RSS

Categorie archief: communicatie

Schol

-Het was fijn dat ik vandaag met je mee kon lopen papa.
-En wat heb je dan zoal geleerd?
-Dat we in een geweldige wereld leven.
-O ja?
-Eentje waarin hogeschooldirecteuren, politici, marketeers en pr-mensen alle moeite doen om door journalisten ernstig genomen te worden, en in de gazet of op tv proberen te komen met hun boodschap.
-Terwijl een groot gedeelte van hun doelgroepen amper nog tv kijkt en nog minder de gazetten leest. Een influencer op Instagram heeft meer impact dan alle gazettenartikels samen, en toch kicken die directeurs, politici en pr-lui wanneer ze tien lijntjes in de gazet krijgen of 30 seconden op tv te zien zijn.
-Je bedoelt dus dat in een wereld waarin de sociale media meer impact hebben, sommigen de traditionele media halsstarrig als norm voor succes behouden.
-Ja, en wat me ook opvalt: al die mensen die in de klassieke media willen komen, verdienen goed hun brood behalve… journalisten. Die lopen er vaak zo slonzig gekleed bij en geven een verwaaide indruk terwijl ze mensen in maatpak filmen of interviewen.
-En wat vond je het meest opvallend?
-Journalisten mogen niet langer naar persconferenties komen wanneer er een commerciële inslag is. Bijvoorbeeld bij de lancering van een nieuw bier.
-En wat hebben die slimme marketeers en pr-mensen in maatpak daar op gevonden?
-Ze gaan met een kraampje op wielen voor de poorten van de lokalen van de journalisten staan. En die journalisten zijn dan als een klein kind o zo blij dat ze gratis een pas op de markt gebrachte pint mogen drinken.
-En dan schrijven ze er alsnog wél een artikel over.
-Ja, we leven in een logisch coherente wereld.
-Schol.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 6 april 2019 in communicatie

 

Kerst

Bij de bakker. Achttien wachtenden in de rij.
-Mag ik u een vrolijke kerst toewensen?
-U mag dat, maar weet dat ik dit volstrekt irrelevant vind.
-O… Waarom?
-Ik vier de Lichtfeesten en heb geen affiniteit met valse geboortedata van gekruisigde sekteleiders.
-Maar kerst is een familiefeest.
-Elke sms, elk gesprek met een familielid, maar ook met een vriend, is een feest. Het hele jaar door.
-Oké. Dus u wenst mij niks toe?
-Toch wel. Ik wens u het inzicht toe van de ijsbeer die de neerdwarrelende sneeuwvlokken telt.
Bij het buitengaan hoorde ik een speld vallen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 23 december 2017 in communicatie, geschiedenis, humor

 

De stilte van het sterven

-Papa, waarom tweette je “Als ze Luc De Vos en Fabiola tegelijk begraven besparen we op geld en op mediagezeik (pardon: verslaggeving).”
-De media maken heiligen van mensen die vooreerst in privé-kring begraven (of verbrand) moeten worden. En verder  is het wel intriest om onderhuids de sentimentaliteit te laten botvieren terwijl De Vos en Fabiola iconen zijn van het Verborgene.
-Bedoel je dat zij gevierd worden terwijl ze in zich verschrikkelijke geheimen herbergen?
-Zoiets ja. De Vos stierf door een alcoholvergiftiging, die hij opliep omdat hij relationeel in de knoop zat. Getrokken uit de introverte Vlaamse klei kon hij niet om met zijn gevoelsleven. Zijn dood is een verkapte zelfdoding. Op zich zijn volste recht. En een mens heeft het recht ‘zwak’ te zijn en te falen. Meer zelfs: de ontkenning van dit recht (zwak zijn is een schande volgens de Vlaamse moraal)  leidde tot zijn dood. Daardoor krijgt de aanbidding van Jezus de gekruisigde (een romanticus die de goedheid predikte en faalde, en daarom vereerd wordt, niet om de opstand te prediken maar om zich troostend neer te leggen bij het onafwendbare) parallellen met de aanbidding van De Vos, de zichzelf slachtofferende melancholieke introverte gevoelspiekeraar. In plaats van de nepliefde, de door afgunst en dwang geleide kleineringen die menig oervlaamse gezinsrelaties kenmerken, open te gooien, te ontspitten en De Vos’ dood te zien als een mogelijkheid dat beerputje dat in menig modern Vlaams huishouden onwelriekend toert, en door Hugo Claus veelvuldig beschreven werd, uit te mesten, houdt men het deksel dicht en zet men de media in om collectief te jammeren.
-Geldt dat ook voor Fabiola?
-Wie een leven leidt zonder risico op inkomensverlies, dus een uiterst comfortabel leven, ook op gevoelsvlak, en het dan klaarspeelt een publieke functie (in de schaduw) dermate in te vullen dat de rode draad in haar handelingen er een van intolerantie is jegens al wie een beetje spontaan en vrijdenkend is, waarbij ze waarden verdedigt die ze alleen toestaat als het gebeurt op de door haar opgelegde wijze, zo iemand versterkt de rottende grondtoon van een dubbele moraal.
-Huichelen is geen deugd.
-Nee, en gekunsteld glimlachen is een uiting van misprijzen.  Ook hier zal met haar begrafenis opnieuw een perceptie opgetrokken worden die vooral tot doel heeft al wie zichzelf in de spiegel bekijkt en zich afvraagt: wie heeft de oprechtste moraal? te laten zwijgen. Elke appel, hoe zuur ook, moet opgeblonken worden, in het licht  van het geloof in een beter hiernamaals (de Grote Troost om onrechtvaardigheid te slikken) en het uitdragen van holle waarden. Zo is liefde een werkwoord en geen romantische idylle. Mislukken hoort bij het spel, en dat past niet in het kraam van deze dame die  haar man zover kreeg geen abortuswet te tekenen (een daad een dictator waardig), en de kinderen van zijn echtscheidende broer op te eisen.  Dit soort mensen wil het liefst van al het privé-leven van elk ander mens van a tot z beheersen. Want zij, en enkel zij, weten wat het goede en juiste is. Dixit Herman Liebaers.
-Dus respect van hun  kant uit, is maar een façade, en geen levenshouding?
-Zo is het.
-Maar moeten we dan geen respect hebben voor de doden?
-Sorry, maar mensen hebben lang genoeg geleefd om respect af te dwingen. Het is niet omdat Fabiola er niet meer is, dat we plots zelf moeten beginnen huichelen. Of men leeft in de publieke spotlights en wordt afgerekend tijdens het leven  en ook na het sterven, of men leeft in de coulissen en dan weten enkel zij die het moeten weten, wanneer je sterft.
-Mag ik nu nog een nummer van Gorki opleggen?
-Natuurlijk. Je moet je elke artistieke uiting eigen maken. Jij bepaalt wat een muzikant voor je betekent. Jij, en niemand anders. Zeker niet de media, noch de zgn. collectieve goegemeente, noch de notabelen. Dat is waarom ik mijn verontwaardiging tweette over het mediagezeik. Het collectieve brainwashen. Het vullen van de hersenpan van menig burger. Niet enkel de agenda van datgene waarmee mensen zich moeten bezig houden, wordt door de media opgelegd. Door het bespelen van de gevoelen en het zwijgen over de kadrering legt men ook op wat en hoe wij moeten denken.
-Zullen we dan eerst om alle mediagewoel weg te bannen, samen naar het geraas van de rups luisteren, papa. En dan naar Gorki?

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 6 december 2014 in communicatie, maatschappij, media

 

Imago

-Papa, een burgemeester die publiekelijk verklaart geen aanrakingen van andere mensen (zoals een schouderklopje of een por in de ribben) te kunnen verdragen… is dat niet imago-verlagend voor die stad?
-Nee.
-Maar het is toch juist fijn en geeft goede pr om een fysiek warm mens met een warme uitstraling aan het hoofd van een stad te hebben.
-Dat is correct. Doch het tegenovergestelde helpt ook.
-Huh?
-Iemand die een handicap heeft, bv. op sociaal vlak, de kans geven burgervader te zijn, geeft blijk van mededogen. En dat is op zich een ook goede uitstraling.
-Dus dat België een koning heeft die nogal houterig overkomt en dat de grootste Vlaamse stad een burgemeester heeft die een gecrispeerde indruk geeft… hoeft de public relations niet te schaden?
-Nee. Net zomin als een reeks nachtwinkels dat doen. It’s part of the game. Het getuigt van de imperfectie. En die is deel van het ware gelaat.
-Het is dus zoals de mollige mannequin, de stotterende presentator, de eenbenige voetballer.
-Het is de geur van het leven. Zonder Chanel numero 5.
-Of de geur van de Schelde?
-Ja.
-Of van een wasmand met drie weken oude kledij?
-Er zijn grenzen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 3 december 2014 in communicatie, humor, maatschappij

