en outen. De eerste decennia van de 20ste eeuw, maar ook recente ontwikkelingen in sommige Oost-Europese landen, tonen aan dat noch een parlementair systeem, noch een onafhankelijke rechterlijke macht in staat zijn om het opschuiven naar totalitaire modellen tegen te gaan. De massa-mens -eens gemobiliseerd- zal aanvankelijk mondjesmaat, later als een pletwals, de democratische vrijheden uithollen. Naast een individuele benadering van gefrustreerde medemensen, zit er wellicht niets anders op dan het kanaliseren van de ontevredenheid van tot massa’s toegetreden individuen in open democratische coalities die het identiteitsvraagstuk loskoppelen van een gesloten groepsidentiteit maar het verankeren in een rechtvaardig en helder rechten- en plichten verhaal.

Tegenover een attitude die een vijandbeeld voedt, dient een empathisch opgebouwde redenering te staan waardoor een eigen groot gelijk plaatsmaakt voor wederzijds begrip. Beroep doen op inleving maakt het mogelijk genuanceerd te oordelen over anderen. Vandaar dat censuur, zeker door middel van straatgeweld, niet duldbaar is. Tegelijk moet men er over waken dat opponenten met een onderbouwd betoog ook het woord kunnen nemen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 7 mei 2017 in maatschappij, politics

 

Patat-Party

Wie in België uit het niets de grootste party wil worden kan maar beter naar analogie van de Tea-party zijn naam goed kiezen.
Wat wil de Patat-Party? Er een patat opgeven. Waarop?
Op alle problemen die zichtbaar zijn.
Afval. Alle verpakking wordt eetbaar. Niemand zal nog iets op de grond laten vallen. Zelfs sigarettenpeukjes zullen eetbaar zijn.
Wachten voor rode lichten. Elk licht zal de seconden aftellen. Minder ellendig gevoel.
Halloween, Sinterklaas en de Kerstman worden 1 figuur: de Chinese keizer. Alle ouders krijgen gratis bon voor meeneem-Chinees.
De achtdagen week wordt ingevoerd. Tussen de vrijdag en de zaterdag komt er een Buurtdag. Die dag gaat men verplicht buurten. Bij Ali, bij Brigitte, bij Tang, bij Gonzalez. Men dient op een heel jaar (45 weken) minstens 135 verschillende gezinnen bezocht te hebben, waaronder de helft anders-kleurigen. En telkens wordt er patat gegeten, maar met wisselende assortimenten. De bezoeker brengt een patatgerecht mee, degene die bezocht wordt maakt de rest klaar.
Iedereen die geen job heeft, krijgt een volwaardig basisinkomen maar presteert in ruil voor de gemeenschap een equivalent aan uren. Zodat hij/zij opgenomen is in een ander sociaal weefsel. Het geld komt van de groot-aandeelhouders die in ruil hun naam vereeuwigd zien op frituurkoten.
Iedere burger dient vrijwllig opgelegd een cursus zelfspot te volgen. En krijgt er een boekje ‘Dirk De Wachter voor Dummies’ bij.
Iedere burger krijgt gratis (maar verplicht te volgen) les over hoe onze hersenen functioneren, waar racisme ontstaat, waarom ik en wij en egoïsme en altruïsme nuttig zijn; hoe religies overbodig worden en empathie puur natuurlijk is.
K3 wordt omgetoverd in P1000. Een kleurrijk koor van Patat-zangers dat het hele land doortrekt.
In warenhuizen komt nog enkel barokmuziek door de luidsprekers.
Vliegtuigen blijven aan de grond tussen 22uur ’s avonds en 7 uur ’s ochtends.
Senioren worden rond 21 december naar de Ardennen vervoerd in bussen waar ze de sparrenbossen vol kerstballen hangen.
Iedere Belg moet elke week 1x een sauna nemen.

Zo, voorlopig zal dat wel volstaan.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 15 november 2016 in humor, politics, politiek

 

Vluchten kan niet meer

Als je dit artikel over de tragedies die zich voordoen in de opvangcentra voor vluchtelingen legt naast de post van Van der Talen met een analyse van Zygmunt Bauman en diens concept van diasporisatie (nieuwkomers zijn niet uit op integratie), dan zou je kunnen besluiten: degene die willen Europeaan worden, zijn welkom. De anderen moeten wegblijven en/of terugkeren en zullen in Turkije en Libanon met Europees geld geholpen worden.
Lijkt me fair en humaan.
De auteur in dit artikel heeft het over ‘grondstof’ en ziet in elke vluchteling een potentialiteit die tot ontwikkeling moet komen middels bv. onderwijs en professionele scholing. Op zich is dat correct. In elk van ons zit meer. Maar de arbeidsmarkt heeft steeds minder mensen nodig (door de automatisering) en dus zullen we alras met een overschot aan manuele krachten zitten.
Kunnen we dan besluiten:
1. Een hold-your-horses beleid jegens die miljoenen Afrikanen die dra aan de Europese waterlijn zullen aan komen dobberen. Idem voor de vluchtelingen die uit Turkije en Libanon naar hier willen trekken. Ter plekke krijgen ze te horen dat hun persoonlijkheid deels zal moeten wijzigen. Anders zijn ze niet welkom (of moeten ze vertrekken).
2. Wie wil integreren mag blijven / afkomen.
3. Erdogan wordt verplicht een economie en scholing toe te laten in de vluchtelingenkampen zodat het leven aldaar zinvol en leefbaar wordt. De Libanese overheid smeekt om hulp en kan geen extra vluchtelingen meer opvangen. De EU moet eindelijk haar rol opnemen, en niet Griekenland of Italië laten opdraaien voor opvang en kosten.
4. Europees onderricht (onderwijs) in de kampen belicht ook het seculiere aspect en de waanzin van godsdienstoorlogen.
5. De gevluchte intelligentsia verdiept zich in hun vakgebied (ze verblijven in onze contreien) maar wordt wel aangemoedigd om -wanneer de heropbouw bezig is- terug te keren. Je kan het niet maken om een braindrain te ondersteunen en Irak, Syrië en Libië over te laten aan ongeschoolden, imams en clanhoofden.
6. Barmhartigheid wordt voorgoed losgekoppeld van religie en behoort tot de algemene humane waarden. Mensen die honger hebben moeten gevoederd (sic) worden. Blanke Europeanen krijgen een cursus “reflecteren” en argumenteren en leren zo dat ze hun mening niet mogen vormen op basis van faits divers; noch dat ze hun ogen moeten sluiten voor faits divers want die zijn voor de betrokkenen cruciaal. Wat in Keulen (en elders) gebeurde is niet mainstream maar is wel een voorbeeld van diasporisatie (in dit geval het bestendigen van machogedrag). Cultuurrelativisme is ondergeschikt aan gelijkwaardigheid, gelijke rechten, respect voor elkaars lichaam en vrijheden.
7. Lees meer poëzie. Van overzeese auteurs. Maakt niet uit aan welke kant van de zee je leeft.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 2 februari 2016 in maatschappij, politics, politiek

 

Cynisme

-Papa, wat is cynisme?
-Wel, laat ik je een voorbeeldje geven. Je leest dat In 1950 Gaza 200.000 inwoners telde. Nu zijn het er 1,8 miljoen. De bevolkingsexplosie in Gaza veroorzaakt legioenen hysterische jongemannen. Geen enkele economie kan de groei van de bevolking bijbenen.
De internationale gemeenschap heeft daar een volk laten ontstaan dat massaal in omvang is toegenomen maar dat geen mogelijkheid heeft zich economisch en cultureel te ontwikkelen. Wat er wel ontstaan is, is een cultuur van de dood.In Gaza sterven kinderen als ’collateral damage’. De helft van de bevolking is jonger dan vijftien en als er omstanders sterven is de kans dat dat een kind is dus vijftig procent. Een kwart van de bevolking van Gaza bestaat uit 400.000 jongens in de leeftijdsgroep 0-14 jaar. Er leven in Gaza 190.000 jongemannen die 15-24 jaar zijn. Er zijn 30.000 mannen in de leeftijdsgroep 55-64. Ofwel: in de verminkte en gestagneerde economie van Gaza kunnen slechts 30.000 jongemannen de oudere mannen in hun beroep opvolgen. 160.000 jongemannen hebben geen behoorlijke toekomst, maar dood van de honger gaan zij niet door de vele hulpprogramma’s. Wat zij hebben is woede, frustratie, tijd, en daarbij: een religieuze ideologie die het gebrek aan toekomst en het beschadigde eergevoel op de Joden projecteert.
-Maar wat heeft dat met cynisme te maken?
-De meeste Palestijnse kinderen hebben geen toekomst. Er dreigt overbevolking. Ze zijn een vogel voor de ideologische indoctrinatie van de Hamas-kat. Elk door een Israëlische aanval gedood kind wordt dus een ellendige toekomst bespaard. Dat is cynisme.
-En waarom kennen wij cynisme? Hebben dieren dat?
-Wellicht niet nee. Wij hebben dat omdat ons rechtvaardigheidsgevoel aangeboren is. En wij hebben allemaal een romantische inborst. Wanneer ellende de overhand neemt en onrechtvaardigheid heerst, én we kunnen er iets aan verhelpen, dan is cynisme één mogelijke uitweg.
-En wat is een andere uitweg?
-Bach beluisteren. Of Telemann. Of Mozart.

daily-cartoon-201400803

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 17 augustus 2014 in politics

 

Planeet X47#g5

Gelezen in het Boek van de Observatrice van een buitenaardse beschaving.
“Ingezoemd op een stukje geasfalteerde beschaving op Planeet X47#g5 (ook wel Aarde genoemd). Veel vruchten aan de bomen. Wegens achterhaalde vooroorlogse politieke bedrijvigheden zullen honderd duizenden peren aan de bomen blijven hangen. En als mest gebruikt worden.
Deze beschaving heeft nog geen evenwicht gevonden. Ze aanbidden marktdenken en gebruiken voedsel in economische oorlogjes.
Na uitzoomen blijkt elders ook de eigen soort geliquideerd te worden onder mom in foute sprookjes te geloven.
Dreigende overbevolking en klimaatwijzigingen zullen hen op een dag doen snakken naar perenvocht.
Advies: deze planeet, die zich in een post – primitieve fase bevindt, gedurende 500 jaar niet meer observeren. Dan eventueel opnieuw kijkje komen nemen.”

peer

 

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 17 augustus 2014 in humor, politics

 

Peace please

“We want peace.” En ze hebben het gehad met geloof. Ook al zijn ze joods orthodox opgevoed. Tegen ons: “Zo, jullie zijn atheïsten? Geweldig. Dan hebben jullie geen problemen.”
Mid-twintigers in Tel Aviv. Ze houden niet van hun regering. Ze willen Vrede. Ze hebben zelf 3 jaar (als man) of 2 jaar (als vrouw) legerdienst gedaan. En nadien studeren ze. Per jaar minstens 3500 euro inschrijvingsgeld. Falen is uit den boze. Maar niet iedereen heeft de middelen. Onderwijs is zo duur omdat de overheid (ze verfoeien de rechtse regeringen) enorm veel geld spenderen aan bewapening en zgn. veiligheid.
Ze willen niet langer een conflictmodel. Ze willen een toekomst met betaalbare woonsten (een flat huren in hartje Tel Aviv kost zo’n 2000 euro/maand).
Maar ze eisen wel dat de Palestijnse bevolking (en hun politici) Israël erkennen. Want zij (mid-twintigers) zijn geboren toen Israël bestond en het is hun schuld niet dat dit ten koste ging van de reeds aanwezige Palestijnse bevolking.
Zij vragen soepelheid van de Palestijnen op dat vlak, in ruil voor het stopzetten van alle annexaties, alle grenscontroles en pesterijen (zij die aan de gates hun militaire dienst deden schamen zich voor de pesterijen jegens de Palestijnen ). Samen als twee volkeren de geloofsverschillen en claims uit naam van het geloof, achter zich laten. En een middenklasse uitbouwen waar iedereen bij kan profiteren.
(Tel Aviv / Jeruzalem – april 2014)

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 10 mei 2014 in politics

 

Time passes by …

Passend en fris uit 1981

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 22 december 2011 in music, politics

 

Waardevol

Ik sprak daarstraks de Duivel die me vroeg: “Vat de mensensoort eens voor me samen.”

Mijn antwoord luidde: “30 doden en duizenden manifestanten die een week overnachten op een plein en dan een nieuwe premier krijgen die iets meer bevoegdheden heeft dan zijn voorgaande. De prijs voor peanuts is dus 30 mensenlevens. Terwijl het zo makkelijk is om anderen te geven wat ze willen, als je eigen rijkdom uit je binnenste komt.”

De Duivel knikte begrijpend.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 25 november 2011 in geschiedenis, lente, maatschappij, politics

 

Shared Value als antwoord op de petitie “Facebook, Apple en censuur”.

Facebook en Google zijn Amerikaanse privé-bedrijven. Zij hebben het recht vanuit die hoedanigheid te bepalen hoe hun producten gebruikt worden en dus het recht content te censureren. Zoals een forummaster een onlinediscussie mag censureren wanneer er beledigingen geuit worden.

Caudron en co (zie http://tinyurl.com/69ab9cf) hebben echter ook gelijk te wijzen op de gevaren van die censuur (om puriteinse redenen, om politieke redenen, whatever). Dit is overigens al langer een probleem, want zowat alle burgers geven stukken van hun privacy af aan Google en Facebook (in ruil voor gratis gebruik), zonder vaak te beseffen wat de negatieve gevolgen kunnen zijn. Door deze producten te gebruiken geeft eenieder impliciet toestemming de regels te kennen en na te leven. De verantwoordelijkheid ligt dus bij de gebruiker, maar tegelijk kan men vaststellen dat vele gebruikers niet beseffen wat de spelregels zijn.

De hamvraag is dus: ga je vanuit een supranationale entiteit (bv. de UNO) Facebook en Google (en enkele andere spelers) als “publiek domein” verklaren en zo eventuele censuur tegengaan (en gebruiksregels zelf aanpassen). Dat is de enige manier waarop privé-initiatieven (die gratis en vrijblijvend door miljoenen mensen gebruikt worden) verplicht kunnen worden zich te schikken naar regels.

Ofwel laat je betalen voor die diensten, al kan je dan ook nog steeds regels opleggen (zie bv. de regels waaraan banken zich moeten onderwerpen).

Ofwel (en dat is de liberale logica van Van Braekel op http://lvb.net/item/8912) bouwt men in Europa een “eigen” zoekrobot en sociaal network en worden de spelregels bepaald door de Europese Unie. Met als nadeel dat heel wat mensen op meerdere platformen actief zullen moeten/willen zijn.

Dit verhaal (dat er al lang zat aan te komen natuurlijk) toont heel mooi hoe onhoudbaar een “zuiver” marktdenken is geworden. Google en Facebook zijn van “ons”, d.w.z. van alle gebruikers. En niet meer van hun oprichters + aandeelhouders (die verdienen er wel veel geld mee). De logica van de evolutie in het hele onlinegebeuren is dus dat gebruikers zelf willen bepalen wat mogelijk is. Zoals consumenten ook mee willen bepalen hoe hun cola smaakt (maar helaas niet mee kunnen bepalen voor welke prijs dat product om de markt komt).

Mij lijkt dit een gezonde logica. Iedereen is vrij initiatieven te nemen en business op te starten, maar moet zich wel plooien naar de wil van de vele gebruikers. Ik noem dat een humaan en creatief evenwicht tussen egoïstisch eigenbelang en collectief nut.

M.a.w. de gebruikers bepalen zelf wat ze gecensureerd willen zien. De UNO (of een internationale ethische commissie) bepaalt de bovengrens (bv. materiaal van pedoseksuele geaardheid kan niet).

In de praktijk zal je sowieso overheden hebben (Iran, China, Moslimlanden,…) die meer zullen censureren.

Deze discussie is voor mij identiek aan de discussie over de grondstoffen. Wie mag bepalen wat er met de petroleumvoorraden gebeurt? De landen die toevallig op de oliebronnen zitten? Gelet op het feit dat de hele wereldeconomie draait op olie (vervang olie door Facebook of Google) kan het eigenbelang van één natie of een privé-bedrijf niet primeren op de belangen van een stuk van de wereldbevolking. Die vraag zal zich op vele vlakken stellen. Het antwoord is geen onbeteugelde vrije markt, maar ook geen indijken van initiatieven. Er is een derde weg. In ruil voor het feit dat de aandeelhouders (want daar hebben we het over) een stuk van de winsten behouden, bepaalt een supranationaal orgaan de spelregels (dus bv. wat het aanbod (en de prijs) zal zijn).

Obama beseft dit en ook delen van het bedrijfsleven begrijpen dat. Vandaar dat CEO’er Immelt aan het hoofd staat van de ‘Council on Jobs and Competitiveness’. Doel is te groeien op basis van ‘shared value’: het generen van economische waarde tezamen met maatschappelijke waarde. Maatschappelijke vooruitgang gaat aldus hand in hand met zakelijke successen. Winst is dus niet langer het einddoel.Als dit doordringt in de hoofden van aandeelhouders, moet het ook mogelijk zijn Facebook, Apple, Google en co te doen beseffen dat ze de spelregels niet zelf mogen bepalen.

 

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 9 februari 2011 in cultuur, economie, maatschappij, media, politics, technologie

 

De kracht van demagogie

Waarom moeten Vlamingen (enkel) solidair zijn met Walen? Omwille van een culturele verbondenheid? Maar is die er nog, gelet op de eendimensionaliteit van vele burgers langs beide zijden van de taalgrens (en in Brussel)? Moeten Vlamingen solidair zijn omwille van historische redenen? Maar waarom beginnen in 1830? Je kan om historische redenen evengoed solidair zijn met Frans-Vlaanderen, met Zeeland, met Bourgondië of met het Prinsbisdom Luik. Solidair zijn omwille van ethiek? Ja, dat lijkt me een argument. En ook Bart de Wever beseft dat. “Als jij wereldburger bent die zichzelf even sterk verbonden voelt met mij als met een Keniaan, waarop wacht je dan nog om een sociale zekerheid te creëren tussen jezelf en al die andere mensen? Als je aan je wereldburgerschap geen ethische praxis verbindt, zijn dat holle woorden.” Juist, dus een sociaal zekerheidssysteem op Europees vlak én op wereldvlak… is dat niet de logica zelve, én meteen een antwoord op een massa conflicten. Want wie rechten krijgt, krijgt ook plichten opgelegd. En wordt dus verplicht solidair te zijn, dus meteen wordt ook afgunst tegengegaan. (zie Zizek http://tinyurl.com/3xgd9k4).

De Wever echter verwerpt deze gedachte vanuit een biologische predestinatie. Ja, meneer de Wever, wij worden misschien geboren als racisten. Alles wat niet mama en papa is (of bij uitbreiding de eigen clan), kan vijandig zijn, en dus zijn we alert en dus is de eerste reactie: weg met het onbekende vreemde. Maar we ontleren racist te blijven, dat noemen we opvoeding en beschaving. Vandaag in een betoog je beroepen op die primitieve driften is ronduit reactionair en mensonterend. Maar vooral ook intellectueel laf. Want als we die redenering doortrekken, dan mag ik eender welke emotie die in mij opkomt, botvieren. “Het zijn mijn aangeboren  driften, meneer de rechter. En daarom heb ik die persoon doodgeschoten. Oog om oog, weet u wel…”.

De Wever heeft het over identiteit. (zie http://www.apache.be/2010/09/nederlands-leren-is-geen-lijfstraf/) Hij maakt een foute analyse, of beter: hij simplificeert bewust en bespeelt de tegenstellingen. Tegelijk stelt hij het voor alsof er geen andere manier is dan te kiezen tussen: of een eigen groepsidentiteit hebben, of verzuipen (oplossen) in een homogene brij. Nee dus, wij zijn als individu een mozaïek van eigenschappen en betrokkenheden. Wereldburger kan je zijn, en tegelijk andere deel-identiteiten aannemen. Zonder daarom (en dat is de sleutel van het vraagstuk) jezelf in conflict te zien met “de andere”. De Keniaan, de Lap, de Spanjaard, de Bask en de Vlaming hebben 90% van hun leven gemeenschappelijk. We delen dezelfde passies, vreugdes, verdriet, verzuchtingen, ontwikkelingen (steeds meer door een globale wereldeconomie). De wijze waarop we sommige zaken doen, is lichtjes verschillend. Iemand dus vastpinnen op zijn taal of geloof (en hem/haar waal of moslim noemen) is een opportuniteit laten liggen om eerst wat ons bindt te beklemtonen. Dat maakt praten over wat we verschillend doen, eens zo makkelijk.

De Wever stelt “De essentie van Vlaming zijn betekent voor mij dat ik me verbonden voel met een lotsgemeenschap van zes miljoen mensen die toevallig op dit lapje grond van de wereld wonen, die cultureel aan elkaar gebonden zijn en die bovenal samen een democratie vormen, wat je van België niet meer kunt zeggen.” Hij noemt dat een objectief criterium. Vooreerst pik ik het niet dat iemand mij een identiteit opdringt omdat ik toevallig op een lapje grond ben geboren waar iedereen rondom mij zegt: dit is Vlaanderen. Of dit is België. Of dit is Groot-Limburg. Whatever.

Ik zeg dat ik mij cultureel méér verbonden voel met al wie op deze planeet creatief in het leven staat, zich buigt over literatuur, neurobiologie en interieur design (om maar iets te noemen) dan met de doorsnee Vlaming die herkauwt wat ie gister op VTM of één gezien of gehoord heeft en verder geen referentiekader heeft.  M.a.w. De Wever geeft niet om culturele identiteit, maar enkel om een romantisch hineininterpretieren van de Vlaamse geschiedenis (iets wat de toenmalig CVP-er Luc Vandenbrande als eerste heeft ingezet), gebaseerd op het beginsel van grondgebied. Deze definitie van Vlaming zijn maakt het onmogelijk Europeeër of wereldburger te worden.

Geen mens kan leven zonder identiteit. Maar identiteit is een aura dat voor 90% overlapt met elke homo sapiens sapiens die op deze planeet rondloopt. En binnen die 90% verschillen we qua vorm, wat enkel een verrijking is. De 10% waarin we dan anders zijn, worden vaak onderwerp van discussie. Ik klaag bv. in gesprekken met jonge Belgische mannen van Magrebijnse origine hun hypocrisie aan i.v.m. hoofddoeken en seksualiteit.  En ik ben daarin onverzettelijk. Maar ik doe dat niet vanuit een Vlaamse identiteit; noch vanuit een Vlaamse bodemfilosofie. Ik doe dat als humanist. En vanuit dat humanisme kan ik regels opleggen en kan ik mensen met de vinger wijzen. Maar zonder in wij-zij discours te vervallen.

Ik hoef geen Belgische staat; ik ben een individu en ik pluk uit diverse korven vruchten die mijn persoonlijkheid sieren. Dat België dysfunctioneel is; dat natievorming enkel administratieve waarde heeft en geen identiteitswaarde, besef ik al van mijn 18e. We hebben besturen nodig die optimaal zijn, los van natievorming en culturele identiteiten. Het is droevig gesteld met Vlaanderen wanneer mensen als BDW na het debacle van het 19 en 20 eeuwse nationalisme (oorlogen zijn mogelijk omdat het gepeupel zingend naar het front trekt vanuit een wij versus zij mentaliteit; ook vadertje Stalin was een nationalist à la De Wever en bespeelde de massa’s, in zijn geval desnoods met geweld)  als enig antwoord op een slecht functionerende natiestaat België op de proppen komt met oude recepten.

Het probleem is, meneer de Wever, dat de doorsnee Vlaming na school verlaten te hebben, stopt met zich te vormen, stopt met zich kritisch te bevragen (en de media zijn daar deels schuldig aan) en daardoor enkel nog vanuit een cocooningperspectief de wereld aanschouwt. En u bevestigt dit. Meer zelfs, u bespeelt deze intellectuele armoede, dit egocentrisch terugplooien, dit egoïstisch materialistisch mensbeeld. Wanneer vandaag in Brussel duizenden op straat komen voor het behoud van het beste (of minst slechte) maatschappelijke systeem dat ooit op deze planeet bestaan heeft (n.l. het sociale zekerheidssysteem dat dit deel van Europa kenmerkt en waarvan nu ook liberale fundi’s à la Fukuyama toegeven dat het een must is!), zeggen uw kiezers: “Mijne trein gaat vertraging hebben door die betogers. Verdomme toch”.

Net als Berlusconi, al heeft die meer charmes, middelen en een voetbalploeg wanneer hij het spreekgestoelte beklimt, geeft u toe aan een mensbeeld dat in wezen de Darwiniaanse logica niet overschrijdt. De dag dat een andere beschaving van een verre planeet met ons contact opneemt, hoop ik dat zij u als een primitieve versie van de homo sapiens sapiens in hun catalogus zullen opnemen; een versie die het opgaf méér te willen zijn dan de driften die hij bij geboorte heeft meegekregen.

 
2 reacties

Geplaatst door op 29 september 2010 in maatschappij, politics

 

Op een blauwe maandag…

hebben we o.a. bijgeleerd dat er zoiets bestaat als een Twitterkerkdienst. Gehouden in een Amsterdamse kerk. Zouden ze seks in de kerk (of in de pastorij) als gespreksonderwerp hebben gehad? Overigens, er werd getwitterd door gelovigen van diverse religies én door ongelovigen. Enkel God ontbrak op het appel. Haar iphone was plat.

Politici kunnen het niet laten ballonnetjes op te laten zonder eerst even een analyse te maken.  En dan schrikken ze wanneer er geruzied wordt. Waarna een bemiddelaar moet optreden. Somers bemiddelt (pardon: slaat een brug) met Antwerpse VLD. Parlementvoorzitters dichten het gat tussen PS en NVA. Het water is intussen ook diep geworden tussen Kris Peeters (Frans als tweede taal!) en Pascal Smet (Engels als tweede taal!). Daar is een polyglotte roeier nodig, al kan een tunnel ook soelaas brengen om te draineren.
Is er dan niemand in dit land die vanuit een helikoptervisie kan dirigeren?

Ik stel dan ook voor om alle politieke bemiddelaars een weekje in het Internationaal Ruimtestation te proppen. Wedden dat ze al na twee dagen een definitieve oplossing vinden? Claustrofobie doet wonderen! En je wegstoppen lukt lekker niet. (Let overigens ook op de witte sokjes van de gids.)

Nu we toch in de ruimte zitten. Er vindt momenteel een soort hypergangbang plaats. Diep in de kosmos. Een opzienbarende megabotsing. En ze (de sterrenstelsels) nemen er hun tijd vooraleer uitgebotst te zijn…

Terug op aarde, maar ook in de toekomst: robots zullen tegen 2050 de beste voetballers verslaan. De Rode Duivels beweren dat zij reeds in 2015 door de robotten geklopt zullen worden. Wil ik best geloven.

Maar in 2050 ben ik wellicht met doodgaan bezig. Al hoeft dat helemaal niet het einde van iemands carrière te betekenen. De meest succesvolle overleden groot-verdieners van het afgelopen jaar waren Yves Saint Laurent (verdiende $350 000 000), Richard Rodgers en Oscar Hammerstein (samen goed voor $235 000 000) en Michael Jackson (schraapte $90 000 000 bijeen).

Intussen blijf ik nog even verder leven. Wie weet kan ik dan ooit in dit toestel (zie foto) plaatsnemen. Wanneer Google het in productie neemt. Volgens hen het meest originele en realistische idee van de voorbije 12 maanden. Kwestie van droog te zitten en aan je BMI te werken. Maar realistisch is het enkel als navette. Om naar het werk te zoeven. Tenzij je behoefte hebt aan een baaldag. En je je ziek meldt. Prima idee, maar zie wel dat je snel kan lopen. En over een 3G-gsm beschikt. Oordeel zelf maar.

En wat ik dan zou doen moest ik thuis blijven? Erover denken om een workshop “zakelijk flirten” op te starten.

Of verder lezen in Elfriede Jeleniks De Contracten van de Koopman waar een bank een kleine belegger troost met de woorden: “Uw kapitaal hebben wij opgestookt, het was heel klein, het heeft niet lang gebrand maar het heeft ons toch verwarmd.”

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 27 september 2010 in humor, kosmos, politics, reclame, ruimtevaart

 

LES FLAMINGANTS, SIRE

De sluizen spuiten.
De IJzer bloedt
Voor  vlag & Woord
Hun Zotte zorgen.

De overdracht
Het geeft hen macht
Had moeten zorgen
Voor de nood van morgen.

Bevoegdheid bij
Wees blij
Hoe kromgebogen de drieste
Driften om Meer.

Laten ze zich kisten?
Of zijn het gewoon rare tisten?
Als BDW zich maar niet laat doen
En voldoende denkt aan de poen.

Politics is sport
& da’s als alle topsport
uit evenwicht.
Hoewel…Top…

De enige toppen
Ach, Laat ze maar gaan
Hun lat is nat
Geef ze onafhankelijke polders.

Zelfs de waarheid
Wijkt voor hen.
Ik denk aan de diepte
De zwarte spiegel.

De tijd haalt ons in
Volg onze tranen over het glas.
Zalig zij die zich spiegelen
In hun gelijk aan de andere kant

Van de leeuw.
En bij dat alles
Past een lome geeuw
En diep van binnen een tere schreeuw.

De zwarte spiegel (de aarde en de maan vanuit de ruimte, veraf)

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 29 augustus 2010 in poëzie, politics

 

Arm België?

In een artikel op EconoShock (blog van Geert Noels) wordt melding gemaakt van België als een land met te weinig miljonairs. M.a.w. de crisis (vnl. de staatsschuld) oplossen door vermogensbelasting te heffen, heeft weinig zin want 1. er zijn te weinig rijken in dit land en 2. zij pakken natuurlijk onmiddellijk hun biezen. http://www.econoshock.be/2010/poor-belgium/comment-page-1/#comment-78543

Uit dit alles blijkt m.i. de overbodigheid van het Vlaamse, Waalse, Brusselse en Belgische niveau (en model) om de economie voldoende te beïnvloeden, laat staan beheren. Zelfs op Europese schaal kan men kapitaalstromen niet controleren. Als je met z’n allen op deze planeet (of je nu individu, regio, staat of statenbond bent) onderhevig bent aan schommelingen op wereldvlak (en dat is vandaag het geval) dan ben je op je eilandje altijd hopeloos aan het spartelen. Wie een wereldeconomie in bepaalde banen wil leiden, moet wereldwijd vat hebben op bv. kapitaal, grondstoffen enz.

Zolang mensen met veel geld hun geld kunnen wegtrekken en dus a-sociaal zijn, kan je het roer niet omgooien. Eens te meer bewijst dit de demagogie van nationale verkiezingen. Creëer een wereldspeler die aan alle bankrekeningen aan kan, en je hebt het middel om globaal rijkdom te herverdelen. Wie in een rijke regio opgroeit (en dat is niet uw verdienste, beste lezer, net zomin dat het de schuld is van anderen dat ze opgroeien in een arme regio) die beseft natuurlijk dat hij bv. sociale bijdragen op Europese schaal of wereldschaal moet leveren; die beseft dat er communicerende vaten zijn en dus herverdeling van rijkdom. Velen wensen dus geen wereldwijde aanpak. Zij denken enkel aan zichzelf. Zij zoeken de gebieden op met meeste winstmogelijkheden. Uiteindelijk zijn zij darwiniaans: trek uw plan en pech voor wie dat niet kan.

Wie vandaag zegt dat de hele bevolking moet inleveren opdat het morgen beter zou zijn, die maakt een voorspelling die absoluut niet hard te maken is. Immers, in deze contreien is ook de voorsprong op het vlak van knowhow geen troef meer. Er zijn -om even te duiden- numeriek evenveel hoogbegaafde Indiërs als de totale som van alle Amerikanen die hogere studies volgen. M.a.w. de enige toekomst voor de westerse bevolking ligt ‘em in het op poten zetten van een globaal economisch systeem waarbij iedere regio verplicht betrokken wordt in productie en innovatie. Zoniet vallen wij uit de boot, want wie wil investeren zal morgen in Indië en China niet enkel producten laten maken maar ze ook laten ontwikkelen; uitvinden en verbeteren. De knowhow aldaar is quasi even groot als bij ons en de lonen liggen lager. Say no more.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 25 juni 2010 in economie, politics

 

Politiek is een kwestie van kleur

Ik begrijp eindelijk waarom onze samenleving in de soep draait, zeker als onze medeburgers in het stemhokje staan. De oorzaak is héél eenvoudig. En heeft alles met kleurgebruik te maken.
Wat is de symbolische betekenis van rood? ACTIE. Rode vlaggen. Communisme. Een stier wordt dolgedraaid met een rode vod. Wie rood zegt, zegt GO! Akkoord?
En wat moeten wij met z’n allen doen als we een verkeerslicht op rood zien springen? In actie schieten? Nee. STOPPEN.
Tja, zoveel contradictie kunnen de meeste mensen niet aan. Vandaar hun bizar stemgedrag. Stemmen op de roden = de economie doen vastlopen. Denken er velen.
Maar het gaat verder. Wat met het GROENE licht? Dat zegt ons: doorrijden! Maar wat willen de Groenen? Dat we zo WEINIG mogelijk rijden. Dus als ik een groen licht zie, stap ik uit en ga te voet verder. Maar dan worden de chauffeurs boos op me. Hoe wil je nu dat Groen ooit de verkiezingen wint?
En ja, dan heb je nog oranje. Oranje wil zeggen: afremmen. Maar in werkelijkheid geven we dan met z’n allen meer gas om nog net geen rood licht te hebben. Wel, daarom wordt oranje een tsjeven-kleur genoemd: je doet het tegenovergestelde van wat er bedoeld wordt. Oranje staat dus voor hypocrisie.

De oplossing? Rood licht = doorrijden. Groen licht = stoppen. En oranje licht vervangen we door blauw licht.
Wedden dat de volgende verkiezing heel andere resultaten geeft?
Momentje, hoor ik iemand zeggen. En de NVA dan?
Klopt. Ik heb het nog niet gehad over de gele lantaarnpalen in Vlaanderen. Waarom heeft de NVA gewonnen denk je? Indeed! Wit schilderen dus, die palen. Maagdelijk wit.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 20 juni 2010 in politics

 

Petje af

Laat ons een “Dag van de Hoofddoek” houden. In heel West-Europa. Een defilé van petten, hoeden, bananen, sjaals, foulards, whatever.  Fashionable. Gevarieerd.  Aangepast of speciaal ontworpen hoofddeksels. Een lijn voor hoofddoeken. Door kunstenaars beschilderde doeken. Kleurrijke bedoening dus, een feest voor de zintuigen.

De dag dat jonge moslimmeisjes hoofddoeken dragen met een afbeelding van de Chippendales, zullen hun vaders, broers en mannen smeken dat ze zich van de doeken ontdoen. En dan is de vraag of ze akkoord gaan, op voorwaarde dat ook geen doek dragen tot de keuzemogelijkheden behoort.  Wordt dit geweigerd, dan is er sprake van het niet respecteren van fundamentele privacyvrijheid, n.l. het recht zich te kleden zoals men dat wenst, zolang men de publieke vrijheid niet aantast.

Waarom toch enkel religie als rode draad in je leven? Of -in het onderwijs- gevlochten doorheen een reeks andere leervakken? Waarschijnlijk om af en toe te betokkelen. En zo te hameren op het waarom van het exclusieve bestaan.  Een tautologie, zo dunkt me.

Neutraliteit is de oplossing. Het is een ander woord voor pluralisme. En kritische doorlichting en bevraging van alles wat pretendeert waarheid te bevatten. Incluis jezelf. En vanuit een attitude die op méér stoelt dan wederzijds respect. Ik heb het over oprechte interesse in andere levensbeschouwingen. En hun uitingen. Uiteraard zou het ook al helpen indien er op katholieke scholen atheïsme gepredikt kon worden. En islam, boeddhisme, whatever. Zo ook in alle andere scholen. En netten.

Religieuze uitingen kunnen best niet al te opdringerig in het straatbeeld aanwezig zijn. Want al snel geeft een schallende minaret eenzelfde gewaarwording als een groep supporters die je tierend tegemoet komt. Geloof dat in groep tot ons komt houdt er best rekening mee dat wij explorerende individuen zijn en door individuen benaderd willen worden. Dat is een pak minder bedreigend en vooral makkelijker mee in dialoog te gaan.

Maar tegelijk: wat een armoedig beleid, wat een gemiste kansen om (wetenschappelijke, religieuze, fantastische,…) verhalen van anderen niet in je op te willen of mogen nemen. Ze liggen voor het grijpen. Getuigen van het anders-in-het-leven-staan wonen op een straal van enkele kilometers. Het Andere koesteren omdat het ons verrijkt. En als spiegel dient.

Passanten voor mekaar, dat zijn we. Meteen ook een didactische schat die ook binnen de school- en stadspoorten dampt. Leerkrachten kunnen (maar dit is een extra expliciete pedagogische verwachting) in en samen met de school de katalysator worden van een proces met ouders en jongeren. Wederzijdse inschatting moet uitmonden in een dialoog. In kennis en begrip. Individuele ontplooiing mag niet belemmerd worden.

Het betonneren (en dus permanent maken) van de broederlijkheid. Daar zijn we aan toe. Vanuit identiteit samen een maatschappij vorm en inhoud geven. Identiteit is immers een stroom. We zijn geen Vlamingen, we bezitten Vlaamse culturele kenmerken  (maar die gigantisch kunnen verschillen t.o.v. collega’s, buren of familieleden) naast veel of weinig uit andere  bronnen ontsproten gewoontes, bezigheden en voorkeuren. In vriendschappen en vriendelijkheid schetsen we de contouren van ons zelf. Pak dus een pollepel en proef van je eigen stroming en schep uit de stromingen die aan je voor- en achterdeur passeren.

Verder centrifugeren we in die soms kolkende mensenbrij. Zacht & rationeel. Warm & logisch. Nuchter & gevoelig. A way to be.

 
 

Het probleem van het hele Zuiden dat door Europa gekoloniseerd werd.

Lucas Catherine, 1 jaar geleden: “Met het Westen zijn we indertijd zeker niet de democratie gaan exporteren en nu willen we doen alsof we de grote helden zijn van de mensenrechten. Stiekem blijven we zelf die dictaturen steunen, uit eigenbelang. Meer democratie in de moslimlanden zou de islam nochtans ten goede komen. We merken dat waar er meer democratie is in de Arabische wereld, er ook veel minder religieus radicalisme is. Het is ook zo dat moslimlanden altijd weer door het Westen worden belaagd en de mensen niet meer weten hoe zich te verdedigen. Vroeger was die strijd tegen de Westerse overheersingdrang dikwijls gebaseerd op linkse ideeën. Maar in de voorbije decennia hebben die ideeën veel krediet verloren. Daarom grijpen velen vandaag terug naar hun geloof om hun vrijheidsstrijd op te baseren. Maar dat soort politieke islam bekijk ik toch wel met enige argwaan.”

Van Morendoders tot botsende beschaving · De duizendjarige oorlog tegen de islam, Lucas Catherine, Uitgeverij EPO, 208 p.

Is dit geen bewijs dat culturen wel degelijk van elkaar verschillen?

