RSS

Categorie archief: communicatie

De sossen

Geert Lambert enkele weken geleden: Ben ik daarvoor zo fel gaan ontvetten?

Louis Tobback gisteren: Wat ik socialisme noem, bepaalt de invulling van de S, en de P, en de a. Overigens, ik vond die Antwerpenaar met z’n a niet eens een echte SP’er (had hij die a maar eerst in ’t StAd uitgeprobeerd). Maar als ze nu ook al non-Sossen toelaten…

Bert Anciaux vandaag: Moet ik nu verdomme opnieuw uien onder mijn neus wrijven om sympathie te winnen?

Debruyn: Als die meneer zijn voorwaarden stelt, moet hij dat eerst voorleggen aan de leden.

Gennez: Op advies van Johan: de ouw krokodillen en de hardliners In snelheid nemen door het hem in de media te laten aankondigen. En dan hopen niet het parcours te volgen van de met marktlogica doordrongen roergangster van deVlaPro’s.

Vrouwelijkheid in de politiek. Het is op Vera Dua na zelden leuk om vrouwen bazig bezig te zijn. Miet Smet? Man eater. Mieke Vogels? Blij erbij te horen. Marianne Thyssen? Sharp sweetness.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 16 januari 2009 in communicatie, politics

 

De kleine aandeelhouder

De “kleine” beleggers van Fortis zullen vergoed worden wanneer de overheid winsten maakt met de aandelen die ze hebben in de nieuwe Fortis-BNP Paribas-constructie.

Eerste bedenking: er bestaat niet zoiets als “kleine” beleggers. Iedere belegger zal een vergoeding uitgekeerd krijgen. VLD-voorzitter Somers wist het ons expliciet op de radio te melden, want hij heeft niet enkel -zoals alle andere regeringspartijen- een populistisch discours (de kleine man zal niet in de kou blijven staan), maar dient tegelijk zijn kapitaalkrachtige achterban gerust te stellen, en dus zei hij openlijk dat ofwel iedereen, ofwel niemand vergoed zal worden. Dat Leterme nadien dat laatste verzweeg, is enkel om communicatieve redenen.

Maar dit terzijde. Ik zou toch graag even een tweede bedenking op u los willen laten.

Wie op de beurs speculeert (of beter: anderen laat speculeren in zijn plaats), heeft dat geld niet van doen. In plaats van het op een spaarrekening te zetten, wenst men –inhalig als vele zijn- méér op te strijken en dus eist men van de traders dat ze speculeren, gokken en waanzinnige winsten maken. Zolang dit gebeurt, is er niets aan de hand en aanvaardt men de risico’s. Meer zelfs: de aandeelhouders moedigen, deze gang van zaken aan. Nu echter blijken de traders het boeltje te laten kelderen, en plots wil men niet langer aanvaarden dat er risico’s zijn. Ik vind dit onaanvaardbaar. Het is het gedrag van kinderen die tijdens een potje voetbal als het in hun voordeel is, handspel toestaan, maar als de tegenpartij scoort met de hand het doelpunt afkeuren.

Bovendien moet u deze toestand eens vergelijken met een KMO’er die geld leent, een winkel opent en probeert door vele uren arbeid winsten te maken. Wanneer dit initiatief mislukt door externe omstandigheden (nieuwe concurrenten in de buurt (bv. een grootwarenhuis dat opent), grondstofprijzen die plots duurder worden of klanten die afhaken omdat ze zelf te kampen hebben met inkomstenverlies) dan dient die persoon wel degelijk zijn lening volledig terug te betalen. Ook als hij failliet gaat. Zonder de arbeidsmoraal te willen ophemelen kan ik vaststellen dat ik meer respect heb voor wie onderneemt en de handen zelf uit de mouwen steekt, dan voor wie gladde egocentrische glamourboys van 26 (de traders) in zijn plaats laat speculeren en dan eist om vergoed te worden wanneer de zeepbel doorprikt wordt.

Ten slotte wil ik ook het nep-argument doorprikken als zou de brave huisvader aangemoedigd worden om te beleggen. En daarom vergoed moet worden.
Als ik de reclame bekijk voor wagens en als ik in mijn wagen plaats neem, dan word ik aangemoedigd om het gaspedaal in te drukken.  Wanneer ik dan tegen 70km door een dorpskom raas, moet ik niet proberen de boete te ontlopen met het argument: ik werd aangemoedigd door externe factoren. Ik ben en blijf verantwoordelijk voor mijn eigen gedrag. Dus wie speculeert op de beurs, moet de gevolgen dragen.

De essentie is natuurlijk dat een economie op basis van aandeelhouderschap ridicuul is. Maar dat vergt een diepere analyse en vooral een alternatief model.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 11 oktober 2008 in communicatie, economie, maatschappij

 

Pang Pang

Ook gedaan als kleine rakker? Soldaatje spelen en “pang pang” roepen als je begon te schieten.

Besef dan: Je was je tijd vooruit! De soldaten van het Belgisch leger moeten -bij gebrek aan kogels- pang pang roepen.

What’s next? De brandweer die bij evacuatie-oefeningen roept: pif poef paf, en gij zijt af.

In het NRC-Handelsblad lazen we hierover: “Het ministerie van Defensie ontkent stellig dat militairen bij oefeningen ‘pang-pang’ moeten roepen, zoals wordt beweerd. ,,Pang-pang roepen op een oefening is een lelijke mythe”, zegt de woordvoerster.”

Een lelijke mythe? Het is verdomd de surrealistische bestaansreden van dit landje!

 
 

Traces du sacré

Multidisciplinary exhibitionCentre Pompidou du 7/5 au 11/8.

A visual exploration of one of the most pressing issues of our time.

Following what has come to be called “the disenchantment of the world,” a significant strain of modern art has found its roots in the turmoil attendant upon the loss of conventional religious belief, a terrain that continues to nourish the development of contemporary forms. Remaining, in a thoroughly secularised world, the profane vehicle of an ineluctable need to rise above the quotidian.

 

Hartverwarmende vlam

Heeft het zin heisa te maken rond de Olympische Spelen die dit jaar in Peking plaatsvinden?

Een analyse leert ons dat een boycot van de Spelen geen zin heeft omdat de politieke situatie in het organiserende land er niet door wijzigt (lees: verbetert). Zie bijvoorbeeld Argentinië en Rusland. Integendeel, door de aanwezigheid van journalisten (die dan wel de moeite moeten doen andere verslaggeving ter verrichten dan het weergeven van sportresultaten) kan er druk worden gezet op de machthebbers.

Vandaag laveert de Chinese overheid tussen politieke intolerantie en het opzetten van joint-ventures met Westerse bedrijven. Net als de opkomende generatie beseffen zij dat het welzijn (en dan denkt men best eerst aan winstbejag) gediend is door een vlotte samenwerking met het westen. Maar dat binnen de autoritaire traditie van het confucianisme.

De oude generatie (opgegroeid onder Deng en dus post-maoïsten) zullen weldra plaats maken voor jonge (maar daarom niet minder sluwe en gehaaide) machthebbers. Het volstaat dus twintig jaar te wachten, stellen sommigen, waaronder heel wat jonge Chinezen, en China zal democratischer zijn dan vandaag. Gewoon door de afwisseling van de wacht.

Twintig jaren kunnen echter voldoende zijn om de culturele eigenheid van de Tibetanen dusdanig an te tasten dat ze zonder meer tot een rariteit zullen behoren, een gewezen bergvolkje met ceremoniële plechtigheden die enkel nog voor toeristen worden opgevoerd.

Vandaar dat het wél zin heeft om vandaag druk uit te oefenen op de oude Chinese garde. Zo is het constant onder de aandacht brengen van de Tibetaanse problematiek telkens de olympische vlam de wereld rondgaat, vanuit communicatie-opzicht een slimme zet.

Ook het dreigen met het boycotten van de openingsplechtigheid (tot en met het niet-uitzenden ervan) is een positieve zet.

Maar men mag natuurlijk niet verwachten dat de Chinese overheid zal plooien. En evenmin moet men de atleten in onzekerheid laten over het plaatsvinden van de Spelen. Ik laat hier in het midden of sportmanifestaties van dergelijke aard niet eerder debiel zijn en gedreven door testosteronproductie, gekoppeld aan marketingtrucs en een bijzonder primitieve emotionele belevenis, n.l. deze van de goede (de ploeg of atleet voor wie men supportert) tegen het kwaad (alle tegenstanders), dan dat ze raken aan individuele ontplooiing, esthetiek en solidariteit).

Enfin, een vlam symbolisch de aarde ronddragen is om acties vragen. Want de heilige symbolische huisjes worden enkel nog in islamitische republieken tot ter dood recht gehouden.

Vlammen hoeven overigens niet écht gedoofd te worden opdat de internationale gemeenschap ophoudt doof te zijn voor de Tibetaanse verzuchtingen. De Olympische gedachte is a-politiek (dixit Jacques Rogge), maar als de politieke situatie de geest van de gedachte onmogelijk maakt, moet men het politieke niet schuwen.

Men heeft bij de toewijzing van de Spelen aan China geredeneerd dat dit positieve politieke gevolgen zou kunnen hebben voor haar inwoners. Mooi. Maar dat impliceert dan wel dat er groepen in actie komen, want anders is het allemaal een maat voor niets geweest. Dus nu de acties er zijn, orakelen sommigen dat sport en politiek gescheiden moeten blijven. Onzin. De protesten van vandaag waren niet enkel ingecalculeerd: ze zijn hetgeen men wou uitlokken door de spelen aan Peking toe te wijzen.

De verklaringen van Rogge zijn dan ook niets anders dan (opnieuw) ingecalculeerde boutades. Op voorhand had men natuurlijk al lang bedisseld dat wanneer de protesten zouden uitbreken, men vanuit het Olympisch Comité de Chinese overheid zou sussen door het a-politieke aspect van sport boven te halen.

Blijft natuurlijk de vraag waarom machthebbers dit soort tweedeplantoneel opvoeren… Men kan het bezwaarlijk een verworvenheid van het diplomatiek steekspel noemen. En toch kunnen mensen op dat niveau niet anders dan op deze wijze met mekaar omgaan. De zogenaamde politieke groten van deze planeet kennen maar 1 discipline: over eieren lopen en vooral zichzelf niet bevuilen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 30 april 2008 in communicatie, maatschappij, politiek, sport

 

Virussen krijgen gezicht

De Roemeense kunstenaar Alex Dragulescu heeft de internetvirussen een gezicht gegeven. De beelden zijn te bekijken op de campagnesite van het computerbeveiligingsbedrijf MessageLabs.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 14 april 2008 in art, communicatie, economie, reclame

 

Vaders en voetbal?

In Swaziland geven ze iets anders aan mekaar door…

 
 
  • Archief

  • november 2019
    M D W D V Z Z
    « aug    
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930  
  •