RSS

Categorie archief: sport

Tommeke Tommeke Tommeke toch

zakEen topsporter legt maanden na mekaar de pees erop en leeft als een geheelonthouder. Dat leidt tot sportieve successen. Waarna hij zich laat gaan, als de pijl die door de maanden opgespannen pees, de volle vrijheid krijgt en de nacht inzoeft. Hij vergeet even wat imago betekent en de impact van zijn doen op zijn extra-sportieve verplichtingen. Hij zuipt en snuift.

Topsporters zijn een onderdeel van een marketingmachine. Als toprenners niet met de pedalen bezig zijn, draven ze op als ordinaire BV’s. Sponsors weten dat BV’s gebruiken als marketingtool niet ongevaarlijk is. Ze kunnen immers de pedalen verliezen. Er dat kan indirect leiden tot een terugval in de verkoop. Maar wordt Quick Step laminaat plots minder gegeerd? De wijze waarop ze met het voorval Boonen omgaan kan hen een zacht, menswaardig imago opleveren. En dan is het dagelijks vermelden van hun brand alleen maar extra publicity geweest.

Momentje, zijn de supporters dan niet boos? Nee, eerder ontgoocheld maar begripvol. Enkele keren coke snuiven is toch ongevaarlijk. En ze vergeven meteen zijn gezuip. Want Boonen zonder fietstalent zou misschien wel een notoir comazuiper kunnen zijn. En wat dan nog? Want de doorsnee supporter/huisvader speelt zelf de joviale pintenverdeler op communiefeesten. Of in de stamkroeg. Ne vent moet ge zijn, en dat bewijst ge door een zware kop te krijgen van ’t drinken. Boonen is het prototype van de mannen-onder-mekaar cultuur. En dat ge dan na een avondje zuipen een friet steekt, een patéke eet of een lijntje snuift, it’s all fucking out of control. En zo willen ze zijn. Zo lallen ze hun weekend door, de Vlaamse Quick-Step- supporters.

Dat is buiten de waard gerekend van de sportjournalist, de boekskes en de beeldbuispenetratie. Die kauwen en herkauwen en voegen desnoods een lijntje toe. Met hun vragen maken ze een statement. Door hun defaitistische verwijtende en tegelijk licht zalvende houding beïnvloeden ze de verhaallijnen. Ze maken van burgers ballonnen op de golven van de CIM-cijfers. Publicity rules the media. Gevaarlijk boeiend. Net als het snuiven van coke na een halve marathon te hebben gelopen.

Na de Planckaerts en de Pfaffs (beiden terend op hun vergane glorie) zitten we nu al te kijken naar de Boonens. Zoveel boeiender, het volgen van de privé- en businessentourage van een actieve kampioen. Maar wat wil men bereiken met deze vaudeville? Is men soms bang om ethisch fout te zitten? Wil men daarom occasioneel cokegebruik in privésfeer aanklagen? Weet dan: niet de coke maar de topsport is onethisch. Het afbeulen van catwalkgirls, het fotoshoppen van BV’s, het binnengluren bij ex-voetballers en wielrenners, die toegeven gepakt te hebben: daar is men een lijn te ver gegaan. De Leeuw pakte ook. En deed zijn bestellingen in codetaal. Waw: Dallas nearby. Maar de impact was veel kleiner. Men dekte het voorval toe, want deden niet alle renners het… Men wil doping vergeven maar van genot buiten competitie (zonder gevolg voor de sportieve prestaties) maakt men een zaak.

Boonen aan de schandpaal nagelen zou nodig zijn om een voorbeeld te stellen aan de jeugd. Deze vetbetaalde volksjongen met één talent en een publiek leven dient zich correcter te gedragen dan politici, zakenlui, filmsterren en andere tv-kastpersonaliteiten. Hij moet rechtzetten wat LDD, Vlaams Belang en zwartverdieners beschadigen: de ethisch correcte houding. Een genuanceerde pedagogische benadering doet hier niet ter zake. This is real soap. In prime time. En iedereen heeft er iets over te vertellen, wat van de fictieve soapseries niet eens gezegd kan worden.

Waarom willen Vlamingen zich zalven met sporters van eigen bodem die wereldtop zijn? Er zijn natuurlijk niet veel sporten die op dat niveau meedraaien. Veldrijden kan je bezwaarlijk als voorbeeld stellen: als sport ontsproot ze uit Vlaamse klei- en zandgrond en bleef quasi een interne aangelegenheid. Het voetbal (die andere toogsport bij uitstek) is afhankelijk van externe financiers. Als die er zijn, dan kunnen redelijk kwaliteitsvolle buitenlandse spelers aangekocht worden en valt er soms nog iets te beleven dat men spektakel kan nomen. Maar “van ons” is die sport al lang niet meer.

De zaak Boonen legt het failliet bloot van het volknationalisme, de tribuuncultuur, het wij-gevoel… en het normenbesef. De Michael Phelps van Vlaanderen is niet het toonbeeld dat men als summum wil doorgeven aan de jeugd. Ik ben Boonen dankbaar want hij doorprikt de leugen van de superheldcultuur, een gevaarlijke drug waaraan heel wat jongeren ten onder gaan. Het is onaanvaardbaar hoe men ziekelijke lichamelijke afbeuling als summum van karaktervol in het leven staan vereerd. Flagellisme wordt aanbeden. Tot de oppergod zich niet langer toont als onfeilbaar en juist laat aanvoelen dat bovenmenselijke prestaties niet des mensen zijn zonder dat men zich tegoed doet aan bacchanale activiteiten. Dan schrikt de Vlaamse publieke opinie van de drug die ze zelf gebaard heeft. Een rad voor de ogen draaien, oude stachanovistische waarden als voorbeeld in het vaandel dragen, dat mag. Maar realistisch zijn, de mythe doorprikken, dat mag niet.

AVV – VVK? De topsporter van eigen bodem is een moderne Christusfiguur: door te lijden wordt hij de beste en kan hij vereerd worden. Is dat de Vlaamse ziel? Een mens zou de Waalse volksaanbidding voor Michel Dardenne nog gaan appreciëren. Walen lachen ten minste nog met zichzelf…

 
1 reactie

Geplaatst door op 12 mei 2009 in maatschappij, media, sport

 

Hartverwarmende vlam

Heeft het zin heisa te maken rond de Olympische Spelen die dit jaar in Peking plaatsvinden?

Een analyse leert ons dat een boycot van de Spelen geen zin heeft omdat de politieke situatie in het organiserende land er niet door wijzigt (lees: verbetert). Zie bijvoorbeeld Argentinië en Rusland. Integendeel, door de aanwezigheid van journalisten (die dan wel de moeite moeten doen andere verslaggeving ter verrichten dan het weergeven van sportresultaten) kan er druk worden gezet op de machthebbers.

Vandaag laveert de Chinese overheid tussen politieke intolerantie en het opzetten van joint-ventures met Westerse bedrijven. Net als de opkomende generatie beseffen zij dat het welzijn (en dan denkt men best eerst aan winstbejag) gediend is door een vlotte samenwerking met het westen. Maar dat binnen de autoritaire traditie van het confucianisme.

De oude generatie (opgegroeid onder Deng en dus post-maoïsten) zullen weldra plaats maken voor jonge (maar daarom niet minder sluwe en gehaaide) machthebbers. Het volstaat dus twintig jaar te wachten, stellen sommigen, waaronder heel wat jonge Chinezen, en China zal democratischer zijn dan vandaag. Gewoon door de afwisseling van de wacht.

Twintig jaren kunnen echter voldoende zijn om de culturele eigenheid van de Tibetanen dusdanig an te tasten dat ze zonder meer tot een rariteit zullen behoren, een gewezen bergvolkje met ceremoniële plechtigheden die enkel nog voor toeristen worden opgevoerd.

Vandaar dat het wél zin heeft om vandaag druk uit te oefenen op de oude Chinese garde. Zo is het constant onder de aandacht brengen van de Tibetaanse problematiek telkens de olympische vlam de wereld rondgaat, vanuit communicatie-opzicht een slimme zet.

Ook het dreigen met het boycotten van de openingsplechtigheid (tot en met het niet-uitzenden ervan) is een positieve zet.

Maar men mag natuurlijk niet verwachten dat de Chinese overheid zal plooien. En evenmin moet men de atleten in onzekerheid laten over het plaatsvinden van de Spelen. Ik laat hier in het midden of sportmanifestaties van dergelijke aard niet eerder debiel zijn en gedreven door testosteronproductie, gekoppeld aan marketingtrucs en een bijzonder primitieve emotionele belevenis, n.l. deze van de goede (de ploeg of atleet voor wie men supportert) tegen het kwaad (alle tegenstanders), dan dat ze raken aan individuele ontplooiing, esthetiek en solidariteit).

Enfin, een vlam symbolisch de aarde ronddragen is om acties vragen. Want de heilige symbolische huisjes worden enkel nog in islamitische republieken tot ter dood recht gehouden.

Vlammen hoeven overigens niet écht gedoofd te worden opdat de internationale gemeenschap ophoudt doof te zijn voor de Tibetaanse verzuchtingen. De Olympische gedachte is a-politiek (dixit Jacques Rogge), maar als de politieke situatie de geest van de gedachte onmogelijk maakt, moet men het politieke niet schuwen.

Men heeft bij de toewijzing van de Spelen aan China geredeneerd dat dit positieve politieke gevolgen zou kunnen hebben voor haar inwoners. Mooi. Maar dat impliceert dan wel dat er groepen in actie komen, want anders is het allemaal een maat voor niets geweest. Dus nu de acties er zijn, orakelen sommigen dat sport en politiek gescheiden moeten blijven. Onzin. De protesten van vandaag waren niet enkel ingecalculeerd: ze zijn hetgeen men wou uitlokken door de spelen aan Peking toe te wijzen.

De verklaringen van Rogge zijn dan ook niets anders dan (opnieuw) ingecalculeerde boutades. Op voorhand had men natuurlijk al lang bedisseld dat wanneer de protesten zouden uitbreken, men vanuit het Olympisch Comité de Chinese overheid zou sussen door het a-politieke aspect van sport boven te halen.

Blijft natuurlijk de vraag waarom machthebbers dit soort tweedeplantoneel opvoeren… Men kan het bezwaarlijk een verworvenheid van het diplomatiek steekspel noemen. En toch kunnen mensen op dat niveau niet anders dan op deze wijze met mekaar omgaan. De zogenaamde politieke groten van deze planeet kennen maar 1 discipline: over eieren lopen en vooral zichzelf niet bevuilen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 30 april 2008 in communicatie, maatschappij, politiek, sport

 

Wieltje zuigen of dope slikken?

Het lijkt wel een epidemie in wielerland: bij bosjes geven renners toe toe dat ze gepakt hebben. Waarom ze dat zo massaal doen? Omdat ze gepakt zijn geweest; of omdat hun dokter of ploegmaat uit de biecht heeft geklapt of omdat ze zelf te biechten willen gaan omwille van wroeging. Een knagend geweten.
En ik kan het enkel voor hen opnemen. Moest ik toprenner zijn, ik zou ook slikken. En winnen. Want zo gaat het nu eenmaal: als de Darwiniaanse logica in mensenland wordt toegepast, dan blijven zij die eerlijk zijn, met de kruimels zitten en lopen de bedriegers met de trofeeën weg.
Maar zijn het wel bedriegers? Zijn het geen slachtoffers van een idiote logica die door de financiële belangen van de media, in combinatie met de testosteronverslavingen van een massa (vnl.)mannen ertoe leidt dat men het evident is gaan vinden dat er elk jaar sneller gereden wordt, meer cols beklommen moeten worden en afzien een vorm van défiléwaarde heeft gekregen waarbij de pils of jupiler zuipende kijker zich verheugen op het lijden van de topsporter. En wie het meest lijdt, die mag de ereprijs krijgen. Een SM-cultuur, dat wereldje van sportfanaten. Mannen wéten waarom, niet waar… Of is het de diepste christelijke draai die hier komt bovendrijven? De verering van de gekruisigde maakt van elke zwoegende coureur een zielige held.
Wanneer het inkomen afhangt van de prestatie, en als de lat steeds hoger komt te liggen, waarom zou je dan (om den brode) niet slikken en zo zeker zijn het peleton te kunnen volgen? Ja, het is de entourage van mediamagnaten, reclamederving, sponsors, ploegdirecteurs en sadistisch ingestelde supporters die ertoe leidt dat renners zich doperen.
Het is het mechanisme dat fout zit, niet degene die uiteindelijk als marionet op de bune moet optreden en weet dat, net als in de Romeeinse arena, het volk en de keizerlijke elite hem zullen laten lynchen wanneer hij niet voldoende presteert.
Dankzij EPO is er brood op de plank voor wie anders de pedalen zou verliezen.

Weg dus met dat idioot topsportcircus. Weg met die idiotie van de eerste te willen zijn.
Geniet door matig te fietsen. Beul jezelf niet af en zorg ervoor dat er geen geldstroom gegenereerd wordt uit het lijden van sportieve mensen. En het dopingprobleem is meteen van de baan.
Voor wie zich hierbij de vraag stelt of overheden nog subsidies mogen geven aan topsporters, verwijs ik naar mijn column over topsport.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 28 mei 2007 in maatschappij, sport

 

Ceci n’est pas VDB

Niks fritten, niks Merckx, niks chocolade. België is surrealisme, het surrealisme van VDB.
Eerst was er VDB, vleeshandelaar, burgemeester en premier, met de pijp (“ceci n’est pas un criminel”). Trop was teveel, behalve als het geld opbracht.
Dan was er Frank I, ook al minister, die zowat de hele politieke top desavoueerde door te stellen dat ze verkeerd bezig waren met het pensioenfonds (of was het zijn imago dat hij aan het verzilveren was?).
En nu is er Frank II, de coureur, de man van de eeuwige comeback. Wat heeft hij te zeggen:
Zondag fietste ik in een groepje van twintig. Maar we hadden te veel achterstand op de leiders. Daarom moesten we afstappen. Ik heb een goed gevoel.”
Je wordt dus uit koers genomen omdat je niet mee kunt en de wielersport-an-sich belachelijk maakt (zoals een Nigeriaan die er 5 minuten over doet om 100meter te zwemmen tijdens de Olympische Spelen)… en dan zeg je achteraf: “Ik heb een goed gevoel”. Tja… wat moet je dan al meemaken om een slecht gevoel te hebben…
En Frank VDB gaat verder: “Ik koers nu met de benen van een dertiger, maar met het hoofd van een prille twintiger. Alsof ik alles nog moet bewijzen. Op die manier kan ik nog een jaar of vijf, zes mee.”
Kijk, als het nu nog andersom zou zijn: hij fietst met de rappe benen van een twintiger (dan maakt hij kans op succes) en met het hoofd van een dertiger (dan heeft hij inzicht in de koers en is hij sluw genoeg om bv. de anderen het werk te laten opknappen). Maar nee, Frank gedraagt zich als een onnozele beginneling die geen koerservaring heeft (een prille 20-er dus) en hij heeft de quasi versleten benen van een 30-er. Ceci n’est pas un coureur. Ceci c’est VDB.
Best leuk om in elke generatie mediafiguren een VDB te hebben. Benieuwd wie de volgende zal zijn.
 
2 reacties

Geplaatst door op 18 september 2006 in media, politiek, sport

 
  • Archief

  • november 2019
    M D W D V Z Z
    « aug    
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930  
  •