Lucas Catherine. “Natuurlijk zijn er verschillende culturen. Maar het is verkeerd de ene te verheffen boven de andere. Samuel Huntington, één van de ideologische strategen achter de oorlog tegen Irak, stelt dat het blanke, protestantse, Engelstalige Amerika, samen met de Europese cultuur tot het hoogste menselijke goed behoort. Over Europa zegt hij bijvoorbeeld dat eender welk dorp in het zuiden van Spanje vergelijkbaar is met de dorpen in Zweden. Maar cultuur is veel complexer. Er zijn heel wat belangrijke overlappingen die tot ver in de tijd teruggaan. Wie dorpen in Zuid-Spanje heeft bezocht, weet dat die veel weg hebben van het Marokkaanse platteland. Culturen zijn niet allen verschillend, er zijn meer overlappingen dan we beseffen.

Als je een afkeer opbouwt tegenover een beschaving, kan je niet toegeven dat ze je iets positief heeft bijgebracht. Dan geraken we in een volledig negatieve spiraal die het niveau van de mensheid meer dan omlaag haalt. Dit terwijl er in de islamwereld een schat aan cultureel potentieel schuilt.”

Moeten we die schat bij ons dan niet bundelen bijvoorbeeld in moslimscholen?

Lucas Catherine. “Persoonlijk zie ik niet graag een nieuwe schoolzuil uit de grond oprijzen. De hele vraag is hoe godsdiensten deelnemen aan het cultuurdebat. Voor mij is godsdienst op zich geen volledige identiteit. Een mens is meer dan alleen maar zijn religieuze opvattingen, hij heeft ook andere identiteiten.”

Lees het volledige interview.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 10 februari 2010 in maatschappij, politics, religie

 

Bruxelles

Even cassant: zonder EU, NATO en de Vlaamse administratie stelt Brussel niet veel meer voor dan een uit de kluiten gewassen gemeente. De rijkdom in deze contreien wordt gegenereerd door de industriezone Antwerpen-Kortrijk-Lille. Brussel genereert geen rijkdom maar verdeelt ze enkel (via diensten en consumptie). De impact van EU en Nato op de lokale bevolking is eerder negatief (onbetaalbare woningen) of onbestaande (wie van de wijkbewoners voelt zich EU’er?), dan positief (met het EU- en Natogeld kan je asfalteren).

Brussel is drietalig (Engels heeft het Nederlands van de tweede plaats verdrongen). Alle verkeersborden zouden minstens in drie talen moeten aangeduid worden. Brussel behoort niet toe aan Vlaanderen, noch aan Wallonië. Het kan best geregeerd worden door een ontvette Belgische overheid voor wat betreft de internationale functie van Brussel, en 1 lokale gemeenteraad voor wat betreft de lokale aangelegenheden. Daarnaast volledige bevoegdheden voor Vlaanderen en Wallonië op alle andere gebieden, behalve de nationale bank, de internationale politiek en de autostrades. Geen flamingantisme, geen belgicisme van doen. Vlaams onderwijs in Brussel? Nee, maak van alle scholen drietalige scholen (Fr-Eng-Nl). Maak een entiteit en identiteit pluricultureel Brussel.

En zorg dat de derde generatie migranten jobs hebben. Wie met honderden in een wijk werkloos is, hangt de hele dag op straat. En voelt zich uitgesloten. En als er dan geen ideologie als drijfveer in hun hoofden spookt, blijft er niks anders dan criminele daden te verrichten uit naam van een defaitistisch nihilisme. Noch het beschieten van agenten noch het beroven van de handtas van een senior zijn fait-divers. De oplossing ligt ‘em in het vullen van de hoofden en de uren van de uitgestotenen met arbeid en consumptie. Cynisch, I know. Maar de Vlaamse en Waalse dorpen ken(d)nen eenzelfde vorm van agressie wanneer groepen zinloos hun dagen vullen. Zelfs chimpanseemoeders dwingen hun jong in het gelid als ze doelloos lastig doen. Alleen de bonobo’s hebben een andere manier gevonden om frustraties op te lossen: ze neuken onder mekaar bij elke opstoot van adrenaline of wrijving. Zou misschien nog boeiend zijn: een gigantische partouze. Haal je de wereldpers en het Guiness Record Book. Maar wacht es: als de rijkdom van bourgeois-Brussel niet in Brussel wordt gegenereerd, maar wél gespendeerd (zij het niet rechtvaardig verdeeld), is Brussel dan niet het voorbeeld van een cultureel geschrans?

De intellectuele rijkdom van een multiculturele stad uit zich enkel op individueel vlak. Wanneer een stad bestaat uit verschillende groepen die zich amper laten beïnvloeden door anderen, dan zijn het enkel de intellectuele en artistieke individuele inwijkelingen die nog profiteren van het multiculturele. Maar vandaag hoeft je daar niet voor in een stad te wonen. Want wie je ontmoet in een stad vertelt wat ie gelezen en gehoord en meegemaakt heeft. Wat blijkt: dat zijn dezelfde internationale bronnen (auteurs, media, creaties) die via diverse kanalen toegankelijk zijn. En dat zijn dezelfde kleine dingen des levens als wat je elders hoort vertellen. Verder is wonen in een stad hetzelfde als wonen in een dorp. Je hebt buren, je hebt overlast, je ervaart poëzie en ergernis. Je bent een individu gesculpteerd door je verleden en door wat je in je brains pompt. Of ik nu bv. in Matonge wandel of niet: ik hoor overal bekrompen mensen en kan met een beetje geluk overal wel iemand ontmoeten die boeiend is. Even wat Africo-beats opsnuiven doordat ik op wandelafstand van Matonge woon? Heerlijk. Maar als 90% van de wijkbewoners alleen maar naar Africobeats luisteren, zullen ze mij al snel vervelen. En hoef ik dus niet op wandelafstand te wonen…

Nep. En fake. Dat vat voor mij al dat culturele identiteitengedoe samen. Het houdt heel wat verstandige mensen bezig en daardoor schieten die alvast niet op flikken. En dat is op zich voldoende. Maar het blijft gekeuvel, gewauwel, gegeeuw… haantjesgedrag, leeuwengebrul & brabaconnegeruis .

En wie zich afvraagt of de politici in Belgenland goed bezig zijn, moet maar eens dit traktaat lezen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 3 februari 2010 in Brussel, politics, taal

 

Over The last post en Van Rompuy

11 november. Wapenstilstand. The last post weerklinkt. En iedereen gaat tevree naar huis.

Niet ik dus. Ik klaag de hypocrisie van Last Posts aan. Nationalisme en patriottisme hebben geleid tot WOI… m.a.w. Koning en Geloof in Vaderland zijn schuldig aan die gruwel. En wie salueert daar ter herinnering aan de absurditeit van 4 jaar Ijzervlakte? Den Koning en den Kardinaal. En hoor je in de media iets over het diepere psychologische waarom van deze oorlog? Is het dat wat er in Ieper in het museum aan de kindertjes verteld wordt. Nope. Worden de deserteurs die neergeknald werden geëerd? Nope. Zijn het de dichters die uit de loopgraven kritisch berichtten die vandaag geciteerd worden? Etc…

Men moet niet zeggen: laat ons nooit meer oorlog hebben. Men moet diets maken aan Jan met de Pet: chauvinisme, aanbidding, geroffel op eigen borst leidt vroeg of laat tot conflicten. In voormalig Joegoslavië herdenken ze allemaal apart hun doden… en de vonk kan zo weer inslaan. Als Opel Antwerpen dicht moet en Opel Duitsland blijft open… zal je weer haat voelen bij Vlaamse arbeiders. “Den Duits is sterker!”. Moest Merkel zich laten zien, ze zou gelyncht worden. Een Vlaams minister die een tennisspeelstertje financieel wil bijspringen omwille van vaderlandse trots zal morgen dat tennisspeelstertje misbruiken wanneer dat uitkomt. Waarom moet ik überhaupt supporteren voor iemand anders die toevallig in eenzelfde regio is geboren? Waarom worden die primitieve gevoelens gecultiveerd? Ze zijn de voedingsbodem voor populisten.

Het zijn die mechanismen die misschien des mensen (maar daarom niet wijzigbaar) zijn die we bloot moeten leggen. Elke mens wordt als racist geboren en moet dat zo snel mogelijk ontleren. Groepsdynamiek die polariseert, een wij-gevoel gekoppeld aan een nationale plicht (bv. legerdienst of uitspraken als: wat kan jij voor je vaderland doen) zijn de oorzaak van het feit dat mensen op mekaar schieten. Daar moet een last Post-herdenking over gaan. Wanneer individuen weigeren zich te laten gebruiken voor oorlogsdoeleinden (Gandhi gaf het voorbeeld) zullen er geen oorlogsgraven meer gedolven worden. Dus haal de ideologische (chauvinistische) lont uit het beestje en de barbaarsheid van het wij-tegen-hen wijkt voor fascinatie voor de ander, die overigens veel meer identiek dan verschillend is.

Geschiedenis wordt altijd geschreven door de overwinnaars? Vaak wel, maar in ieder geval nooit door degenen die de internationale en economische politiek minachten en deserteren aan natie, meute en schijnidealen.

Vandaar ook dat ik stel: het ergste dat Europa kan overkomen is Van Rompuy als president. Wat we nodig hebben zijn zieners, mensen met visie die de naties (en hun leiders) op hun plaats zetten. Een Van Rompuy is dus iemand die op dat moment geen tegengewicht zal zijn voor hebzuchtigen en dus zal plooien voor (economische, sociale of militaire) conflicten. Als Europa iets kan betekenen, dan is het dat het ontstond op de tonen van The Last Post en als het al enige verdienste heeft, dan is het dat nationalisme niet geleid heeft tot oorlogen. Maar dat is echt wel te weinig. De spirit en doorzetting van Jacques Delors of het universalisme van Louis Michel geven mij meer vertrouwen dan de huidige Belgische premier die zich als een opportunist opstelt, zich Vlaming noemt en zich tot enkele maanden geleden nooit met Europa of de wereld bezig hield. Enig idee waarom nationalisten als Merkel of Sarkozy hem steunen? Ik wel: zijn trompet zal slechts klinken als schriel gepiep.

Lees ook Robert Frisk

 
2 reacties

Geplaatst door op 11 november 2009 in geschiedenis, maatschappij, politics

 

4 dagen zonder internet

Vier dagen zonder internet. In Ardennenland. mormontnov2009

Wat heeft ons dat aan gezichten opgeleverd?

Een abondance van goud geel bruin. In meer schakeringen dan je kan terugvinden op een schilderspalet. bladerenEen tapijt van 738 555 afgevallen blaren waarop het zacht stappen is. Omdat mijn jongste 12 wordt, hadden we vier vriendjes mee genomen. Na 430 blaren stopten ze met tellen. Loosers. Allemaal de schuld van Studio 100. Die promoten gemakzucht.kids

“Het brandt” riep een van de kids. Uit het dal klom een diffuse sliert. Lichtgrijs en wazig. Uitdijend. Niks brand, niks rookpluim, maar opgestegen nevel doordat zonnestralen een plas of een beek verwarmden. Dat komt ervan als je teveel tekenfilms kijkt. Met in elke scène spanning en drama. Terwijl er geen plaats is voor de poëzie van natuurfenomenen. De schuld van Studio 100.

’s Nachts kregen we bezoek van een koppel fretten. Ze dansten cirkelgewijs een paringsritueel boven ons hoofd. Korte krijskreten wisselden af met  driftig gedab. Go elsewhere, maar ja, een hooizolder is natuurlijk een ideale plek om de eerste frisse novembernacht door te brengen.

En wat hebben vier dagen zonder internet in Ardennenland aan inzichten opgeleverd?

De prijs van het wild is ingestort. Twee euro voor een kilo everzwijn, vier euro voor vrouwelijke herten (biches).  De beesten zijn net geschoten en je pikt ze op rechtstreeks na het beëindigen van de jacht. De prijzen zijn dus voor het beest incluis kop, pels en beenderen. Reken 30 kilo voor een jong zwijn. Of 60 kilo voor een vrouwtjeshert. Dat maakt dan 240 euro + 25 euro voor het inhuren van een slachter = 265 euro. Daar heb je twee grote billen (achterpoten) voor, waaruit makkelijk 6 grote gebraden te snijden zijn; een rug (filet en massa koteletjes), twee schouderstukken (nog een reeks gebraden) en een hoop ragout. 1 stuk gebraad kost al snel 25 euro bij de slager. Reken dus maar uit. O ja de prijzen zijn zonder btw. En toch zijn het nettoprijzen, want na een jacht worden geen bonnekes uitgeschreven.  😉

100_5102

Tijd zat om 1245 bladzijden te doorploegen. “Sabbatical” van de familie Alain Grootaers; “Chinese tekens” van journalist Jan van der Putten; “Eens beloofd” van psychotriller auteur Harlan Coben en  “Video Vortex Reader, Respones to YouTube” onder redactie van de onderzoekers Lovink en Niederer.

I feel happy and satisfied. Een grabbel quotes.

CHINESE TEKENS

Een Chinese boer die voor het eerst in een vliegtuig zat, probeerde op tienduizend meter hoogte de deur open te maken om zijn fluim kwijt te geraken.

Het telraam blijft in China in gebruik om de uitkomst van de elektronische rekenmachines te verifiëren.

China’s middenklasse heeft de schotse whisky ontdekt maar lengt deze nieuwerwetse drink graag aan met ouderwetse thee.

Over nationalisme: In rijke landen is nationalisme een gevaarlijke stroming. De Verdonken, Wildersen, De Winters en andere provincialen mogen wat mij betreft vandaag nog emigreren, het liefst naar arme, dictatoriaal geregeerde landen waar ze kunnen bekomen van hun opgewonden gekakel en hun de ogen kunnen opengaan. In arme landen kan nationalisme nog gevaarlijker zijn dan in rijke, omdat armoede ene goede voedingsbodem is vormt voor fundamentalistisch fanatisme. Maar het kan ook de inspiratiebron zijn van nationale emancipatie. Dat was het in China. Het is het nu niet meer.

Als communistische nationalist was Mao geen uitzondering. Overal ter wereld is het de grote communistische leiders  in de eerste plaats te doen geweest om het consolideren van hun macht in eigen land. Stalin, Kim Il Sung, Tito, Ho Chi Minh: stuk voor stuk waren het nationale leiders die in hun buitenlandse politiek uitgingen van het nationale belang – net als hun collega’s in de niet-communistische wereld trouwens. Hetzelfde geldt voor Fidel Castro, eerder een charismatische  Latijns-Amerikaanse caudillo  dan een klassieke communistische partijleider. Wereldrevolutionairen als Trotski en Ernesto Che Guverara hebben voor hun internationalistische opvattingen zwaar moeten boeten. Trotski werd vermoord in Mexico, Guevara in Bolivia, en de volgelingen van deze idealisten zijn geboren verliezers gebleken.

Tienanmen: Majesteitsschennis is van alle tijden en van alle culturen. De journalist Yu Dongyue, een van de drie jongeren die tijdens de Tienanmenrebellie van 1989 eierschalen gevuld met rode verf naar het grote Mao-portret slingerden, kwam in 2006 als laatste van de drie vrij. De folteringen hadden hem zijn zinnen doen verliezen.

Beeldend kunstenaars bereiken aanzienlijk minder mensen dan cineasten of schrijvers, maar ook zij moeten van Tiananmen afblijven.

Nu is de Chinese moderne kunst explosief tot bloei gekomen. ‘789’ is de naam van een bruisend galerieën- en werkplaatsen complex in de Chinese wijk Dashanzi. In de voormalige militaire fanrieken, in de jaren vijftig gebouwd door Oost-Duitsland in Bauhaussstijl, staan de in rode karakters geschreven leuzen uit de tijd van de Culturele Revolutie nog op de plafonds. Wat daaronder te zien is, lijkt lichtjaren van die tijd verwijderd. De partij heeft langzamerhand begrepen dat grensverleggende kunst niet is tegen te houden. Ze troost zich met de gedachte dat kunst een aardige uitlaatklep is voor protestgevoelens, en dat ze hoe dan ook ver buiten de leefwereld staat van de massa.

Ook voor de kunst zijn er echter grenzen. Zo moest tijdens het Dashanzi Kunstfestival in 2006 een week na de opening een aantal kunstwerken op last van de politie worden weggehaald. Daaronder was een schilderij van de tanks op het Tiananmenplein door Seng Qi (zijn galerie in ‘789’ is gewijd aan foto’s van zijn linkerhand die sinds 1989 haar duim mist, een zelfamputatie uit protest tegen het bloedbad).

Ook een schilderij van Ga Qiang, waarop het Tiananmenplein te zien is door het gat dat een kogel heeft geslagen in een hand, moet weg. Datzelfde lot trof ook een doek over Mao’s beroemde zwemtocht in de Yangtze, niet vanwege het thema maar door de kleur van het water van de rivier: bloedrood.

yinez (links)Slogans uit Chinese voorlichtingscampagnes:

Fok minder kinderen en meer varkens.

Een baby erbij betekent een graf erbij.

Van abortus hangt de toekomst van je land en je koeien af.

Vandaag luidt het: Moeder aarde is te vermoeid om meer kinderen te dragen.

SABBATICAL: Going Commando! Thaise hogeschool- en universiteitsstudentes hebben er een hype trend bij. Onder hun uniformrok dragen ze geen slip. Tot ergernis van ouders en leerkrachten. Schooldirecties roepen de ouders op om hun dochters ’s ochtends te controleren. En ook op school worden de jongedames gecontroleerd. En dat roept bij Alain Grootaers (what’s in a name) de terechte vraag op: wie heeft het recht op school (en thuis) die rok op te heffen… Het opleidingshoofd? Het departementshoofd? De decaan? De algemeen directeur of de rector? Voer (figuurlijk bedoeld hé) voor een privacycommissie, als je het mij vraagt.

GEZIEN: Julia, een film van Erick Zonca uit 2008 met de verbazingwekkend knappe acteerprestatie van hoofdrolspeelster Tilda Swinton. Zij IS de zichzelf verliezende alcoholverslaafde mannenvreetster,  loser en toch een heldin. Hoe meer ze zich in nesten werkt, hoe meer sympathie je voor haar krijgt en tegelijk wil je haar toeroepen: don’t do that!

Zelden ook zo’n zin gehad om een zootje kutmexicanen die kinderen kidnappen omwille van het losgeld, te laten doodschieten.

Fascinerend zijn ook de geknipte scènes waarin Swinton alweer de pannen van het dak acteert en je regisseur Zonca (in het Frans dus) commentaar hoort geven, o.a. over het uitdiepen van een mannelijk personage.

Zonca maakte ook Le Petit voleur (2000) en La vie rêvee des anges (1998).

En twee links: bepaal zelf wat je NEWS vindt via http://www.loogie.net en volg de artistieke scene op http://www.1go1.net.

 
1 reactie

Geplaatst door op 5 november 2009 in bio, natuur, politics, reizen, vakantie

 

De sossen

Geert Lambert enkele weken geleden: Ben ik daarvoor zo fel gaan ontvetten?

Louis Tobback gisteren: Wat ik socialisme noem, bepaalt de invulling van de S, en de P, en de a. Overigens, ik vond die Antwerpenaar met z’n a niet eens een echte SP’er (had hij die a maar eerst in ’t StAd uitgeprobeerd). Maar als ze nu ook al non-Sossen toelaten…

Bert Anciaux vandaag: Moet ik nu verdomme opnieuw uien onder mijn neus wrijven om sympathie te winnen?

Debruyn: Als die meneer zijn voorwaarden stelt, moet hij dat eerst voorleggen aan de leden.

Gennez: Op advies van Johan: de ouw krokodillen en de hardliners In snelheid nemen door het hem in de media te laten aankondigen. En dan hopen niet het parcours te volgen van de met marktlogica doordrongen roergangster van deVlaPro’s.

Vrouwelijkheid in de politiek. Het is op Vera Dua na zelden leuk om vrouwen bazig bezig te zijn. Miet Smet? Man eater. Mieke Vogels? Blij erbij te horen. Marianne Thyssen? Sharp sweetness.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 16 januari 2009 in communicatie, politics

 

Koninklijk Verkenner

Verkenner

“Kom we gaan naar Eurodisney.” Dat is tenminste een leuke manier om in de file te staan, moet hij gedacht hebben. Gemiddeld brengen bezoekers er immers 70% van hun tijd door met wachten.

Files op een autostrade gaan sneller vooruit, denk ik dan.

Wilfried Martens stond dus in zo’n file. In Eurodisney. Toen hij ge’sms’t werd. Met de vraag om koninklijk verkenner te worden.

Waarna, kwestie van voldoende druk uit te oefenen, nog zo’n 50 telefoontjes volgden. Van oude scoutsvrienden. Lieden met de meest liederlijke totemnamen.

Dit land wordt immers geregeerd door homo ludens. Vlagje strijken, groetje brengen, liedje zingen, spelletje spelen, vlagje moeten veroveren, bommetjes plaatsen, verkennertjes sturen, luitenantjes laten warmlopen, maarschalkje op het droge houden. En dat liefst met heel veel strategisch inzicht. Al loopt het daar dus mis met de huidige generatie politici. Die ventileren te snel een mening in de media –die vierde macht, of is het eerder een arena die te pas –en volgens velen te onpas- gebruikt kan worden in de machtsstrijd tussen de zgn. drie machten, waarbij men voorbij gaat aan de echte twee machten in dit land, n.l. de economische grootheden en de politieke partijbonzen. Regeringen zijn gebonden aan begrotingen die op hun beurt afhangen van de winsten van de bedrijven. Parlementsleden zijn de koorknapen van de partijleidingen en de rechters zijn de uitvoerders van de wetten waarbij ze bij momenten hun eigen individuele frustraties laten meespelen maar of dat nu een positieve invulling van het begrip onafhankelijkheid is, zou ik toch betwijfelen.

En toen gebeurde het. Ook ik werd gecontacteerd. Met de vraag om koninklijk mineur te worden.

mineur Dus ik zeg ja, ik ben even oud als Filip maar nog nooit uitgenodigd geworden op diens verjaardag en ook mijn zoon van 15 werd dit jaar niet uitgenodigd op een of andere viering, terwijl honderden andere 15-jarigen dat wel werden, dus greep ik deze unieke kans.

Een totem heb ik niet en scoutskleren al evenmin. Maar ik jog, heb veel strategisch inzicht en dito verbeelding.

En dus stapte ik waakzaam, zoals het een mineur past, door het paleis. Zag ik daar een zaal vol kaarsen. En op de grond, in het midden, een gebogen rug. Die van Fabiola. Ik hoorde haar repetitief klagend zingen. “Pol popol pol oh pol…”

“Sorry mevrouw, maar was dat de roepnaam die u aan uw echtenoot gaf?” Ik rook een primeur waarmee ik de media kon halen zodat mijn bezoek zeker niet in mineur zou eindigen.

“Maar nee, meneer. Ik bid opdat Pol zou terugkeren.”

Daar ging mijn scoop.

“Welke Pol, mevrouw?” Even hoopte ik die van Soulsister maar dat leek me te heet gegrepen.

Dan schrok ik: toch niet Vandendriessche zeker, die zijn senaatszitje terug kwijt was omdat Leterme opnieuw in de senaat zijn loon komt opstrijken… Laat die Pol maar terug naar zijn gazet gaan.

“Pol VDB, meneer.”

“Maar mevrouw, die is dood.”

“Ja, maar hij kan herrijzen want we hebben hem nu meer dan ooit nodig. Beeld u zich in, meneer, dat Van Den Boeynants vandaag een speech zou houden. De mensen zouden het wel begrijpen. Trop is toch teveel. Teveel separatisme en gekibbel.”

Hoe Fabiola die laatste woorden uitsprak laat ik even in het midden. Oude mensen, ook al vertoeven ze met hun gedachten in de christelijke middeleeuwse catacomben, verdienen de nodige eerbied.

“Wat komt u hier doen meneer?”

“Ik kom ontmijnen, mevrouw.”

“Ha, dan moet u bij de vrouw van mijn schoonbroer zijn.” Het woord koningin kan ze niet over haar lippen krijgen. Spanjaarden en Italianen, het is altijd al haat-liefde geweest tussen die Latijnse furies.

Bij het verlaten van de zaal hernam Fabiola haar geweeklaag. Ditmaal meende ik haar Gaston Gaston te horen prevelen. Toen ik door de laatste gang liep werd plots alles duidelijk. Ik passeerde een reeks portretten, van onder het stof gehaald en aan de muur opgehangen. Ik herkende Eyskens senior, jawel de Gaston. Daarnaast hingen Paul-Henri Spaak, Willy Declercq en Leo Tindemans. Hoever kan je terug in de tijd gaan om strenge coryfeeën als redders des vaderland op te laten draven? Hoe dood moeten ze zijn om opnieuw opgevoerd te kunnen worden?

Zou men in Duitsland opnieuw Helmuth Köhl van onder het stof halen of Willy Brandt opgraven? Snakken de Britten naar Margaret Thatcher eens Gordon Brown weggestemd zal zijn?

En komt na Sarkozy Chirac of Pompidou opnieuw op de troon?

Nee toch. Maar wie “onze” politici al eens in een andere landstaal heeft horen praten, weet dat ze o zo provincialistisch zijn. De Decker, Somers, Vogels, Gennez, Anciaux, Vandendriesche… het kan niet anders dan fout lopen. En dan zwijg ik nog over de taal(on)kunde van Elio, Isabel, Laurette en Joëlle.

Misschien zou men er beter aan doen de inboedel te verdelen en vanuit de regio’s samen te werken. Bij een boedelscheiding spelen vele factoren een rol. Niet in het minst de financiële draagkracht van elk van de partners. Wie veel heeft, moet meer inbrengen. Maar kan zich op die manier ook meer toeëigenen. Wanneer we geen federale regering meer nodig hebben, houdt BHV op als probleem te bestaan en zijn ook de drie niet benoemde burgemeesters geen probleem meer. Halle en Vilvoorde worden Vlaams en in de drie randgemeenten zal men Nederlands als voertaal behouden, ook als men een meerderheid Franstaligen heeft.

En Brussel zal Franstalig blijven. Met een reeks burgers die een andere taal spreken waaronder dus Nederlandstaligen.

Simpel toch.

Toen ik die laatste woorden uitsprak glimlachte ik voldaan en aanmoedigend. Maar volgens Van Yperseel de Strihou, die de Vlag vasthield, was ik toch niet de ontmijner die ze voor ogen hadden. Ik was, volgens deze koning achter de schermen, eerder bezig een bom onder het paleis te leggen. En dus eindigde mijn bezoek aan het paleis alsnog in mineur.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 24 december 2008 in maatschappij, politics

 

Oracle en de wereldpolitiek

U kent ze wel, de cd-roms die bij een magazine steken en gratis software bevatten. Ditmaal eentje van Oracle met erop zowaar software om een databankje aan te maken. Maar eerst natuurlijk de licentie-overeenkomst goedkeuren. En wat lezen we in die License Agreement
To accept this license, you must agree to all of the following term by checking the boxes next to each statement below:

ELIGIBILITY EXPORT RESTRICTIONS

I am not a citizen, national or resident of, and am not under the control of, the government of: Cuba, Iran, Sudan, Iraq, Libya, North Korea, Syria, nor any other country to which the United States has prohibited export.
I will not download or otherwise export or re-export the Programs, directly or indirectly, to the above mentioned countries nor to citizens, nationals or residents of those countries.
I am not listed on the United States Department of Treasury lists of Specially Designated Nationals, Specially Designated Terrorists, and Specially Designated Narcotic Traffickers, nor am I listed on the United States Department of Commerce Table of Denial Orders.
I will not download or otherwise export or re-export the Programs, directly or indirectly, to persons on the above mentioned lists.
I will not use the Programs for, and will not allow the Programs to be used for, any purposes prohibited by United States law, including, without limitation, for the development, design, manufacture or production of nuclear, chemical or biological weapons of mass destruction.

M.a.w.: Oracle zet zich op één lijn met dhr. G.W. Bush en verbiedt het gebruik of verzenden naar schurkenstaten.
U kent me: ik heb de cd-rom in tienvoud gekopieerd en Steve Stevaert is al onderweg naar Havana met een lading Oracle’s.
Intussen weet ik waarom ik een aangeboren wantrouwen heb t.o.v. orakels.

 
1 reactie

Geplaatst door op 12 juni 2005 in politics, technologie

 

EEG versus EU


Het ene neen is het andere niet; althans, dat wordt gefluisterd, naar aanleiding van de referenda m.b.t. de Europese Grondwet. In Frankrijk zou het een afrekening zijn geweest met de regering van Chirac; in Nederland was het echter niet de regering Balkenende die ter discussie stond.
Het is veel meer dan dit. Gelukkig maar.

De Europese grondwet kan noch aan de Nederlandse noch aan de Franse burger inkomenszekerheid garanderen. De grondwet kan evenmin een oplossing bieden voor achtergestelde wijken en desperate illegalen, noch een snel werkend en gratis ziekteverzekeringssysteem verzekeren. Om maar te zwijgen van de onbetaalbaar geworden pensioenen.
Niet dat de 63% neen-stemmers in Nederland of de 55% non-Fransen het lijvige juridische document dat de grondwet is, uitgeplozen hebben. Ze wéten gewoon (en ze hebben gelijk) dat politiek in tijden van tekorten en economische crisis geen zekerheden kan bieden. In tijden van hoogconjunctuur kan ze dat evenmin, alleen is er dan veel geld om op te souperen en dus lijkt het alsof politici regeren en de lakens uitdelen.

