RSS

Potturken

04 mei

-Wat groeit er in onze hof?
-Welke hof, papa?
-De Europese tuin.
-O, ik zie vooral stamboom-Belgen. En stamboom-Fransen. En stamboom-Duitsers.
-En wat nog?
-Ontpotte Turken. Die vanuit Turkije hier in de grond werden gestoken.
-En doen die het goed?
-Sommigen gedragen zich als wandelende takken en hebben zich her en der opnieuw ingeplant. Anderen koesteren nog steeds dat hoopje Turkse aarde dat rond hun wortels ligt.
-Als we die nu eens allemaal zouden leren fier zijn op Ambiorix. En hen leren waarom de slag van Waterloo belangrijk is. Zouden ze dan niet het trauma van hun overpotting overwinnen?
-In mijn klas zit het vol met stamboom-Belgen en de helft weet niet wat er in 1815 gebeurde. En dat standbeeld van Ambiorix is er ook maar gekomen om de natie een identiteit te geven. De meeste stamboom-Vlamingen in mijn klas zijn K3’ers en Yolo-isten. Sommige potturken zijn dat ook.
-Dus het heeft geen zin om verhalen uit het verleden als maïzena te gebruiken om een groepsidentiteit te creëren?
-Nee, toch niet als je iedereen achter een identiteit wil scharen. Er zijn potturken die Shakespeare van buiten geleerd hebben en als een moderne troubadour proza schrijven over hun onmogelijke verliefdheid met een stamboom-Belg die zich stoort aan hun hoofddoek.
-Dus zowel de stamboom-Europeanen als de ingeplante potmigranten zijn bijzonder divers qua samenstelling. Noch een verleden, noch een monoculturele identiteit is concreet. Elke maïzena op basis van gemeenschappelijke feiten is niets anders dan verzinsels die men al of niet wil aannemen.
-Wat blijft er dan over, papa?
-De parrhesia. Elke waarheid vindt haar legitimering in de eigen levenswijze en ervaringen. Van daaruit moeten we samen bekijken hoe we onze Europese tuin kunnen cultiveren.
-Dus een gemeenschappelijke identiteit, een nieuwe Europese stamboom, ligt in het oplossen van de vraag: welke toekomst willen we samen uitbouwen?
-De superioriteit van de westerse cultuur ligt in het gegeven dat ze beseft dat er niet zoiets is als een gemeenschappelijke westerse cultuur, dus dat alles -vanuit een objectief wetenschappelijk oogpunt- gekunsteld is en in mekaar geknutseld wordt, en dat er ruimte is voor privacy. Vanuit die privacyvrijheid ga ik -als parrhesiast- mee harken aan de ontwikkeling van onze tuin.
-Dus wat ik of jij of een potturk verkondigt, die kennis, die invulling van de eigen identiteit, die eigen waarheid zeg maar, toont zich in de mate waarin wij die waarden en waarheid in ons eigen leven weten toe te passen.
-Ja. En dat is de enige toetssteen om onze identiteit en eigenheid te bewijzen. In de veelkoppigheid waarmee we in het leven staan en handelen. Niet vanuit een ideologie of een principe of een geloof, maar in de transformatie die we zelf dagelijks ondergaan en die we door uit onze privacy te komen, ook anderen laten ondergaan.
-Als we dus durven aanschurken tegen de ander, en ons laten beïnvloeden en het verschil koesteren, maar ook de invloed toelaten; en op die wijze samen aan de Europese tuin harken, dan hoeven we geen grenzen meer te trekken.
-Toch niet tussen mensen.
-Tussen wat dan wel?
-Slakken. Dat is de plaag waarmee de Europese tuin te kampen heeft. Wil je de prille slaatjes kans op slagen geven, dan moeten we de slakkengenocide in gang zetten. Doe je laarzen aan. En Marche!

Advertenties
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 4 mei 2017 in filosofie, maatschappij

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

  • Archief

  • mei 2017
    M D W D V Z Z
    « apr   jun »
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Advertenties
     
    %d bloggers liken dit: