RSS

Categorie archief: communicatie

Kerst

Bij de bakker. Achttien wachtenden in de rij.
-Mag ik u een vrolijke kerst toewensen?
-U mag dat, maar weet dat ik dit volstrekt irrelevant vind.
-O… Waarom?
-Ik vier de Lichtfeesten en heb geen affiniteit met valse geboortedata van gekruisigde sekteleiders.
-Maar kerst is een familiefeest.
-Elke sms, elk gesprek met een familielid, maar ook met een vriend, is een feest. Het hele jaar door.
-Oké. Dus u wenst mij niks toe?
-Toch wel. Ik wens u het inzicht toe van de ijsbeer die de neerdwarrelende sneeuwvlokken telt.
Bij het buitengaan hoorde ik een speld vallen.

Advertenties
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 23 december 2017 in communicatie, geschiedenis, humor

 

De stilte van het sterven

-Papa, waarom tweette je “Als ze Luc De Vos en Fabiola tegelijk begraven besparen we op geld en op mediagezeik (pardon: verslaggeving).”
-De media maken heiligen van mensen die vooreerst in privé-kring begraven (of verbrand) moeten worden. En verder  is het wel intriest om onderhuids de sentimentaliteit te laten botvieren terwijl De Vos en Fabiola iconen zijn van het Verborgene.
-Bedoel je dat zij gevierd worden terwijl ze in zich verschrikkelijke geheimen herbergen?
-Zoiets ja. De Vos stierf door een alcoholvergiftiging, die hij opliep omdat hij relationeel in de knoop zat. Getrokken uit de introverte Vlaamse klei kon hij niet om met zijn gevoelsleven. Zijn dood is een verkapte zelfdoding. Op zich zijn volste recht. En een mens heeft het recht ‘zwak’ te zijn en te falen. Meer zelfs: de ontkenning van dit recht (zwak zijn is een schande volgens de Vlaamse moraal)  leidde tot zijn dood. Daardoor krijgt de aanbidding van Jezus de gekruisigde (een romanticus die de goedheid predikte en faalde, en daarom vereerd wordt, niet om de opstand te prediken maar om zich troostend neer te leggen bij het onafwendbare) parallellen met de aanbidding van De Vos, de zichzelf slachtofferende melancholieke introverte gevoelspiekeraar. In plaats van de nepliefde, de door afgunst en dwang geleide kleineringen die menig oervlaamse gezinsrelaties kenmerken, open te gooien, te ontspitten en De Vos’ dood te zien als een mogelijkheid dat beerputje dat in menig modern Vlaams huishouden onwelriekend toert, en door Hugo Claus veelvuldig beschreven werd, uit te mesten, houdt men het deksel dicht en zet men de media in om collectief te jammeren.
-Geldt dat ook voor Fabiola?
-Wie een leven leidt zonder risico op inkomensverlies, dus een uiterst comfortabel leven, ook op gevoelsvlak, en het dan klaarspeelt een publieke functie (in de schaduw) dermate in te vullen dat de rode draad in haar handelingen er een van intolerantie is jegens al wie een beetje spontaan en vrijdenkend is, waarbij ze waarden verdedigt die ze alleen toestaat als het gebeurt op de door haar opgelegde wijze, zo iemand versterkt de rottende grondtoon van een dubbele moraal.
-Huichelen is geen deugd.
-Nee, en gekunsteld glimlachen is een uiting van misprijzen.  Ook hier zal met haar begrafenis opnieuw een perceptie opgetrokken worden die vooral tot doel heeft al wie zichzelf in de spiegel bekijkt en zich afvraagt: wie heeft de oprechtste moraal? te laten zwijgen. Elke appel, hoe zuur ook, moet opgeblonken worden, in het licht  van het geloof in een beter hiernamaals (de Grote Troost om onrechtvaardigheid te slikken) en het uitdragen van holle waarden. Zo is liefde een werkwoord en geen romantische idylle. Mislukken hoort bij het spel, en dat past niet in het kraam van deze dame die  haar man zover kreeg geen abortuswet te tekenen (een daad een dictator waardig), en de kinderen van zijn echtscheidende broer op te eisen.  Dit soort mensen wil het liefst van al het privé-leven van elk ander mens van a tot z beheersen. Want zij, en enkel zij, weten wat het goede en juiste is. Dixit Herman Liebaers.
-Dus respect van hun  kant uit, is maar een façade, en geen levenshouding?
-Zo is het.
-Maar moeten we dan geen respect hebben voor de doden?
-Sorry, maar mensen hebben lang genoeg geleefd om respect af te dwingen. Het is niet omdat Fabiola er niet meer is, dat we plots zelf moeten beginnen huichelen. Of men leeft in de publieke spotlights en wordt afgerekend tijdens het leven  en ook na het sterven, of men leeft in de coulissen en dan weten enkel zij die het moeten weten, wanneer je sterft.
-Mag ik nu nog een nummer van Gorki opleggen?
-Natuurlijk. Je moet je elke artistieke uiting eigen maken. Jij bepaalt wat een muzikant voor je betekent. Jij, en niemand anders. Zeker niet de media, noch de zgn. collectieve goegemeente, noch de notabelen. Dat is waarom ik mijn verontwaardiging tweette over het mediagezeik. Het collectieve brainwashen. Het vullen van de hersenpan van menig burger. Niet enkel de agenda van datgene waarmee mensen zich moeten bezig houden, wordt door de media opgelegd. Door het bespelen van de gevoelen en het zwijgen over de kadrering legt men ook op wat en hoe wij moeten denken.
-Zullen we dan eerst om alle mediagewoel weg te bannen, samen naar het geraas van de rups luisteren, papa. En dan naar Gorki?

