RSS

Maandelijks archief: november 2005

Actualiteit: een potpourri

De politieke versplintering is een verschijnsel dat blijkbaar welig tiert in het Midden-Oosten. Komt dit door het klimaat? Door de vele vlaktes? Door het fruit? Of is het een temperament-opstoot die maakt dat collega’s zich afscheuren, vijanden worden en zich willen profileren, ondanks (en vaak tegen) de ander.
Samenwerkend is men nochtans tot veel meer in staat en leidt men een gezonder en langer leven. De hoeveelheid adrenaline die onze vezels laat sudderen, dient immers gedoseerd te zijn. Op de milligram na; zo niet overweldigen we de medesta(a)nder. En als we dan niet afremmen, ook onszelf.

Het Vlaamse antwoord luidt: kartelvorming. Teamspirit à la carte. Becijferde politieke strategie. Ieder zichzelf en toch voldoende bedrading om de tandem in beweging te zetten. Als een tourniquet met middelpuntvliedende kracht.
Maar daarom niet minder berekend en gebaseerd op machtswellust. Al is die macht niet de macht anderen te laten plooien naar de eigen wensen, doch veeleer zelf een comfortabel leven te kunnen (blijven) leiden. De geilheid van politici ligt ‘em in het aanzien en de (materiële) beloning die ze krijgen.
Men kan het hen moeilijk kwalijk nemen want de meeste bezitters van weelde zullen zich verweren wanneer hun luxe ondermijnd dreigt te worden. De miljonairs vechten voor het betaalbaar houden van hun privileges; de werknemers reageren heftig tegen het zgn. generatiepact. Hun drijfveren zijn identiek: geen materiële achteruitgang en een ontstrest leven.

Waarom is het onmogelijk om uitgebluste werknemers (arbeiders, leraars, bedienden) de laatste 10 jaar van hun carrière een nieuwe drive te geven in een parallelle job waarbij hun ervaring opnieuw getoetst wordt maar dan in een ander kader, zodat ze (door de omstandigheden gedwongen) hun creativiteit kunnen aanspreken?

Betogen tegen een sociale hervorming lijkt dansen op het graf van een imploderende civilisatie. Adieu welvaartsstaat; adieu ook solidariteit. Dat laatste is een waarde die zogezegd behoort tot het linkse denken, een uitstervende soort (of een soort dromers), nu er nergens nog een ander systeem bestaat dan het marktsysteem.

Waarom grijpen sommigen het voorbeeld van de Sowjet-Unie aan om te stellen dat collectief geleide economieën steeds tot impasses, inactiviteit, inertie en intriges leiden? Zijn China en Cuba geen voorbeelden van systemen waar de overheid een bijzonder ondernemende rol speelt en zeer veel gerealiseerd heeft op economisch en technologisch vlak, maar ook op educatief en sociaal gebied? Tuurlijk. En de doden en gevangenen zijn onaanvaardbaar. Evenmin als het aan banden leggen van de vrije meningsuiting en de seksuele beleving. Evenmin aanvaardbaar zijn de slachtoffers van het vrije marktsysteem; de stresslijders, de armen, de mindergeletterden, de zonder inkomsten vallenden, de slachtoffer van de werkvloer, de beschavingszieken, de ecologische vluchtelingen…

Het verhaal van de pot en de ketel. Vraag is: wie draait het vuur uit en kuist de boel op? Wie zal erover waken dat de parlementaire democratieën en de persvrijheid niet aan banden worden gelegd door een subtiele uitholling van binnenuit? Persuasieve communicatie koppelen aan een media-imperium; de vleespotten openen voor clans die uit het niets opdoemen en grabbelen tot er niets meer te grabbelen valt: that’s the way to do it. Van het oude Rome over Mussolini en Pinochet tot Berlusconi en Van Thillo…

Terwijl deze evoluties plaatsgrijpen, wordt een aanval voorbereid waarbij smallpox, anthrax, botulisme of Ebola-lookalike virussen in Westerse grootsteden gelost zullen worden. Uiteraard rond kerstmis, een symbolische daad van fanatici. Ook al afkomstig uit het Midden-Oosten.

Wat is er daar toch mis? Ligt het aan de olie onder de grond? Negatieve vibraties? Imitatiegedrag van opgefokte hengsten?
Schichtige schuttingtaal, in combinatie met verfijnde virussen, legt een zadel in het tijdsscharnier van de westerse beschaving. Het is de zwanenzang van fanatieke antagonistische gedachtestromen die doodbloeden op de tegels van de verlichte netwerken. En voor momenten van schemer zorgen…

In het midden tussen mensen en vruchtbare streken is het oogsten geblazen. In het oosten daagt het noorden. Aan de boorden dobberen de woorden van messias en god.

Op de dichtstbijgelegen met intelligent leven vergiftigde planeet bekijkt men de bewoners van deze bol en vraagt men zich af of ze nog lang op hol mekaar zullen vertrappelen. En ze noteren: In de ruimte zoeft een bol en de miniputters maken er beurtelings lol, gaan uit de bol en dan schiet hun gemoed vol. Enkel kunst maakt hun bestaan waardevol. De kunst van het samenleven, liefde geven en creëren. Al de rest is zwoegen en overleven.

Advertenties
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 21 november 2005 in maatschappij, politiek

 
  • Archief

  • november 2005
    M D W D V Z Z
    « Okt   Dec »
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    282930  
  •