 

Tweets

Tweet Ambiorix teruggevonden: “Escaped Caesar for the 5the time. I claim a statue!#Travelling through Europe

Recent opgedoken tweetbericht van Lyndon B Johnson uit 1967: “Our boys love the smell of napalm in the morning” #Great Society

ReTweet van Emanuel Kant aan Spinoza: “Maar beeld jij je echt in gevoelens te hebben?” #Menszijn

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 13 januari 2012 in communicatie, geschiedenis, humor

 

Eyjafjallajokull

Ik zoek een kameel omdat dit volgens Alain de Botton de snelheid is waarmee je geest in deze dagen zonder vliegtuigen optimaal reist. En ook Bernard-Henry Levi heeft zich over de Eyjafjallajokull gebogen: “Ce ne sont plus les flux de capitaux mais les flux de communication et de circulation des hommes et des biens, qui se grippent, s’interrompent et deviennent comme un sang qui se fige.” En een reeks leuke foto’s van de vulkaan met blikseminslagen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 20 april 2010 in communicatie, natuur, reizen

 

Gooi God buiten

God bless America. Het hangt  stilletjesaan m’n strot uit. Stupid Americans, denk ik dan. Why the fuck you need this… Ze zijn nog ver van de Boliviaanse president Morales die God uit de grondwet weert.

Kan me overigens niet ontdoen van de indruk dat dhr. Obama, moest hij een blanke kerel zijn, zich eerder arrogant en autoritair zou opstellen. Sociale achtergrond en huidskleur kunnen iemand solidair en minder egocentrisch maken.  Maar diep in de man zit misschien een kille killer…

Gehoord op de radio: een Nederlandse activiste die in de States voor Obama campgane voerde en hem driemaal ontmoette, stelde vast dat hij prachtig kon speechen maar eens hij geen tekst had en men hem een vraag stelde (en hij dus spontaan moest antwoorden) begon hij elke zin met … euh… Alsof hij onzeker was. Verontrustend.

nogodEn nu we het toch over God hebben: leuke campagne (die controverse opriep) in Engeland: There’s probably no god!

 
1 reactie

Geplaatst door op 23 januari 2009 in communicatie, media

 

De sossen

Geert Lambert enkele weken geleden: Ben ik daarvoor zo fel gaan ontvetten?

Louis Tobback gisteren: Wat ik socialisme noem, bepaalt de invulling van de S, en de P, en de a. Overigens, ik vond die Antwerpenaar met z’n a niet eens een echte SP’er (had hij die a maar eerst in ’t StAd uitgeprobeerd). Maar als ze nu ook al non-Sossen toelaten…

Bert Anciaux vandaag: Moet ik nu verdomme opnieuw uien onder mijn neus wrijven om sympathie te winnen?

Debruyn: Als die meneer zijn voorwaarden stelt, moet hij dat eerst voorleggen aan de leden.

Gennez: Op advies van Johan: de ouw krokodillen en de hardliners In snelheid nemen door het hem in de media te laten aankondigen. En dan hopen niet het parcours te volgen van de met marktlogica doordrongen roergangster van deVlaPro’s.

Vrouwelijkheid in de politiek. Het is op Vera Dua na zelden leuk om vrouwen bazig bezig te zijn. Miet Smet? Man eater. Mieke Vogels? Blij erbij te horen. Marianne Thyssen? Sharp sweetness.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 16 januari 2009 in communicatie, politics

 

De kleine aandeelhouder

De “kleine” beleggers van Fortis zullen vergoed worden wanneer de overheid winsten maakt met de aandelen die ze hebben in de nieuwe Fortis-BNP Paribas-constructie.

Eerste bedenking: er bestaat niet zoiets als “kleine” beleggers. Iedere belegger zal een vergoeding uitgekeerd krijgen. VLD-voorzitter Somers wist het ons expliciet op de radio te melden, want hij heeft niet enkel -zoals alle andere regeringspartijen- een populistisch discours (de kleine man zal niet in de kou blijven staan), maar dient tegelijk zijn kapitaalkrachtige achterban gerust te stellen, en dus zei hij openlijk dat ofwel iedereen, ofwel niemand vergoed zal worden. Dat Leterme nadien dat laatste verzweeg, is enkel om communicatieve redenen.

Maar dit terzijde. Ik zou toch graag even een tweede bedenking op u los willen laten.

Wie op de beurs speculeert (of beter: anderen laat speculeren in zijn plaats), heeft dat geld niet van doen. In plaats van het op een spaarrekening te zetten, wenst men –inhalig als vele zijn- méér op te strijken en dus eist men van de traders dat ze speculeren, gokken en waanzinnige winsten maken. Zolang dit gebeurt, is er niets aan de hand en aanvaardt men de risico’s. Meer zelfs: de aandeelhouders moedigen, deze gang van zaken aan. Nu echter blijken de traders het boeltje te laten kelderen, en plots wil men niet langer aanvaarden dat er risico’s zijn. Ik vind dit onaanvaardbaar. Het is het gedrag van kinderen die tijdens een potje voetbal als het in hun voordeel is, handspel toestaan, maar als de tegenpartij scoort met de hand het doelpunt afkeuren.

Bovendien moet u deze toestand eens vergelijken met een KMO’er die geld leent, een winkel opent en probeert door vele uren arbeid winsten te maken. Wanneer dit initiatief mislukt door externe omstandigheden (nieuwe concurrenten in de buurt (bv. een grootwarenhuis dat opent), grondstofprijzen die plots duurder worden of klanten die afhaken omdat ze zelf te kampen hebben met inkomstenverlies) dan dient die persoon wel degelijk zijn lening volledig terug te betalen. Ook als hij failliet gaat. Zonder de arbeidsmoraal te willen ophemelen kan ik vaststellen dat ik meer respect heb voor wie onderneemt en de handen zelf uit de mouwen steekt, dan voor wie gladde egocentrische glamourboys van 26 (de traders) in zijn plaats laat speculeren en dan eist om vergoed te worden wanneer de zeepbel doorprikt wordt.

Ten slotte wil ik ook het nep-argument doorprikken als zou de brave huisvader aangemoedigd worden om te beleggen. En daarom vergoed moet worden.
Als ik de reclame bekijk voor wagens en als ik in mijn wagen plaats neem, dan word ik aangemoedigd om het gaspedaal in te drukken.  Wanneer ik dan tegen 70km door een dorpskom raas, moet ik niet proberen de boete te ontlopen met het argument: ik werd aangemoedigd door externe factoren. Ik ben en blijf verantwoordelijk voor mijn eigen gedrag. Dus wie speculeert op de beurs, moet de gevolgen dragen.

De essentie is natuurlijk dat een economie op basis van aandeelhouderschap ridicuul is. Maar dat vergt een diepere analyse en vooral een alternatief model.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 11 oktober 2008 in communicatie, economie, maatschappij

 

Pang Pang

Ook gedaan als kleine rakker? Soldaatje spelen en “pang pang” roepen als je begon te schieten.

Besef dan: Je was je tijd vooruit! De soldaten van het Belgisch leger moeten -bij gebrek aan kogels- pang pang roepen.

What’s next? De brandweer die bij evacuatie-oefeningen roept: pif poef paf, en gij zijt af.

In het NRC-Handelsblad lazen we hierover: “Het ministerie van Defensie ontkent stellig dat militairen bij oefeningen ‘pang-pang’ moeten roepen, zoals wordt beweerd. ,,Pang-pang roepen op een oefening is een lelijke mythe”, zegt de woordvoerster.”

Een lelijke mythe? Het is verdomd de surrealistische bestaansreden van dit landje!

 
 

Traces du sacré

Multidisciplinary exhibitionCentre Pompidou du 7/5 au 11/8.

A visual exploration of one of the most pressing issues of our time.

Following what has come to be called “the disenchantment of the world,” a significant strain of modern art has found its roots in the turmoil attendant upon the loss of conventional religious belief, a terrain that continues to nourish the development of contemporary forms. Remaining, in a thoroughly secularised world, the profane vehicle of an ineluctable need to rise above the quotidian.

 

Hartverwarmende vlam

Heeft het zin heisa te maken rond de Olympische Spelen die dit jaar in Peking plaatsvinden?

Een analyse leert ons dat een boycot van de Spelen geen zin heeft omdat de politieke situatie in het organiserende land er niet door wijzigt (lees: verbetert). Zie bijvoorbeeld Argentinië en Rusland. Integendeel, door de aanwezigheid van journalisten (die dan wel de moeite moeten doen andere verslaggeving ter verrichten dan het weergeven van sportresultaten) kan er druk worden gezet op de machthebbers.

Vandaag laveert de Chinese overheid tussen politieke intolerantie en het opzetten van joint-ventures met Westerse bedrijven. Net als de opkomende generatie beseffen zij dat het welzijn (en dan denkt men best eerst aan winstbejag) gediend is door een vlotte samenwerking met het westen. Maar dat binnen de autoritaire traditie van het confucianisme.

De oude generatie (opgegroeid onder Deng en dus post-maoïsten) zullen weldra plaats maken voor jonge (maar daarom niet minder sluwe en gehaaide) machthebbers. Het volstaat dus twintig jaar te wachten, stellen sommigen, waaronder heel wat jonge Chinezen, en China zal democratischer zijn dan vandaag. Gewoon door de afwisseling van de wacht.

Twintig jaren kunnen echter voldoende zijn om de culturele eigenheid van de Tibetanen dusdanig an te tasten dat ze zonder meer tot een rariteit zullen behoren, een gewezen bergvolkje met ceremoniële plechtigheden die enkel nog voor toeristen worden opgevoerd.

Vandaar dat het wél zin heeft om vandaag druk uit te oefenen op de oude Chinese garde. Zo is het constant onder de aandacht brengen van de Tibetaanse problematiek telkens de olympische vlam de wereld rondgaat, vanuit communicatie-opzicht een slimme zet.

Ook het dreigen met het boycotten van de openingsplechtigheid (tot en met het niet-uitzenden ervan) is een positieve zet.

Maar men mag natuurlijk niet verwachten dat de Chinese overheid zal plooien. En evenmin moet men de atleten in onzekerheid laten over het plaatsvinden van de Spelen. Ik laat hier in het midden of sportmanifestaties van dergelijke aard niet eerder debiel zijn en gedreven door testosteronproductie, gekoppeld aan marketingtrucs en een bijzonder primitieve emotionele belevenis, n.l. deze van de goede (de ploeg of atleet voor wie men supportert) tegen het kwaad (alle tegenstanders), dan dat ze raken aan individuele ontplooiing, esthetiek en solidariteit).

Enfin, een vlam symbolisch de aarde ronddragen is om acties vragen. Want de heilige symbolische huisjes worden enkel nog in islamitische republieken tot ter dood recht gehouden.

Vlammen hoeven overigens niet écht gedoofd te worden opdat de internationale gemeenschap ophoudt doof te zijn voor de Tibetaanse verzuchtingen. De Olympische gedachte is a-politiek (dixit Jacques Rogge), maar als de politieke situatie de geest van de gedachte onmogelijk maakt, moet men het politieke niet schuwen.

Men heeft bij de toewijzing van de Spelen aan China geredeneerd dat dit positieve politieke gevolgen zou kunnen hebben voor haar inwoners. Mooi. Maar dat impliceert dan wel dat er groepen in actie komen, want anders is het allemaal een maat voor niets geweest. Dus nu de acties er zijn, orakelen sommigen dat sport en politiek gescheiden moeten blijven. Onzin. De protesten van vandaag waren niet enkel ingecalculeerd: ze zijn hetgeen men wou uitlokken door de spelen aan Peking toe te wijzen.

De verklaringen van Rogge zijn dan ook niets anders dan (opnieuw) ingecalculeerde boutades. Op voorhand had men natuurlijk al lang bedisseld dat wanneer de protesten zouden uitbreken, men vanuit het Olympisch Comité de Chinese overheid zou sussen door het a-politieke aspect van sport boven te halen.

Blijft natuurlijk de vraag waarom machthebbers dit soort tweedeplantoneel opvoeren… Men kan het bezwaarlijk een verworvenheid van het diplomatiek steekspel noemen. En toch kunnen mensen op dat niveau niet anders dan op deze wijze met mekaar omgaan. De zogenaamde politieke groten van deze planeet kennen maar 1 discipline: over eieren lopen en vooral zichzelf niet bevuilen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 30 april 2008 in communicatie, maatschappij, politiek, sport

 

Virussen krijgen gezicht

De Roemeense kunstenaar Alex Dragulescu heeft de internetvirussen een gezicht gegeven. De beelden zijn te bekijken op de campagnesite van het computerbeveiligingsbedrijf MessageLabs.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 14 april 2008 in art, communicatie, economie, reclame

 

Vaders en voetbal?

In Swaziland geven ze iets anders aan mekaar door…

 
 

Facebook voor senioren

3 of your friends just got poked with a walking stick, poke back?

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 11 april 2008 in communicatie

 

Grapjes moeten kunnen!

We lazen op (bronvermelding) vrtnieuws.net van vrijdag 22/4/2005 het volg(h)ende (citaat): Google kan niet lachen met hoehel.be
Het Amerikaanse internetbedrijf Google kan niet lachen met de Vlaamse parodie-website http://www.hoehel.be. Vorige week kreeg de man achter de site opnieuw een aanmaning om de site van het net te halen. “’t Es e graptje”, zegt webmaster Joachim Verplancke. Vorig jaar ontving de West-Vlaming enkele aanmaningen in het Engels om de site van het net te halen. Nu kreeg hij een Nederlandstalige aanmaning.Voorlopig gaat Verplancke niet in op de vraag van Google. “De website is zuiver ludiek en helemaal niet commercieel”, verdedigt hij zich.”

Of zijn parodie-site grappig is, moet ieder voor zich beoordelen, maar zijn site is duidelijk niet-commercieel en linkt zowaar door naar de officiële Nederlandstalige Googlesite.
De Googleboys zijn dus aberrant chagrijnig en onaanvaardbaar hautain wanneer ze Verplancke een proces willen aandoen. PARODIEEN DIE NIET KWETSEND ZIJN EN GEEN COMMERCIELE DOELEN HEBBEN MOETEN KUNNEN! Als Google zich wil profileren in Vlaanderenland, moet het aanvaarden dat het Vlaamse rituelen (zoals parodieën) ondergaat.

Google, handen af van hoehel.be! Uit naam van het recht op vrije meningsuiting. Of krijgen we de Googleboys nu ook als de inquisitoren die uitmaken wat blasfemisch is… Benedictus XVI heeft er een zootje aanhangers bij.

Bezoek hoehel.be

 
1 reactie

Geplaatst door op 22 april 2005 in communicatie, taal

 

Het kind als prooi

Voor François Brune (publicist, o.a. in Le Monde Diplomatique) is het kind ten prooi aan de reclame en de consumptie-industrie. En het staat bloot aan een heleboel risico’s.



François Brune:


“Le risque est d’abord celui de la mauvaise santé. Ce n’est d’ailleurs pas un «risque», c’est devenu un «sinistre», celui de l’obésité croissante de nombre d’enfants scotchés à l’écran ou piégés par les autres artifices du marketing. Les chiffres sont là, et seuls des publicitaires de mauvaise foi peuvent nier sur ce point le rôle nocif de la publicité. Mais bien sûr, la somme des messages matraquant ces jeunes «cibles» produit ses effets néfastes à un tout autre niveau, celui du dressage d’un futur consommateur zombie. C’est en effet un modèle uniforme d’individus illusoirement libres que façonnent chez les petits et grands enfants ces publicités qui rythment l’espace médiatique : focalisation de toute l’existence sur le mythe du produit salvateur, qui procure infiniment jouissance et puissance ; schéma d’absorption des choses de la vie et du monde, qu’il faut «croquer à pleines dents», à commencer par les fleurons de l’industrie audiovisuelle (films, feuilletons, émissions «grand public», albums, stars à la mode, etc.) ; stimulation d’une violence des pulsions, nommées «envies», et bientôt érigées en «droits de consommer» que de jeunes tyrans imposeront à leurs proches ; impératif d’une permanente exhibition de soi, «l’identité» ne consistant plus qu’en des signes extérieurs -publicitaires, sportifs ou religieux, par lesquels chacun croit distinguer son «moi je» des autres. Modèle enfin d’un devenir sans cesse en mutation, impossible à maîtriser au sein d’un «monde qui bouge», qui oblige à « changer pour changer » au gré des modes et des événements médiatiques, et engendre une soumission chronique au groupe (jeune ou moins jeune), supposé lui-même toujours en mouvement… Tel est le tableau du «malheur conforme» qui attend nos «jeunes». Nous sommes vraiment aux antipodes de la formation d’un citoyen critique, capable par lui-même de se donner un sens, et de vivre un bonheur solidaire.”

Lees het volledige interview op de site van Communication Sans Frontières.

 
2 reacties

Geplaatst door op 19 november 2004 in communicatie, economie, reclame

 
  • Archief

  • juli 2020
    M D W D V Z Z
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031  
  •