Het neen van Nederlanders en Fransen is een non tegen de gevolgen van globalisering, tegen de onzekerheden die deze en volgende generaties dagelijks voorgeschoteld krijgen en waartegen geen grondwet en geen politieke kaste gewassen is. Het is in wezen het niet willen aanvaarden dat onze rijkdom gebouwd werd ten koste van anderen (of op zijn minst zonder te delen met anderen; de aalmoezen der ontwikkelingshulp niet mee gerekend). Het is een neen tegen een onafwendbaar economische achteruitgang. Het is een fenomeen dat ook in alle andere EEG-landen (je weet wel, de founding states of the EU) te merken is.

Zo’n egoïstisch gedrag krijg je dus als je leeft in een dictatuur, de dictatuur van de economie. En daar willen Nederlanders (en ook Fransen) een Europa tegenover plaatsen. Een Europa dat zekerheden biedt op die vlakken die uiteindelijk essentieel zijn geworden in de West-Europese beschaving. M.a.w.: waarom zou iemand überhaupt op een grondwet stemmen die niet eens de essentie van het waardevolle van een culturele identiteit kan waarborgen? Net zomin als dat men politici behoeft die onderling kakelen, mediatijd opslorpen en uiteindelijk toegeven dat ze geen vat hebben op het gebeuren (het zijn schippers op een boot die door anderen gestuwd wordt). Wat mensen nodig hebben zijn inkomenszekerheden en perspectieven en dat ze daarbij minder zullen mogen vervuilen, meer afval moeten sorteren, minder de wagen mogen nemen om in hun gemeente rond te toeren en geen drinkbaar water meer mogen verkwisten: dat zijn maatregelen die ze zonder meer zullen aanvaarden; wanneer men het met minder energie moet doen gaat de levensstandaard er niet op achteruit; dan is het enkel de kers op de taart die er niet meer zal zijn. Echter, momenteel zijn de levensstandaard en de gemoedsrust bedreigd door een mondialisering waarbij niet de uitwassen van ons decadente gedrag ter discussie staan, maar het einde van het consumptieparadijs in zicht komt en waarbij ook de vrije tijd en de luxueuze reizen opgeofferd zullen moeten worden. Het is niet de kers op de taart, het is de taart zelf die op het spel staat!

En het is duidelijk: in Nederland kan het verenigd politieke middenveld (van centrum links tot centrum rechts, van socialisten over christen-democraten tot liberalen) niet langer aanspraak maken te spreken uit naam van een bevolking. Zij werden weggestemd, want zij waren allen pro Grondwet. Dat hierbij afgunst een rol speelt, is duidelijk, maar misschien ook wel terecht. Beroepspolitici hebben voor zichzelf een materieel verzekerde toekomst uitgedokterd met hoge lonen, veel extra’s en een verzekerd groot pensioen. En leveren zij in de plaats degelijk werk? Nee, want ze staan langs de zijlijn te roepen dat hun ploeg het beter moet doen en ze zeggen dat ze nieuwe spelers zullen aankopen, en dan blijkt dat ze dat niet kunnen. Met de ploeg die op het veld staat, kunnen ze het ook niet waar maken, en de ploeg wijzigen kunnen ze ook al niet… Who needs them?
Men wil dus geen politieke kaste meer, men wil dit politiek systeem niet meer omdat het geen antwoorden kan bieden op de essentiële bekommernissen.
Enkel onderwijs en de aanleg van wegen en treinen blijven buiten schot, daar kan de overheid (gelukkig maar) nog wel een adequate rol spelen. Voorlopig?

We hebben dus behoefte aan een andere politieke structuur. Weg met de middelmaat van deze politici, die zich in het beste geval (als er geld in de schatkist is) opstellen als brandjesblussers voor werklozen en bestaanstrekkers; maar ook: weg met de dictatuur van kapitaalstromen. De Europese grondwet werd verkocht als een blauwdruk, een politiek project. Het is het verkeerde project. Het is niet door kapitaalstromen te vergemakkelijken dat de inwoners van de EEG het beter zullen hebben. De Europese grondwet maakt het makkelijker voor Nederlandse bankiers of industriëlen te investeren in kaasfabrieken in Polen. Mooi, maar wie blijft er met de korstjes achter? De Nederlanders. Ze kunnen Pools (of Duits, de tweede taal in Polen, of Russisch) leren maar ze zullen met de ondernemers mee moeten verhuizen. Iets wat niemand doet. Nederlanders weigeren in Polen te gaan werken. Polen daarentegen willen wél hun gezin achterlaten en drie weken in Nederland gaan werken, om dan een weekje terug naar Polen te keren, en wederom drie weken in Nederland te arbeiden.
De Europese grondwet is een vorm van ontwikkelingshulp voor de nieuwe lidstaten. De grondwet maakt het mogelijk om de economie aldaar op te vijzelen. Maar hier speelt de wet van de communicerende vaten! Dit zijn niet de golden sixties en dit zijn niet langer de perioden van kolonialistische overheersing. Wat ik bedoel is: er komen geen euro’s bij in de vaten; elke euro die wegtrekt uit Nederland gaat ten koste van de levensstandaard van onze noorderburen. Het totale volume van de vaten kan niet meer stijgen.

In tijden van crisis is men niet solidair. Het zal de Nederlander worst wezen of de Poolse economie uit het slop geraakt. Als ze überhaupt al iets weten over Polen, want een Europese tv-zender bestaat er niet en niettegenstaande 60% van de wetten en richtlijnen die het gedrag van de Nederlandse of Franse of Vlaamse burger beïnvloeden, van Europese origine zijn, wordt er amper aandacht aan besteed in het nieuws. Met Tony Naets (de vlinderdasjournalist die in de jaren 70 dagelijks vanop het Schumanplein berichtte) is ook in Vlaanderen Europa van de beeldbuis gefladderd. Nationale politici zijn daar blij om, omdat zij dan in de actualiteit komen te staan. Met geleuter over komma’s en centiemen terwijl de miljarden elders verdeeld worden. Who needs them?

Nederlanders en Fransen doorprikken deze farce. De politieke particratieën in West-Europa zijn dood. We hebben nieuwe structuren nodig om de economie te leiden. Ondernemerschap en zin voor initiatief kunnen best samengaan met een geplande economie waarbij men vaste inkomens verzekerd (in ruil voor een maatschappelijke inzet!); een gratis gezondheidszorgsysteem (in ruil voor een opgelegde gezonde levenshouding!) en een materiële welstand (in ruil voor zuinig energieverbruik en een ecologisch verantwoord productieproces!).
Er is geen andere uitweg! Verstandig Nederland (de hooggeschoolden) heeft ja gestemd. Ze maken 1/3 van de bevolking uit. De overige 2/3en willen zich niet met politiek bezighouden, willen de maatschappij niet runnen. Zij zijn er niet verstandig genoeg voor en ze weten dat. Dus doen ze aan cocooning avant-la-lettre, wat kan leiden tot navelstaren; en tegelijk willen ze dat iemand het beleidvoeren in hun plaats doet. De partijpolitici hebben echter gefaald. Zij houden de teugels vast van een paard dat op hol is geslagen. Ze hopen dat het Poolse vat zo snel mogelijk gevuld zal worden waardoor de terugslag naar de EEG-landen liefst binnen enkele jaren zal plaatsvinden. Vergeet het maar.

De keuze is nu tussen populisme à la Berlusconi, waarbij de EU als een pudding in mekaar valt en men door een diep dal zal gaan waarbij veel vernietigd wordt (structuren, gebouwen, vertrouwen), zodat men weer kan heropbouwen (wat werkgelegenheid verschaft, de politieke van de grote werken, de New Deal weet je wel); of men zal een sociaal en ecologische blauwdruk voor de wereldeconomie uittekenen (beginnend bij Europa) waarbij men inkomenszekerheden garandeert en in functie daarvan de economie (en de aberrant hoge lonen van pdg’s en EU-topambtenaren) aanpast.
Ja, er zijn helaas constanten in de geschiedenis: wanneer een systeem implodeert, is het dankzij de vernietiging dat het zich heropbouwt. Als de accommodatie in de EEG-landen niet meer onderhouden kan worden en de verarming optreedt, zal het wachten zijn op nieuwe kapitaalstromen uit een heroplevend nieuw oostelijk gesitueerd Europa om weer rijkdom te creëren. Bakoenin en Hitler wisten het al: afbreken is opbouwen. Oorlog is één manier om te zaaien (en later te oogsten). De vraag is dus: hoe ver wil men het verval laten komen? Hoe ver KAN men het laten komen, want wie heeft er vat op dit proces?

Het vat aan deze kant van Europa zal leger worden maar mag niet té leeg worden. Het vat aan de andere kant van Europa moet gevuld worden (en de ethiek gebiedt te zeggen: hoe sneller hoe beter), maar als het gevuld wordt ten koste van het vat van de EEG-landen, dan krijg je een stemming zoals die zich nu voordeed. Wie zijn de alchemisten die dit proces kunnen voltrekken?

wordt vervolgd

Interessante links:

De achterkant van het consumptieparadijs op Visionair België.

Strijden tegen ‘doodgravers’ Europa

Dossier democratie

 
1 reactie

Geplaatst door op 2 juni 2005 in politics

 

De Vos Reinaerdt op z’n Turks

De Turkse cartoonist Musa Kart is veroordeeld tot een boete van 2800 euro omdat hij premier Erdogan als een kat had afgebeeld. Als reactie liet het wekelijkse humormagazine Penguen de premier in de gedaante van verschillende dieren op de cover afbeelden met als titel “Het Koninkrijk van Tayyip”.
Gevolg: Erdogan eist nu het tienvoudige van bovenvermelde som.
Zouden Erdogan en Google (zie Grapjes moeten kunnen) hetzelfde durven/mogen doen moesten ze lid zijn van de EU?

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 6 mei 2005 in maatschappij, media, politics

 
  • Archief

  • juli 2020
    M D W D V Z Z
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031  
  •