RSS

School is out

16 Nov
Een dwangsom om een leerling er door te laten: scholen schrikken dat zij teruggefloten worden. Minister Smet wil de betwistingen zoveel mogelijk weghouden van de Raad van State. “Waar gaat het heen als de Raad van State kan bepalen of iemand geslaagd is’, zuchtte Mieke Van Hecke, topvrouw van het katholiek onderwijs. ‘Terwijl een klassenraad toch in eer en geweten beslist en zich baseert op een jaar werken met de leerling.’
“In eer en geweten”… daar wringt één schoentje. Leerkrachten zijn ook mensen, met hun kleine kantjes. Met -soms- vooroordelen. En -vooral- met hun eigen waarden. Die ze vaak opleggen of eisen dat ze ze terugvinden in het gedrag van jongeren. En daar wringt dus een tweede schoentje: deze generatie jongeren is geconfronteerd met veel uitdagingen (ook -vaak vooral- buiten school) en met genot. Hun spanningsboog is beperkt en hun behoefte aan afleiding erg groot. Moet men daar aan toegeven als leerkracht? Misschien niet, neen. Maar men moet ook beseffen dat mensen gevoelswezens zijn, dat wellust sterker kan zijn dan de eigen wil, dat wilskracht kan ontbreken, dat het ontbreken van doorzettingsvermogen soms een gebrek aan dat talent is, enz. Jonge mensen zijn het product van een multimediasamenleving, die niet zij in het leven hebben geroepen. Zij hebben de smartphone niet uitgevonden. Zij hebben geen 5 beeldschermen in huis gehaald. Zij zijn de eerste generatie die dit alles wel met de paplepel heeft binnengekregen en pas nu zien we de gevolgen. Dat is dan ook wringend schoentje nummer 3: leerkrachten poneren hun eigen idealen en vergeten dat deze jongeren anders in het leven staan, anders gevormd zijn en dus kan men zich de vraag stellen of men de vaak cognitief bepaalde waarden uit het verleden als norm moet blijven hanteren. Op zich is het reeds absurd dat jongeren per leeftijd samenzitten in klassen. Alsof ze op bepaalde vlakken niet rijper of minder rijp zijn dan leeftijdsgenoten.
“In eer en geweten” wil dus vaak zeggen: “naar mijn normen als leerkracht” en als het accent ligt op het cognitieve, dan vergeet men de mens. Als het accent ligt op de calvinistische waarden, verstoot men de speelvogel in de frivole leerling.
Al te vaak vergeten leerkrachten dat ze ook beitelen aan de persoonlijkheid van jonge mensen, en niet enkel hun hersenen volproppen met kennis.
Of de Raad van State de ideale plek is om in beroep te gaan, daarover kan men discussiëren. Maar punt is dat interne beroepsprocedures onvoldoende zijn. Men houdt wat al te graag -zeker in het katholieke net- het eigen potje gedekt en steunt zonder meer de “geviseerde” leerkrachten. Een volledig van de school onafhankelijke commissie is dan ook aangewezen!
Advertenties
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 16 november 2012 in onderwijs

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

  • Archief

  • november 2012
    M D W D V Z Z
    « Okt   Dec »
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    2627282930  
  •  
    %d bloggers liken dit: