RSS

Cultureel ongenoegen

03 jul

Cultureel protectionisme weegt zwaar door bij autochtonen, in hun houding jegens allochtonen. Meer nog dan het eventuele verlies van jobs aan migranten. Ook in gebieden waar weinig migranten zijn, is dat cultureel protectionisme belangrijk. Het cultureel ongenoegen is dus groter dan het sociale ongenoegen. Daarom dat populistische partijen (die inspelen op identiteit en eigenheid, ook al betreft het een romantisch historisch fout beeld van wat de culturele identiteit ooit geweest zou zijn) sneller groeien dan socialistische partijen die de kaart trekken van de kleine man die zijn job dreigt te verliezen.


1989 is een scharniermoment omdat de natiestaten niet langer in staat zijn de globalisering in te bedden in culturele eigenheden.
De territoriale grondslag van onze democratische instellingen is achterhaald. Wanneer 80% van de wetten Europees zijn, is het ronduit belachelijk en bedrieglijk om meer dan 80% van de zendtijd aan lokale (Vlaamse) politici te geven. Dat creëert navelstaarderij, maar ook veel onvrede want alle geleuter lost natuurlijk niets op omdat beslissingen elders worden genomen. De particratie holt zichzelf uit en in de plaats nemen nieuwe netwerken een plaats in. Een model waarbij men zich bindt aan een werkgever (en dus diens belangen verdedigt bv. op het vlak van loonlastenvermindering en dus corporatistisch denkt) installeert zich.

In Vlaanderen herbergt (sic) NVA een aantal van die ‘netwerken’ en belangengroepen en geeft het gevoel als een kloek een systeem te kunnen uitwerken dat geborgenheid biedt t.o.v. de niet beheersbare globalisering. Dit is duidelijk een nieuwe vorm van solidariteit, niet met de zwakkeren maar wel op basis van meritocratie en ondergeschikt aan een marktlogica en het ermee samenhangende cynisme.


De culturele onvrede (omwille van een machteloze natie en dito klassieke partijen) werd eerst afgereageerd jegens migranten (vandaar o.a. het succes van Vlaams Blok, Vlaams Belang) en vandaag wordt dit anti-verhaal gerecupereerd door NVA die een post-politiek no nonsense model voorschotelt dat op gebiedende wijze korte metten wil maken met de stuurloosheid van de klassieke bewindslieden.


Qua perceptie is De Wever de Morsi van Vlaanderen. Na enkele rondjes bezuinigen én het op een pedestal zetten van een zgn. Vlaamse identiteit (waaraan iedere migrant/allochtoon zich dient te spiegelen) zal het van een heroplevende economie afhangen of hij langer dan Morsi in het zadel zal blijven. M.a.w. hij heeft het evenmin in de hand.

Advertenties
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 3 juli 2013 in maatschappij

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

  • Archief

  • juli 2013
    M D W D V Z Z
    « jun   sep »
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Advertenties
     
    %d bloggers liken dit: