RSS

Dagelijks archief: 6 november 2011

Over vriendschap

Een vriend(in) laat je de kans jezelf te zijn. Een vriend is iemand die je neemt zoals je bent – ook met je kleine kantjes en die je daarom niet per se wil veranderen. Lijkt correct, maar “jezelf” bestaat niet zonder anderen. Een vriend(in) laat je dus de vrijheid jezelf te ontdekken door dialoog en communicatie. Die gift, het geven van exploratievrijheid, is één kant van medaille die de relatie tussen vrienden weergeeft.

Zelfkennis doe je op dóór de ogen van de ander; een vriend is juist iemand van wie je, als het er op aankomt, aanvaardt dat ie je analyseert en bekritiseert. Maar zonder eigenbelang, tenzij de liefde je wat bij te sturen voor je eigen goodwill.

De andere kant van de vriendschapmedaille is dus niet dat je geen kritiek mag geven. Kritiek moet kunnen. Alleen breek je  niet met een vriend omdat zij/hij er een andere mening of uiting (daad) op na houdt. Of omdat zij/hij je bekritiseert. Maar je mag haar/hem wel een halt toeroepen wanneer de geleverde kritiek hard aankomt, waarmee je uit het moeilijk te hebben (bv. wanneer zij/hij je gedrag of je gedachten genadeloos begint te “fileren”). Dan wordt het een kwestie van toon en aanvoelen en harmonie in de disharmonie te vinden.

Vriendschap is ook investering, arbeid. Vriendschap is engagement en derhalve bij momenten indien nodig ook confrontatie. Vriendschapsrelaties kunnen tegen een stootje. Omdat er wederzijds vertrouwen is en veel dat gedeeld wordt. Vriendschap is dus ook houden van.

Advertenties
 
1 reactie

Geplaatst door op 6 november 2011 in filosofie, psycho

 

Gelukkig?

“Heb je een gelukkig leven?” is een boeiendere vraag dan “ben je gelukkig?”. Dat laatste sluit vaak uit dat je negatieve ervaringen als onderdeel van je “gelukkige leven” incorporeert.

Ik heb het geluk droefheid en frustratie te kennen (arm zij die dit niet (wensen te) kennen) en daar op een positieve wijze mee om te kunnen (en dus een gelukkig rijk -naar mijn normen- leven te leiden).

Leopold Flam behandelde de geluksvraag met het voorbeeld van te kleine schoenen. Draag enkele uren schoenen die drie maten te klein zijn, en wanneer je ze uit schopt zal je zeggen: ik ben gelukkig nu ik van die schoenen verlost ben. Maar dat is geen zijns-geluk. Dat is enkel een gevoel van ontlasting.

Wie een gsm verliest, en hem terug vindt, ervaart een moment van geluk, maar dat maakt je leven niet gelukkig. Wat er allemaal in je omgaat, hoe je beseft dat je afhankelijk was van je gsm, hoe je nu op een andere manier gaat communiceren, relativeren van dat verlies, etc… dat is de rijkdom van het verliezen van een gsm en daardoor leef je door dat verlies gelukkiger.
(al helpt het wel de nummers gebackupt te hebben 😉

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 6 november 2011 in filosofie

 

Zeker weten?

Jan Terlouw in De Morgen over zijn jongste boek ‘Hoed u voor mensen die iets zeker weten’.
‘Iemand die iets zeker meent te weten, slaat de dialoog dood. Daar kun je niet mee praten. En het is gevaarlijk. Wie iets zeker weet, wil dat uitdragen. Desnoods met geweld op een ander : die moet en die zal dat ook weten. In religies zie je dag, het heeft vaak tot oorlogen geleid. Maar ook in de politiek. En het slaat zelfs kinderen dood die door hun ouders geindoctrineerd worden. Zo zit dat! Aan dat leven met dogma’s heb ik hoe langer hoe meer een hekel gekregen. Het leven is zoveel mooier, vrijer en vriendelijker als mensen dingen niét zeker weten.’

En toch is er niks mis met zekerheden. Vraag is op wat baseert iemand zich? Op analyse, (wetenschappelijk onderbouwde) lectuur en daaraan gekoppelde waardevrij intuïtief inzicht? Dan is het voor mij oké. Als men maar open staat om nieuwe inzichten, nieuwe onderzoeksresultaten of bevindingen van anderen onmiddellijk toe te laten en -indien nodig- de eigen zekerheid (gedeeltelijk) naar de prullenmand te verwijzen.

Absolute zekerheden bestaan niet, maar dat is geen reden om alles in vraag te stellen en af te wijzen.
M.a.w. het probleem is niet het paradigma zekerheid/weifel maar:

1. het conservatisme van menig mens die zich vastklampt aan wat ie ‘met zekerheid’ weet, ook als dat foutief blijkt;

2. de behoeften van velen aan een eensluidend gesloten vaststaand verhaal (of het nu een bijbel, koran, moraal of positivistische theorie is) waardoor starheid ontstaat jegens nieuwe ontwikkelingen of visies van anderen.

Maar het weze hen vergeven want onze hersentjes neigen steeds naar definitieve verhalen, dat geeft immers (gemoeds)rust en maakt het mogelijk de toekomst te voorspellen. En dat is dan weer een aangenamere zijns-toestand dan alert op zijn hoede moeten zijn en zich steeds paraat weten om gedrag en inzicht te moeten aanpassen aan onvoorspelbare factoren.

Wanneer Einstein zei: God dobbelt niet, trapte hij ook in de val absolute zekerheid te willen. Maar daarom moet je niet beginnen twijfelen….

 
2 reacties

Geplaatst door op 6 november 2011 in filosofie, psycho

 
  • Archief

  • november 2011
    M D W D V Z Z
    « Okt   Dec »
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    282930  
  • Advertenties