RSS

Dagelijks archief: 8 juni 2017

Down

-Papa, moeten mensen met het downsyndroom uitsterven?
-Vooraleer je op die vraag antwoord moet je eerst een aantal andere vragen beantwoorden.
-Zoals?
-Wat is zich gelukkig voelen? Wat is de zin van lijden?
-Kunnen mensen met het down-syndroom zich gelukkig voelen?
-Zeker kunnen ze dat. Net zoals zwakzinnige mensen sereniteit en rust en een steady gemoed kunnen ervaren, kunnen ook mensen met het downsyndroom dit. Uiteraard dienen ze hun beperkingen en hun anders-zijn te aanvaarden, want anders zullen ze zich niet gelukkig kunnen voelen.
-Wat is de zin van hun bestaan?
-Zero, net zomin als dat het leven van eender wie zinnig is. De levenskunst ligt er in om niet te zoeken naar de zin van het bestaan, maar zin te vinden IN het bestaan. Dag na dag, uur na uur.
-Kan men zin vinden in het bestaan door voor iemand anders te zorgen? Desnoods zijn hele leven lang?
-Ja, dat kan. Maar men mag dat niet opleggen. Men moet ook de vrijheid hebben dit niet te willen.
-Dus ouders hebben het recht een foetus met downsyndroom te aborteren?
-Ja.
-Maar hebben ze ook het recht dit kind te laten leven en op te voeden?
-Op zich wel. Daar moeten wij ons niet over buigen. Wanneer ze echter middelen van de maatschappij nodig hebben, dan wordt dit een ethische vraagstelling. We merken dat bij natuurvolkeren in tijden van schaarste dergelijke kinderen na hun geboorte gedood worden.
-Dat is gruwelijk.
-Ja, maar in die context vaak de beste oplossing want omdat ze te fragiel zijn brengen ze het leven van hun ouders en anderen in gevaar. Bijvoorbeeld wanneer er gevlucht moet worden.
-Dus blijkbaar is de natuurlogica: ontdoe je van de zwaksten als het bestaan van allen op het spel staat.
-Een logica die wij -eens we de schaarste voorbij zijn- niet hoeven te volgen. En dus kunnen we wel ouders met een Down-kind steunen.
-Zou de maatschappij beter af zijn zonder mensen met downsyndroom?
-Als je die vraag beantwoordt vanuit jezelf (ben ik blij het downsyndroom niet te hebben?) dan is het antwoord ja. Beantwoord je die vraag vanuit de ouders van een persoon met down, dan zullen zij stellen dat hun leven makkelijker had kunnen verlopen en dat ze vrede hebben gevonden met hun toestand, en zelfs bij momenten vreugde beleven aan hun kind.
-Dus in se hebben zij dit niet gewenst?
-Nee.
-Dus zouden ook zij beter af geweest zijn zonder een kind met down?
-Ja.
-Maar zij verdienen wel ons respect, zoals we respect moeten hebben voor al wie een lijdende helpt.
Dat brengt ons bij je andere vraag: wat is het nut van lijden?
-Lijden omwille terminale ziekten, zowel van bacteriële, virale als neurologische oorsprong (denk maar aan kankers of dementie) is zinloos. Men moet er alles aan doen om dergelijke ziektes in de toekomst niet te laten ontstaan of asap te genezen.
-Is het zinvol de mensheid te ontdoen van alle ziekten?
-Ziekten die ons ondraaglijk en terminaal doen lijden? Zeker wel. Andere ziektes? Niet echt, omdat het ons immuunsysteem opbouwt en ons dus alerter maakt.
-We moeten dus aanvaarden dat we soms een noodlottigheid moeten ondergaan, maar we mogen geen zingeving vinden in het lijden. Maar je zei dat men zin kan vinden in het bijstaan van een lijdende?
-Ja, maar dat is een houding uit noodzaak. De doelstelling moet blijven van het lijden kwalitatief en kwantitatief minimaal te maken.
-Dus vanuit die gedachte is het laten uitsterven van down logisch?
-Zeker.
-Waarom zijn er zoveel gelovigen die het lijden eren? Die hun huizen volhangen met beelden van een gekruisigde?
-Het troost hen want ook zij zouden liever een perfecte wereld wensen. Meer zelfs: net zij geloven in een paradijselijkheid. Zij denken die te bekomen door wat zij ‘het goede’ noemen, te doen. Maar in se is dat een zelftherapeutisch effect om de onmogelijkheid van een perfecte, lijden-vrije wereld te realiseren.
Zij hebben sympathie voor degene die afziet. Althans wanneer diens doel nobel was. Want dezelfde mensen kunnen bikkelhard zijn voor wie faalt wanneer dit het gevolg is -volgens hen althans- van eigen luiheid of lafheid.
Wat ook opvalt is dat ressentiment en sympathie hebben voor de lijdende blijkt vaak samen te gaan. En dat is verklaarbaar vanuit de drang naar een absolute goedheid. Hoe meer inzichten mensen hebben, hoe meer we ook de schaarste achter ons laten, des te meer voelen we aan dat een rechtvaardigere samenleving mogelijk is en dat we zo een deel van het lijden kunnen wegwerken.
-Waarom zijn er mensen die de rationaliteit bekritiseren?
-Niet iedereen ziet opportuniteiten en oplossingen. Veel mensen staan machteloos in het leven omdat ze een heleboel zaken niet begrijpen. Wanneer iets je petje te boven gaat, dan blijf je in de kou staan. Daarom dat anderen waarschuwen voor een wereld waarin de rationaliteit, het beseffen van dingen en het vormgeven naar dat inzicht, de overhand neemt. Geloof is een leugen maar een troost voor wie onvoldoende inzicht heeft in het waarom der dingen, of voor wie niet om kan met negatieve ervaringen.
-Maar om een betere wereld te hebben moet je toch net meer rationaliteit hebben?
-Ja, maar je moet ook wie niet mee is, opvangen.
-Om mensen niet in de kou te laten staan, mag je toch tegelijk verder op rationele wijze een wereld uitbouwen. Mensen die niet mee kunnen, mogen toch geen argument zijn om niet verder te redeneren. Zij dienen wel beschermd te worden -zoals ook downpatiënten of andere mensen met een handicap beschermd worden- doch waarom zou men daarom moeten fulmineren tegen voortschrijdend inzicht, wetenschappelijk en technologische ontwikkelingen…
-Opnieuw komt daar een vorm van ressentiment kijken. Wie de cultus van het lijden eert, wil de maatschappij rond dat lijden uitbouwen. In hun ogen botst dit model met een model dat eerder de mensheid als soort ziet evolueren. Het lijkt wel alsof ze liefst een stilstand wensen met een normering die bepaald wordt door degene die niet kan volgen.
Diversiteit in een samenleving is belangrijk. En ook belangrijk is dat een model dat ‘perfectie’ vooropstelt gecounterd moet worden. Buiten de lijntjes kleuren, tussen de plooien vallen, etc… moet allemaal gekoesterd worden. Maar op enkele normaal-begaafde Down’ers na, is dit toch niet echt een variante waarvan je kan zeggen: we moeten het koesteren.
-Rabiaat katholieken verkneukelen zich momenteel omdat ze het geweldig vinden dat lijden plots weer een topic is. De Downers zijn de nieuwe Jezussen. En de cognitieve atheïsten willen hen aan het kruis nagelen.
-Terwijl geen enkele ouder gelukkig is met het soms ondraaglijke lijden dat een Downer met zich meebrengt.
Al verdienen zij onmetelijk respect en moet de samenleving hen zeker helpen. Een houding en stellingname die rabiate katholieken niet hebben jegens zij die in hun ogen ten onrechte abortus plegen.
Over traditionele moslims zullen we het even niet hebben, want Allah bepaalt hun lot en dus hun mening.
Het blijft tegelijk belangrijk te waarschuwen voor het kneden van de zogenaamde nieuwe mens naar een bepaald ideaal model.
Niet dat de oude gewone mens zo geweldig is…

Advertenties
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 8 juni 2017 in ethiek, maatschappij

 

Bedenkertje

“Blaast ‘em op.”
Dit kon je in de jaren 70 op Antwerpse speelplaatsen horen.
Vandaag werk je jezelf in nesten met dergelijke kreten.
Het kan verkere…

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 8 juni 2017 in humor, taal

 

Bedenkertje

Tot op het bot uitspitten.
Archeologie is een beroep met toekomst.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 8 juni 2017 in humor, taal

 

Bedenkertje

Transparantie.
Negligé voor wat je niet mag negligeren.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 8 juni 2017 in humor, taal

 
  • Archief

  • juni 2017
    M D W D V Z Z
    « mei   jul »
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    2627282930  
  • Advertenties