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 6 december 2014 in communicatie, maatschappij, media

 

Imago

-Papa, een burgemeester die publiekelijk verklaart geen aanrakingen van andere mensen (zoals een schouderklopje of een por in de ribben) te kunnen verdragen… is dat niet imago-verlagend voor die stad?
-Nee.
-Maar het is toch juist fijn en geeft goede pr om een fysiek warm mens met een warme uitstraling aan het hoofd van een stad te hebben.
-Dat is correct. Doch het tegenovergestelde helpt ook.
-Huh?
-Iemand die een handicap heeft, bv. op sociaal vlak, de kans geven burgervader te zijn, geeft blijk van mededogen. En dat is op zich een ook goede uitstraling.
-Dus dat België een koning heeft die nogal houterig overkomt en dat de grootste Vlaamse stad een burgemeester heeft die een gecrispeerde indruk geeft… hoeft de public relations niet te schaden?
-Nee. Net zomin als een reeks nachtwinkels dat doen. It’s part of the game. Het getuigt van de imperfectie. En die is deel van het ware gelaat.
-Het is dus zoals de mollige mannequin, de stotterende presentator, de eenbenige voetballer.
-Het is de geur van het leven. Zonder Chanel numero 5.
-Of de geur van de Schelde?
-Ja.
-Of van een wasmand met drie weken oude kledij?
-Er zijn grenzen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 3 december 2014 in communicatie, humor, maatschappij

 

Tweets

Tweet Ambiorix teruggevonden: “Escaped Caesar for the 5the time. I claim a statue!#Travelling through Europe

Recent opgedoken tweetbericht van Lyndon B Johnson uit 1967: “Our boys love the smell of napalm in the morning” #Great Society

ReTweet van Emanuel Kant aan Spinoza: “Maar beeld jij je echt in gevoelens te hebben?” #Menszijn

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 13 januari 2012 in communicatie, geschiedenis, humor

 

Eyjafjallajokull

Ik zoek een kameel omdat dit volgens Alain de Botton de snelheid is waarmee je geest in deze dagen zonder vliegtuigen optimaal reist. En ook Bernard-Henry Levi heeft zich over de Eyjafjallajokull gebogen: “Ce ne sont plus les flux de capitaux mais les flux de communication et de circulation des hommes et des biens, qui se grippent, s’interrompent et deviennent comme un sang qui se fige.” En een reeks leuke foto’s van de vulkaan met blikseminslagen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 20 april 2010 in communicatie, natuur, reizen

 

Gooi God buiten

God bless America. Het hangt  stilletjesaan m’n strot uit. Stupid Americans, denk ik dan. Why the fuck you need this… Ze zijn nog ver van de Boliviaanse president Morales die God uit de grondwet weert.

Kan me overigens niet ontdoen van de indruk dat dhr. Obama, moest hij een blanke kerel zijn, zich eerder arrogant en autoritair zou opstellen. Sociale achtergrond en huidskleur kunnen iemand solidair en minder egocentrisch maken.  Maar diep in de man zit misschien een kille killer…

Gehoord op de radio: een Nederlandse activiste die in de States voor Obama campgane voerde en hem driemaal ontmoette, stelde vast dat hij prachtig kon speechen maar eens hij geen tekst had en men hem een vraag stelde (en hij dus spontaan moest antwoorden) begon hij elke zin met … euh… Alsof hij onzeker was. Verontrustend.

nogodEn nu we het toch over God hebben: leuke campagne (die controverse opriep) in Engeland: There’s probably no god!

 
1 reactie

Geplaatst door op 23 januari 2009 in communicatie, media

 

De sossen

Geert Lambert enkele weken geleden: Ben ik daarvoor zo fel gaan ontvetten?

Louis Tobback gisteren: Wat ik socialisme noem, bepaalt de invulling van de S, en de P, en de a. Overigens, ik vond die Antwerpenaar met z’n a niet eens een echte SP’er (had hij die a maar eerst in ’t StAd uitgeprobeerd). Maar als ze nu ook al non-Sossen toelaten…

Bert Anciaux vandaag: Moet ik nu verdomme opnieuw uien onder mijn neus wrijven om sympathie te winnen?

Debruyn: Als die meneer zijn voorwaarden stelt, moet hij dat eerst voorleggen aan de leden.

Gennez: Op advies van Johan: de ouw krokodillen en de hardliners In snelheid nemen door het hem in de media te laten aankondigen. En dan hopen niet het parcours te volgen van de met marktlogica doordrongen roergangster van deVlaPro’s.

Vrouwelijkheid in de politiek. Het is op Vera Dua na zelden leuk om vrouwen bazig bezig te zijn. Miet Smet? Man eater. Mieke Vogels? Blij erbij te horen. Marianne Thyssen? Sharp sweetness.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 16 januari 2009 in communicatie, politics

 
  • Archief

  • december 2018
    M D W D V Z Z
    « Nov    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Advertenties