RSS

Maandelijks archief: maart 2013

Helaas

Ongebreidelde exploitatie in een marktcontext leidt tot regelneverij en afbouw van de vrijheden.

Advertenties
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 29 maart 2013 in maatschappij

 

Het opgestoken vingertje

Ik maak een verschil tussen gezag en autoriteit. Wie met gezag praat (en dus iets afdwingt, iets oplegt, iemand tot een bepaald gedrag verplicht) heeft mijn steun. Want er zit een visie achter. Autoriteit is zonder gezag (zonder kennis van zaken) dwingend, en dat pik ik niet. Dit even om duidelijk te maken dat ik niet ben voor “volledige vrijheid van handelen” omdat mensen nu eenmaal niet altijd de controle over zichzelf hebben en bv. een overheid (maar evengoed een partner) het recht heeft normen op te stellen en te eisen dat die nageleefd worden.

Dat de samenleving verandert, is duidelijk, maar niet elke verandering moeten we pikken en aanvaarden.

Neem overlast door hangjongeren. Dit is een begrip dat je eerst moet definiëren en waarbij je een tolerantielevel invoert. Het is duidelijk dat te weinig ouders zich met de opvoeding van hun kinderen bezighouden (vaak wegens arbeidsverplichtingen en deels omdat zij in een genotscultuur leven). Dus is het plots aan de samenleving om in te grijpen. No problem. Alleen is de vraag in welke richting zie je dat ingrijpen. Enkel bestraffen heeft weinig zin. Deze samenleving moet heruitgevonden worden in functie van opvoeding. Dat wil zeggen dat bv. arbeidstijd (en inkomen) zo geregeld moeten zijn dat ouders wel de tijd (en zelfs de verplichting) hebben zich over hun kinderen te ontfermen (engagement noem ik het). Daardoor kan je ook conflicten omwille van cultuurverschillen aanpakken.

Veel verzuring, veel intolerantie in onze samenleving is het gevolg van het niet bij de horens vatten! Mensen zijn het beu dat ze geconfronteerd worden met zaken die niet nodig zijn. Het beleid faalt op vele vlakken. Bij gebrek aan visie en bij gebrek aan moed om het politieke spel te overstijgen. En dat moeten we durven aanklagen. Altijd weer. Het grote kader schetsen. Een eenvoudige burger begrijpt dat. Maar al te vaak stellen politici een beleid voor dat doet denken aan een lekkend dak dat aangepakt wordt door er emmers onder te zetten. En als alle emmers volgelopen zijn, dan zetten ze badkuipen in. En als de badkuipen vol zijn, leggen ze doorheen het huis buizen tot op straat. Waarom leggen ze geen nieuw dak? Dat is het enige antwoord dat moet gegeven worden. En dat antwoord is realiseerbaar. En soms moet je iets afdwingen. Soms moet je burgers voor hun verantwoordelijkheden plaatsen. Maar de achterliggende gedachte moet altijd zijn: we proberen zoveel mogelijk vrijheid te garanderen; we stimuleren zoveel mogelijk de responsabilisering van het individu.

Stimuleren zal af en toe dwingend zijn, maar het einddoel is een humanere samenleving. En dat past niet in het onderliggende defaitistische mensbeeld van zij die niet geloven in positieve morele waarden zoals solidariteit als drijfveer van menselijk handelen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 27 maart 2013 in maatschappij

 

Fileleed?

Is een massale woonwerk-verplaatsing bij hevige sneeuwval een collectieve waanzin? Niet echt. Er bestaat immers al lang geen gezamenlijke (dus collectieve) doelstelling meer. Er is de individuele dwang, de gesel van de arbeidsmoraal, of van “de plicht roept” die mensen doet fileschuiven; er is de optelsom van alle individuele gedragingen en motivaties (de moderne mens is minder slaaf dan deze uit de oudheid) maar dat “collectieve” kan even snel weer ontrafelen, afbrokkelen.

Wie bepaalt of een gedrag “waan-zinnig” is? Wie legt een ander waardenpatroon op en veroordeelt het gedrag van anderen als waanzinnig? Misschien schiet hij/zij die dit doet, tekort om een situatie vanuit een andere optiek te benaderen. Perspectiefswitch is een eerste stap naar ontsluiting. En het laten varen van een teleologische benadering. Want iets wordt afgewezen omdat het niet voldoet aan verwachtingen. Die verwachtingen moet je eerst in vraag stellen. Sowieso zijn ze sterk individueel bepaald. En dus op individueel vlak gedetermineerd. Daar liggen dan ook opportuniteiten.

 
Zich onbeschikbaar verklaren voor de keuzeverplichtingen is een manier zich te onttrekken aan het obligate raderwerk. Maar zitten we dan niet opnieuw bij de cocooning, zij het op basis van een bewuste keuze? En geven we dan geen nieuwe, positieve klank aan een Oblomovisering, het zich niet willen engageren in een systeem omdat men voor zichzelf grote delen van het beïnvloedingsproces wil uitsluiten?

 
Voel ik mij verplicht?” zou als mantra elke ochtend door jong en oud bevraagd moeten worden. En als je op de vraag: “Why?” als antwoord: “Why not” kan geven, dan schiet je best in actie want je maakt de keuze binnen alle schijnvrijheden en schijnkeuzes, je voor een daad te engageren. Geniet dan ook van de file. Van de vlokken. Van de lichtinval.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 12 maart 2013 in filosofie, maatschappij

 
  • Archief

  • maart 2013
    M D W D V Z Z
    « Feb   Apr »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  •