RSS

Categorie archief: innovatie

Hoop

“Diepgaande transitie gaat gepaard met veel verbeelding, durf en toelaten van het niet-kennen en niet-weten. Diepgaande transitie gaat gepaard met het loslaten van het gekende pad in hoe we omgaan met macht, kennis en uiteraard geld. Daar waar ons oude systeem nog lang gekenmerkt werd door groei, individualisme en profilering, is er ook in onze sector vandaag een voelbare behoefte aan meer authenticiteit, loyaliteit, commons, versobering en vooral verbinding.” Barbara Raes
yilli3
 Toegepast op een samenleving is de hamvraag natuurlijk: hoe bekom je dat? En hoe vul je die termen in?
Authenticiteit? Een marketingterm die hoogstens kan betekenen dat men oude wijn op een nieuwe manier serveert (wat oké is). M.a.w. om Jean-Luc Godard te citeren: “It’s not where you take things from – it’s where you take them to,”. In een mix kan je bezwaarlijk van authenticiteit praten. Je kan het als waarachtigheid definiëren maar hoe oprecht en geloofwaardig zijn poses? Bestaat er (om Oscar Wilde te parafraseren) iets anders dan imago? En dat imago doorprikken, onthult toch ook een diepere ‘authentieke’ laag. Is dit dan een pleidooi om de opsmuk weg te laten? De wereld wordt er daardoor niet per se aangenamer door. Bovendien zijn mensen het product van vele factoren (die ze niet in de hand hebben) en bv. de racist is echt wel ‘authentiek’ bezig, maar willen we dat horen? Zonder introspectie en relativering lijkt het me een inhoudsloos begrip.


Loyaliteit is het halfzusje van opportunisme. Zonder absolute betrokkenheid en engagement kan je nooit uitsluiten dat iemand deloyaal zal zijn. Zelfs liefde blijkt niet altijd voldoende sterk om loyaliteit te garanderen. Maar ik kan wel leven met veiligheid. Samen projecten realiseren en niet angstig moeten zijn dat men ‘verraden’ wordt, dat zou al een fijne stap voorwaarts zijn. Op een werkvloer heersen al te vaak achterklap en concurrentie-naijver. Men zal de omstandigheden moeten aanpassen anders blijven die de kop opsteken.


Commons vertrekt vanuit een religieuze ervaring. Waarbij religie niets te maken heeft met een geloof maar wel met betrokkenheid. Als diersoort op een klein planeetje waaraan geen ontsnappen mogelijk is en met een spirituele ervaring die ons tegelijk nietig maakt, moet het mogelijk zijn testosteronverslaafden tot bezinning te brengen. Zonder vertrouwen echter zullen mensen hun eigenbelang en hun conservatisme niet achterwege laten. En vertrouwen in wat anderen als alternatief voorstellen, krijg je pas als je kan aanvoelen dat het een kans op slagen heeft. Daarvoor is visie nodig. Niet gestoeld op idealisme noch opportunisme maar op cijfers (haalbaarheid, stappenplan) en op een finaliteit die uiteindelijk de mens centraal stelt en een levenskwaliteit kan garanderen voor elke aardling. Zo niet zal men enkel met het mes op de keel tot ‘commons’ komen.


Versobering begint bij de opvoeding. Recycleer wat afgedankt wordt en ontdek hoe je met creativiteit veel kan hergebruiken. Dat schenkt voldoening zodat de behoefte om passief te consumeren afneemt. Het is in wezen een neurologisch spel: genot dat getriggerd wordt door het ondergaan van steeds nieuwe ervaringen en aankopen, moet vervangen worden door eenzelfde genotservaring maar dan gebaseerd op het zelf creëren en aanwenden van wat men kent. Een economie die bewust om de x-tijd nieuwe producten wil laten aanschaffen is uiteraard misdadig geworden, maar de aanbidding van groei is een ziektesymptoom. Er moeten nieuwe modellen uitgerold worden.


Verbinding: voor het eerst in de geschiedenis van de mensheid is de meerderheid der mensen geletterd. Dankzij internet kan ruimte overbrugd worden. Dat proces is pas begonnen. Peer to peer initiatieven; jonge generaties die opgroeien met contacten op duizenden kilometers afstand en samen initiatieven nemen… het is hoopvol. Als we nu nog wat miljarden spaarcenten in dergelijke projecten zouden steken -en dus ja, een nieuwe vorm van collectivisme uitwerken, niet dirigistisch geleid- dan komen we er wel. Maar het wordt wel een periode waar reddingsboeien niet meer uitgesmeten zullen worden.

Advertenties
 
1 reactie

Geplaatst door op 13 september 2014 in ecologie, economie, innovatie, maatschappij

 

Aan zij die wonen in maagzuurland

De grens tussen goed en kwaad (en tussen ethisch correct en politiek incorrect) is redelijk recent, want vroeger was het eenvoudig: wij zijn goed en de rest is een gevaar. Mensen worden als racisten geboren en ontleren de ander als vijanden (vreemden) te zien. Logisch in een biotoop waar vandaag  dieren nog steeds op die manier leven: ze zijn elk op hun beurt prooi voor predators, dus kan je maar best op je hoede zijn en bang zijn voor alles wat vreemd is- dat maakt misschien het verschil tussen leven en dood. Wij hebben echter sedert de 18e eeuw beschaving als saus boven ons dierlijk zijn gegoten. Probleem is dat onze hersenen nog steeds bij momenten op de oude wijze functioneren. Voetbalsupporters zijn racisten als ze juichen met “hun” ploeg en joelen tegen de tegenstander. TV-voters zijn racisten als ze supporteren met zanger X en tegen zanger Y zijn. Maar dat zijn dus beschaafde uitlaatkleppen; achteraf pakt men een pint en zijn er quasi geen vijandelijkheden meer. Niet vergeten dat bij elke oorlog soldaten fier en in halve euforie naar het front trekken, opgepept door een logica van “wij tegen hen“. En allemaal komen ze gedesillusioneerd terug.

Politiek conservatief rechts gelooft niet dat de mens beschaafd is op de manier die linkse Verlichtingsdenkers dat omschrijven. Het rauwe beest blijft in elke mens aanwezig en elke mens zal aan zichzelf en zijn gezin denken en de rest laten stikken, als het er op aankomt. Dus solidariteit zit niet in de mens maar is opgelegd door de staat en door linkse denkers. Dus geen gezondheidszorg in de VS, en als je aan solidariteit wil doen, geef dan geld aan die projecten of mensen die je zelf kiest. In Europa zeggen we: betaal belastingen en we financieren onderwijs voor iedereen. In de States zeggen ze: als je geld wil geven om bepaalde jongeren te laten studeren, kies dan zelf aan wie je het geeft. Dit is gebaseerd op het mensbeeld: de mens is intrinsiek boosaardig en egoïstisch; als je anoniem solidair bent gaan ze van je profiteren.

Wij zijn echter beiden. Wij zijn als soort (samen met mieren) kampioenen in samenwerken. Darwiniaans gezien leidt samenwerken tot beter overleven. Maar als we emotioneel worden neemt een deel van onze hersenen (de oude hersenlaag) het over en kunnen we iemand de kop inslaan of zeggen we bv. “stomme Ollander” wanneer een wagen met Nederlandse nummerplaat een fout manoeuvre maakt, terwijl dat “Ollander”-zijn niks te maken heeft met het feit dat die chauffeur een foutje maakt.

We zouden op school niet meer mogen de vaderlandse geschiedenis onderwijzen. We zouden niet meer achter de Belgische of Vlaamse nationale ploeg mogen staan. Kim Clijsters mag geen favoriete zijn. Men moet de term “wij” en “ons” bannen. Dat zou zeker helpen om mensen te hebben die veel opener staan. Maar mijn hoop ligt (en nu wordt het héél gevaarlijk) in hersenmanipulatie. De cybermens.

Want de homo sapiens sapiens is een product van de wereld op aarde, en de natuur heeft steeds een eigenschap toegevoegd (of weer laten verdwijnen als die niet optimaal was) om te overleven. Dus zijn wij chaotisch gefabriceerd (steeds in functie van de omgeving), vele oude eigenschappen blijven bestaan maar krijgen er andere eigenschappen (bv. een extra hersenlaag) bovenop. Zoals de Vlaamse woningen. Eerst een huis zetten en dan koten erbij bouwen. Evidenter zou zijn om een plan te maken dat harmonisch alle behoeften uittekent en dan in 1 keer laat bouwen. Maar zo werkt de natuur op aarde dus niet.

Fysiek zijn wij eerder zwak (de meeste viervoetige dieren zijn sneller, behendiger, sterker). Maar intelligentie was een goed wapen in de wereld na de dinosauriërs (moesten er nog dino’s zijn, we zouden waarschijnlijk uitgeroeid zijn geworden). Helaas (?) is onze intelligentie nog steeds gelinkt met ruwe emoties en handelingen. Meer zelfs: Hitler en Stalin e.a. combineerden extreme intelligentie met extreme dierlijke brutaliteit. Dus de cybermens (transhuman) zou onze oude hersenlaag in toom kunnen houden en dus racisme en brutaliteit in de kiem smoren. Zodat we enkel nog leven in een wereld met zachte, open, nieuwsgierige en tolerante mensen. Die misschien vrijwillig als kick een halfuurtje hun hersenen zo instellen dat ze het gevoel van te supporteren (wij tegen hen) ervaren, terwijl ze dan weer verder enkel “wij met z’n allen” ervaren.

Utopisch? Nee. Technisch binnen 50 jaar mogelijk. Maar je kan dan natuurlijk terecht komen in de wereld van The Matrix. Waarbij mensen jouw hersenwerking kunnen manipuleren.

Let wel: vandaag manipuleren wij constant elkander. Als men de nieuwsuitzendingen volpropt met de ingedeukte garagedeur van Crembo of het de B-H-V-soap, dan is dat indoctrinatie (lees vervuiling) van onze brains. Alleen ervaren wij dat minder brutaal dan wanneer iemand via een laptop de software in een cybermens zou manipuleren.

Is de transhumane mens wenselijk?

Je kan ook zeggen: het leven is de ene muziekflard na de andere beluisteren; het ene schilderij bekijken na het andere. De ene boeiende babbel hebben na de andere. Je kan je afsluiten van alle ellende, geen hoop hebben op een betere wereld en enkel zoveel mogelijk poëzie proberen te ervaren. Dat is mijn drug. Mijn ding. Maar soms (zie deze blog) kan ik het dan weer niet laten een mening te hebben, terwijl dat amper iets wijzigt aan de wereld. Ja, zwakzinnigen die niet gefrustreerd zijn en ook niet misbruikt worden, zijn gelukkig. Wie zijn lot aanvaardt (wat het boeddhisme ook zegt) en niet hoopt maar enkel IS (en ondergaat) ziet de dingen zonder utopie, zonder hoop, zonder wensen die vaak niet haalbaar zijn. De arbeider of bediende die nooit discussieert, zijn job doet zonder ambitie maar ook niet lijdt of zich niet verveelt, en daarnaast een hobby heeft, frit met biefstuk kan eten en naar zee (of elders) op reis gaat en zich niks aantrekt van al de rest… die is er beter aan toe dan wij met ons gebrabbel en onze gedachten. Alleen, er is geen weg terug, en die gelukkige arbeider of bediende is natuurlijk wel de speelbal van anderen en ziet de ontwikkelingen niet aankomen, maar ondergaat ze. Die strijdt voor ie het weet aan het front, terwijl wij die de ramp van het nationalisme, een logica van “wij tegen hen” zien aankomen en op  tijd vluchten.

Als de Eyjafjallajökull het toelaat, natuurlijk.

Hoop? http://nl.wikipedia.org/wiki/Transhumanisme

Troost? http://www.youtube.com/watch?v=jYOsWWKHZVw&feature=player_embedded

 
1 reactie

Geplaatst door op 4 mei 2010 in geschiedenis, innovatie, maatschappij, science, technologie

 

Just some words…

  • Big bang
  • Telemann
  • Jean Claude Galotta
  • Dada
  • Pink Floyd
  • Harry Mulisch
  • Ilya Kabakov
  • Vanuatu
  • Antipasta
  • Bodylanguage
  • Hanif Kureishi
  • David Lynch
  • de 3 Y’s
  • Neocortex
  • Mormont
  • Anton Webern
  • Michael Haneke
  • Siddharta
  • Werther
  • Perzikgeel
  • Koriander
  • Creatie
  • Leegte
 
1 reactie

Geplaatst door op 6 november 2008 in bio, innovatie

 

Behoort de Kama Sutra door Open Venster bekeken tot de Zeven Hoofdzonden?

Of ben ik nu een Dwarskijker?

U begrijpt me niet? Lees dan even De privatisering van taal en traditie (publicatie van MO) en besef dat alles langzaamaan gepatenteerd wordt. Dus als ik morgen een blog publiceer met als titel “Ooit” en deze patenteer, dan kan niemand nog het woord “ooit” in een titel gebruiken. Nooit meer ooit.

Beste moneymakers: taal en termen behoren tot het collectieve, dus zijn ze van iedereen. Als bedrijven (of magazines) baselines verzinnen en aan branding doen (wat zoveel wil zeggen dat ze hun baseline in onze hersens branden), dan hebben ze achteraf niet het recht om te verbieden dat derden die baseline gebruiken voor andere doeleinden. Zeker wanneer ze zelf de baseline, titel of slogan zijn gaan halen uit andere werken waar toevallig geen auteursrechten op bestaan. Zoals de werken van Proust of de Amerikaanse grondwet.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 30 mei 2008 in economie, innovatie, media, taal

 

Traces du sacré

Multidisciplinary exhibitionCentre Pompidou du 7/5 au 11/8.

A visual exploration of one of the most pressing issues of our time.

Following what has come to be called “the disenchantment of the world,” a significant strain of modern art has found its roots in the turmoil attendant upon the loss of conventional religious belief, a terrain that continues to nourish the development of contemporary forms. Remaining, in a thoroughly secularised world, the profane vehicle of an ineluctable need to rise above the quotidian.

 

Innovaties van het jaar 2006

Nuttige en minder nuttige dingen. Hypes en zaken die trendy kunnen worden. Gadgets en unusual stuff.

Zo storten huizen in wanneer een orkaan hen teistert. Het dakgebinte houdt niet stand doordat de nagels het begeven. In 2006 werd een nagel ontworpen die wél resistent zou zijn tegen windhozen.
En meer van dat…
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 12 december 2006 in design, innovatie, technologie

 
  • Archief

  • mei 2019
    M D W D V Z Z
    « apr    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031  
  • Advertenties