RSS

Maandelijks archief: november 2011

Over de bescheiden rol van de G1000, oude knarren en melk.

Parlementaire “representatieve” democratie is verworden tot particratie en is niet in staat een langetermijnvisie uit te dokteren – dat zijn de feiten. Ondanks alle (gespeelde) goodwill.

Burgers verdienen bovendien beter dan om de X jaren een bolletje te mogen kleuren op een partij of een individu die niet ter verantwoording kan worden geroepen gedurende X-jaren, die opkomt met een zgn. programma maar in feite compromissen zal sluiten (niks mis mee, maar kom dan met het compromis en niet met een of andere belofte). Burgers verdienen méér en beter dan particratie.

Verkiezingen zijn bovendien deels een emo-gebeuren (dioxinekippetjes leiden tot Groen in de regering; menig burger denkt alleen aan de eigen portemonnee in zijn keuze of stemt op basis van frustratie of ongenoegen).

Dus is een informatieplicht op zijn plaats. Weet waarover je het hebt, alvorens je stem te geven. En als je dat proces themagewijs kadert, wordt het overzichtelijk.  Meer kan dat niet zijn, zo’n G1000, dan een optelsom van gedachten. Maar die gedachten zullen breder en dieper zijn dan alle parlementsleden (met hun partijtucht en hun angst niet verkozen te geraken) bij mekaar geteld.

Hoe belachelijk is het trouwens om achter een partijprogramma te staan. Als mens ben je verschillende entiteiten en vervul je diverse functies, dus ga je vanzelf meningen uiten die nooit allemaal onder 1 paraplu (partij) onder te brengen zijn. Zorg dat je dat kan ventileren. Een stakeholdsersforum als dit van de G1000 doet dit.

De volgende stap is niet Van Reybroeck laten bepalen wat de besluiten zijn, maar zij die het beleid berekenen, uitvoeren en bijsturen (hé ja, de mensen uit het veld, waaronder ambtenaren) in het proces te betrekken. Incluis vertegenwoordigers van belangengroepen, waaronder ondernemers. En competente academici (die zijn er, naast andere. Wel af en toe verder kijken dan het Vlaamse muurtje).

Zij toetsen af van wat haalbaar is op korte en lange termijn.

Niks meritocratie dus. Al is dat wat vandaag bestaat. Of als schaamlapje wordt ingeroepen. Denktanken (specialisten) dienen het beleid te stutten, maar al te vaak worden hun aanbevelingen verzopen in een politieke koehandel.

Overigens: welke beslissing opgelegd door het heilige marktgeloof (en gepropageerd door de EU) is ooit vooraf door honderdduizenden besproken of bestudeerd geworden?

O ja, democratie is evenmin de meerderheid (50 + 1) die zijn wil oplegt aan minderheden (voor zover deze de mensenrechten respecteren). Democratie moet een systeem zijn waarbij diverse meningen en verzuchtingen en levenswijzen naast mekaar kunnen bestaan, en dus gerealiseerd worden. Maar dat kan je niet bekomen middels een conclaaf van partijvoorzitters.

Wat mij steeds weer opvalt is dat zij die (vaak terecht) spotten met het failliet van de particratie, blijven steken in 19eeuwse gedachten over politiek en besluitvorming. Door gebrek aan empathisch vermogen, en da’s jammer want het volstaat zich even in te beelden vandaag 22 te zijn en niet de ballast van ontgoochelingen en bespiegelingen van de voorbije 100 jaar te kennen/bestudeerd te hebben, maar wel met een gezond (dus realistisch) optimisme in de wereld te staan… hoe zou je dan de besluitvorming uitbouwen? Dat is de hamvraag, voorbij het knarsetanden van 50plussers.

De rest is psychologisch inzicht in mensen. M.a.w. ervoor zorgen dat de kat niet bij de melk staat (en dus het systeem vriendjespolitiek en corruptie niet toelaat) en tijdig opstoten van testosteron en narcisme detecteren bij degenen die mee (al of niet virtueel) aan tafel zitten.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 8 november 2011 in maatschappij

 

Over vriendschap

Een vriend(in) laat je de kans jezelf te zijn. Een vriend is iemand die je neemt zoals je bent – ook met je kleine kantjes en die je daarom niet per se wil veranderen. Lijkt correct, maar “jezelf” bestaat niet zonder anderen. Een vriend(in) laat je dus de vrijheid jezelf te ontdekken door dialoog en communicatie. Die gift, het geven van exploratievrijheid, is één kant van medaille die de relatie tussen vrienden weergeeft.

Zelfkennis doe je op dóór de ogen van de ander; een vriend is juist iemand van wie je, als het er op aankomt, aanvaardt dat ie je analyseert en bekritiseert. Maar zonder eigenbelang, tenzij de liefde je wat bij te sturen voor je eigen goodwill.

De andere kant van de vriendschapmedaille is dus niet dat je geen kritiek mag geven. Kritiek moet kunnen. Alleen breek je  niet met een vriend omdat zij/hij er een andere mening of uiting (daad) op na houdt. Of omdat zij/hij je bekritiseert. Maar je mag haar/hem wel een halt toeroepen wanneer de geleverde kritiek hard aankomt, waarmee je uit het moeilijk te hebben (bv. wanneer zij/hij je gedrag of je gedachten genadeloos begint te “fileren”). Dan wordt het een kwestie van toon en aanvoelen en harmonie in de disharmonie te vinden.

Vriendschap is ook investering, arbeid. Vriendschap is engagement en derhalve bij momenten indien nodig ook confrontatie. Vriendschapsrelaties kunnen tegen een stootje. Omdat er wederzijds vertrouwen is en veel dat gedeeld wordt. Vriendschap is dus ook houden van.

 
1 reactie

Geplaatst door op 6 november 2011 in filosofie, psycho

 

Gelukkig?

“Heb je een gelukkig leven?” is een boeiendere vraag dan “ben je gelukkig?”. Dat laatste sluit vaak uit dat je negatieve ervaringen als onderdeel van je “gelukkige leven” incorporeert.

Ik heb het geluk droefheid en frustratie te kennen (arm zij die dit niet (wensen te) kennen) en daar op een positieve wijze mee om te kunnen (en dus een gelukkig rijk -naar mijn normen- leven te leiden).

Leopold Flam behandelde de geluksvraag met het voorbeeld van te kleine schoenen. Draag enkele uren schoenen die drie maten te klein zijn, en wanneer je ze uit schopt zal je zeggen: ik ben gelukkig nu ik van die schoenen verlost ben. Maar dat is geen zijns-geluk. Dat is enkel een gevoel van ontlasting.

Wie een gsm verliest, en hem terug vindt, ervaart een moment van geluk, maar dat maakt je leven niet gelukkig. Wat er allemaal in je omgaat, hoe je beseft dat je afhankelijk was van je gsm, hoe je nu op een andere manier gaat communiceren, relativeren van dat verlies, etc… dat is de rijkdom van het verliezen van een gsm en daardoor leef je door dat verlies gelukkiger.
(al helpt het wel de nummers gebackupt te hebben 😉

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 6 november 2011 in filosofie

 

Zeker weten?

Jan Terlouw in De Morgen over zijn jongste boek ‘Hoed u voor mensen die iets zeker weten’.
‘Iemand die iets zeker meent te weten, slaat de dialoog dood. Daar kun je niet mee praten. En het is gevaarlijk. Wie iets zeker weet, wil dat uitdragen. Desnoods met geweld op een ander : die moet en die zal dat ook weten. In religies zie je dag, het heeft vaak tot oorlogen geleid. Maar ook in de politiek. En het slaat zelfs kinderen dood die door hun ouders geindoctrineerd worden. Zo zit dat! Aan dat leven met dogma’s heb ik hoe langer hoe meer een hekel gekregen. Het leven is zoveel mooier, vrijer en vriendelijker als mensen dingen niét zeker weten.’

En toch is er niks mis met zekerheden. Vraag is op wat baseert iemand zich? Op analyse, (wetenschappelijk onderbouwde) lectuur en daaraan gekoppelde waardevrij intuïtief inzicht? Dan is het voor mij oké. Als men maar open staat om nieuwe inzichten, nieuwe onderzoeksresultaten of bevindingen van anderen onmiddellijk toe te laten en -indien nodig- de eigen zekerheid (gedeeltelijk) naar de prullenmand te verwijzen.

Absolute zekerheden bestaan niet, maar dat is geen reden om alles in vraag te stellen en af te wijzen.
M.a.w. het probleem is niet het paradigma zekerheid/weifel maar:

1. het conservatisme van menig mens die zich vastklampt aan wat ie ‘met zekerheid’ weet, ook als dat foutief blijkt;

2. de behoeften van velen aan een eensluidend gesloten vaststaand verhaal (of het nu een bijbel, koran, moraal of positivistische theorie is) waardoor starheid ontstaat jegens nieuwe ontwikkelingen of visies van anderen.

Maar het weze hen vergeven want onze hersentjes neigen steeds naar definitieve verhalen, dat geeft immers (gemoeds)rust en maakt het mogelijk de toekomst te voorspellen. En dat is dan weer een aangenamere zijns-toestand dan alert op zijn hoede moeten zijn en zich steeds paraat weten om gedrag en inzicht te moeten aanpassen aan onvoorspelbare factoren.

Wanneer Einstein zei: God dobbelt niet, trapte hij ook in de val absolute zekerheid te willen. Maar daarom moet je niet beginnen twijfelen….

 
2 reacties

Geplaatst door op 6 november 2011 in filosofie, psycho

 

To be or to have

Zijn.

Als vorm van rijkdom.

Niet hebben.

Want bezit maakt bezeten.

 
1 reactie

Geplaatst door op 3 november 2011 in filosofie

 
  • Archief

  • november 2011
    M D W D V Z Z
    « okt   dec »
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    282930  
  •