RSS

Maandelijks archief: april 2011

De blinde muur

Jan De Cock werd uitgenodigd een artistiek concept te ontwikkelen op een reeks blinde muren rondom een rotonde.
Dit zou zijn conceptuele uitleg kunnen zijn:  “Maar het kunstwerk staat er al.  Het is een kwestie van het te ontwaren. Ik wil de mensen leren kijken. Bekijk de blinde muur en je ziet het voor je opdoemen. Het is rococo, ontdaan van alle franjes. Het is een sculptuur waarvan de vijfde dimensie geplet zit tussen de gesublimeerde tijd. Ik leer de passanten cadreren. Vanuit hun achteruitkijkspiegel kruisen heden en toekomst zich binnen de contouren van mijn visionaire kadering. Het is geen muur, maar een filosofische vraagstelling die zich als een met onzichtbare inkt geschreven graffiti openbaart. Het is de naaktheid van de vorm. En het geclaxoneer is niets anders dan de ovatie van het publiek voor zoveel schoonheid.”

Advertenties
 
1 reactie

Geplaatst door op 23 april 2011 in art, filosofie, humor

 

Loon naar werken?

Solvay- prof en corporate governance specialist Eric De Keuleneer stelt  dat elke vergoeding in een organisatie of bedrijf die meer dan 25 keer hoger is dan de laagste (niet de gemiddelde),  onwenselijk en ethisch niet te verantwoorden is. Laat staan dat er dan nog bonussen bovenop komen.

Filosofisch kan je echter nog een pak verder gaan.
De grootte van een loon (en zeker van een bonus) wordt zogezegd bepaald door de verdienste van een persoon in relatie tot het nut van een job. Waarbij men zonder meer een hiërarchie oplegt die stelt dat langer studeren recht geeft op meer loon én dat functies met meer loon ook nuttigere jobs zijn. Dit op zich is ronduit discriminatoir.
Nemen we een poetsvrouw m/v als voorbeeld die geboren wordt met een kleiner intellectueel vermogen, althans volgens de normen van het bestaande onderwijssysteem (probleem om bv. logisch/abstract te redeneren). Deze persoon slaagt er dus niet in ASO te voleindigen. Zij zit in het watervalsysteem. Neem nu dat zij/hij ook nog eens in een arbeidersmilieu vertoeft, een wereld zonder veel connecties met professioneel succesvolle personen. (een studie wees trouwens uit dat kinderen uit arbeidersgezinnen die universitaire diploma’s bezitten, minder kans maken op geslaagde carrières omwille van het ontberen van de nodige netwerken). Dus naast een biologisch gegeven (kleiner logisch vermogen, minder taalgevoelig, etc.) is er een sociale omgeving die eerder tot een terugplooien op zichzelf leidt, het ontbreken van assertiviteit, misschien zelfs een minderwaardigheidscomplex. Deze persoon vindt werk als poetsvrouw, en wordt binnen onze bedrijfscultuurlogica dan ook weinig betaald. M.a.w. zo iemand is driemaal de dupe in onze samenleving. 1. Onvoldoende intelligent. 2. Gesloten milieu. 3. Weinig inkomen.
Kan zij daar aan doen? M.a.w. is zij verantwoordelijk voor haar situatie? Nee. En toch wordt ze 3x gestraft. Onaanvaardbaar. Maar tegelijk toont het aan dat het onaanvaardbaar is, want onrechtvaardig, om iemand die wél talenten en intellect bezit, wel assertief is en netwerken bezit en gebruikt, véél loon te betalen. Het is immers diens verdienste niet. Dus de enige rechtvaardigheid is deze waarbij men eenieder die zich inzet naar vermogen (d.w.z. naar eigen kunnen) evenveel betaalt. Een bankdirecteur mag dus niet meer verdienen dan een poetsvrouw wanneer zij beiden op redelijke wijze zich ten volle inzetten. Overtreffen zij zich (bv. 12 uur poetsen op 1 dag) dan verdienen zij meer betaald te worden. Maar onmiddellijk stekt zich de vraag waarom iemand verplicht zou moeten worden zich te overtreffen.

Tevens wil ik er op wijzen dat er studies verschenen waarin men beroepen indeelde naar maatschappelijk nut. Bovenaan stond de vuilnisophaler, onderaan de bankdirecteur. Say no more.

Ten slotte: wat met iemand die “lui” is. Die niet de kracht wil opbrengen om te vechten, zich in te zetten. Er zijn inderdaad mensen die het ontbreekt aan doorzettingsvermogen. Wat blijkt uit neurologische analyses: doorzettingsvermogen is een gave. Dus er zijn mensen wiens genotszone sterker is dan hun wilskracht (om onaangename taken te verrichten). Daar valt aan te werken, maar dat vraagt tijd. Ook daar zie je dus dat “luiheid” vaak een hersenpatroon is, soms aangeboren, soms aangeleerd, maar ook dan stelt zich de ethische vraag of men zo iemand wel mag straffen door hem minder te belonen. Oplossing zou kunnen zijn een therapie toe te passen in de hoop dat de circuits zich wijzigen. Bij jonge mensen zien we vaak dat gestimuleerd worden helpt. Waarbij de stimulans zowel intrinsiek kan zijn (een aangenamere leer- of jobervaring) als buiten de arbeid kan liggen (een beloning en zicht op een zelfstandig leven).
Op basis van deze analyse kunnen directeuren nooit hoge lonen ontvangen. Zij dragen  verantwoordelijkheden, maar zij hebben er het talent voor, dus is het geen extra verdienste, dus dienen ze er niet méér voor betaald te worden. En dus zijn bonussen überhaupt af te wijzen.
Een en ander stoelt op het parecon-principe.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 9 april 2011 in economie, ethiek, filosofie, maatschappij

 

Jeugd

De ode aan de eeuwige jeugd is vaak niets anders dan de angst voor de confrontatie met het gerijpte.

Vandaar dat mannelijke  zelfmoordterroristen kicken op maagden, angstig als ze zijn voor een confrontatie met rijpere dames.

 

 
2 reacties

Geplaatst door op 9 april 2011 in filosofie

 
  • Archief

  • april 2011
    M D W D V Z Z
    « Mrt   Mei »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930  
  •