RSS

Home

07 nov

Wanneer nacht valt op het middaguur

Strelen sterren mijn gedachten.

Wanneer het zenit nader komt

Verschuift het nadar van begrenzing

Naar oneindig

En blijkt het nadir in de kelk vol.

 

Taal is het eindpunt waarin de werkelijkheid zich verslikt.

 

Ach, uit de schreeuw ontspruit de stilte.

Uit stilte borrelt de weeïge geboorte.

Sta mij toe te slapen als ik dans,

Te stappen als ik lig,

Te dromen als de zon op volle kracht schijnt.

 

Wanneer het rommelt in mijn geheugen

Houdt realiteit het voor bekeken

En bij het baren van gedachten word ik getuige,

Rechter en beschuldigde

Van mijn eigen bestaan.

 

Niet in de utopie wil ik wonen

Want haar afkooksel licht bij als nieuwe maan.

Niet in de waarheid wil ik koken

Want haar cuisson is altijd rauw.

Laat mij uit mijn verleden momenten deglaceren

En er nieuwe feiten mee marineren.

 

Wanneer de dag verduistert

Pluk ik letters in de schaduw van de tijd

En plant ze in de tuin van mijn bewustzijn.

Als farce leef ik.

Advertenties
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 7 november 2016 in poëzie

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

  • Archief

  • november 2016
    M D W D V Z Z
    « okt   dec »
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    282930  
  • Advertenties
     
    %d bloggers liken dit: